China Town στην Αθήνα
the ough! team

Η αθηναϊκή China Town είναι ένας κόσμος κλειστός από εμπόρους και επαγγελματίες που μέχρι και πριν από δύο χρόνια ευημερούσαν στον Κεραμεικό. Σήμερα που η περιοχή άρχισε να αποκτάει το δικό της χαρακτήρα, οι Κινέζοι σιγά-σιγά εγκαταλείπουν την πόλη...

Φωτο: Κατερίνα Τριχιά. 

Σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, η Αθήνα άργησε να αποκτήσει τη δικιά της China Town. Και μπορεί οι Κινέζοι να έκαναν αισθητή την παρουσία τους από το 2000 με τα μαγαζιά που άνοιγαν σωρηδόν σε ολόκληρη την Ελλάδα, χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια για να δημιουργηθεί στο κέντρο της Αθήνας εθνοτική γειτονιά με ομοιογένεια [στον Κεραμεικό και στο Μεταξουργείο, πίσω από την Πειραιώς], σε μικρότερη κλίμακα, αλλά στα πρότυπα των «ξένων» China Town. Οι Κινέζοι είχαν δημιουργήσει τον πρώτο οργανωμένο πυρήνα μεταναστών της πόλης με αυτονομία και οικονομική και κοινωνική ισορροπία. Παρόλο που δεν μιλούσαν καθόλου ελληνικά –ή μιλούσαν ελάχιστα- και παρόλο που ήταν μετανάστες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, κατάφεραν να ευημερήσουν και να εξαπλώσουν τις επιχειρήσεις τους, κυρίως λόγω της πολύ κλειστής κοινότητας που δημιουργήθηκε, με ισχυρούς δεσμούς αλληλοβοήθειας και στήριξης μεταξύ τους. Και όχι μόνο οικονομικής. Το 2009 υπήρχαν 30000 Κινέζοι στην Ελλάδα, με μαγαζιά κάθε είδους, δικιά τους εφημερίδα και δικό τους σταθμό, με θέσεις εργασίας για κάθε μέλος της οικογένειας και μηδενική ανεργία. Σε ένα ρεπορτάζ που είχαμε κάνει εκείνη την εποχή είχαμε μετρήσει πάνω από 100 επιχειρήσεις στους δρόμους πέριξ της Ομόνοιας: Αγησιλάου, Ευριπίδου, Σωκράτους, Λυκούργου, Λεωνίδου, Κολοκυνθούς, Πειραιώς και Κεραμεικού. Εμπορικά μαγαζιά λιανεμπορίου και χονδρεμπορίου με ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, μικροαντικείμενα για το σπίτι και φαγώσιμα, ηλεκτρικές συσκευές, κούκλες βιτρίνας, μικροgadget και είδη κινητής τηλεφωνίας, εστιατόρια. Επίσημα λειτουργούσαν πάνω από 300. Στο peak της «χρυσής δεκαετίας», το 2005, οι Κινέζοι εγκαταστάθηκαν στο «Μέγαρο Μυλλέρου», άνοιξαν ταξιδιωτικά, λογιστικά και δικηγορικά γραφεία, σχολείο, συλλόγους, εταιρίες εισαγωγών κι εξαγωγών και έφτιαξαν τον πυρήνα της αθηναϊκής China Town, βάζοντας ακόμα και ταμπέλα για να ξεχωρίζει: «Chinatown». Μία βόλτα στην Αγησιλάου ήταν αρκετή για να πάρεις μια γεύση από τον τρόπο ζωής τους, τα φαγητά τους, την αισθητική και τα ιδεογράμματα που κυριαρχούν στις επιγραφές ή τα στολίδια τις μέρες των γιορτών τους. Στη λαϊκή αγορά που γινόταν -και εξακολουθεί να γίνεται- στην είσοδο του κτιρίου μπορούσες να πετύχεις από κρέατα και θαλασσινά, μέχρι εξωτικά λαχανικά και λιχουδιές που δεν μπορούσε κανείς να σου εξηγήσει πώς να τα χρησιμοποιήσεις. Ακόμα τα πετυχαίνεις, μόνο που τώρα είναι πολύ λιγότερα, επειδή η China Town έχει αρχίσει να συρρικώνεται. Τα τελευταία δύο χρόνια, όταν η κρίση άρχισε να χτυπάει την ελληνική πραγματικότητα για τα καλά, τα κέρδη των κινέζικων επιχειρήσεων άρχισαν να μειώνονται δραματικά και οι Κινέζοι άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Από το 2008 και μετά η μείωση στον αριθμό των κινέζικων επιχειρήσεων που άνοιγαν στην Αθήνα ήταν ραγδαία και μέσα στο 2011 περισσότερο από το 1/3 των Κινέζων που ζούσαν εδώ έφυγε για άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ή για πίσω στην Κίνα. Αυτή τη στιγμή ζουν στην Ελλάδα λιγότερο από 10000 Κινέζοι, παρόλο που τα επίσημα νούμερα είναι μεγαλύτερα: πολλά μέλη οικογενειών που ζουν στην Ελλάδα έχουν ανοίξει επιχειρήσεις στην Ιταλία ή στη Γαλλία και πηγαινοέρχονται, ζώντας μεταξύ δυο χωρών.
Εκτός από την πτώση του τζίρου, σοβαρό πρόβλημα είναι και η αύξηση της εγκληματικότητας στην περιοχή. Οι επιχειρήσεις τους γίνονται στόχος κακοποιών και την είσοδο του συγκροτήματος κατοικιών όπου ζουν οι περισσότεροι, την φυλάει ιδιωτική ασφάλεια. Ήταν που ήταν κλειστοί άνθρωποι που επικοινωνούσαν δύσκολα με τους Έλληνες επειδή τους περιόριζε ακόμα περισσότερο η άγνοια της γλώσσας, ήρθε κι ο φόβος και η παρακμή της περιοχής γύρω από την Κουμουνδούρου και τους έκλεισε ακόμα περισσότερο στα σπίτια τους. Μετά τη δύση του ήλιου δύσκολα πετυχαίνεις Κινέζο σε χώρο εκτός της δουλειάς τους.



