Ένας Σέρβος στην Αθήνα
Γιάννης Κ. Χαριτίδης

Ο Βλαντ, Σέρβος αρχιτέκτονας που επέλεξε να ζει στην Αθήνα και σπουδάζει στην Σχολή Καλών Τεχνών, μοιράζεται την εμπειρία της ζωής του εδώ και στο Βελιγράδι και μιλάει για όλα αυτά τα πράγματα που του αρέσουν στην Ελλάδα.  

Με τον Βλαντ (όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του) συναντηθήκαμε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης». Γρήγορα αρχίσαμε τις συζητήσεις γύρω από την κατάσταση στα Βαλκάνια, τον ρόλο της Σερβίας και της Ελλάδας αλλά και όταν βρέθηκα στο Βελιγράδι μου μιλήσαμε ώρες για τη ζωή εκεί. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια συζήτηση στην Αθήνα με το μικρόφωνο ανοιχτό αυτή τη φορά. Στο ΟΑΚΑ που βρίσκεται συχνά με το ποδήλατο.

Φωτο: Γιάννης Χαριτίδης.

Πώς σε λένε;
Με λένε Βλαντιμίρ Νετσάκοβ, είμαι από το Βελιγράδι, είμαι αρχιτέκτονας και τώρα σπουδάζω στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με υποτροφία του ΙΚΥ.

Πώς πήρες την απόφαση να σπουδάσεις στην Ελλάδα και στα ελληνικά;
Αρχικά είχα παρακολουθήσει μαθήματα 3d animation στην σχολή αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι. Τελειώνοντας και θέλοντας να εμβαθύνω στο αντικείμενο, έψαχνα στο internet για Master. Όχι σε Αρχιτεκτονικές σχολές όμως. Ήθελα ένα τμήμα πιο ανοιχτό και καλλιτεχνικό. Έτσι βρήκα το website του μεταπτυχιακού προγράμματος «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» της Α.Σ.Κ.Τ., το μετέφρασα βήμα-βήμα με το google και άρχισα να ψάχνω τρόπους για να έρθω.

Ποια ήταν η εικόνα σου τότε για την Ελλάδα;
Για την Ελλάδα είχα καλή άποψη από πριν. Νομίζω ότι είμαστε κοντά σαν λαοί.

Πώς είχες σχηματίσει την άποψη αυτή;
Είχα γνωριστεί με Έλληνες που είχαν έρθει για διακοπές το 2006 στο Βελιγράδι. Αλλά και μετά, που ήρθα πρώτη φορά στην Αθήνα, γνώρισα και άλλα άτομα.

Πότε ήταν η πρώτη φορά στην Αθήνα;
Αυτό έγινε 2006-2007 περίπου, και ήταν χειμώνας. Όταν ξεκίνησα από το Βελιγράδι είχε -16C και πολύ χιόνι και όταν έφτασα στην Αθήνα είχε 12C και ήπιαμε καφέ έξω. Ήταν πολύ ωραία. Μετά άρχισα να μαθαίνω ελληνικά στο Βελιγράδι κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα. Ήθελα να μάθω να διαβάζω και να γράφω.

Πώς σου φάνηκαν τα ελληνικά;
Δύσκολα. Εντάξει όμως και τα σέρβικα είναι δύσκολα απλά είναι διαφορετική η λογική. Όταν βρήκα το πρόγραμμα στη Σχολή Καλών Τεχνών έκανα αίτηση για την υποτροφία που είχε συγχρόνως και καθημερινά υποχρεωτικά μαθήματα ελληνικών στη φιλοσοφική, εκτός από το μεταπτυχιακό. Έτσι και έγινε και ήταν λίγο δύσκολα στην αρχή.

Γιατί σπουδές στην Ελλάδα και όχι π.χ. στην Αγγλία που πηγαίνουν οι περισσότεροι.
Δεν ήθελα ποτέ να πάω στην Αγγλία (γέλια).

Πώς και έτσι;
Δεν ξέρω, πάντως ήταν πιο δύσκολα από αυτό που περίμενα. Νόμιζα ότι θα είναι πιο χαλαρά. Έλεγα Σχολή Καλών Τεχνών δεν θα είναι σκληρά. Είχα συνηθίσει να διαβάζω πολύ και να δουλεύω σκληρά στην σχολή στο Βελιγράδι αλλά εδώ ήταν ακόμα πιο δύσκολα.

