Dorian Grey
Kour

«Ο κόσμος γύρω μου τρελαίνεται! Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν. Ευτυχώς είμαι χωμένος μέσα στα data sets μου και τη γλιτώνω. Πάλι καλά».

Μου εξομολογήθηκε χθες ο Χρήστος–Ηρακλής–Ερημοναύτης (http://desertnaut.wordpress.com/). Και για ακόμα μία φορά, συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Είμαστε όλοι στα κάγκελα. Με την πίεση από τις καθημερινές ιστορίες αποτυχίας που ακούς και την καθημερινή πλύση εγκεφάλου, ανακαλύπτεις ανυπέρβλητες διαφορές ανάμεσα σε σένα και τους φίλους σου. Διαφορές, που ούτε καν είχες φανταστεί ότι υπήρχαν. Για την ακρίβεια, δεν υπήρχαν μέχρι τώρα. Η συναισθηματική φόρτιση μάς κάνει όλους να αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματα με τα οποία δεν συμφωνούμε σαν «χαστουκο-γροθιές» και να ανταποδίδουμε αντίστοιχα.

Και όλοι αναζητάνε την αλήθεια. Αυτή που θα μας οδηγήσει σε καλύτερο μέλλον. Φυσικά, δεν συμφωνούμε. Και πως να τα καταφέρουμε να συμφωνήσουμε στις προτάσεις όταν δεν συμφωνούμε καν στην αποτύπωση της πραγματικότητας? Χθες διαφωνούσα με κάποιον γνωστό μου για το αν άνοιξε το επάγγελμα ταξί. Του έλεγα ότι δεν άνοιξε, μου έλεγε ότι άνοιξε. Το προηγούμενο βράδυ ο ταρίφας που με πήγαινε σπίτι μου εξηγούσε ότι πήρε σχεδόν τζάμπα την άδεια το Σεπτέμβριο του 2011 όταν «όλοι νόμιζαν ότι θα ανοίξει το επάγγελμα, αλλά εγώ που είχα γνωστό μέσα, μου είπε ότι θα είναι με στημένα πληθυσμιακά κριτήρια, άρα δεν θα ανοίξει». Τώρα μην με ρωτάς αν πρέπει να ανοίξει ή όχι. Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει.

Νέα Δημιουργία. Ανταρσύα Ξανά, Πα.ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Οικολόγοι αριστεροί, Οικολόγοι Πράσινοι και Οικολόγοι Βιομήχανοι. Εκσυγχρονιστές και Δεξιοί. Αριστεροί και πιο Αριστεροί. Αριστεροί που είναι λίγο πιο δεξιά από τους Δεξιούς. Ανεξάρτητοι που δυστυχώς είναι και Έλληνες και Πολλοί.

Ιράν.

Χθες επίσης, κόντεψα να σκοντάψω σε κάποια κυρία που μάλλον είχε λιποθυμήσει και ξάπλωνε στο πεζοδρόμιο. Ανάμεσα σε πανεπιστημίου και ακαδημίας. Ήταν ταλαιπωρημένη, πολύ αδύνατη, βρώμικα ρούχα και είχε τσάντες με πράγματα όπως αυτές που συνήθως κουβαλάνε οι άστεγοι μαζί τους. Την είδα όταν έφτασα ακριβώς δίπλα της. Πέρασα χωρίς να σταματήσω. Την παρατήρησα στα γρήγορα, είδα ότι αναπνέει και πρόσεξα ότι μία άλλη κυρία την πλησίαζε για να δει αν είναι καλά. Απέναντι υπήρχε ένα ασθενοφόρο, μάλλον τυχαία, του οποίου ο οδηγός την είδε. Εγώ όμως δεν σταμάτησα. Τα χρησιμοποίησα όλα αυτά σαν δικαιολογίες και δεν σταμάτησα. Ντρέπομαι. Και θα ντρέπομαι για πολύ καιρό ακόμα.

Θα μου πεις, κάνεις τίποτα για τους Πακιστανούς που οι άλλοι καθημερινά σφάζουν? Δεν κάνεις. Δεν σε νοιάζει. Δεν είσαι εσύ στη θέση τους. Εσύ μπορείς να κάθεσαι σπίτι και τρώγοντας pizza hut να βλέπεις το ντοκιμαντέρ για τα πογκρόμ των Καναδών «πατριωτών» στους Έλληνες μετανάστες στις αρχές του 20ου αιώνα. Και μετά να ντρέπεσαι ακόμα περισσότερο.

Dorian, Dorian. Γλυκέ μου Dorian. Έβγαλες το πορτραίτο από το μπαούλο ξαφνικά και έχεις τρομάξει ακόμα και ο ίδιος από την ασχήμια του. Συνειδητοποίησες με μιας το βάρος των πράξεων σου όλα αυτά τα χρόνια. Τα χρόνια της συγκαλυμμένης ασχήμιας σου. Το ημερολόγιο της αποτυχίας σου και της συνενοχής σου όμως είναι εδώ.

Αλλά πρόσεξε Dorian, δεν ήρθε το τέλος. Το πορτραίτο σου μπορεί να γίνει ακόμα πιο φρικαλέο. Έχε το νου σου αγαπητέ μου.

 

 

φωτο: Laayoune Sandunes. Western Sahara. Εκεί τί θα ψήφιζαν άραγε; Σύριζα ή ΝΔ; Ανταρσύα ή Τζήμερο;



back to main