Παρόλα αυτά, η κινέζικη παροικία εξακολουθεί να είναι από τις πιο ζωντανές της πόλης. Το φθινόπωρο του 2010, και πριν αρχίσουν μαζικά να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, είχαμε επισκεφτεί το σπίτι του Chang την ώρα που οι συγγενείς του ήταν στο μαγαζί με τα ρούχα που είχαν στην Θερμοπυλών. Ο 20χρονος Chang είχε γίνει ο μεταφραστής μας για μια ημέρα και ο ξεναγός μας στην περιοχή, η οποία είχε ένα σωρό «κρυμμένα μυστικά». Κυρίως ο τρόπος που ζουν οι Κινέζοι και διασκεδάζουν ήταν και παραμένει ένα μυστήριο, γιατί σπάνια συναναστρέφονται Έλληνες πέρα από τις εμπορικές τους συνδιαλλαγές. Το διαμέρισμα του Chang ήταν ένα δυάρι στον δεύτερο όροφο του Μεγάρου Μυλλέρου, με κεντρική είσοδο από την Πειραιώς. Οι δυο πλευρές του διαδρόμου που θύμιζε διάδρομο ξενοδοχείου ήταν γεμάτες από δυάρια ή τριάρια διαμερίσματα όπου ζούσαν ολόκληρες οικογένειες. Ακόμα και με τον Chang για συνοδό, οι περισσότεροι που άνοιξαν την πόρτα δεν ήθελαν επισκέψεις. Ο Chang ζούσε με τους θείους και τα ξαδέρφια του σε 60 τετραγωνικά, σε ένα διαμέρισμα με έντονο χρώμα και μυρωδιά από Κίνα, γεμάτο κινέζικα φαγώσιμα σε πλαστικές σακούλες κρεμασμένες στον τοίχο, κινέζικα παιχνίδια [κυρίως κούκλες του... Ντίσνεϊ] και ελάχιστα έπιπλα. Πάνω στο τραπέζι, τα μαγειρεμένα από νωρίς το πρωί πιάτα ήταν σκεπασμένα με σίτες, μια εικόνα που μου θύμισε κατασκήνωση στα ’80s. O Chang μάς είχε μιλήσει με σπαστά αγγλικά για τη βαρετή ζωή του στην Αθήνα, το πόκερ που έπαιζαν τα βράδια για διασκέδαση και το όνειρό του να πάει στους συγγενείς του στην Αγγλία. Ήταν 20 χρονών και έβγαινε σπάνια να διασκεδάσει στην πόλη. Στα δύο χρόνια που ήταν στην Αθήνα δεν είχε δει καν τα αξιοθέατα.



