343 Art Project
Kour

3 χώροι, 4 εικαστικοί, 3 Κυριακές. Μία DIY έκθεση με ωραίο φαγητό.

Την Κυριακή το μεσημέρι, πήρα αγκαζέ τον RTM και την Νάντια (aka Dreamer) και ξεκινήσαμε για μία βόλτα που συνδύαζε τέχνη και φαγητό! Συναντηθήκαμε στο κέντρο, Πραξιτέλους 33, στην είσοδο της πολυκατοικίας που βρίσκεται το studio της Ελένης Μπαγάκη, για να συμμετάσχουμε και εμείς στην cool DIY έκθεση που διοργανώνουν η Ελένη, η Εύα Μαραθάκη, ο Χρίστος Μιχαηλίδης και ο Λεόντιος Τουμπούρης, με τη συνεπιμέλεια της Ζωής Χαρακτινού.

Το 343 Art Project, που μεταφράζεται σε 3 χώρους / 4 εικαστικούς / 3 Κυριακές, είναι μία πρόσκληση για κουβέντα, γνωριμίες, τέχνη και φαγητό! Brunch την πρώτη Κυριακή (22/4), lunch τη δεύτερη (29/4) και aperitif την τελευταία Κυριακή στις 6 Μαίου. [http://343artproject.blogspot.com]

Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας και καταβροχθίσαμε την σπανακόπιτα της Ελένης και την τορτίγια της Ζωής (ο RTM έβαλε και ένα κομμάτι κρυφά στην τσέπη του), αρχίσαμε μία όμορφη και χαλαρή κουβέντα με τα παιδιά που διοργάνωναν την έκθεση, τους επισκέπτες και όποιον περνούσε από εκεί γύρω...

Φωτo: Νάντια Στασινού (aka Dreamer).

Τί κοινό έχετε οι τέσσερεις σας? Από πού γνωρίζεστε;
Είμαστε καταρχάς φίλοι, και τα studio μας βρίσκονται στην ίδια γειτονιά - σχεδόν σχηματίζουν ένα τρίγωνο - στο κέντρο της Αθήνας.

Πώς προέκυψε η φάση της έκθεσης, εδώ, στα δικά σας studio;
Θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τους χώρους αυτούς με κάποιο τρόπο, σε πρώτο επίπεδο για να δείξουμε τη δουλειά μας. Αλλά δεν θέλαμε να είναι μόνο αυτό. Μετά από κουβέντες και με τη Ζωή, η οποία μας βοήθησε να προσδιορίσουμε καλύτερα τον χαρακτήρα του project, αποφασίσαμε να εστιάσουμε, εκτός από την τέχνη, και στην μεταξύ μας σχέση. Να αποκαλύψουμε δηλαδή ένα κομμάτι από την καθημερινότητά μας. Να δείξουμε τους χώρους στους οποίους δουλεύουμε και στους οποίους, οι 4 μας, συναντιόμαστε αρκετά συχνά και περνάμε πολλές ώρες συζητώντας ή τρώγοντας.  

Για πείτε μας λίγο για το 3+4+3.
Αποφασίσαμε να παρουσιαστούν οι δουλειές σε 3 διαδοχικές Κυριακές αντί ταυτόχρονα, έτσι ώστε να δοθεί ουσιαστική προσοχή στον κάθε χώρο τόσο από εμάς τους ίδιους όσο και από τους επισκέπτες. Επίσης πιστεύουμε ότι με αυτό το 3/4/3 δημιουργείται ένα τρίπτυχο το οποίο έχει ένα καλό ρυθμό και δίνει την κατάλληλη ροή στο project. Ταυτόχρονα, διατηρεί και την συνοχή του αρκετά έτσι ώστε να μπορούν οι τρεις εκθέσεις να λειτουργήσουν αποσπασματικά αλλά και ως ένα.

Και δίνει την ευκαιρία στους επισκέπτες να κάνουν 3 όμορφες βόλτες, 3 Κυριακές, αντί για μόνο μία. Μου αρέσει. Πως αποφασίσατε σε ποιόν χώρο θα παρουσιάσετε ποιανού δουλειά;
Τελικά, ο χώρος όρισε, κατά κάποιο τρόπο, τις επιλογές μας για το τί και πώς θα παρουσιαστεί. Προσπαθήσαμε να επεξεργαστούμε και να αντιληφθούμε τον κάθε χώρο ξεχωριστά, και να αποφασίσουμε τί και πώς θα το δείξουμε. Την πρώτη Κυριακή 22/4 έδειξαν δουλειά τους η Εύα και ο Λεόντιος στο στούντιο της Ελένης. Ο Λεόντιος παρουσίασε μια σειρά από σχέδια (ένα έργο in progress) με αυτό-αναφορικό χαρακτήρα, όπως αυτό-αναφορικό είναι και το βίντεο της Εύας το οποίο είναι επίσης και αρκετά αντιπροσωπευτικό της θεματολογίας της δουλειάς της (επανάληψη και εγκλεισμός). Και τα δύο έργα λειτούργησαν αρμονικά στον πιο μικρό, σε σχέση με τους άλλους δύο, και πιο προσωπικό χώρο της Ελένης.

