On the road with KSIA: Vans, drums and lots of fun
Λουκάς Μέξης

«Αυτοί λέγονται Keep Shelly in Athens, άρα είναι από το Παρίσι, σωστά;».

Δεν έλεγε να σταματήσει η βροχή τη μέρα που μπήκα μέσα στο βανάκι της μπάντας. Μόλις τους είχα δει να παίζουν στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο το προηγούμενο βράδυ, ένα αρκετά καλό set, και σήμερα ήταν η μέρα που η μπάντα με τον tour manager τους πρέπει να διασχίσουν όλη τη Καλιφόρνια. Έτσι, για το επόμενο μέρος του tour των KSIA, το βανάκι θα πρέπει να χωρέσει επτά άτομα: τον RΠR και τη Sara P- το μουσικό δίδυμο που είναι γνωστό ως Keep Shelly in Athens, τον Στέφανο που είναι ο κιθαρίστας, τον Άγγελο «Angel» που είναι ντράμερ, τον Dave που έχει αναλάβει να μανατζάρει τη μπάντα κατά τη διάρκεια του τουρ (και να οδηγεί), τη Heather, μια εντυπωσιακή κοπέλα που είναι η προσωπική μάνατζερ της μπάντας, και φυσικά εμένα. Καταφέραμε να χωρέσουμε μέσα σε ένα κλασικό μακρύ βανάκι GMC, ένα κινητό σπίτι για την μπάντα, αφού χωρούσε τους πάντες αλλά και τον εξοπλισμό τους. Υπήρχε κάπου εκεί μέσα και ένα ξύλινο σπαθί, αλλά δεν το χρειαστήκαμε ποτέ. Ευτυχώς.

Το επόμενο φύλλο στο ημερολόγιο του tour έγραφε “Coachella” με μεγάλα γράμματα. Ακριβώς, οι KSIA θα έπαιζαν στη σκηνή Mojave το Σάββατο το μεσημέρι, γύρω στις 12. Εντάξει, δεν ήταν και οι headliners, ούτε καν το απόγευμα δεν εμφανιζόντουσαν, αλλά αυτό είναι και πάλι τεράστιο για οποιαδήποτε ελληνική μπάντα να εμφανίζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Αμερικής. Ήταν μεγάλη τιμή για τη μπάντα, και μαζί της ερχόταν και μεγάλη αίσθηση υποχρέωσης. Ο Dave ο tour manager ήταν η ήρεμη δύναμη, αλλά ταυτόχρονα και μια καλορυθμισμένη μηχανή. Μπορούσε να οδηγεί σερί για αναρίθμητες ώρες, χωρίς στάση, γκρίνια, τίποτα. Απλά έβαζε τον εαυτό του σε μια ζεν κατάσταση και άφηνε το βανάκι να κάνει τα υπόλοιπα, ξέροντας ότι έπρεπε να φέρει τη μπάντα στο επόμενο της show εγκαίρως. Το πετύχαινε πάντα.

Η διαδρομή από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι το Coachella είναι αρκετά απλή. Παίρνεις τον αυτοκινητόδρομο 5 με κατεύθυνση προς Palm Springs και μετά στρίβεις για Indio, μια πόλη ανάμεσα από βουνά, κάπως σαν μια όαση στη μέση της ερήμου. Ψηλοί φοίνικες και κυριλέ σπίτια, όλα μια ανάσα από το μεγαλύτερο φεστιβάλ της Καλιφόρνιας. Έπρεπε όμως να διανύσουμε αυτά τα 500 μίλια, πράγμα που σήμαινε ότι θα φτάναμε το νωρίτερο στις επτά το απόγευμα στο Indio. Όχι. Ούτε καν, βασικά. Γιατί από ότι φαίνεται, ο καιρός είχε άλλα σχέδια και από το πουθενά αποφάσισε να σκάσει μύτη άπειρο χιόνι ανοιξιάτικα στην Καλιφόρνια. Ακριβώς μετά το Bakersfield η βροχή μετατράπηκε σε χαλάζι, και μετά αυτό έγινε πρώτης τάξεως χιόνι, που έστρωσε τα πάντα. Ο Άγγελος άρχισε να έχει στομαχόπονο και αυτό σήμαινε έκτακτη στάση στο χιόνι –λίγα λεπτά έξω και ο Άγγελος είχε γίνει χιονάνθρωπος, ανοιξιάτικα. Κάποια αμάξια είχαν βγει εκτός δρόμου και τα σημάδια στην άσφαλτο πρόδιδαν ότι είχαν χάσει τον έλεγχο στον γλιστερό πάγο. Είχαμε κάνει μόνο τη μισή διαδρομή και την Παρασκευή. Ο στομαχόπονος του Άγγελου χειροτέρεψε, αλλά ευτυχώς η Heather τον ηρέμησε μιλώντας του για την υπόλοιπη διαδρομή, κάνοντάς τον να το ξεχάσει. Φτάσαμε στο LA, φουλάραμε το ντεπόζιτο και μετά από λίγες ώρες επιτέλους φτάσαμε στο σπίτι μας στο Indio.

