Barbara’s Straight Son
M.Hulot

Ο Νίκος, γιος του Αλεκάρα, είναι ένας από τους ιδρυτές των BSS. Κι οι BSS αυτή τη στιγμή ετοιμάζονται να γράψουν τη δικιά τους ιστορία.  Father, they still try, please believe them…

Φωτο: Manteau Stam.

Την προηγούμενη φορά που συνάντησα τους Barbara’s Straight Son είχαν διπλασιαστεί σε αριθμό [από ντουέτο είχαν γίνει κουαρτέτο] και την κουβέντα είχε μονοπωλήσει η Sasha Grey και η αλλαγή του ήχου τους. Στα δυόμιση χρόνια που μεσολάβησαν οι BSS εξελίχθηκαν κι άλλο μουσικά, απόκτησαν νέες εμπειρίες και έχουν γίνει international (το καλοκαίρι έπαιξαν σε ένα κυπριακό φεστιβάλ που τους άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις). Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουν τον πρώτο δίσκο τους με αυτή τη σύνθεση και έχουν κι ένα σωρό παράλληλες δραστηριότητες, ομαδικά ή ο καθένας ξεχωριστά (δημιουργία ταινιών, συμμετοχές σε άλλα σχήματα, μπιροκατανύξεις, σεξ κλπ). Όλα τα κομμάτια του άλμπουμ που βρίσκεται στο στάδιο της μίξης είναι επηρεασμένα από τον Kurt Vonnegut, τον Αμερικάνο συγγραφέα που έγραφε ιστορίες με παραληρηματική αφήγηση και αμέτρητες παρακάμψεις. «Μπορεί να σου μιλάει για μια αγελάδα και να σου πει ξαφνικά ‘Α, αυτός που πήγε την αγελάδα είχε πηδήξει την κόρη του τάδε, ο πατέρας της όποιας... και ξαφνικά χάνεται μέσα στις πολλές ιστορίες και γίνεται ένα buzz σαν κεντρική αφήγηση. Έτσι και η μουσική μας γενικά έχει πολλές εναλλαγές, όπως και στα βιβλία του. Έχει στοιχεία από dub, light drum and bass, post rock, free jazz. Όλα αυτά συνδυασμένα με την εικόνα, με τα visuals. Και αρέσει στις γυναίκες πολύ. Στο τελευταίο live μας είχαμε ένα σωρό γυναίκες ενώ παλιότερα αν βλέπαμε μία κάναμε γιορτή. Αναγκαστικά είναι φρεσκαδούρα, επειδή είμαστε 4 εντελώς διαφορετικά άτομα. Ο Λουκάς έχει καταβολές από hip hop, ο Νίκος άκουγε ψιλομέταλ, λίγο Art of Noise λίγο Joy Division, ο Φώτης άκουγε Aphex Twin κι ο Αλέξης King Crimson». Μιλούν με ενθουσιασμό για τον Aphex Twin και συμφωνούν ότι «ο τύπος πλέον έχει ξεφύγει, δεν παίζεται. Είναι τόσο μπροστά που θα τον καταλάβουμε μετά από 20 χρόνια. Είναι ο θεός που έρχεται και φεύγει. Ο Χριστός ήρθε πριν 2000 χρόνια ακόμα τον θυμούνται. Έτσι είναι κι ο Aphex. Έσκασε κάποτε, τώρα από δω και πέρα ο μύθος του θα ζει για πάντα». Αναρωτιούνται αν έχει νόημα να βγάζεις πια δίσκο όταν τίποτα σχεδόν δεν πουλάει, εκτός από τα βινίλια, και σχολιάζουν την γκρίνια του Έλληνα για τα λεφτά όταν τα πιο πολλά μαγαζιά γεμίζουν τα Σαββατοκύρια. «Ο άλλος μπορεί να χει δέκα δάνεια και να πηγαίνει το βράδυνα διασκεδάσει, κι ας χρωστάει κι ένα εκατομμύριο».

«Εδώ η μουσική δεν είχε ποτέ λεφτά, εκτός από τα σκυλάδικα. Και οι πιο πολλές μπαντες παίζουν τσάμπα, χωρίς αμοιβή, υπάρχει εδώ και καιρό η νοοτροπία του να πληρώνουν τον ξένο κι όχι τον Έλληνα. Τον Ιούλιο μας ζήτησαν να παίξουμε στην Κύπρο σε ένα φεστιβάλ και ήταν παράνοια η όλη φάση. Ήταν σ εένα χωριό με 16 μόνιμους κατοίκους, καφενείο, σχολείο, εκκλησία όλα στο ίδιο οικόπεδο, με ημίγυμνους με ράστα και γκοθάδες να περιφέρονται δίπλα σε γιαγιάδες με βεντάλιες, ντυμένες, βαμμένες, κι από πίσω παίζει breakore και ταυτόχρονα να γίνεται projection στην εκκλησία. Είχε κόσμο από τις γύρω περιοχές, είχε τους αγρότες που τελειώσανε απ' τη δουλειά κι ήρθαν να πιουν ένα ποτάκι, κανονικό πανηγύρι. Αποφάσισαν, που λες, να βάλουν φωτάκια στην εκκλησία, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, ροζ για να τη φωτίσουν και είχαν άγχος μήπως τους πουν ότι βεβηλώνουν το χώρο. Μόλις το είδε ο κοινοτάρχης έβαλε τα κλάματα! Τους είπε έχω είκοσι χρονών να δω την εκκλησία να φωτίζεται. Κι όλη τη νύχτα χόρευε τέκνο!  Και μας φώναζε “κι άλλο, κι άλλο. Μη σταματάτε να παίζετε”. Ένα πανηγύρι ελληνικό, παππούδες, κοψίδια και παραδοσιακά φαγητά, αλλά αντί να βαράει το κλαρίνο του Γιώργου Μάγκα να βαράει noise. Κι ήταν τρελό, γιατί ενώ βγήκαμε τελευταίοι, μας περιμένανε να παίξουμε και φώναζαν “πότε θα βγείτε, άντε πότε θα βγείτε”. Και μάς πλήρωσαν κι από πάνω. Μάλιστα, επειδή ντρεπόμουν να μετρήσω τα λεφτά όταν μας έδωσαν τον φάκελο, τον άνοιξα στο αεροπλάνο και είδα ότι μας είχαν δώσει πιο πολλά. Μόλις φτάσαμε στην Αθήνα τους έστειλα μήνυμα έχετε κάνει λάθος, μας δώσατε πολλά λεφτά’ και μου απάντησαν “όχι δεν έχει γίνει κανένα λάθος. Ήσασταν γαμάτοι ήταν όλα τέλεια κι αποφασίσαμε να σας κάνουμε fee up ”. Να’ ναι καλά τα παλλικάρια. Κύπρος! Κύπρος δεν ξεχνώ!».



back to main