Σήμερα ο Chang ζει κάπου στην Ιταλία και οι Κινέζοι, παρόλο που αρχίζουν να μαθαίνουν ελληνικά και να επικοινωνούν πιο εύκολα, είναι το ίδιο επιφυλακτικοί. Και ενώ στην πραγματικότητα ο αριθμός τους έχει μειωθεί, η έντονη παρουσιά που έχουν στην περιοχή δεν κάνει αισθητή αυτή τη μείωση.
Την περασμένη εβδομάδα, ο Σπύρος και η Κατερίνα [η φωτογράφος] σε μία τυχαία τους βόλτα στα κινέζικα μαγαζιά με ρούχα πέτυχαν την Λουΐζα (Cyi an), μία νεαρή Κινέζα που μιλάει πολύ καλά ελληνικά και την έπεισαν να πάνε μαζί στην κινέζικη κοινότητα. Ήταν μεσημέρι, ο Tom από το κινέζικο εστιατόριο είχε ξεκινήσει το delivery στα μαγαζιά και οι μικροπωλητές πουλούσαν καβούρια, όστρακα και λαχανικά, εξηγώντας ότι «τα προϊόντα είναι όλα ελληνικά» κι ότι έχουν και πολλούς Έλληνες πελάτες που μένουν στην γύρω περιοχή. Επισκέφτηκαν τα δύο εστιατόρια, τα μίνι μάρκετ, το σχολείο, το υπόγειο καραόκε και μίλησαν με όσους κατάφεραν να τούς πείσουν να τους εμπιστευθούν. Ο Ρόμπιν που βγάζει εδώ και 7 χρόνια την μοναδική κινέζικη εφημερίδα στην Ελλάδα, μίλησε την επόμενη μέρα.

China Greece Times

συνέντευξη: Γεωργία Παπαστάμου

Ο Robin ήρθε με σκοπό να πάρει visa και να συνεχίσει σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Δεν τα κατάφερε. Έμεινε εδώ, έκανε σπουδές γραφιστικής και το 2005 ξεκίνησε να βγάζει την «China Greece Times» μαζί με άλλους τέσσερις συνεργάτες. Πάρα την κρίση και τη σταδιακή συρρίκνωση της κινεζικής κοινότητας, η εφημερίδα συνεχίζει να τυπώνεται, εξηγώντας στους Κινέζους τι είναι ο Τσίπρας , οι Χρυσαυγίτες και τι στο καλό συμβαίνει στην Ελλάδα.

Πότε ξεκινήσατε να βγάζετε την εφημερίδα;
H China Greece Times ιδρύθηκε την πρωτοχρονιά του 2005. Είναι η πρώτη και μοναδική κινέζικη εφημερίδα στην Ελλάδα και κυκλοφορεί μια φορά την εβδομάδα. Μέχρι το 2009 βγάζαμε 5.000-6.000 αντίτυπα. Τότε υπήρχαν περίπου 30.000 Κινέζοι στην Ελλάδα. Από το 2009 και μετά λόγω της οικονομικής κατάστασης πολλοί Κινέζοι έφυγαν από δω και πλέον η εφημερίδα κυκλοφορεί σε 2.000-3.000 αντίτυπα.