Δεν μείναμε σε ξενοδοχείο, αν και όλες οι μπάντες αυτό κάνουν εκεί. Όχι. Μια καλή φίλη της μπάντας, η Ashley, προσέφερε το σπίτι των γονιών της και η μπάντα δέχτηκε την προσφορά. Το Palm Springs έμοιαζε σαν να βγήκε από κινηματογραφικό σκηνικό. Όλα τα σπίτια ήταν ονειρικά και ήσυχα. Απλά, αλλά ταυτόχρονα πολύ ιδιαίτερα. Κάθε γειτονιά στο Palm Springs θύμιζε το Hill Valley από τις ταινίες Back to the future, οπότε αγάπησα τα πάντα. Η Sara ήταν πολύ κουρασμένη από το ταξίδι, και επειδή η επόμενη μέρα ήταν πολύ σημαντική, έκανε αυτό που κάνει πάντα πριν από show. Κλειδώθηκε στο μπάνιο και έκανε ένα ατελείωτο ντουζ, ενώ αν περνούσες κοντά από το μπάνιο μπορούσες να την ακούσεις να τραγουδάει. Ποτέ δεν σταματά να προπονεί τη φωνή της, αφού αυτό την τελειοποιεί. Έχει άλλωστε μάθει μπόλικες τέτοιες τεχνικές από τα μαθήματα υποκριτικής στη δραματική σχολή. Ο RΠR και η μπάντα έμεινε σπίτι και συζήτησαν για το σετ της επόμενης μέρας, οπότε ο Dave, η Heather και εγώ αποφασίσαμε να τρέξουμε στο φεστιβάλ παρά το ότι ήταν ήδη μετά τα μεσάνυχτα, γιατί θέλαμε να δούμε πού παρκάρουμε και πόσο χρόνο θα χρειαζόμασταν για να φτάσουμε στη σκηνή που γίνεται το σημαντικό live. Α, ξέχασα να πω κάτι ακόμα για το σπίτι που μέναμε. Έμοιαζε βγαλμένο από επεισόδιο του MTV cribs, είχε ένα κάρο μπάνια, ήταν τεράστιο, μεγαλοπρεπές, άνετο. Σκέτο όνειρο. Και ο πατέρας του σπιτιού, ο Peter, ήταν πορωμένος με Harley Davidson μηχανές (είχε δύο φανταστικές) και μας έλεγε συνέχεια ιστορίες, ενώ η γυναίκα του μαγείρευε φανταστικές λιχουδιές, όπως τα περίφημα σπιτικά της κουλουράκια.

