Beach House
Bloom
Sub Pop, 2012 9
Χρήστος Μ.

Το 2010 ήταν μια θριαμβευτική χρονιά γι' αυτούς. Η δεκαετία δεν είχε μπει καλά καλά και ήδη με τρίτο τους άλμπουμ ''Teen Dream'', αγαπήθηκαν από ένα πολύ μεγάλο αριθμό ακροατών.Χιλιάδες ήταν αυτοί που έπεσαν «θύματα» αυτού το ονειρικού άλμπουμ και όχι άδικα. Ήταν από τα λίγα άλμπουμ που εννοούσαν αυτό που εξέφραζαν.
Τραγούδια κατευθείαν στην ψυχή, λιώνοντας όλες τις λογικές συνάψεις του εγκεφάλου και εξαφανίζοντας το σώμα από τις τρεις διαστάσεις.
Το τέταρτο άλμπουμ τους, ''Bloom'', μπορεί από τον τίτλο και μόνο να παραπέμπει στην Άνοιξη, εντούτοις η κυκλοφορία του το Μάιο, κεντρίζει τη φαντασία για ένα ονειρικό καλοκαίρι.
Βράδυα ατελείωτα με τη δωρική φωνή της Victoria Legrand να στέλνει θερμά κύματα νοσταλγίας και όμορφων συναισθημάτων μέσα από τρυφερές μελωδίες και τα χαλαρά, αέρινα ριφ της κιθάρας του Alex Scully, να τις οδηγούν πάνω στον καθαρό αέρα.
Τα ρυθμικά μέρη, απλά, χαλαρά και απέριττα, σιγοντάρουν και κρατούν κάθε τραγούδι σε μία ενότητα και δεν αφήνουν κανένα να εξαερωθεί. Όταν πρωτοακούει κανείς το άλμπουμ έρχεται στο νου αμέσως η προηγούμενη δισκογραφία τους.
Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Το άλμπουμ διατηρεί αυτή τη μετά-shoe-hazy-gaze αισθητική,τη συγκεκριμένη πατέντα της « ονειρικής ποπ» που τους κάνει μοναδικούς και άμεσα αναγνωρίσιμους ακόμα και από τους εξωγήινους. Αποκρυσταλλωμένη άποψη, παγιωμένη και χωρίς διάθεση για εμπλουτισμό, αλλαγή ή ακροβατισμούς. Όμως αυτό είναι μόνο το μέσο.
Η πεμπτουσία της μουσικής και των τραγουδιών του σχήματος κρύβεται στην ποιότητα των μελωδιών και την συναισθηματική δύναμη που εκπέμπουν. Σε αυτή τη σχεδόν μαγική και άνευ αντιρρήσεων,μοναδική ικανότητα του σχήματος να δημιουργεί τραγούδια απλά, κατανοητά, ειλικρινή και αληθινά. Η συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν δεν εξηγείται με μουσικολογικούς όρους. Δεν χρειάζεται. Είναι άχρηστοι. Στο ''Bloom'' υπάρχουν δέκα τραγούδια και το καθένα από αυτά είναι ένα ξεχωριστό διαμάντι στη δισκογραφία τους.

Τα ''Myth'', ''Other People'' και '' Troublemaker'', τρία από τα καλύτερα τραγούδια που, υποθετικά μιλώντας, δεν μπήκαν ποτέ στο ''Teen Dream'', μεταφέρουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνο το άλμπουμ και ακούγονται το ίδιο οικεία. Με την ίδια ελικοειδή φορά προς τα πάνω, οι μελωδίες τους δεν αργούν να πετύχουν το σκοπό τους. Και αυτή η επιδέξια τεχνική με τις μελωδίες που κλιμακώνονται και «ανθίζουν» σε ευφορικά λουλούδια είναι στοιχείο που με τη βοήθεια του Chris Coady στην παραγωγή για άλλη μια φορά, κάνει τους BEACH HOUSE ανίκητους.