Ποια ήταν η αρχική ιδέα;
Οι Κινεζική κοινότητα στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ πάρα πολύ μεγάλη συγκριτικά με άλλες χώρες όπως στην Αγγλία. Παρόλα αυτά, μιλάμε για πολλούς ανθρώπους που μάλιστα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην επικοινωνία με τους Έλληνες γιατί δεν ξέρουν καλά ή δεν ξέρουν καθόλου την γλώσσα. Επίσης δεν ξέρουν πράγματα για την κατάσταση εδώ, επειδή δεν μπορούν να διαβάσουν τα νέα. Γι’ αυτό και κάναμε την εφημερίδα. Θέλαμε να γίνουμε η γέφυρα μεταξύ της κινεζικής κοινότητας και της Ελλάδας, να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν τι συμβαίνει στη χώρα που ζουν.

Τι θεματολογία έχει;
Όταν ξεκινήσαμε είχαμε εξήντα σελίδες. Τώρα έχουμε τριάντα. Οι δέκα από αυτές γράφουν αποκλειστικά για ελληνικά θέματα. Στις υπόλοιπες έχουμε νέα από την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο, διασκέδαση, σπορ, τα πάντα. Προσπαθούμε να κρατάμε μια ισορροπία. Επίσης διατηρούμε στενές σχέσεις με τα ΜΜΕ της Κίνας. Συνεργαζόμαστε, μοιραζόμαστε υλικό και κάνουμε και ανταποκρίσεις από την Ελλάδα.

Πού διανέμεται;
Υπάρχουν δώδεκα σημεία διανομής. Πρόκειται κυρίως για τα κινέζικα σούπερ μάρκετ στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Θα τη βρεις επίσης στο περίπτερο στην Ομόνοια και το Σύνταγμα.

Αυτή τη στιγμή πόσοι Κινέζοι βρίσκονται στην Ελλάδα;
Λιγότεροι από 10.000. Όσοι έχουν παραμείνει αρχίζουν να αλλάζουν λίγο κατεύθυνση, να μην ασχολούνται με το ίδιο πράγμα που έκαναν όταν πρωτοήρθαν εδώ γιατί δεν λειτουργεί πλέον. Επειδή η αγορά εδώ έχει μικρύνει, αντί να εισάγουν προϊόντα από την Κίνα πολλοί είναι αυτοί που στέλνουν ελληνικά προϊόντα, όπως κρασιά, ελαιόλαδο και σαφράν στη Κίνα. Και αυτές οι καινούριες κινήσεις πάνε καλά. Πρέπει να αλλάζεις και να προσαρμόζεσαι στις συνθήκες για να επιβιώσεις και αυτό κάνουν και εκείνοι. Αν σκεφτείς σωστά μπορείς να μετατρέψεις την κρίση σε ευκαιρία.

Στην Κίνα είχατε ασχοληθεί με την δημοσιογραφία;
Όχι, δεν είμαι επαγγελματίας. Γραφιστική έχω σπουδάσει.

Σκέφτεστε να φύγετε από την Ελλάδα;
Θα είμαι ο τελευταίος που θα φύγει γιατί έχουμε την εφημερίδα μας εδώ. Παράλληλα ασχολούμαι και εγώ με την εξαγωγή ελληνικών προϊόντων στην Κίνα.

Δασκάλα στο κινέζικο σχολείο

συνέντευξη: Σπύρος Διαμαντάρας

Ποιο είναι το όνομα σου;
Μπορείς να με λες Άννα.

Το κινέζικο;
Λι Φάν.

Πόσο καιρό είσαι στην Ελλάδα;
Περίπου εφτά χρόνια.

Και πριν έρθεις εδώ τι έκανες;
Δίδασκα σε σχολείο στην Κίνα. Με το που τελείωσα τις σπουδές μου, έπιασα δουλειά σε σχολείο στην Κίνα και μετά από κάποια χρόνια ήρθα στην Ελλάδα.

Ποιες είναι οι ηλικίες των παιδιών που έρχονται στο σχολείο;
Εξαρτάται από την τάξη που είναι. Έχουμε 4 τάξεις με αγόρια και κορίτσια μαζί, οι οποίες χωρίζονται σε ηλικίες από 5 χρονών μέχρι 10. Όταν φτάσουν σε ηλικία 10 ετών φεύγουν από εδώ και συνεχίζουν τις σπουδές τους αλλού. Εδώ μαθαίνουν τα βασικά πράγματα για να μην ξεχάσουν την γλώσσα τους.