Αντί λοιπόν να τρέχουμε σε κάποια γκαλερί, ερχόμαστε στα εργαστήριά σας. Προσωπικά, πρέπει να ομολογήσω ότι εδώ νιώθω πολύ πιο άνετα από οποιαδήποτε γκαλερί έχω πάει.
Δεν είναι απλά ότι χρησιμοποιούμε τους προσωπικούς μας χώρους, αλλά έχει σημασία ότι προσπαθούμε ταυτόχρονα να διατηρήσουμε και την ταυτότητά τους. Και αυτό το κάνουμε επειδή θέλουμε να έρθουμε σε διάλογο/επικοινωνία με το κοινό (φίλους, γνωστούς, άγνωστους), και  να μοιραστούμε μία κοινή εμπειρία. Συνήθως, τα εργαστήρια των καλλιτεχνών δεν είναι ανοιχτά στο κοινό και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Επίσης, αποφασίσαμε να προσφέρουμε brunch, μεσημεριανό και aperitif έτσι ώστε οι φίλοι που θα έρθουν να έχουν μία αφορμή για να καθίσουν μαζί μας περισσότερο χρόνο. Να φάνε, να χαλαρώσουν, να γνωριστούμε και να μιλήσουμε σε πιο φιλικό επίπεδο για τέχνη, και όχι μόνο. Είναι μία πρόκληση για μάς αυτό το δημόσιο άνοιγμα των ιδιωτικών μας χώρων.

Πολύ ενδιαφέρον! Και αν κρίνω από τις παρέες που την έχουν πέσει έξω στο μπαλκόνι και κουβεντιάζουν πίνοντας καφέ, έχει πετύχει η προσπάθειά σας. Πιστεύετε ότι έτσι πρέπει να παρουσιάζεται η τέχνη σήμερα;
Και οι πέντε μας θεωρούμε πως είναι πολύ σημαντικό αυτή τη στιγμή να ενεργοποιηθεί όσο πιο πολύ γίνεται ο εικαστικός χώρος στην Ελλάδα με κάθε τρόπο και με έμφαση στη συνεργασία των καλλιτεχνών μεταξύ τους αλλά και των καλλιτεχνών με τον κόσμο. Για αυτό ακριβώς και εμείς, ως άνθρωποι της τέχνης αλλά και ως φίλοι που στηρίζουμε ο ένας τον άλλον - και προσωπικά και επαγγελματικά – αποφασίσαμε να οργανώσουμε αυτή την έκθεση. Θέλουμε καταρχάς να προσεγγίσουμε το γενικό κοινό προσφέροντας έναν άλλο τρόπο έκθεσης της τέχνης και πρόσβασης στην εικαστική δημιουργία. Η τέχνη δεν είναι κάτι “άλλο”. Είναι στη ζωή μας και δεν υπάρχει μόνο σε μουσεία ή white cube γκαλερί- δημιουργείται δίπλα μας, κάθε μέρα. Ταυτόχρονα επιθυμία μας είναι να γνωρίσουμε και άλλο κόσμο σαν κι εμάς - από τον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο -  να μοιραστούμε γνώσεις, εμπειρίες, να ανταλλάξουμε ιδέες και να αναπτύξουμε συνεργασίες που θα βοηθήσουν μελλοντικά στο να γίνονται περισσότερα παρόμοια projects.

