Hot wheels in the snow
Διονύσης Ανεμογιάννης

Ο παραολυμπιονίκης Μάκης Καλαράς είναι ένα πολυμίξερ πρωταθλητισμού. Έχει διακριθεί σε περισσότερα από έξι αθλήματα και συνεχίζει ακάθεκτος για τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες. Αυτόν τον καιρό αποφάσισε να ασχοληθεί με το sit ski και τα καταφέρνει μια χαρά.

Φωτο: Alex Grymanis

Η πρώτη φορά που έτυχε  να μπω σε πραγματικά γρήγορο αμάξι ήταν η ‘μαύρη καλλονή’ με τα πετάλια χειρός και το σήμα αναπήρων στο πίσω τζάμι. Στο τιμόνι του οδηγού ο Μάκης μου έλεγε ιστορίες για το αμάξι του. Για τις κλήσεις που επιμένει να του κόβει η τροχαία όταν σταθμεύει σε θέσεις αναπήρων. Για τις χαζομάρες που κάνει όταν τον πιάνει φανάρι και για τον τρόπο που τον κοιτούν όταν από το αναπηρικό καροτσάκι μπαίνει στο σπορ αμάξι και ανεβάζει στροφές. Τα έλεγε και ξεκαρδιζόταν. Είναι ωραίος τύπος ο Μάκης Καλαράς.

Ο Μάκης έμεινε ανάπηρος στα  δεκαεπτά του μετά από ατύχημα  με το μηχανάκι του. Αταίριαστη μοίρα ,θα λεγε κανείς, για ένα τόσο δραστήριο άνθρωπο που από πολύ μικρός διέπρεπε σε όλα τα αθλήματα Από το δημοτικό ξεκίνησε με κουνγκ φου, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, συνέχισε με πινγκ πονκ και έκανε πρωταθλητισμό σε ομάδα βόλεϋ. «Μέχρι και ελληνορωμαϊκή πάλη έκανα πριν χτυπήσω. Ό,τι και αν έπιανα ήμουν καλός».

Όταν τον ρωτάς για  το ατύχημα παραδέχεται ότι ποτέ δεν στεναχωρήθηκε γι’ αυτό, μόνο για τους φίλους του και τους γονείς του που έρχονταν στο νοσοκομείο και έκλαιγαν όταν τον έβλεπαν. «Μόλις έβλεπα να κλαίει κάποιος, έκανα πως κοιμάμαι για να φύγουν». Δεν έχασε καιρό ο Μάκης και μπήκε ξανά σε ομάδα. Από τότε και ύστερα δεν σταμάτησε να διακρίνεται σε εγχώριο και παγκόσμιο επίπεδο. «Μετά το ατύχημα μπήκα σε ομάδα μπάσκετ και βγήκαμε τρεις φορές πρώτοι στην Ελλάδα. Στην συνέχεια πήγα άρση βαρών και βγήκα πέμπτος στην Ευρώπη. Αργότερα, βρήκα μια γκόμενα, γούσταρα, κόλλησα μαζί της και άρχισα να κάνω λάτιν χορούς. Οι φίλοι μου ακόμα και σήμερα με φωνάζουν ‘χορεύτρια’. Κατέληξα να προκριθώ έκτος στον κόσμο στους λάτιν χορούς. Στη συνέχεια ξεκίνησα δισκοβολία. Ήταν απαιτητικό άθλημα με πολλές και εξουθενωτικές προπονήσεις. Βγήκα πρώτος στο κόσμο. Και τότε συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω, τα είχα εξαντλήσει όλα».

Και το σκι πώς προέκυψε;
Σκι έκανε όλη η παρέα  μου εκτός από εμένα. Βγαίναμε όλοι μαζί, ξενυχτούσαμε μέχρι τις  έξι το πρωί και μετά έφευγαν σκαστοί  για σκι στο βουνό και εγώ  έπρεπε να πάω για ύπνο. Όταν έμαθα  ότι υπάρχει το sit ski δεν περίμενα λεπτό, αγόρασα εξοπλισμό και ξεκίνησα μαθήματα. Στην αρχή το έκανα για την παρέα. Είναι διασκεδαστικό το σκι, είναι χορός, αιώρηση που σου ανεβάζει την αδρεναλίνη. Δεν σου τυχαίνει και τόσο συχνά να γλιστράς μια λευκή βουνοπλαγιά με 130 χλμ/ώρα. Τελικά ασχολήθηκα και με αυτό σε επίπεδο πρωταθλητισμού.