Εσύ τι διδάσκεις;
Γλώσσα και λίγη ιστορία της Κίνας.

Τα παιδιά που έχετε εδώ πάνε και σε ελληνικά σχολεία;
Ναι, μερικά πάνε σε ελληνικά σχολεία και το απόγευμα έρχονται εδώ να μάθουν κινέζικα. Κάποιες φορές τους κάνω και μαθηματικά.

Μπορεί ένα παιδί από την Ελλάδα να έρθει εδώ να μάθει κινέζικα;
Δεν θα ήταν πολύ πρακτικό για το ίδιο το παιδί, γιατί το μάθημα γίνεται μόνο στα κινέζικα.

Υπάρχει οικονομική στήριξη για το σχολείο;
Οι γονείς των παιδιών δίνουν συνήθως κάποια λεφτά. Επίσης, βοηθάνε και οι επίσημοι φορείς της Κίνας.

Έχετε ίδιες διακοπές με τα ελληνικά σχολεία;
Σχεδόν. Για καλοκαίρι τελειώνουμε τέλη Ιούλιου. Έχουμε επιπλέον και κάποιες άλλες γιορτές πριν τα ευρωπαϊκά Χριστούγεννα και έχουμε επίσης και την κινέζικη πρωτοχρονιά.

Μετά το σχολείο τι κάνεις;
Συνήθως κάθομαι στο σπίτι μου και χαλαρώνω, αλλά υπάρχουν και φορές που βγαίνω για καφέ με τους φίλους μου. Έχω και Έλληνες φίλους.

Και πού πηγαίνετε;
Συνήθως στο Σύνταγμα και στο κέντρο, αλλά προτιμώ τη Γλυφάδα, γιατί είναι πάρα πολύ ωραία. Τα καλοκαίρια που είναι κλειστό το σχολείο πάω διακοπές σε ελληνικά νησιά γιατί μου αρέσει πολύ η Ελλάδα σαν χώρα.

Λουΐζα (Cyi an)

συνέντευξη: Σπύρος Διαμαντάρας

Πόσων χρονών είσαι;
Είμαι 21.

Και πόσο χρονών ήρθες Ελλάδα;
Ήρθα στα 16 μου πριν 5 χρόνια μαζί με την μητέρα μου και τα 2 μικρότερα αδέρφια μου.

Ο πατέρας σου;
Ο πατέρας μου είναι στην κίνα και δουλεύει. Θέλω να μαζέψω λεφτά και να πάω μια μέρα να τον δω γιατί μου λείπει.

Πώς και ξέρεις τόσο καλά ελληνικά;
Με το που ήρθα Ελλάδα γράφτηκα στο 2 γυμνάσιο Αθηνών και έτσι έμαθα την γλώσσα. Είχα  γνωρίσει εκτός των κινέζων φίλων μου και Έλληνες συμμαθητές, οπότε ήταν πιο εύκολο. Όταν τελείωσα τον γυμνάσιο, έπιασα δουλειά στο μαγαζί.

Θα μου πεις πώς περνάς μια τυπική βδομάδα;
Δουλεύω από την Δευτέρα μέχρι το Σάββατο 9 το πρωί με 9 το βράδυ, κάνουμε όμως διάλειμμα ενδιάμεσα για φαγητό. Στο Γυρίζω σπίτι και συνήθως κοιμάμαι αμέσως, αλλά άλλες φορές μπαίνω στο QQ και μιλάω με φίλους. Τις Κυριακές κλείνει το μαγαζί και ξεκουραζόμαστε και κάποιες από αυτές πάω στο Allou Fun park με τους φίλους μου.

Από μουσική; Δυτική ή ασιατική;
Ακούω και αγγλική μουσική, αλλά αγαπημένο μου συγκρότημα είναι ένα από την Κορέα, δεν σας λέω τον τίτλο του τραγουδιού που μ’ αρεσει γιατί δεν θα το καταλάβετε, το συγκρότημα πάντως το λένε Dream High.