Πώς βλέπεις την κατάσταση στη Σερβία τώρα;
Νομίζω πως δεν μπορώ να μιλήσω για τη Σερβία γιατί δεν έχω την απαραίτητη απόσταση από τα γεγονότα. Κάποιες στιγμές ήταν πολύ τρομερές αλλά βρήκαμε τρόπους να τις ξεπεράσουμε. Το 1999 που έγινε ο πόλεμος με το ΝΑΤΟ -το θυμάμαι στιγμή-στιγμή αλλά όσο και αν σου φαίνεται περίεργο- εμείς ως παιδιά συνεχίζαμε να κάνουμε πλάκα όλη την ώρα. Όταν μεγαλώνεις εκεί δεν τα βλέπεις όλα σκοτεινά, θεωρείς το περιβάλλον ως κάτι το φυσικό.

Τα παιδιά της γενιάς σου στην Σερβία έχουν βρει το βηματισμό τους;
Κάποιος στα 29 που έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο μπορεί να ζήσει μόνος του; Να έχει δουλειά;
Όχι. Ήταν καλύτερα λίγο όταν έφυγε ο Μιλόσεβιτς... ή φαινόταν ότι ήταν καλύτερα. Μπορούσες να σπουδάζεις και να βρεις δουλειά και να ζεις σχετικά καλά. Αλλά αυτό ήταν για λίγα χρόνια. Αν μιλάμε για αυτούς που είναι τώρα 35-40 χρονών και το έζησαν αυτό, τώρα έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα γιατί έκαναν οικογένειες και τώρα που τα πράγματα είναι χειρότερα δεν μπορούν να φύγουν.

Πόσο είναι ένας μέσος μισθός;
Για έναν ταμία σε τράπεζα ας πούμε είναι γύρω στα 400 ευρώ.

Και το νοίκι για μια τριμελή οικογένεια;
Τόσο. 350-400 ευρώ.

Και πώς τα βγάζουν πέρα;
Είναι πολύ συνηθισμένο να ζεις με τους γονείς σου. Ή με τους γονείς της κοπέλας σου. Εδώ και 20 χρόνια είναι έτσι.

Υπάρχει ελπίδα ότι μπορεί κάπως να αλλάξει η κατάσταση αυτή;
Όχι οι νέοι έχουν πάρει απόφαση ότι έτσι είναι τα πράγματα και πως δεν θα αλλάξουν. Δεν είναι ωραίο αυτό που λέω, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνει κανείς κάτι σοβαρό στη Σερβία χωρίς να έχει άκρες στους πολιτικούς και το ξέρουν όλοι αυτό.

Σαν ένας άνθρωπος που έχει ζήσει δύσκολες στιγμές, τον τρόμο του πολέμου, πως σου φαίνεται η βίαιη αλλαγή στην ζωή των Ελλήνων;
Πρώτα θέλω να παρατηρήσω ότι για εμένα έχει μεγάλη διαφορά αν μένει κανείς στην Αθήνα ή κάπου αλλού στην Ελλάδα. Νομίζω πως η ζωή είναι εντελώς διαφορετική. Πάντως η Αθήνα μου άρεσε πολύ από την αρχή.

Τι σου άρεσε στην Αθήνα;
Ο Καιρός! (γέλια) Το ότι μπορείς το χειμώνα να είσαι έξω και δεν είναι σκοτεινά και γενικά μου άρεσαν οι άνθρωποι εδώ.

Πώς βλέπεις την Αθήνα σαν χώρο διαβίωσης; Γνωρίζω ότι είσαι ποδηλάτης.
Είμαι τυχερός που μένω στο Νέο Ηράκλειο και μπορώ εύκολα να πάω στο ΟΑΚΑ με το ποδήλατο, αλλά και στο κέντρο υπάρχουν χώροι, στο Θησείο και γενικότερα βλέπω μια θέληση από τους ανθρώπους που το αγαπάνε να βρίσκουν χώρο για αυτό αν και η ίδια η πόλη δεν είναι φιλική εν γένει. Είμαι αρχιτέκτονας και είναι φυσικό να μου αρέσει η ζωή στη μεγάλη πόλη. Μου αρέσει το κέντρο που συναντάς ανθρώπους από την Αφρική, την Ασία. Είναι ωραία που είναι όλοι...

Είναι multi-culti.
Ναι (γέλια). Οι Έλληνες βέβαια δεν τους έχουν κάνει να νιώθουν άνετα. Έχει μεγάλη διαφορά, εντάξει, αν είσαι λευκός ή όχι. Στη Ρώμη ή στη Βαρκελώνη μπορούσα να δω π.χ. ένα Πακιστανό να δουλεύει στο ζαχαροπλαστείο. Εδώ δεν υπάρχει περίπτωση να δεις Πακιστανό να δουλεύει σε καφενείο.

