Needles and pins: ο αρχιτεκτονικός κόσμος της Κωστάντιας Μάνθου
Μαρία Παππά

Κάποτε ζήλεψε όποιον έχει γονείς που ξέρουν μια τέχνη. Σήμερα η Κωστάντια ζει στο Μιλάνο και κάνει ζηλευτά πράγματα στην «αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας».

Η Κωστάντια Μάνθου είναι μια νέα, ταλαντούχα σχεδιάστρια που έχει κερδίσει ένα βραβείο ΕΒΓΕ και αρκετές διακρίσεις στο εξωτερικό.  Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Βόλο, αλλά την κέρδισε το βιομηχανικό σχέδιο, επειδή ανακάλυψε πως έχει κλίση στην χειροτεχνία και τις μικροκατασκευές. Αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στο Μιλάνο όπου δημιουργεί αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας, δουλεύοντας παράλληλα σε διάφορα πρότζεκτ. Ένα από αυτά είναι το artwork για τις κυκλοφορίες του Larry Gus.

Πες μου λίγα πράγματα για σένα.
Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη και σπούδασα αρχιτεκτονική στο Βόλο (και θέλω να ξαναγυρίσω κάποια στιγμή). Μετακόμισα στην Αθήνα και δούλεψα με τον Νίκο Αλεξίου, όπου και έπαθα κακό με τη χειροτεχνία. Ήρθα στο Μιλάνο για μεταπτυχιακό στο product και interior design. Έκτοτε ζω εδώ.

Με τι ασχολείσαι αυτό το διάστημα;
Κάνω διάφορα πράγματα, τα μισά απο τα οποία αφήνω στη μέση, ατέλειωτα. Δουλεύω σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο και είμαι βοηθός καθηγητή στo πανεπιστήμιο.  Επίσης κάνω τα δικά μου πρότζεκτ και προσπαθώ να καταλάβω πώς μπορώ να τα προχωρήσω πιο πέρα. Τον τελευταίο χρόνο ανακαλύπτω τη χαρά του να σχεδιάζεις χαλιά. Η διαφορά θεωρίας και πράξης στα χειροποίητα χαλιά έχει φοβερό ενδιαφέρον.

Τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Γενικά, δεν με θυμάμαι να εκφράζω καμία συγκεκριμένη επιθυμία. Το σχέδιο και οι μικροκατασκευές έμοιαζαν ευχάριστα, οπότε κατέληξα στην αρχιτεκτονική. Κατα τύχη μάλλον. Οι μεγάλοι στόχοι και τα όνειρα δεν ήταν το φόρτε μου και συνεχίζω να είμαι έτσι. 

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την αρχιτεκτονική;
Αν εξαιρέσεις τις σπουδές μου στο θέμα, δεν έχω ασχοληθεί επίσημα ποτέ με την πραγματική αρχιτεκτονικη και δεν είναι κάτι που με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Βαριέμαι αφόρητα οτιδήποτε έχει σχέση με νόμους, νομοθεσίες και κανονισμούς.  Σε θεωρητικό επίπεδο, μάλλον το βρίσκω όμορφο να λέω πως κάνω αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας και με βοηθάει να αντιμετωπίζω έτσι τη δουλειά μου.

Πώς από την αρχιτεκτονική ασχολήθηκες με το industrial design;
Όπως και όλα τα υπόλοιπα βήματα που κάνω, έτσι κάποια στιγμή βρέθηκα να δουλεύω με τους Campanas στην Αθήνα, σχεδιάζοντας έπιπλα, μικροαντικείμενα και μίνι χώρους σε ένα εργαστήριο που λειτουργούσε κάπως σαν real time παραγωγή. Σχεδιάζαμε και φτιάχναμε μοντέλα και πρωτότυπα συγχρόνως. Εντυπωσιάστηκα. Τότε ζήλεψα όποιον έχει γονείς που ξέρουν μια τέχνη. Ξυλουργούς, σιδεράδες, μοδίστρες, οτιδήποτε. Κάπως έτσι άρχισε και μετά κατέληξα εδώ.