Αλλά αρκετά είπαμε για κουλουράκια. Κανένας δεν ασχολείται με γλυκά όταν ξαφνικά φτάνεις στο Coachella. Μετά από τις μεγάλες ουρές στον δρόμο και τα τσεκ από τους σεκιουριτάδες, φτάσαμε στο Parking νούμερο 3, εκεί που οι καλλιτέχνες παρκάρουν τα τεράστιά τους πούλμαν και εμείς οι πτωχότεροι τα βανάκια. Αρχίσαμε να περπατάμε προς την VIP μεριά. Υπήρχαν πολλά βραχιολάκια-πάσα. Το GA που σήμαινε γενική είσοδος, το VIP που ουσιαστικά ήταν το ίδιο πράγμα για τους λίγο πιο πλούσιους που απλά περίμεναν με αυτό σε διαφορετικές ουρές, το Α για τους καλλιτέχνες και η καρδούλα για τους Band aids, τους φίλους της μπάντας. Ακριβώς, το Almost Famous ποτέ δεν ήταν πιο πραγματικό. Μπήκαμε, ήπιαμε μερικές μπύρες, είδαμε κάνα δυο μπάντες και χαζέψαμε μια 60αριά χιλιάδες κόσμου να χορεύουν με τους ρυθμούς των Swedish House Mafia. Θα πηγαίναμε και μεις για πλάκα, αλλά δεν μας άφηναν να πάρουμε μαζί τις μπύρες, αφού το αλκοόλ επιτρέπεται μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Ευτυχώς φέτος το κάπνισμα επιτρεπόταν ξανά παντού. Γυρίσαμε σπίτι πτώματα, και οι Keep Shelly in Athens ήδη κοιμόντουσαν. Αύριο ήταν η μεγάλη τους μέρα.

Πρωινό. Ένα τσιγάρο δίπλα από την πισίνα. Κόσμος να περιμένει να πάρει σειρά για να κάνει μπάνιο. Ο Άγγελος και ο Dave είχαν φύγει από το χάραμα για να στήσουν τον εξοπλισμό στο φεστιβάλ. Ο Άγγελος εκτός από ντράμερ ήταν και πρώτης τάξεως ηχολήπτης, πράγμα πολύ χρήσιμο. Ήταν όμως και ο αστείος της παρέας, και το πιο πετυχημένο του αστείο ήταν αυτές οι ατάκες που πέταγε στο άσχετο σε βιντεάκια που γυρνούσε όποτε βαριόταν στα ξενοδοχεία. Το κλασικό του ήταν η λέξη ‘Μιζούρι’ με άθλια ελληνική προφορά, και μέχρι το τέλος του τουρ όσοι ήταν με τη μπάντα φώναζαν τις ατάκες του Άγγελου. Η Sara ήταν αγχωμένη για το show, πράγμα απολύτως φυσιολογικό για κάθε ερμηνεύτρια που είχε να εμφανιστεί μπροστά σε τόσο κόσμο, σε ένα τόσο μεγάλο event. Έκατσε μπροστά στον υπολογιστή και τσέκαρε διάφορα mail που η Heather της προώθησε, αφού εκείνη απαντά στις ερωτήσεις και δίνει τις περισσότερες συνεντεύξεις της μπάντας. Μόλις τελείωσε φόρεσε ένα μπλουζάκι Gorilla VS Bear, αφού τους λατρεύει. Σε όλους αρέσουν οι KSIA. Το Palm Springs τους έκανε να νιώθουν σαν να ’ναι στο σπίτι τους, αφού όλοι όσοι