Αναμνήσεις από το Detroit
Κατερίνα Μόρτζου

Η Κατερίνα Μόρτζου (K.atou) μοιράζεται πέντε χρόνων εμπειρίες από μια πόλη που ζει και αναπνέει με techno και house.

Το πρώτο μου ταξίδι στο Ντιτρόιτ έγινε το Φλεβάρη του 2007. Από την πρώτη μέρα που έφτασα στην χιονισμένη «Gotham City» του Midwest ήξερα ότι θα πάω ξανά και ξανά και ξανά. Και όντως, μετράω μέχρι τώρα πάνω από 9 επισκέψεις, άλλες ήταν αποφάσεις της τελευταίας στιγμής, άλλες για το Detroit Electronic Movement Festival (κατά την γνώμη μου το καλύτερο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής που δίνει βάση στην ποιότητα και όχι τόσο στις δημόσιες σχέσεις όπως το WMC στο Μαϊάμι), άλλες φορές απλά δεν ήθελα να φύγω από την Αμερική και ήξερα ότι στο Ντιτρόιτ ένιωθα ότι είμαι στο σπίτι μου.

Τότε θυμάμαι φύγαμε με ένα αμάξι από το Σικάγο και με παρέα φίλους από το πάρτι που παίξαμε εκεί το περασμένο βράδυ με προορισμό 4 ώρες μετά το Ντιτρόιτ, και σκοπό να φτάσουμε στη ώρα μας για να παίξουμε στο τελευταίο απ’ ό,τι αποδείχτηκε Tesh Club πάρτι των γνωστών πλέον Seth Troxler, Ryan Crosson, Lee Curtiss, που ζούσαν ακόμη εκεί. Χαθήκαμε δύο φορές μέσα στο χιόνι, την μια φορά φτάσαμε κοντά στα σύνορα του Καναδά. Σε  όλη την διαδρομή σκεφτόμουν «μα τι πας να κάνεις εσύ εκεί, ένα κορίτσι 24-25 χρονών να παίξεις House και Techno στην πόλη που γέννησε και αναπνέει από αυτή την μουσική;».  Ήδη οι δύο main guests από την Ελβετία δεν είχαν καταφέρει να φτάσουν λόγω της χιονοθύελλας, πράγμα που σήμαινε ότι είχαμε περισσότερο χρόνο εμείς για να δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Και προς έκπληξή μας, το κοινό της πόλης χόρεψε, χειροκρότησε και μας αγκάλιασε στο τέλος, πράγμα που πουθενά αλλού δεν είχα ζήσει. Οι μέρες εκεί κύλησαν σαν ένα όνειρο, 10 άτομα σε ένα υπόγειο  με βουνά βινυλίων, synths, ανταλλάσαμε μουσική, παίζαμε μουσική, κάναμε Shirts-off party, μάς μάθαιναν τις αμαρτίες του αμερικάνικου φαγητού αλλά και το white trash midwest taste (White castle κλπ). Κάναμε ghetto cruise στις πιο περίεργες γειτονιές όπου άκουγες πυροβολισμούς, έβλεπες καμένα σπίτια, και ένα από αυτά που επισκεφτήκαμε είχε τριπλές πόρτες, αλλάξαμε την πτήση της επιστροφής δύο φορές μέχρι να αποφασίσουμε με τον φίλο μου τον Sven ότι έπρεπε πια να γυρίσουμε στην Ευρώπη. Είχαμε ήδη αποσπάσει την προσοχή τους από την καθημερινότητα και παρόλο που όλοι ασχολιόντουσαν με την μουσική σοβαρά σαν παραγωγοί ή σαν djs και promoters, όλοι ακόμη και οι πιο γνωστοί και καταξιωμένοι όπως ο Omar S, εξακολουθούσαν να δουλεύουν σε πωλήσεις αυτοκινήτων, σε εστιατόρια, σε αυτοκινητοβιομηχανίες για να επιβιώσουν, για να μπορούν όλοι να έχουν ΜΚΙΙ και μίκτη στο υπόγειο τους, από 13 χρονών παιδιά μέχρι μανάδες 40 χρονών.