Ποιος αρχιτέκτονας ή industrial designer θα έλεγες ότι σε έχει επηρεάσει με τη δουλειά του;
Μου αρέσει η Matali Crasset γιατί τα αντιμετωπίζει όλα κάπως παιδικά και με μια φαινομενική αφέλεια, ο Gio Ponti για το πόσο ακριβής και αψογος ήταν και όλοι όσοι δουλέυουν χειρονακτικά με μοντέλα, πειράματα και τεχνικές που σταδιακά γίνονται τα δικά τους εργαλεία.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου υλικό;
Δεν έχω κάποιο αγαπημένο υλικό. Συνήθως ξεκινάω να κάνω πειράματα με κάτι που ανακάλυψα, μέχρι να το φτάσω σε ένα σημείο που μου επιτρέπει να το εξελίξω σε κάτι άλλο. Μου αρέσει πολύ να μεταχειρίζομαι υλικά με τεχνικές και μηχανήματα που έχουν εφευρεθεί για κάποιο άλλο υλικό. Τα επίπεδα αποτυχίας είναι συνήθως πολύ μεγάλα, αλλά  μέχρι τότε ποτέ δεν ξέρεις τι καλό μπορεί να συμβεί.

Θα έλεγες ότι είναι όμορφη η Αθήνα;
Ναι, πολύ.  Βαριέμαι πολύ τις πόλεις που περπατάς  διαρκώς χωρίς να αλλάζει τίποτα.  Στην Αθήνα, κάθε 2 τετράγωνα έχεις αλλάξει εντελώς ατμόσφαιρα.  Έχει άπειρα πράγματα να χαζεύεις και την διασχίζεις χωρίς να καταλάβεις πώς περνάει ο χρόνος.

Τι σου τι σπάει στην πόλη;
Τα αυτοκίνητα.  Μου προκαλούν σύγχυση.  Ειναι όλα άσχημα, πολύπλοκα και  σε τεράστιες ποσότητες. Είναι παντού και δεν σε αφήνουν να δεις καμία εικόνα μέσα στην πόλη χωρίς να είναι  με τον ένα ή τον άλλον τρόπο παρόντα. Είτε σε κίνηση, είτε σταματημένα, είτε με τον θόρυβο που κάνουν. Ίσως αν ήταν όλα ίδια και mute να μην με ενοχλούσαν τόσο.

Γιατί αποφάσισες να πας στο Μιλάνο;
Ήρθα να κάνω ένα μεταπτυχιακό. Μετά βρήκα μια δουλειά που μου άρεσε, μετά μια άλλη και πάει λέγοντας. Είναι πανέμορφη πόλη και χαίρεσαι πολύ να ζεις εδώ. Είναι όσο μεσογειακή χρειάζεται και όσο βορειοευρωπαική αντέχω. Μετά είναι και όλη η βιομηχανία και ιστορία στο ντιζάιν που με βολεύει για τη δουλειά μου.

Τι ευκαιρίες σου έχει δώσει η διαμονή σου εκεί; Είναι πιο εύκολο να βρεις δουλειά από ό,τι στην Αθήνα;
Μάλλον αυτή τη στιγμή είναι ελαφρώς πιο εύκολο. Νομίζω πως η δυσκολία είναι  στο να βρεις μια δουλειά που σου αρέσει, γιατί γενικά δουλειές υπάρχουν. Στην περίπτωση που θέλεις να κάνεις κάτι μόνος σου, όμως, χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από ικανότητες και θέληση, χρειάζεται να είσαι διαρκώς κάπου έξω και να γνωρίζεις κόσμο, γιατί στο Μιλάνο όλα είναι κατά κάποιο τρόπο κρυμμένα και πρέπει να τα ανακαλύπτεις ένα-ένα από την αρχή. Αυτό είναι δύσκολο σε κάθε χώρα όμως.

Τι σόι άνθρωποι είναι οι Μιλανέζοι;
Δεν έχω γνωρίσει πολλούς Μιλανέζους, νομίζω πως το 80 τοις εκατό των ανθρώπων είναι απο άλλλες πόλεις που ζουν εδώ για δουλειά, σχεδόν τράνζιτ. Οι λίγοι Μιλανέζοι που γνώρισα έχουν μια αριστοκρατική αύρα και έρχονται από κάλες οικογένειες -ναι, εδώ αυτό ακόμα μετράει και έχει βαρύτητα. Φοράνε καπαρτίνες , μπλε ζιβάγκο και δερμάτινες ζώνες και έχουν πάντα πολυ ωραία μαλλιά. Είναι λίγο σνομπ, αλλά οι περισσότεροι έχουν φοβερό ενδιαφέρον. Αλλά μπορεί και να κάνω λάθος.