τους φροντίζουν ήταν φιλικοί και άνετοι. Αυτό βοήθησε σίγουρα τον RΠR και τη Sara να ηρεμήσουν, και ξαφνικά το Coachella δεν τους φόβιζε τόσο -τους έκανε να ανυπομονούν να βρεθούν στη σκηνή. Πήραμε το αμάξι και κατεβήκαμε στο festival. Δεν είχε ακόμα τόσο πολύ κόσμο, αφού ήταν νωρίς, οπότε μπορέσαμε και παρκάραμε δίπλα από τις σκηνές. Ήταν βέβαια 11 και έπρεπε να βιαστούμε, οπότε τα μικρά golf αμαξάκια μας μάζεψαν και μας μετέφεραν πίσω από τη σκηνή. Αυτά τα αμαξάκια ήταν ιερά, γιατί ήταν τα μόνα που μετέφεραν τους καλλιτέχνες από και προς τις σκηνές- και ο κάθε οδηγός είχε στολίσει το δικό του ιδιαίτερα. Ο Όλι ήταν ο καλύτερος, που είχε φτιάξει μόνος του ένα κράνος Darth Vader για το αμαξάκι του. Ωραίο. Η σκηνή που θα εμφανίζονταν οι KSIA λεγόταν Mojave και ήταν η ίδια που μετά θα ακολουθούσε ο Gotye. Ο υπεύθυνος της σκηνής ήταν λίγο αυστηρός αλλά γρήγορα καταφέραμε να αλλάξουμε το VIP πάσο μου σε καρδούλα, οπότε μπήκα μαζί με τη μπάντα στη σκηνή και άραξα λίγο να κάνω ένα τσιγάρο με τον Στέφανο. Είναι παλιός, ξέρει, οπότε περιέργως δεν αγχωνόταν για το live. Ο RΠR, η καρδιά της μπάντας, έλεγχε τα πάντα διπλά και τριπλά γιατί φοβόταν μήπως το νέο του macbook έκανε νερά στον ήχο- ήθελε να είναι σίγουρος ότι όλα θα είναι τέλεια. Το σετ τους ήταν έτοιμο, αλλά δεν ήξεραν αν θα είχαν αρκετό χρόνο να παίξουν και τη διασκευή ‘Just like honey’, αν και στο προηγούμενο τους live μόλις παίχτηκε το κοινό απογειώθηκε. Ο χρόνος όμως είναι πολύτιμος. Ήταν ώρα για μια ελληνική μπάντα να εμφανιστεί μπροστά στο αμερικάνικο κοινό του μεγαλύτερου φεστιβάλ της Καλιφόρνια. Το sound check τελείωσε και ήταν ώρα για να γράψουμε ιστορία. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, γύρω στα 100 με 150 άτομα, αλλά μόλις ξεκίνησε το live πολλαπλασιάστικε. Είχε αρκετούς φαν της μπάντας, κόσμο που φώναξε μόλις άκουσε την εισαγωγή του ‘Running out of you’ και που συνέχισε να τραγουδάει στο ρυθμό του ρεφρέν του. Δυστυχώς δεν υπήρξε αρκετός χρόνος για τη διασκευή, οπότε το φινάλε ήρθε με το νέο τους κομμάτι Madmen love που θεωρώ αριστούργημα. Ο κόσμος χειροκρότησε, και μετά όλα τελείωσαν. Μια δημοσιογράφος έτρεξε να πάρει συνέντευξη τα παιδία, ενώ ξαφνικά εμφανίστηκε και ένας Έλληνας φαν των παιδιών από τη Ζάκυνθο.