Tα περισσότερα ρούχα στο μαγαζί είναι για μεγαλύτερες ηλικίες. Από πού ψωνίζεις;
Από το Σύνταγμα, στα Ζάρα και στα άλλα μαγαζιά στην Ερμού. Είναι πιο κοντά στη ηλικία μου τα ρούχα εκεί. Εδώ, στο μαγαζί, μπορεί να είναι ωραία τα ρούχα, αλλά δεν είναι για την ηλικία μου όπως είπες.

Έχεις πάει πουθενά αλλού, εκτός Ελλάδας;
Τα χαρτιά μου είναι στη Ιταλία και έτσι πηγαίνω εκεί  όταν είναι να τα ανανεώσω. Εκτός από Ιταλία δεν έχω πάει πουθενά άλλού. Ούτε στην Ελλάδα έχω πάει πουθενά εκτός Αθήνας . Δεν προλαβαίνω, αλλιώς θα πήγαινα.

Από φαγητό; Μαγειρεύετε στο σπίτι και το φέρνετε στη δουλειά;
Τα μεσημέρια που είμαστε στην δουλειά, επειδή δεν προλαβαίνουμε και ούτε έχουμε χώρο να μαγειρέψουμε, παραγγέλνουμε από το εστιατόριο. Φαγητό φτιάχνουμε τα βράδια όταν γυρίσουμε σπίτι. Συνήθως φτιάχνει η μαμά μου.

Έχεις κανένα χόμπι;
Στην κίνα έκανα καλλιγραφία για κάποιο καιρό, αλλά πάει πολύς καιρός από τότε και δεν θυμάμαι καλά. Στην Ελλάδα δεν προλαβαίνω να κάνω πολλά, οπότε ακούω μουσική ή βλέπω καμία ταινία στο laptop. Είδα και στο σινεμά τον Τιτανικό 3D.

Για το μέλλον τι σκέφτεσαι; Αν σου δινόταν η ευκαιρία να ζητήσεις 3 πράγματα και αυτά να γίνονταν πραγματικότητα, ποια θα ήταν αυτά ;
Θέλω να γυρίσω στην Κίνα και να πιάσω δουλειά εκεί, μαζί με την οικογένειά μου. Για να παντρευτώ είναι ακόμα νωρίς, οπότε δεν το σκέφτομαι ακόμα. Τώρα, για τα 3 πράγματα που θα ήθελα να γίνουν είναι πρώτον να δω ξανά τον πατέρα μου, δεύτερον να γίνω νηπιαγωγός και τρίτον να έχω πολλά λεφτά.

Πώς και μας εμπιστεύτηκες και άφησες το μαγαζί για να έρθεις μαζί μας;
Δεν ξέρω. Έτσι απλά. Πιστεύω και στα πρόσωπα και δεν σας είδα για κακούς τύπους.

Tom, delivery boy

συνέντευξη: Σπύρος Διαμαντάρας

Έτοιμος;
Για ποιο πράγμα;

Θα αρχίσει η μαγνητοφώνηση και θα απαντήσεις σε κάποιες ερωτήσεις
Δεν θέλω. Να πάρετε από την Λουΐζα.

Άρχισε η ηχογράφηση. Πόσο καιρό είσαι στην Ελλάδα;
5 χρόνια. Με έστειλε η κινέζικη κυβέρνηση στα 20 μου μαζί με την οικογένειά μου για ένα καλύτερο μέλλον. Εδώ δουλεύω 4 χρόνια περίπου.

Για ένα καλύτερο μέλλον;
Ναι. Έχετε μεγάλη ιστορία σαν χώρα και η κυβέρνηση έχει στείλει αρκετούς συμπατριώτες μου εδώ.

Πριν έρθεις εδώ, τι δουλειά έκανες στην Kίνα;
Δεν πρόλαβα να δουλέψω. Με το που τελείωσα το σχολείο ήρθα εδώ και δουλεύω σαν delivery στο εστιατόριο. Όταν δεν υπάρχουν παραγγελίες, βοηθάω μέσα στο μαγαζί ως σερβιτόρος .