Η Αθήνα αλλάζει πρόσωπο λόγω της ύφεσης στην οικονομία; Ποια είναι η δικιά σου οπτική;
Νομίζω ότι όλα αυτά που περνάτε τώρα, είναι σοβαρά μεν, αλλά δεν είναι τόσο δύσκολα όσο αυτά που πέρασε και περνάει η Σερβία. Τα πράγματα εδώ μπορούν να αλλάξουν. Όχι γρήγορα, αλλά πιο γρήγορα από εμάς, υπάρχει το δυναμικό, ώστε να γίνουν καλύτερα. Και στην τελική, για την κατάσταση δεν φταίνε μόνο οι Έλληνες, δεν είναι αποκλειστικά στο χέρι σας.

Σκέφτεσαι να ζήσεις εδώ; Να δουλέψεις;
Εγώ είμαι αρχιτέκτονας και εδώ δεν έχει δουλειά. Γίνονται κυρίως ανακατασκευές και δεν υπάρχει μεγάλη ζήτηση για το επάγγελμα.

Σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις σε τρίτη χώρα του εξωτερικού;
Ναι δυστυχώς το ψάχνω. Γενικά δεν θέλω να φύγω, από την Ελλάδα ή τη Σερβία αλλά με τις σπουδές που έχω νομίζω ότι δεν θα βρω ούτε μια απλή δουλειά για να επιζήσω.  

Πώς βλέπεις το ρόλο της ευρωπαϊκής ένωσης στα Βαλκάνια;
Νομίζω πως το πιο καλό είναι να μην πω τίποτα.

Η καλλιτεχνική ζωή στο Βελιγράδι πώς είναι;
Παρόλο που δεν υπάρχουν λεφτά στην τέχνη, νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να κάνουν πράγματα από το τίποτα. Και έτσι βλέπεις πράγματα να γίνονται.

Η τέχνη υπάρχει στην καθημερινότητα του Σέρβου; Περισσότερο από την Ελλάδα;
Έτσι και έτσι, γιατί από μια πλευρά είμαστε ίδιοι. Η κιτς κουλτούρα είναι και στη Σερβία πολύ δυνατή, (γέλια) αλλά εντάξει δεν πειράζει υπάρχουν και πολλά άλλα καλά πράγματα.

Στην Ελλάδα του σου έχει κάνει εντύπωση στο χώρο της τέχνης;
Θα σου μιλήσω πρώτα για τον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που είδα ήταν ο Βασιλιάς και μου άρεσε πάρα πολύ. Μου έκανε εντύπωση ο Κυνόδοντας. Το βρήκα πολύ ελληνικό. Νομίζω ότι αυτή η ταινία δεν θα μπορούσε να γίνει κάπου αλλού. Στη μουσική μου αρέσουν οι Τρύπες, που άκουγα από παλιά. Πήγα και προχθές και είδα τον Αγγελάκα στο Χαλάνδρι και ήταν πολύ ωραία. Ακούω πολύ και Στέρεο Νόβα αλλά βλέπω και μια νέα σκηνή από ανεξάρτητα συγκροτήματα όπως οι Keep Shelly in Athens και πολλά άλλα, να αναδύεται και είναι πολύ ενδιαφέροντα. Προσπάθησα να διαβάσω και λογοτεχνία αλλά είναι ακόμα δύσκολο για εμένα.

Για το περίφημο ελληνικό φαγητό τι έχεις να πεις;
Ααα μου αρέσει, νομίζω ότι αυτό είναι που μου αρέσει το πιο πολύ! Μου αρέσουν τα γεμιστά, το κρέας, ο μουσακάς , το παστίτσιο, η σούβλα, τα πάντα! Μου αρέσουν τα θαλασσινά που εμείς δεν έχουμε στο Βελιγράδι.

Τελικά Βελιγράδι ή Αθήνα;
Αν μπορούσα να διαλέξω θα διάλεγα να ζω και στις δύο πόλεις. Τώρα είμαι εδώ αλλά πηγαίνω στο Βελιγράδι συνέχεια. Παρακολουθώ τα νέα κάθε μέρα, ενημερώνομαι για τις συναυλίες, τα δρώμενα και όταν πηγαίνω Βελιγράδι αντίστοιχα για την Αθήνα.

Σ’ευχαριστώ.
Και εγώ. Τα λέμε.



back to main