Με τον b. στην Biennale
M.Hulot

Το πιο πρόσφατο έργο του b. έχει τίτλο «Made in Greece» και είναι η συμμετοχή του στην 13η Μπιενάλε αρχιτεκτονικής της Βενετίας. Με αυτή την αφορμή θυμήθηκε μερικές στιγμές από τα τελευταία ταξίδια του. Για να βάψει.  

Εκτός από την χαρακτηριστική και πολύχρωμη παρουσία του στους δρόμους της Αθήνας και μετά το Τόκιο και τις βραζιλιάνικες φαβέλες, ο b. έβαψε τοίχους στην Οσάκα, το Μαϊάμι και τη Νέα Υόρκη, ενώ με το πιο πρόσφατο έργο του «Made in Greece» συμμετέχει στο ελληνικό περίπτερο στην 13η Μπιενάλε αρχιτεκτονικής της Βενετίας που θα διαρκέσει μέχρι τις 25 Νοεμβρίου.  Ο b. δεν έχει σταματήσει να βάφει στους δρόμους της Αθήνας, μόνο που δεν βάφει πια συχνά. «Δεν είναι ότι δεν ψήνομαι», μάς λέει, «αλλά πιστεύω ότι δεν χρειάζεται κάποιος να το παρακάνει. Είναι καλύτερο να βλέπεις δέκα, είκοσι διαφορετικούς καλλιτέχνες, παρά να βλέπεις τρεις ή τέσσερις καλλιτέχνες που επαναλαμβάνονται και έχουν από δέκα κομμάτια ο καθένας. Μπορεί να φαίνεται η πόλη γεμάτη, αλλά δεν βλέπεις ποικιλία. Γενικά ωραίο είναι να ασχολείται αρκετός κόσμος, κι αυτός που έχει κάνει αρκετά να μην το κουράζει. Μου άρεσε που είχαν έρθει κάποιοι Βραζιλιάνοι και είχαν βάψει δίπλα σε κάτι που είχα κάνει εγώ παλιότερα. Ήταν σαν να βγαίνει respect σε εσένα, ότι ‘ξέρεις, ήρθα και εγώ δίπλα για να συνεχίσουμε το έργο σε αυτή τη γειτονιά και να την κάνουμε πιο ενδιαφέρουσα». Αυτά είναι μερικά σχόλια για τα έργα που έκανε στα τέσσερα τελευταία ταξίδια του:

Ελληνικό Περίπτερο 13ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής, Βενετία, Σεπτέμβριος 2012

Το έργο που έκανα λέγεται «Made in Athens» όπως και η έκθεση, και στην ουσία είναι ένα σκουπιδαριό που μπλοκάρει την είσοδο του ελληνικού περιπτέρου [έτσι όπως έχει στηθεί ο τοίχος στην ουσία δεν μπορείς να μπεις μέσα στο ελληνικό περίπτερο χωρίς να το προσπεράσεις]. Έχει μέσα στη σύνθεσή του πράγματα πολλά και πράγματα του σήμερα, και όλα αυτά τα στοιχεία είναι βαλμένα σε ένα σωρό. Όταν το έφτιαχνα όσοι το έβλεπαν μου έλεγαν ότι είναι «χαρούμενα σκουπίδια». Κάποιοι από ένα ιταλικό εντυπο το χαρακτήρισαν «χαρούμενο» και σχολίαζαν για την κρίση και ότι δείχνει μία εικόνα μετά το μακελειό το μεγάλο. Θέλω πάντα τα έργα μου να έχουν μέσα και την αισιοδοξία που την έχω και λίγο έμφυτη και κατά κάποιον τρόπο το συγκεκριμένο έργο αποτυπώνει και την Ελλάδα που είναι μπάχαλο, αλλά υπάρχει και αυτή η χαρά από δω και απο κει, ξέρεις, που σκάει. Συγχρόνως έρχεται σε έντονη αντίθεση με το κτήριο του ελληνικού περιπτέρου [το οποίο είναι σαν εκκλησία, είναι νεο-βυζαντινού ρυθμού]. Κατά κάποιο τρόπο μου άρεσε λίγο το ότι δεν επιλέγω το μέρος που τοποθετείται. Μου άρεσε αυτό το στοιχείο και έχω βάλει μέσα στο σωρό -κρυφά  τελείως- κάποια πράγματα που μπορείνα μην το καταλάβει κανείς. Ας πούμε κάποια που φοράει ένα μπλε full face –γαλάζιο, σαν παραπομπή στις ρωσίδες που τραγουδήσανε μέσα στην εκκλησία και διάφορα άλλα στοιχεία: από ένα μπουκάλι Coca Cola, μέχρι ένα αλφάδι πάνω στη κλασική πολυκατοικία-σκάλα, που είναι και το λογότυπο της έκθεσης, ένα σύμβολο πια της Αθήνας- και η σημαίας της ΕΕ πάνω σε όλο αυτό το χαμό. Οπότε, κατά κάποιον τρόπο είχε και έναν περισσότερο πολιτικό χαρακτήρα απ’ότι συνήθως μπορεί να έχουν αυτά που κάνω. Γενικότερα, το concept της ελληνικής συμμετοχής είχε δύο κομμάτια. Το ένα ήταν για την πορεία και το μοντέλο της πολυκατοικίας, και  το άλλο που αφορούσε ίσως περισσότερο εμένα και άλλους συμμετέχοντες, ήταν η διεκδίκηση του δημόσιου χώρου: τα πάρκα όπως της Ναυαρίνου, οι  πρωτοβουλίες μέσα σε αυτή την Αθήνα, η επανάκτηση αυτού του χώρου.