Από ελεύθερο χρόνο; Σαν την Λουΐζα;
Κάπως έτσι. Δουλεύω από τις 9 μέχρι τις 9. Κάποιες μέρες μπορεί να ξεκινήσω πιο αργά, εξαρτάται από την ημέρα. Οπότε, ελεύθερο χρόνο έχω τα βράδια μετά την δουλειά και τις Κυριακές. Τις Κυριακές πάμε με φίλους βόλτες, αλλά όχι τίποτα τρελό. Βόλτες, συνήθως, ή καθόμαστε στο σπίτι κάποια φίλου.

Κοπέλα έχεις; Πες μου ότι προλαβαίνεις.
Είχα μια κοπέλα από την Κίνα . Αυτή ήταν από την νότια  Κίνα και εγώ από την Βόρεια, οπότε είχαμε πολλές διαφορές σε αρκετά θέματα, αλλά ήταν ωραία η όλη κατάσταση. Την λένε Τσάο και μένει στην Χαλκίδα και την έβλεπα κάθε Κυριακή που κάναμε βόλτα στον Σύνταγμα και στο Μοναστηράκι, αλλά τώρα πια δεν  είμαστε μαζί. Αν θέλεις, προλαβαίνεις. Και μια ώρα την ημέρα να έχεις ελεύθερο χρόνο, θα βρεις τον τρόπο και θα βρεθείτε. Τώρα είμαι μόνος.

Έχεις QQ; Θα σου κάνουμε συνοικέσιο μέσω του περιοδικού για να βρεις μια ωραία Ελληνίδα.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω σχέση με Ελληνίδα, γιατί έχετε διαφορετική κουλτούρα και μπορεί να μην συνεννοούμαστε σε πολλά θέματα, αλλά γιατί όχι. tongjilong27@163.com αυτό είναι το mail μου και αυτός είναι ο QQ κωδικός μου: 290114339.

Τώρα τι θα κάνεις;
Δεν έχει πολλές παραγγελίες, οπότε θα κάτσω μέσα, για να βοηθήσω αν θέλουν τίποτα. Δεν έχω φάει κιόλας, οπότε λέω να κάτσω να φάω.

Τι φαγητό;
Έχουμε πολλά πράγματα μέσα, αλλά τα μόνα που θα ξέρετε σίγουρα είναι το ρύζι και η σούπα.

Αυτό ήταν. Τελειώσαμε. Θέλεις να κάτσεις να σε βγάλουμε μια φωτογραφία;
Μισό λεπτό (κοιτάει στο μαγαζί να δει αν τον βλέπουν). ΟΚ, πάμε. Να μου την στείλεις όταν βγει. Καλή συνέχεια.

Κιουκιού
QQ: λογισμικό msn-skype, με λίγο facebook. Άρχισε αποκλειστικά για την Κίνα, αλλά στην συνέχεια άρχισε να απευθύνεται και στο δυτικό κοινό. Υπάρχει και σαν application στο i-phone. Δεν νοείται να είσαι Κινέζος κάτω των 30 και να μην διαθέτεις λογαριασμό. Κάθε profile διαθέτει τον δικό του κωδικό ή mail, για να μπορείς να βρεις το άτομο που ψάχνεις. Δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα το skype και το msn στις λειτουργίες τους, από την βιντεοκλήση μέχρι τη μεταφορά αρχείων, με highlight την αυτόματη μετάφραση κειμένου από την γλώσσα του αποστολέα στην γλώσσα του παραλήπτη. Εκτός των κλασικών λειτουργιών του chat, υπάρχει και το προφίλ του εκάστοτε κωδικού που μπορείς να ανεβάσεις φωτογραφίες-κείμενα και ό,τι σου έρθει στο κεφάλι. Για να μπεις στο προφίλ του άλλου (qzone),  πατάς απλά το αστεράκι που βρίσκεται κάτω από το όνομά του και -voila!- βρίσκεσαι εκεί. Σύμφωνα με το Wikipedia, το 2011 υπήρχαν 711,7 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες. Διαθέτει και επιπλέον λειτουργίες, παιχνίδια, downloads, ringtones και άλλα. Κατεβάστε το πιγκουινάκι και χαρείτε τα προτερήματά του. Γρήγορα όμως, πριν το προλάβουν οι hipsters και πούν ότι το ήξεραν πριν από εσάς.