Δεν είναι ακριβό άθλημα το σκι; Πώς ανταποκρίνεσαι;
Είναι πολύ ακριβό άθλημα και  το κράτος δεν με βοήθησε καθόλου. Μέχρι και τα πέδιλα έπρεπε να αγοράσω. Συνεχίζω όμως σε πείσμα των δυσκολιών.

Πόσο συχνά προπονείσαι; Είναι  απαραίτητο να μένεις στο βουνό για  να γίνεις πρωταθλητής σκιέρ;
Τα τελευταία δύο χρόνια μένω μόνιμα στο βουνό. Άλλοτε Παρνασσό και άλλοτε Καλάβρυτα. Κάνω κάθε μέρα προπόνηση και  το καλοκαίρι πηγαίνω εξωτερικό στα 3,5 χιλιάδες μέτρα, εκεί όπου βρίσκεις πάντα χιόνι και συνεχίζω τις προπονήσεις μου. Το σκεπτικό μου είναι ότι για να συναγωνιστώ τους υπόλοιπους αθλητές στο κόσμο ακόμα και μια ώρα προπόνησης παραπάνω μετράει. Φέτος την Πρωτοχρονιά έκανα κανονική προπόνηση και ένοιωσα απέραντη ικανοποίηση, ήξερα πώς θα έχω κάνει τουλάχιστον μία προπόνηση παραπάνω από τους υπόλοιπους αθλητές σε όλο τον κόσμο. Θέλω να κάνω υψηλό αθλητισμό, σε ό,τι και αν ξεκινάω, θέλω να είμαι ανταγωνίσιμος.

Δεν νομίζεις ότι είσαι σκληρός  με τον εαυτό σου;
Περνάω πολύ ωραία. Αλήθεια. Είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου... Πριν το ατύχημα απλά υπήρχα. Μετά όμως κατάλαβα πόσο δυνατός ήμουν, για να ανταπεξέλθω σε αυτά. Όλοι με ρωτούν πώς τα καταφέρνω, πώς κάνω τόσα πράγματα. Μου λένε για το αυτοκίνητο, το κολύμπι, τα σπορ, το να μένω μόνος. Εμένα μου φαίνεται εντελώς φυσιολογικό να τα κάνω αυτά. Ακούω πολύ κόσμο να βαριέται να βγει από το σπίτι. Εγώ σπίτι κάθομαι μόνο για να κοιμηθώ ή όταν είμαι άρρωστος. Ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν αρρωσταίνω συχνά!

Για την αναπηρία μιλάς άνετα;
Χαίρομαι να μιλάω για  την αναπηρία μου, να δίνω στο κόσμο  να καταλάβει ότι δεν είναι  τίποτα σπουδαίο. Πηγαίνω συνέχεια σε σχολεία και μιλάω σε παιδάκια. Σε αρκετά σχολεία συναντώ ανάπηρα παιδιά. Καταλαβαίνω ότι αυτά τα παιδιά τα κοιτούν λίγο παράξενα οι συμμαθητές τους. Θέλω να πιστεύω ότι όταν φεύγω από το σχολείο θα τα νοιώθουν πιο κοντά τους.

Πώς είναι η εμπειρία των παιδιών; Ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που σε έχουν ρωτήσει;

Στην αρχή τα παιδιά με κοιτούν  αποσβολωμένα. Μετά πλησιάζουν, αρχίζουν νε με πιάνουν. Μου λένε για τα μπράτσα  μου. Μετά πιάνουμε κουβέντα, κάνουν ωραίες ερωτήσεις τα παιδιά. Μια φορά με είχαν ρωτήσει ‘Πώς κοιμάστε’; Νόμιζαν  ότι μένω μόνιμα στο καροτσάκι. Εγώ  για να του απαντήσω, κατέβηκα από  το καροτσάκι, έβγαλα τα παπούτσια μου  και ξάπλωσα σε ένα πάγκο. Τα παιδιά κατάλαβαν. Μόλις αρχίσουμε και  γινόμαστε φίλοι, η στάνταρ ερώτηση  είναι ‘Γυναίκα έχετε’; Στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι οι ανάπηροι έχουν την ανάγκη των άλλων και δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, δεν μπορούν να ζήσουν φυσιολογικά. Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίζεις αυτά τα ζητήματα.