Μέχρι ο ήλιος να πέσει αράξαμε στο τρέιλερ της μπάντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα τρέιλερ των καλλιτεχνών. Τσάμπα μπύρες, φαγητό και ένα κάρο σελέμπριτι όπως ο Josh από τους QOTSA να αράζει και να τα λέει με τον Hasselhoff, ενώ περιφέρεται ο Pharell ψάχνοντας μπύρα. Όλοι περίμεναν ένα πράγμα: το live των Radiohead. Κάποιοι λένε ότι είχε συνολικά 90 χιλιάδες κόσμο στη κεντρική σκηνή που περίμενε να τους απολαύσει. Το σετ τους ήταν φαντασμαγορικό και το φινάλε με το Climbing up the walls έπος. Επιστρέψαμε σπίτι εκείνη τη μέρα χαρούμενοι. Οι KSIA είχαν δώσει ένα ωραίο show και απόδειξαν στον κόσμο ότι είναι μια πραγματική μπάντα, και ο κόσμος τους αγάπησε. Και μετά οι Radiohead έδειξαν πώς μια μέρα θα μπορούσαν να γίνουν οι KSIA -αλλά και κάθε μπάντα. Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι.

Κυριακή. Η τελευταία μέρα του πρώτου Coachella, αφού την άλλη βδομάδα θα έχει άλλο ένα ίδιο, πανομοιότυπο. Η μέρα αυτή είναι σημαντική για κάθε Αμερικάνο μουσικόφιλο, αφού θα εμφανιστούν live οι At the drive in μετά από 11 χρόνια διακοπής. Φόρεσα το μπλουζάκι μου από τότε, το 2001 δηλαδή, και έκλεισα τα μάτια μου για να ονειρευτώ ένα όνειρο που περιμένω τόσα χρόνια να γίνει πραγματικότητα. Δεν τρέξαμε όμως στο φεστιβάλ, αράξαμε δίπλα από τη πισίνα και μοιραστήκαμε ιστορίες με τους νέους μας φίλους. Μαζί με την Ashley ήταν και ο Nate, ένας σκηνοθέτης που τρέχει ένα πολύ ωραίο μουσικό site ονόματι http://yourstru.ly/ και φιλοξενεί διάφορες μπάντες σε ιδιαίτερα live sessions. Η επόμενη του ήταν οι Keep Shelly, οπότε μόλις τελειώσαμε τον καφέ μας στήσαμε πράγματα στο γκαράζ και ο Nate τους φίλμαρε. Τσέκαρε το site του για να δεις το live των παιδιών.

Προτού όμως πάμε στο Coachella, η μπάντα έπρεπε να δώσει άλλο ένα unplugged live, αυτή τη φορά σε πισίνα. Το Noise Pop νοίκιαζε ένα φανταστικό σπίτι στο Desert Hot Springs, και διάφοροι καλλιτέχνες περνούσαν για ένα μίνι live. Οι KSIA ήταν τέτοιοι, και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα πραγματικά φανταστικό μοντέρνο αμερικάνικο σπίτι που έμοιαζε να βγήκε από το Mad Men. Τεράστιο τζάκι στην είσοδο, προσωπική πισίνα με έναν φουσκωτό λευκό κύκνο και ένα μοντέλο καβάλα, ωραίο κόσμο να περιφέρεται πέρα δώθε φορώντας μαγιό και κρατώντας κοκτέιλ στο χέρι. Ήταν σαν ταινία. Το live της Sara και του Στέφανου ήταν πολύ ωραίο αλλά σύντομο, και μετά ο RΠR ανέλαβε χρέη DJ για τον κόσμο. Εκεί γνωρίσαμε και τη Joanna, μια Ελληνίδα που βρέθηκε intern στο Noise Pop, ενώ παλιά δούλευε στη δικιά μας Didi. Λένε ότι παντού βρίσκεις έναν Έλληνα, και αυτό ήταν η απόδειξη. Την πήραμε μαζί μας και τρέξαμε στο Coachella για να προλάβουμε το live των ATDI. Επιτέλους.

Θα μπορούσα να πω ένα κάρο πράγματα για τη συναυλία τους. Για το πόσο προσέμενα αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, για το τατουάζ που έχω στο χέρι μου προς τιμή τους, για τη μουσική τους και πόσο επηρέασε όλες τις μπάντες που τους ακολούθησαν. Θα μπορούσα να γράψω κάτι για το σετ που έπαιξαν ή για τον Ομαρ που βγήκε στη σκηνή και ήταν συναισθηματικά σε άθλια κατάσταση, επειδή είχε μόλις χάσει τη μητέρα του. Θα μπορούσα να πω χίλια πράγματα για τους At The Drive in, αλλά δεν θα το κάνω. Ήταν μια συναυλία που άξιζε τα έντεκα χρόνια αναμονής. Κάθε λεπτό της.

Δε θα μπορούσε να με απασχολήσει λιγότερο το ότι έπαιξαν εκείνη τη μέρα και οι Justice, ο Snoop με τον Dre ή το ότι βγήκε αυτό το ολόγραμμα του 2pac. Είχε πλάκα, αλλά μόλις είχα δει ATDI, οπότε αποφάσισα να επιστρέψω στο τρέιλερ μιας φιλικής μπάντας ονόματι Oberhofer, που άραζαν οι KSIA. Είχε μόλις τελειώσει ένα φανταστικό τριήμερο και όλοι μας ήμασταν πτώματα. Χρειαζόμασταν ύπνο και γρήγορα.

