Αγκυλωτές απαγορεύσεις
Κώστας Καλλέργης

Είναι η απαγόρευση των ναζιστικών συμβόλων στη Γερμανία ουροβόρος φασισμός;

Την τελευταία φορά που η μοίρα με ξέβρασε στο Βερολίνο, το μόνο που με απασχολούσε ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ήταν η εποχή του overdose από History Channel και της εισαγωγής λέξεων όπως Sturzkampfflugzeug, Büchverbrennung και Thule-Gesellschaft στις καθημερινές μου συζητήσεις με άλλους άρρωστους ιστοριοδίφες. Αναρωτιόμουν τι νιώθει ο σημερινός Γερμανός στη θέα της σβάστικας και για αυτό αναζήτησα κάτι αντίστοιχο με το δικό μας Γιουσουρούμ. Βρισκόμασταν άλλωστε στην πρωτεύουσα, πρώην και πλέον νυν, της χώρας που κατέστησε τον αγκυλωτό σταυρό ως ένα διεθνώς αναγνωρίσιμο σύμβολο.

Πήραμε το S-Bahn, κατευθυνθήκαμε προς στο Kreuzberg-Friedrichshain και φτάσαμε στον σταθμό Ostbanhof, εκεί όπου ο Matt Damon είχε αφήσει μια τσάντα σε ένα locker για τα γυρίσματα της ταινίας The Bourne Supremacy. Όχι ότι έπαιζε κάποιο ρόλο όλο αυτό. Απλώς δίνει μια νότα δράσης και κατασκοπευτικού θρίλερ σε εκείνο το κατά τα άλλα ηλιόλουστο Σαββατιάτικο πρωινό, όπως και σε αυτό εδώ το κείμενο. Με το που φτάσαμε στην παρακείμενη αγορά είδα αμέσως τους πάγκους με τα κλασικά Γερμανικά κράνη, ένας λόχος των SS στο ράφι, σε πλήρη θέα μαζί με εκατοντάδες άλλα memorabilia του Τρίτου Ράιχ. Γύρω τους πολλοί απλοί Γερμανοί τα χάζευαν νωχελικά. Ναι, κάποιοι είχαν ξυρισμένο κεφάλι και δερμάτινα jackets με διάφορα σύμβολα, αλλά εμένα με ενδιέφεραν οι υπόλοιποι. «Πρόσεχε τι και ποιον φωτογραφίζεις εδώ, μη βρούμε τον μπελά μας» μου ψιθύρισε ο Kay.

Άρχισα να συζητώ με τον Καρλ Πρέτσελ, έναν εβραϊκής καταγωγής Γερμανό που δουλεύει εκεί ως παλαιοπώλης εδώ και 18 χρόνια. Όλη του η ναζιστική πραμάτεια είχε ένα αυτοκόλλητο πάνω στις σβάστικες και του ζήτησα να μου εξηγήσει γιατί συμβαίνει αυτό. «Στη Γερμανία έχουμε έναν νόμο που απαγορεύει την έκθεση των ναζιστικών συμβόλων σε κοινή θέα. Πρέπει να είναι καλυμμένα. Στο σπίτι μπορείς να τα έχεις, όμως όταν είσαι παλαιοπώλης πρέπει να τα καλύπτεις. Τα γραμματόσημα, τα χρήματα, τα πάντα. Αν δεν το κάνεις, πληρώνεις».

«Απαγορεύεται η σβάστικα σε κοινή θέα; Εδώ στο Βερολίνο;» αναρωτήθηκα από μέσα μου. Εντάξει, κατανοώ την ανάγκη της μεταπολεμικής Γερμανίας να προβεί σε τέτοιες απαγορεύσεις αλλά μου φάνηκε λίγο περίεργο να ισχύει αυτός ο νόμος περισσότερο από 60 χρόνια μετά. Ίσως φταίει που θεωρώ φασιστικές κάθε είδους απαγορεύσεις αλλά το όλο θέμα είχε και μια φοβερή ειρωνεία. Μια φασιστική απαγόρευση εναντίον των φασιστικών συμβόλων. Φασισμός στο Φασισμό, ή μάλλον «ουροβόρος Φασισμός». Τέλειο;

Η συνάντηση με τον Πρέτσελ με παρακίνησε να διαβάσω περισσότερα για το θέμα. Το 2007 ένας Γερμανός καταδικάστηκε επειδή κούρεψε τον σκύλο του και άφησε ανάγλυφο στο τρίχωμά του έναν αγκυλωτό σταυρό. Στις αρχές του 2010 ένας άλλος συμπατριώτης του καταδικάστηκε σε μερικούς μήνες με αναστολή για ένα παρόμοιο τατουάζ. Πριν από μόλις λίγους μήνες ένας 54χρονος από το Αμβούργο πήγε στα δικαστήρια επειδή το κινητό του χτυπούσε με μια ομιλία του Αδόλφου. Mein Ringtone έγραψε ο διεθνής Τύπος. Η ολοκληρωτική παράνοια όμως ολοκληρώθηκε όταν διάβασα για τον Juergen Kamm, έναν 32χρονο ιδιοκτήτη επιχείρησης που τύπωνε αντιφασιστικά μπλουζάκια και αυτοκόλλητα. Τα 2006 κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο 3.000 ευρώ για το γνωστό σχέδιο με το ανθρωπάκι που πετάει τη σβάστικα στα σκουπίδια. Ο αντιφασιστικός νόμος της Γερμανίας δεν κάνει εξαιρέσεις! Και αυτό είναι κάτι που θα ήθελα τόσο πολύ να το γράψω στα Γερμανικά.

Η σκέψη μου επιστρέφει στον παλαιοπώλη και την εβραϊκή καταγωγή του. Πώς γίνεται η Γερμανία να απαγορεύει τις σβάστικες και ένας εβραϊκής καταγωγής Γερμανός να πουλάει ναζιστικά κειμήλια; «Ο παππούς μου ήταν υποδηματοποιός και έπρεπε να δουλέψει. Έφτιαχνε μπότες για τους αξιωματικούς των SS. Μετά από πέντε χρόνια τον έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τρεμπλίνκα και πέθανε εκεί. Έπρεπε όμως να δουλέψει, έπρεπε, δεν μπορείς να πεις όχι. Εγώ έχω το ίδιο αίμα. Αυτή είναι μια καλή δουλειά για εμένα και άρα την κάνω» είπε ο Πρέτσελ και ξεφύσηξε αριστοτεχνικά τον καπνό του τσιγάρου του, σχηματίζοντας ένα πρέτσελ.

kostas.kallergis@gmail.com

whenthecrisishitthefan.com



back to main