Με άλλους ανάπηρους κάνεις παρέα; Από την εμπειρία σου, πώς αντιμετωπίζουν οι ανάπηροι την κατάστασή τους; Αποτελείς εξαίρεση;
Έχω φίλους ανάπηρους, κάποια παιδιά από την ομάδα μπάσκετ. Είναι άνθρωποι που δεν μασάνε ,όπως εγώ, καλά παιδιά. Το χειρότερο  που μπορεί να κάνει κάποιος είναι  να αναβάλλει τη ζωή με την δικαιολογία  ότι σύντομα θα γίνει καλά. Ξέρω ανθρώπους που δεν τελειώσαν τις σπουδές τους, δεν έβαλαν ράμπες στα σπίτια τους ή συνέχισαν να εξαρτώνται από τους γονείς τους επειδή πίστευαν ότι σύντομα θα περπατήσουν. Έδωσαν ένα συνεχές ρεπό στον εαυτό τους χάνοντας την ουσία, χάνοντας το εδώ και τώρα. Αν είναι να έρθει, θα έρθει. Πρέπει να ζούμε το σήμερα.

Έχω πάει και σε σπίτια παιδιών  που είναι ανάπηρα να τα βοηθήσω. Αυτά που έμαθα εγώ σε έξι μήνες, να τους τα μαθαίνω σε δύο μέρες. Ο ένας ανάπηρος μαθαίνει από τον  άλλο.

Νοιώθεις ‘ανάπηρος’;
Όταν ζεις μόνος σου  και αυτοεξυπηρετείσαι, όταν έχεις δουλειά και είσαι ανεξάρτητος, διώχνεις την αναπηρία από πάνω σου. Οι παρέες σε γουστάρουν περισσότερο, οι γκόμενες σε πλησιάζουν, σου ανεβαίνει η ψυχολογία και όταν φτιάχνεις την πρώτη σου ολοκληρωμένη σχέση καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πραγματικά τίποτα. Πρέπει όμως να ενεργοποιηθείς. Πρέπει να βάλεις ράμπα στο σπίτι σου, να αγοράσεις ένα καροτσάκι μικρό και ευκίνητο και να έχεις το αμάξι σου για τις μετακινήσεις, να μην εξαρτάσαι από τις δημόσιες συγκοινωνίες. Είναι κάποια έξοδα που πρέπει να κάνεις για να νοιώσεις ελεύθερος και ανεξάρτητος.

Σε νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνεις;
Εννοείται, δεν κολλάω πουθενά.  Πηγαίνω σε αυτά με τα περισσότερα  σκαλοπάτια και τον περισσότερο  κόσμο. Το πρόβλημα είναι των πορτιέριδων που θα με κουβαλήσουν. Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου. Αυτοί νοιώθουν άσχημα καμιά φορά, εγώ ποτέ δεν νοιώθω λύπηση από αυτούς. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που δεν πιάνουν το νόημα. Μου αρέσει να διασκεδάζω, δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τελευταία καλοκαίρια ζω στη Μύκονο. Αλκοόλ βέβαια δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέ, ούτε τρώω τηγανιτά. Όλα αυτά ρίχνουν τον οργανισμό. Χωρίς αυτά είμαι πάντα σε εγρήγορση.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ σπάνια μου έχει τύχει να συναντήσω άτομο με αναπηρία σε νυχτερινό μαγαζί…
Οι περισσότεροι ανάπηροι δεν βγαίνουν τα βράδυα. Σκέφτονται ότι είναι πιο χαμηλά από τον υπόλοιπο κόσμο, ότι μυρίζουν τους κώλους των άλλων, βλέπουν τα βυζιά τους. Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι κοντά σε γυναικείους κώλους. Πρέπει να διαλέγεις πώς ζεις.