Η Δευτέρα σήμανε την επιστροφή μας στον δρόμο. Το κάναμε όμως λίγο πιο ενδιαφέρον και πλέον δεν είχαμε ένα αλλά δύο αμάξια, αφού νοικιάσαμε και ένα convertible στο οποίο η Sara εκτέλεσε χρέη συνοδηγού. Η διαδρομή από το Palm Springs προς το San Diego ήταν σαν από ταινία: βουνά και έρημος στο βάθος μέσα από συνεχόμενες στροφές. Φτάσαμε στο περίεργο μοτέλ μας πάνω στην ώρα, λίγο πριν κάνουμε το soundcheck για το live που οι KSIA θα έδιναν στο πανεπιστήμιο του San Diego. Η πόλη σύνορο, εκεί που πάντα είναι καλοκαίρι. Φοίνικες, μαυρισμένοι τύποι και ήλιος, αυτά είναι τα συστατικά της πόλης. Το ίδιο και η μουσική. Περιέργως όμως στο πανεπιστήμιο τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε, αφού δεν ήρθε σχεδόν καθόλου κόσμος. Αυτό απόδειξε ότι η πορεία μιας μπάντας είναι κυρίως αβέβαιη. Τα μια μέρα μπορεί να παίζεις σε ένα γεμάτο venue, την επόμενη μπροστά σε εκατοντάδες κόσμου σε φεστιβάλ και ξαφνικά να ακολουθεί ένα άδειο live. Οι Keep Shelly είναι μια φρέσκια μπάντα, που δεν έχει καν ακόμα κυκλοφορήσει το πρώτο της κανονικό άλμπουμ, και όμως κατάφερε να παίξει σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε συναυλία θα είναι και επιτυχημένη, από πλευράς κόσμου. Όμως όσοι ήταν εκεί, έζησαν κάτι ιδιαίτερο: μια από τις καλύτερες μέρες της Sara. Ήταν άνετη, κουλ, θηλυκή και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ο Άγγελος από την άλλη μεριά ήταν ένα πτώμα που έβγαλε όλο το σετ στον αυτόματο, και μόλις αυτό τελείωσε, κατέρρευσε σε έναν καναπέ. Το ίδιο έκανε και ο Dave, που έπεσε για ύπνο εκείνο το βράδυ και κοιμήθηκε μια ολόκληρη μέρα- τουλάχιστον 15 ώρες δηλαδή.

Η μπάντα και εγώ πήραμε το αμάξι την επόμενη μέρα και κατεβήκαμε στη παραλία. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και ο κόσμος του San Diego έτοιμος για ηλιοθεραπεία. Το ίδιο και εμείς. Το San Diego -και ειδικά η Pacific Beach- είναι μέρη που άνετα θα μπορούσα να ζήσω για την υπόλοιπη ζωή μου, ένας παράδεισος στην άμμο. Αυτή η κενή μέρα ήταν ιδανική για τη μπάντα επειδή είχε ανάγκη λίγο αποφόρτιση, κάτι απαραίτητο μετά από μισή περιοδεία. Και όλα αυτά ενώ μετά θα ακολουθήσει μια πολύ πιο κουραστική στην Ευρώπη.

Ο Dave ξύπνησε όταν ο ήλιος είχε πλέον πέσει, και είχε μια ιδέα: να φτιάξουμε μπλουζάκια μόνοι μας για να έχει η μπάντα να πουλά στα επόμενα show. Αλλά για να γίνει αυτό, έπρεπε να βιαστούμε επειδή την επόμενη μέρα η μπάντα έπρεπε να εμφανιστεί στο House of Blues του San Diego, support στις μπάντες St. Vincent και Tune Yads. Ο Άγγελος είχε μια ιδέα: stencil μπλουζάκια. Μπήκαμε online, τσεκάραμε ιδέες στο internet και φτιάξαμε κάποια πρωτότυπα. Για να πετύχει η ιδέα έπρεπε την επόμενη μέρα να βρούμε φτηνά μπλουζάκια, σπρέι, να φτιάξουμε τη στάμπα και να ετοιμάσουμε τα πάντα. Κανονικό DIY, πράγμα ειρωνικό γιατί DIY λέγεται και ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια της μπάντας. Όλα μπήκαν σε πρόγραμμα και την επόμενη μέρα, ενώ προσπαθούσα να κάνω surf στον ειρηνικό, ο Άγγελος με τον Dave έτρεξαν και βρήκαν τα πράγματα που χρειαζόμασταν. Φτιάξαμε 30 μπλουζάκια στη πίσω αυλή του μοτέλ, και κάπου εκεί εμφανίστηκε και μια παρέα από skaters του Σικάγο που έκαναν road trip στη Καλιφόρνια. Ο ένας από αυτούς ήταν μάλιστα και από εκείνους που φτιάχνουν επαγγελματικά τέτοια μπλουζάκια, πράγμα ειρωνικό.

