Actress
R.I.P.
HONEST JON'S RECORDS, 2012 9
Πέτρος Νικολάου

Το Sans Soleil, αυτό το ποιητικό αριστούργημα (για άλλους «ντοκιμαντέρ») του Chris Marker, προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1983. Με αφορμή την συνάντηση με κάποιον Ιάπωνα δημιουργό video games αναφέρεται σε κάποια στιγμή το εξής:

«He claims that electronic texture is the only one that can deal with sentiment, memory and imagination». Αν σήμερα, ένας τέτοιος ισχυρισμός μοιάζει ιερόσυλος σε κάποιους, προσπαθώ να φανταστώ πώς θα ακουγόταν στις αρχές της δεκαετίας του 80’... Απ’ τα ηχεία παίζει ασταμάτητα το R.I.P, ο νέος δίσκος του Actress. Τι να σκεφτόταν άραγε αν το άκουγε και εκείνος ο Ιάπωνας;
Ο χειρισμός της υφής του ήχου, ο αριστουργηματικός χειρισμός της ηλεκτρονικής υφής του ήχου, είναι ένα απ’ τα πολύ δυνατά σημεία του Βρετανού. Και σε αυτό τον δίσκο αλλά και γενικότερα σε όλες τις δουλειές του. Στο R.I.P το samples θολώνουν, οι μελωδίες σπάνε, τα beat υπονοούνται, οι λούπες διαστρεβλώνονται μέσα ένα αινιγματικό σκηνικό. Από αλλού ξεκινάς και αλλού καταλήγεις. Ο πυρήνας όμως βρίσκεται στα 4/4. «O ρυθμός της ζωής, οι χτύποι της καρδιάς, αυτό που με κρατάει σε πνευματική ισορροπία», όπως αναφέρειο ίδιος σε μια καταπληκτική συνέντευξη στην Guardian.
Kι όμως, αυτό που ακούς δεν είναι house ή techno. Eίναι η μαζεμένη συλλογική μνήμη. Συναίσθημα και φαντασία. Η ηλεκτρονική μουσική σαν βίωμα, που εκφράζεται κατά το δοκούν από ένα μαύρο μουσικό, γεννημένο το 1989.



Film by Pierre Debusschere for DazedDigital

Πάνω απ’ όλα το νέο άλμπουμ του Actress είναι ένα ταξίδι. Όχι ακριβώς στο άγνωστο, αλλά σε κάτι αρκετά συγκεκριμένο (για αυτόν) και με σαφείς θρησκευτικές αναφορές. Ξεκινώντας απ’ το R.I.P, το πρώτο κομμάτι, το θάνατο, και καταλήγωντας στο N.E.W, που δηλώνει το ξεκίνημα μιας νέας ζωής. Ενδιάμεσα ήχοι και δηλωτικοί τίτλοι κομματιών, αριστοτεχνικά σκηνοθέτημενοι με βασική πηγή έμπνευσης τον «Χαμένο Παράδεισο» του Milton. Ένα 12τομο ποιήμα του 17ου αιώνα, ορόσημο της αγγλικής λογοτεχνίας, που περιγράφει την πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο. Tελευταίο κομμάτι το It Was All A Dream (IWAAL). Ο Actress δεν έφυγε ακόμα.

Δεν χρειάζεται να τρομάζεις. H μουσική δεν σε περιορίζει. Στόχος του Actress είναι η μεταφορά του transcendence.  Σ’ αυτούς που θα ακούσουν το δίσκο και θα είναι ανοιχτοί για όλα τα ενδεχόμενα.. Αμφιβάλλω αν σήμερα, το 2012, υπάρχει κάποιος άλλος που μπορεί όντως να το καταφέρει με τόση επιτυχία, τόσο όμορφα και μεθοδικά.

Δεν μπορώ ακόμα να είμαι σίγουρος αν το R.I.P είναι ο καλύτερος του δίσκος ως τώρα. Κυρίως το Splazsh, αν και στην ουσία του διαφορετικό, πιο ανομοιογενές και geek-y, έχει βάλει τον πήχη πολύ ψηλά. Για ένα όμως δεν αμφιβάλλω καθόλου. Ο ήχος του Actress ακόμα διαμορφώνεται, ή τεχνική του βελτιώνεται, οι ικανότητες του τεράστιες, και η κορυφαία στιγμή της πορείας του δεν έχει έρθει ακόμα.

Στο Ghettoville, το δεύτερο άλμπουμ του για φέτος, που ίσως έρθει κάποια στιγμη το καλοκαίρι, μετά από ένα ταξίδι (για την ηχογράφηση) στη Jamaica, πολύ χόρτο και διάθεση για αυτοσχεδιασμό, θα έχουμε να πούμε κι άλλα ακόμα..



back to main