Η Κινέζικη λαϊκή αγορά

Στην αυτοσχέδια αγορά μπροστά από το κτίριο της Chinatown μπορεί να βρει κανείς φρέσκα λαχανικά που καλλιεργούν οι ίδιοι οι Κινέζοι σε κήπους και μικρά κτήματα. Παλιότερα τα λαχανικά έρχονταν από την Ιταλία ή ακόμα και την Κίνα, αλλά σήμερα, μετά από τόσα χρόνια στην Ελλάδα τα πράγματα πιο οργανωμένα.
Τα περισσότερα από τα λαχανικά είναι άγνωστα εντελώς στους Έλληνες και αυτοί που τα πουλάνε δύσκολα μπορούν να σου δώσουν πληροφορίες για τον τρόπο που τα μαγειρεύουν συνήθως. Αυτό που πετυχαίνεις σε πολύ καλές στιγμές είναι καβούρια και οστρακοειδή, τα οποία τα φέρνουν κυρίως από την Ιταλία. Αν είσαι τυχερός, πετυχαίνεις μικροσκοπικά κυδώνια που γίνονται εκπληκτική μακαρονάδα μόνο με μπόλικο σκόρδο και λάδι. 


Σκύλος στο τσιγκέλι

Λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη ότι σε χωριό του νομού Ηρακλείου της Κρήτης οικογένεια Κινέζων σκότωνε και αποθήκευε στην κατάψυξη σκύλους για να τους φάει, επιχειρήσαμε να μάθουμε αν ισχύει αυτό και στην Αθήνα. Δεν τα καταφέραμε. Κανείς απ’ τους Κινέζους που ρωτήσαμε δεν ήθελε να σχολιάσει την είδηση, «το ότι έφαγαν κάποιοι σκύλο δεν σημαίνει ότι όλοι οι Κινέζοι τρώνε σκύλους. Δεν μπορείς να λες ότι οι Κινέζοι τρώνε σκυλιά, γιατί δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορείς να μιλάς για όλους τους ανθρώπους και να το γενικεύεις. Και Έλληνες εγκληματίες υπάρχουν πολλοί αλλά δεν είναι σωστό να λες ότι όλοι οι Έλληνες είναι εγκληματίες», μάς είπε ένας ιδιοκτήτης μαγαζιού στην Αγησιλάου. Έχουν κι αυτοί ακούσει ότι τον τελευταίο καιρό εξαφανίζονται σκυλιά και γάτες –και όχι μόνο αδέσποτα- αλλά ισχυρίζονται ότι δεν είναι Κινέζοι αυτοί που τα τρώνε. Η αλήθεια είναι ότι για τις πρόσφατες φρικιαστικές εικόνες με σφαγμένα σκυλιά, κρεμασμένα σε χώρο της Αγησιλάου, που κυκλοφόρησαν σε αρκετά site εκφράζουν «αποτροπιασμό και ντροπή». «Δεν είναι Κινέζοι αυτοί που σφάζουν τα σκυλιά στις εικόνες», μάς λέει σοκαρισμένος, «δεν ξέρω πού γίνεται αυτό, πάντως αν γινόταν εδώ δίπλα μας θα το είχαμε δει σίγουρα». Το πιο φρικιαστικό απ’όλα είναι ότι, σε μία από τις φωτογραφίες, ένα παιδί με την σχολική τσάντα στην πλάτη έχει σταματήσει και παρακολουθεί τα σκυλιά που είναι σφαγμένα και ψημένα πάνω στους πάγκους. Και αυτό το μαγαζί είναι σίγουρα κάπου στο κέντρο της Αθήνας...


Στο κινέζικο «φροντιστήριο» στον τέταρτο όροφο του κτιρίου της Chinatown τα μικρά Κινεζάκια μέχρι να γίνουν 10 χρονών μαθαίνουν τα βασικά στη γλώσσα των γονιών τους. Είναι η πρώτη γενιά που μαθαίνει ελληνικά στο σχολείο και οι επίσημοι φορείς της Κίνας φροντίζουν να μην ξεχάσουν τα κινέζικα...

 



back to main