Τα DIY μπλουζάκια ήταν έτοιμα, το ίδιο και εμείς. Φτάσαμε στο House of Blues νωρίς για το sound check, αμέσως μετά την Tune Yards. Όλοι ήταν πολύ φιλικοί, και καταλήξαμε να λέμε για εξωγήινους με τον ντράμερ της St. Vincent και για ελληνικά φαγητά με τον ηχολήπτη του venue. Το μέρος γέμισε πολύ γρήγορα με κόσμο αφού ήταν sold out- οι KSIA ξεκίνησαν πρώτοι και πήγαν πολύ καλά, αν και άκουσα μερικά πολύ αστεία σχόλια από το κοινό, με το προσωπικά αγαπημένο «Αυτοί λέγονται Keep Shelly in Athens, άρα είναι από το Παρίσι, σωστά;». Ρε φίλε, άνοιξε κανένα βιβλίο. Έκατσα μέσα στο κιόσκι με τα μπλουζάκια, αλλά αυτά δε πούλησαν όσο θέλαμε, μάλλον επειδή ο κόσμος δεν αναγνώριζε ότι το ΚΨΛ σήμαινε Keep Shelly, αλλά και επειδή ο ανταγωνισμός από τα μπλουζάκια των άλλων ήταν μεγάλος. Αλλά και πάλι, τα μπλουζάκια των KSIA ήταν τελείως DIY χειροποίητα, δηλαδή μοναδικά. Εγώ φόρεσα το δικό μου με καμάρι. Τελευταίοι βγήκαν οι Tune Yards και έδωσαν ένα φανταστικό show, φουλ χορευτικό και μάλιστα κατάφεραν να κάνουν τον RΠR και τους υπόλοιπους να χορεύουν πίσω από τη σκηνή. Η Merrill μάλιστα ευχαρίστησε τους KSIA που ήταν εκεί. Μαζέψαμε μετά τα πράγματα και τρέξαμε στο βαν, αφού την επόμενη μέρα έπρεπε η μπάντα να ταξιδεύσει μέχρι τη Πομόνα για το επόμενο σόου, ξανά μαζί με τους St. Vincent και Tune Yards. Ήταν ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας με τη μπάντα, αφού εγώ θα έπρεπε να οδηγήσω μέχρι το LA. Ήταν η τελευταία μου μέρα μαζί τους σε αυτό το υπέροχο tour.

Ναι, ξέρω ότι δεν έγραψα τίποτα από αυτά τα τυπικά που περιμένεις για διαβάσεις για μια μπάντα στο δρόμο, για τσακωμούς και βρισίματα, για την τραγουδίστρια να παθαίνει κρίσεις πανικού και αμφιβολίας. Δεν έγραψα τίποτα που να φέρνει σε hardcore rock and roll καταστάσεις, για μοντέλα να βουτάνε ουρλιάζοντας σε πισίνες και όλα τα άλλα κλισέ που περίμενες. Γιατί δε χρειάστηκε. Το να είσαι στο δρόμο με μια μπάντα σα τους Keep Shelly in Athens σημαίνει να είσαι μέλος μιας οικογένειας, να βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολύ καλούς μουσικούς. Και μπορεί οι KSIA να είναι ακόμα μωρά στον κόσμο της μουσικής, νεογνά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα, τα πρώτα όμως αυτά βήματα είναι ήδη τεράστια μπροστά σε άλλες μπάντες. Και αυτές οι λίγες μέρες που έζησα μαζί τους είναι μόνο η αρχή, είναι μια εικόνα από το μέλλον τους που σίγουρα διαγράφεται λαμπρό. Ανυπομονώ να γίνει πραγματικότητα.



back to main