Τι είναι το Kiro Colectif; Και τι ακριβώς παρουσίασες εκεί;
Το κίρο κολέκτιφ είναι μια προσωρινή ομάδα που στήσαμε στα πλαίσια της εβδομάδας design  του Μιλάνου με το Δημήτρη Σταματάκη και την Federica Zallone.  Μεταφέραμε το στούντιό μας σε μια γκαλερί στο κέντρο και επί μία εβδομάδα κατασκευάζαμε μοντέλα, πρωτότυπα και μακέτες από λάμπες και φώτα. Κάναμε μια στοιχειώδη αναπαράσταση της διαδικασίας σχεδιασμού και παρασκευής βιομηχανικών αντικειμένων, με όλα τα πιθανά λάθη και ατυχήματα που μπορεί να προκύψουν σε μια τέτοια διαδικασία. Το αποτέλεσμα ήταν να μιλάμε με τον κόσμο, ο οποίος συμμετείχε ενεργά σε αυτή τη διαδικασία, γεγονός που μας έδωσε θάρρος, γιατί στην αρχή ήμασταν εντελώς κομπλαρισμένοι.

Ποιο είναι το πιο αστείο πράγμα που σου έχει συμβεί μέχρι στιγμής στην Ιταλία;
Μπλόκαρε η κλειδαριά με δυο ποδήλατα δεμένα μαζί στη μέση του δρόμου, οπότε αναγκαστήκαμε να φέρουμε πριόνι (μόνο αυτό είχαμε στο σπίτι) και να κλεψουμε τα ποδήλατά μας. Επί μια ώρα κόβαμε μέσα στη βροχή σαν τους κλέφτες.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες εκεί;
Η ίδια δυσκολία που έχω παντού. Οι δημόσιες υπηρεσίες. Είναι ίδιες με την Ελλάδα και αν δεν μιλάς και τη γλώσσα...! Πολυ κακή φάση!

Το καλύτερο φαγητό που έχεις φάει μέχρι στιγμής στο Μιλάνο και μας προτείνεις να το δοκιμάσουμε αν βρεθούμε εκεί;
Τα λαζάνια φούρνου του Spontini. Τα σερβίρουν μόνο μεσημέρι και είναι το μόνο φαγητό που φτιάχνουν. Γλύφεις το πιάτο και το επιστρέφεις καθαρό. Και μετά, παγωτό νουτέλα-πιστάκιο στην οδό Cadore. Είναι αλμυρό και γλυκό συγχρόνως!

Σου λείπει η Ελλάδα; Σκέφτεσαι να επιστρέψεις;
Μου λείπει πάρα πολυ. Μου λείπουν οι φίλοι μου και μου λείπει να κάνω πράγματα χωρίς να πρέπει έστω και υποτυπωδώς να τα προγραμματίσω. Σκέφτομαι πολύ συχνά να γυρίσω αλλά την ίδια στιγμή τρομάζω.

Πώς αντιμετωπίζεις όλα αυτά που λέγονται για την κρίση απ’ έξω;
Νιώθω συνέχεια τύψεις που δεν είμαι εκεί. Ειδικά πέρσι και πρόπερσι, κάθε φορά που διάβαζα ειδήσεις ήμουν να παίρνω  τα βουνά από τη στεναχώρια μου. Τώρα είμαι πιο αποστασιοποιημένη και προσπαθώ να καταλάβω τι μπορεί να συμβεί και πώς μπορεί κανείς να πάρει όλο αυτό και να κάνει κάτι χρήσιμο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;
Τα σχέδια μου συνήθως δεν ξεπερνάνε τους τρεις μήνες.  Κάνω λίστες με δεκάδες πράγματα και κανονίζω άλλα τόσα με φίλους, μήπως στο τέλος καταφέρω να κάνω δυο-τρία. Προς το παρόν δουλεύουμε και προσπαθούμε να βάλουμε σε διαδικασία παραγωγής μερικά απο τα πρωτότυπα που φτιάξαμε στο Μιλάνο. Για να δούμε πώς θα πάει...

http://www.kostantiamanthou.com



back to main