Τι θα δούμε τις επόμενες Κυριακές;
Δεν θέλουμε να αποκαλύψουμε πολλά για να μην χαλάσουμε και την έκπληξη αλλά σε γενικές γραμμές την 2η Κυριακή 29/4 θα παρουσιάσουν δουλειά τους η Ελένη και η Εύα στον χώρο του Χρίστου και του Λεόντιου - στην οδό Αγάθωνος 6 - ο οποίος λειτουργεί ως εργαστήριο προετοιμασίας για εισαγωγή στις Ανώτατες Σχολές Καλών Τεχνών. Η Εύα θα παρουσιάσει μία σειρά από σχέδια - μιαν άλλη πτυχή της δουλειάς της (σε ότι αφορά το μέσο). Η Ελένη θα παρουσιάσει μία εγκατάσταση σε ανταπόκριση με τη λειτουργία και το χαρακτήρα του χώρου. Την 3η Κυριακή (6/5) θα παρουσιάσουν δουλειά τους ο Χρίστος, ο Λεόντιος και η Ελένη στην οδό Σκουζέ 3 - το στούντιο/σπίτι της Εύας και στούντιο του Λεόντιου. Ο Χριστος θα παρουσιάσει ζωγραφική, ο Λεόντιος ένα δίπτυχο σχεδίων και Ελένη μία εγκατάσταση.

Φύγαμε και οι 3 πολύ χαρούμενοι – και χορτάτοι – από την έκθεση. Ο RTM είχε ξετρελαθεί με τη φάση. Καθώς κατεβαίναμε τις σκάλες και ενώ μασουλούσε το κομμάτι τορτίγιας που είχε κρύψει πριν από λίγο στην τσέπη του, μας εξηγούσε γεμάτος ενθουσιασμό για το πόσο πολύ του άρεσε η ιδέα και ο αυθορμητισμός των παιδιών. Τον παρακάλεσα να μου τα στείλει και γραπτά:
Είναι πολύ  ευχάριστο να βρίσκεσαι σε μια έκθεση περιτριγυρισμένος απ' τους καλλιτέχνες και την επιμελήτρια, οι οποίοι σου αναλύουν τα πάντα, συζητάνε μαζί σου, λες και γνωρίζεστε χρόνια και καταλήγουν αβίαστα κι αυθόρμητα σε μια γόνιμη συζήτηση μαζί σου. Το 343 project, ειλικρινές, φιλικό και άκρως εκπαιδευτικό με κάνει να αναθεωρώ για τη λέξη "εκθέτω". Η Ελένη Μπαγάκη μου ανέλυε πόσο αρμονικά μπορούν να συνυπάρχουν οι galleries με τις «DIY εκθέσεις-party-αράζουμε ούτως ή άλλως στο σπίτι και κάνουμε παρέα και με γείτονες καλλιτέχνες και συζητάμε με όλους» φάσεις. Απλά πράγματα. Θέλεις να εκθέσεις και να αλληλεπιδράσεις με κόσμο; Κάντο στο χώρο σου, αβίαστα. Η έκθεση σε έναν επαγγελματικό χώρο, θα έρθει εξίσου αβίαστα, ικανοποιώντας τους όρους που οφείλει τη συγκεκριμένη περίοδο. Αυτοαποκαλούμενος ως δημιουργικός άνθρωπος, ένιωσα ανακουφισμένος στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας του '36, στην οδό Πραξιτέλους. Ναι, η τέχνη μπορεί να σταθεί αυτόνομα. Και ναι είναι φορέας κοινωνικοποίησης. Πέρασαν 3 ώρες κι έχω ήδη οραματίζομαι τη μίνι έκθεσή μου και φίλων μου στους τοίχους του λευκού μου χωλ. Έχουμε γίνει λίγο πολύ όλοι μας πιο κλειστοί. Το 343 με έκανε να πάρω μια ανάσα. Φημίζομαι για την υπερβολή μου. Την άλλη Κυριακή, σίγουρα όμως, θα φάω μεσημεριανό ανάμεσα στις νέες τους συνθέσεις. Ίσως κάποιο άλλο έρθουν τα παιδιά να τα πούμε στην έκθεση που ετοιμάζω στο χωλ του σπιτιού μου! Ίσως έρθει και κάποιος που δεν ξέρω. Ίσως σε μερικά χρόνια να μπορείς να χτυπάς την πόρτα οποιουδήποτε τυχαία και να μπαίνεις σε κάποιο χώρο του σπιτιού του, να βλέπεις κάποια έργα ή να κάνεις απλά συζητήσεις και να τρως από το πρωινό του, σαν να πρόκειται για κάτι φυσιολογικό. Ίσως και όχι.

[Christos Michaelides , Light Sky wall, 2012, acrylic on canvas, 50 x 50 cm.]

[Eleni Bagaki, Sand In Appropriate Places (Sandy Glass and Rocks), 2012, glass piece, 60x20 cm., collage, 25x33 cm]

[Eva Marathaki, Within the Frame, 2011, pencil on paper, 30 x 40 cm.]

[Leontios Toubouris , Untitled, from the series I1, 2011, cord, 85 x 65 cm.]



back to main