Τι σε κάνει να γελάς;
Γελάω συνέχεια. Σαν μαλάκας, σαν χάχας. Από το πρωί που θα ξυπνήσω, δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει τσιγάρο και καφέ, είμαι συνέχεια στη μαλακία. Λέω δικά μου ποιήματα, βλακείες. Όταν είμαι σοβαρός, οι φίλοι μου νομίζουν ότι κάτι έχω πάθει.

Ποια είναι η σχέση σου με τις γυναίκες;
Είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος. Εκείνες στην αρχή απλά γουστάρουν την φάση, έρχονται για πλάκα και  τους προκύπτει κάτι πολύ καλύτερο και ουσιαστικότερο από αυτό που  περίμεναν. Κολλάνε μαζί μου. Και  ζηλεύουν συνέχεια. Έχω πολύ έντονο βλέμμα και το παρεξηγούνε.

Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα  σου δεν αντέχει ο κόσμος;
Το χειρότερο χαρακτηριστικό μου που δύσκολα αντέχεται, είναι ότι ζω σε πρόγραμμα. Θα φάω συγκεκριμένα πράγματα, θα κοιμηθώ συγκεκριμένες  ώρες. Κάθε βράδυ μου αρέσει να γράφω τις δουλειές μου σε ένα χαρτί  και την επόμενη, να τις σβήνω μόλις τις κάνω. Χύμα, όμως, δεν φτάνεις εδώ που έφτασα, θέλει  πρόγραμμα και πειθαρχία.

Παλιότερα ήμουν πολύ εγωιστής και σκληρός άνθρωπος. Όμως το δούλεψα  και το έχω βελτιώσει. Α, είμαι  και ψώνιο. Είναι όμως καλό, γιατί  έτσι δεν έχω παρατήσει τον εαυτό μου. Αν δεν ήμουν ψώνιο δεν θα έβγαινα πρώτος στο κόσμο. Είναι στοιχείο που συναντάς σε κάθε πρωταθλητή.

Στην Ελλάδα υπάρχουν ικανοποιητικές αθλητικές παροχές;
Επικρατεί χάος και ανοργανωσιά. Το ΟΑΚΑ είναι το καλύτερο γήπεδο που  διαθέτουμε για δισκοβολία και έχουν  απαγορεύσει τις προπονήσεις  για να μην χαλάσει το γκαζόν. Τα ντους δεν έχουν ζεστό νερό και δεν υπάρχει ούτε θέρμανση ούτε κλιματιστικό. Τα βάρη είναι από το 1997. Και όμως, και πάλι γαμάμε. Η παρολυμπιάδα σκίζει.

Πώς εξηγείς τις τόσο υψηλές επιδόσεις  της ομάδας των παρολυμπιακών αθλητών;
Ίσως οι ανάπηροι βλέπουν  το άθλημα ως αποκατάσταση, ως ένα τρόπο  να βγουν από το σπίτι τους. Επίσης, στο εξωτερικό ως ανάπηρος βρίσκεις εύκολα δουλειά. Στην Ελλάδα για να επιβιώσει ένας ανάπηρος πρέπει να γίνει ολυμπιονίκης και να μπεις  στο δημόσιο. Το μεγαλύτερο ντόπινγκ είναι η αποκατάσταση.

Πάνω στο βάθρο αισθάνεσαι εθνική υπερηφάνεια ή είναι περισσότερο  ένα στοίχημα που βάζεις με τον  εαυτό σου;
Ποτέ δεν δάκρυσα πάνω στο βάθρο. Κοιτούσα την σημαία και δεν μου έκανε αίσθηση. Ίσως επειδή είχα κουραστεί τόσο πολύ για να αποκτήσω κάθε μετάλλιο που μόλις το κέρδιζα έλεγα από μέσα μου, ‘άντε να τελειώνουμε να πάμε σπίτια μας’. Το περίεργο είναι ότι όταν βλέπω τα βίντεο σήμερα και σκέφτομαι τι είχα ζήσει, κλαίω! Και είναι λογικό, όταν ακούς μια κερκίδα 40,000 ατόμων να φωνάζει ‘Ελλάς, Ελλάς, Μάκης Καλαράς’. Εντάξει, καύλα…



back to main