Μετά ήρθε ο Μάιος του 2007, το Memorial Weekend και το Detroit Electronic Music Festival στο Hart Plaza του downtown Detroit.  Στην περιοχή που τον χειμώνα ίσως να συναντούσες έναν άστεγο ή ένα crackhead ύστερα από 1 ώρα περιπλάνησης, εκεί που σε κάθε άλλη πόλη του κόσμου έχει rush hour  και σφύζει από ζωή και ένταση, στο κέντρο της πόλης  του Ντιτρόιτ τα ίχνη ζωής ήταν ελάχιστα εκείνες τις ώρες. Ακούς και βλέπεις το υπέργειο τρένο, το People Mover, το οποίο μας συνέστησαν οι ντόπιοι να μην χρησιμοποιήσουμε. Ποτέ. Ποτέ. Η πόλη όμως τον Μάιο είχε αλλάξει μορφή, υπήρχε κόσμος παντού, ravers,  ντυμένοι με φλούο χρώματα,  djs, όλη η νεολαία του Michigan που ήταν κρυμμένη στα υπόγεια των σπιτιών τους στα suburbs όλο το χρόνο, καθώς και κόσμος από όλες τις πολιτείες της Αμερικής είχε φτάσει για να χορέψει δίπλα στο ποτάμι με θέα τον Καναδά σε ένα line up από Techno και House djs που ζηλεύουν όλα τα φεστιβάλ της Ευρώπης -με ιδιαίτερο βάρος στους ντόπιους producers και djs και ένα δικό τους εξολοκλήρου stage το Detroit Underground Stage. Στην πρώτη μου επίσκεψη είχα γνωρίσει και την ομάδα που εδώ και 12 χρόνια διοργανώνει το φεστιβάλ, από τότε που ο Carl Craig άφησε τα ηνία, η Paxahau, στην οποία συμμετέχουν και δύο Έλληνες, ο Sam και ο Michael Fotias. Κατά την διάρκεια αυτού του τριημέρου άκουσα ό,τι θα ήθελα να ακούσω όλο το χρόνο, έπαιξα όλες τις ώρες της ημέρας σε μπαρ, σε κλαμπ, σε κήπους, ίσως και 3 φορές μέσα σε μια μέρα, άκουσα πυροβολισμούς έξω από κλαμπ και κάποιος να πέφτει νεκρός λίγα λεπτά αφού είχα περάσει την είσοδο, ξάπλωσα στο γρασίδι και κοίταζα το Windsor απέναντι, χόρεψα μέσα στην βροχή και βρέθηκα να περνάω ώρες ατελείωτες στο σκοτεινό πίσω δωμάτιο του Works (γνωστό κλαμπ της πόλης) ακούγοντας τον Daniel Bell να παίζει «παλικαρίσιους τέκνο δίσκους» back to back με τον Zip, τον Sammy Dee, τον Jan Krueger.  Η τελευταία μέρα του φεστιβάλ με βρήκε και πάλι να μη θέλω να φύγω και να προσπαθώ να πείσω τους φίλους μου να μου βρουν wifi για να αλλάξω την πτήση μου για την Ευρώπη, ενώ χορεύαμε στο γρασίδι ενός μπαρ βετεράνων, το Old Miami, στις 9 το πρωί στον υπερ-γκέτο της Cassey Avenue. Υποσχέθηκα ότι δε θα λείψω ποτέ ξανά από το Memorial Weekend στο Ντιτρόιτ και ίσως μια μέρα καταφέρω να αγοράσω ένα από αυτά τα σπίτια με τα 10 δολάρια που πουλιούνται εκεί, να γεμίσω το υπόγειο με δίσκους και να κάνω bbq με τους φίλους μου στο κήπο κάθε μεσημέρι.



back to main