Είναι ακριβώς αυτό που μαγεύει. Όσο πετυχαίνουν να δημιουργούν τέτοια θαύματα μουσικής «ανθοκομικής»,δεν μας απασχολεί όσα ''Teen Dream'' ή '' Bloom'' και να δημιουργήσουν στο μέλλον. Τo ''Wild'' με το mid tempo καλπάζοντα ρυθμό του, μεταφέρει τη μελωδία σε ένα γοητευτικό ταξίδι και παρασέρνει κι εμάς ταυτόχρονα,που χωρίς αντίσταση,ακολουθούμε πιστά. Το ''Lazuli'' με τις κρυστάλλινες κιθάρες,τα αέρινα συνθ και μερικές από τις καλύτερες μελωδίες του άλμπουμ είναι μια κορυφαία στιγμή. Μια άλλη είναι το ''The Hours''. Με περισσότερο ηλεκτρισμό από ποτέ, αλλά πάντα σε χαλαρές ταχύτητες, είναι το πιο όμορφο απ'όλα, ακριβώς στη μέση του δίσκου. Οι μελωδίες του χτυπάνε αλύπητα συναισθηματικές κορυφές, σχεδόν κρέμεσαι από τα χείλη της V.Legrand, σε όλη τη διάρκεια. Το ''New Year'', πνιγμένο στο λυρισμό, στα αιθέρια παραμορφωτικά ισοκρατήματα και στο ζωηρότερο ρυθμό απ' όλα τα υπόλοιπα, είναι το πιο περιπετειώδες μελωδικά και αυτό που θα «κολλήσει» τελευταίο από τα υπόλοιπα, αλλά για πάντα.
Ναι, ακούγονται περισσότερο αισιόδοξοι αυτή τη φορά,είναι αλήθεια. Εκεί που το ''Teen Dream'' ήταν γεμάτο από γλυκές αναμνήσεις και όνειρα που μπορεί να μην έβγαιναν ποτέ αληθινά, στο ''Bloom'' η προοπτική του καθαρού ορίζοντα και η διαρκής εξέλιξη/ ανέλιξη σε ανοιχτότερα τοπία είναι παρούσα.
Το ''Wishes'' είναι ένα απο τα τρία καλύτερα του άλμπουμ, αλλά και ένα από τα κορυφαία που έχουν γράψει ποτέ. Είναι μια περίληψη όλης της καριέρας τους και ένα μελωδικό ποτάμι που μπορεί να παρασύρει ψυχές, χωρί επιστροφή. Τεντωμένα στο κλειδί της χαρμολύπης αλλά και της υπέρμετρης νοσταλγίας, κάνει μεγάλη συναισθηματική «ζημιά» και είναι συνυφασμένο με την «ανακατωσούρα» της Άνοιξης.
Τo «On The Sea» χαλαρώνει τις εντάσεις που δημιούργησε το ''Wish'', στηρίζεται αποκλειστικά στο πιάνο και η φωνή της Legrand ποτέ δεν ακούστηκε τόσο καθαρή. Πιθανόν να ξεχαστεί πρώτο, αλλά ποτέ οριστικά.
Για το φινάλε, το σχεδόν επτάλεπτο ''Irene''. Ένας ακόμα λυρικός επίλογος, που στη μέση, αφήνει την επαναληπτική συγχορδία να βγαίνει μπροστά, συνεπικουρούμενη από το αργό beat. Η τελική μελωδία, ας την πούμε έτσι, έρχεται την κατάλληλη στιγμή, επανεκκινεί και απογειώνει το ήδη απογειωμένο τραγούδι, σε μια μεγαλειώδη αποκορύφωση, που μπορεί να έχει έντονες συναισθηματικές παρενέργειες αν δεν προσέξει κανείς... Σαν ταινία, που το τραγούδι των τίτλων τέλους χαράζεται για πάντα στη μνήμη...

Είναι τόσο ιδανικό όσο ακούγεται. Το ''Bloom'' μπορεί να γίνει το ίδιο κλασσικό όσο και το ''Teen Dream''.....



back to main