http://www.archisearch.gr/article/883/-made-in-athens---pavillion-of-greece-at-the-13th-international-architecture-exhibition---la-biennal.htm

Μαϊάμι, Οκτώβριος 2011


Στο Μαϊάμι είχα ένα commission για ένα project που ονομάζεται Wynwood Walls. Αυτό έγινε στις αρχές της προηγούμενης σεζόν, τον Οκτώβριο του ’11. Ήταν ένα project που είχε να κάνει με ένα ανοιχτο μουσείο τοίχων, όπου είχαν καλέσει γύρω στους 30 street artists από όλο τον κόσμο. Τα εργά αυτά θα είναι μόνιμα εκεί. Στην ουσία είναι ένας τοίχος 30 μέτρα μήκος και 2 ύψος, και αυτό που έφτιαξα ήταν πάλι στη λογική του χάους, με πολλά στοιχεία από σούπερ μάρκετ, από πράγματα που μπορεί να έβλεπα στο Μαϊάμι.  Μου άρεσε που συμμετείχα σε ένα project που είχε πολύ κόσμο, και μάλιστα αυτό το project προχώρησε και περισσότερο: στη συνέχεια δόθηκαν άλλες 500 άδεια και σε όλη την περιοχή έχει γίνει ένας πανικός από murals. Ήταν ωραία εμπειρία να βλέπεις μία ολόκληρη περιοχή μέρα με την ημέρα να αλλάζει, Έβλεπε παντού και όλη την ώρα κόσμο με σκάλες που έβαφε. Φτιάχτηκαν έργα από τόσες διαφορετικές τεχνοτροπίες  και ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις τι κάνει ο καθένας, από αφίσες μέχρι τρυπάνια. Χώρια που συναντάς ανθρώπους από άλλες χώρες που κάνουν αυτό το πράγμα και ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Γνώρισα κόσμο από Ισπανία, Πορτογαλία, Ουκρανία, Μεξικό. Και γενικά ήταν μία περιοχή πολύ active, ενώ ζωγράφιζα θυμάμαι γινόντουσαν performances στο δρόμο -έχει και πολλές γκαλερί τριγύρω. Αυτό το αίσθημα της διεκδίκησης του δημόσιου χώρου εκεί είναι στο έπακρο. Και όλο αυτό φτιάχτηκε πολύ γρήγορα, γιατί έγινε με ιδιωτική πρωτοβουλία. Κατά τα άλλα, θυμάμαι ότι είχε τρελή ζέστη.

Νέα Υόρκη, Οκτώβριος 2011


Αμέσως μετά το Μαϊάμι, πήγα στη Νέα Υόρκη  Υόρκη και έκανα κάτι σε street bomb, δηλαδή έβαψα στον δρόμο, σε ένα δρόμο που είναι πολύ κλασικός, στη Wooster str. Και ήταν πραγματικά ένας τοίχος που τον βλέπεις και λες «έχει περάσει κοσμος από εδώ, έχει γίνει πανικός».

Οσάκα, Δεκέμβριος 2010




Το 2010 στην Osaka έκανα ένα project με φουσκωτές φιγούρες. Σκοπός ήταν να φτιάξεις ένα character και μέσα από αυτό πολλά άλλα μαζί και να βγει μία αλυσίδα ανθρώπων που πιάνονται χέρι-χέρι και δείχνουν ότι είναι όλοι μαζί. Ο φουσκωτός character ήταν σαν ένα γλυπτό. Γενικότερα, μου άρεσε πολύ που ήταν φουσκωτό, ήταν λίγο πέρα από τον τοίχο και ένα project λίγο μεγαλύτερης κλίμακας από αυτά που κάνω συνήθως και είχε σχέση με την πόλη, με το τι αντίκτυπο μπορεί να έχει ένας χαρακτήρας που ζωντανεύει τον τοίχο.
 Φτιάξαμε και έναν τοίχο με 100 characters πιασμένα χέρι χέρι. Σε κάποια characters ήρθαν κάποια πιτσιρίκια από το νηπιαγωγείο και με βοηθήσαν να ζωγραφίσω και αρκετοί ντόπιοι καλλιτέχνες. Ήταν σαν να βάζει ο καθένας στοιχεία από τον εαυτό του και εντέλει να δένω εγώ όλη αυτή την εικόνα. Γιαυτό το όλο project ονομάζοταν «b. friends united» και τα φουσκωτά ήταν «b. friends in the sky».

this is my b world



back to main