My Wet Calvin: Μουσική ονείρωξη σε ταλαιπωρημένα εσώρουχα
Διονύσης Ανεμογιάννης

Λίγο μετά το Madwalk και δυο τζούφρες μακριά από τα τηλεοπτικά καλλιστεία, οι My Wet Calvin βγάζουν τα άπλυτα τους στην φόρα, σε μια συνέντευξη χωρίς μαλακτικό.

H συνέντευξη με τους My Wet Calvin έγινε υπό αντίξοες συνθήκες. Το δίδυμο καθυστέρησε μία ώρα στο ραντεβού, γεγονός που μας άφησε μόλις σαράντα λεπτά για να πάρουμε ανάσα, να υγράνουμε τα λαρύγγια μας, να αποκτήσουμε οικειότητα και να ξεκινήσουμε τις εκατέρωθεν εξομολογήσεις. Η συνέντευξη έγινε στα γραφεία του περιοδικού, σε ένα καθεστώς πανικού από ιπτάμενες κόλλες χαρτί, μισάνοιχτους υπολογιστές που έπαιζαν κάτι από Cass McCombs, playmobile της Manteau Stam και ινδικές σφραγίδες. Από το υπόγειο ακουγόταν ο θόρυβος των πιτσιρικάδων του Schoolwave που επί δώδεκα ώρες βαρούσαν ακούραστα μέταλ. Ήταν πραγματικά αντίξοες οι συνθήκες…

Φωτο: Manteau Stam

Εσείς πιτσιρικάδες δεν ακούγατε μέταλ;
Άρης: Όχι, εγώ ποτέ.
Λεωνίδας: Τι θες να μας πεις; Ότι δεν άκουγες ούτε Dream Theater; Εμένα όλοι οι φίλοι μου ήταν μεταλάδες οπότε θέλοντας και μη, άκουγα κάποια πράγματα.

Και τι ακούγατε;
Άρης: Χαριτοδιπλωμένο, Ρακιτζή, Ace of Base, μετά Nirvana και πάει λέγοντας.
Λεωνίδας: Εγώ πάλι δεν είχα τόσο cult ακούσματα. Άκουγα Take That, East 17, τέτοια φάση.

Τι θα δούμε στο live που θα κάνετε στο Bios (στις 28 Απριλίου);
Λεωνίδας: Θα παίξουμε τα τραγούδια του νέου μας CD. Μάλλον σε τυχαία σειρά. Ο καινούριος δίσκος είναι μια κασετίνα που αποτελείται από πέντε επτάιντσα, οπότε δεν υπάρχει σειρά. Διαλέξαμε αυτό το format γιατί το τελευταίο διάστημα κυκλοφορούσαμε αρκετά ψηφιακά singles και μας δελέασε η ιδέα να συνεχίσουμε την λογική αυτή για το album.

Το νέο CD κυκλοφορεί από την Inner Ear. Είναι το δεύτερο πέρασμά σας από δισκογραφική. Πώς το βιώνετε;
Λεωνίδας: Σίγουρα υπό την σκέπη μιας δισκογραφικής κάνεις πράγματα τα οποία δεν θα είχες την οικονομική δυνατότητα να κάνεις μόνος. Γενικάμ υπάρχει ενδιαφέρον από τους ανθρώπους εκεί και όποιος αναλαμβάνει κάτι, το φέρνει εις πέρας, κάτι που για εμάς είναι καθησυχαστικό. Εξακολουθούμε όμως να έχουμε την συνολική επιμέλεια του πρότζεκτ.

Αλλάζει κάτι στο στυλ σας;
Λεωνίδας: Τα τραγούδια είναι μια ενότητα που παίζουμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτό που άλλαξε είναι ότι μπήκαν πέντε άτομα στην παραγωγή, οι Coti K., Silly Boy, Felizol, Νίκος Τριανταφύλλου, και Γιώργος Πρινιωτάκης. Οπότε είναι λογικό να έχει αρκετές επιρροές ο δίσκος. Ο Felizol τον αποκάλεσε προγραμματισμένη κιθαριστική ποπ.

Έχετε σκεφτεί να προσθέσετε καινούριο μέλος στο συγκρότημα;
Λεωνίδας: Το σκεφτόμαστε, γιατί έχει ολοκληρωθεί πλέον μια περίοδος για το γκρουπ και θέλουμε να δώσουμε περισσότερο βάρος στο live κομμάτι. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα μας ανανέωνε.

Βασική προϋπόθεση ποια θα είναι; Να έχει την τρέλα να ντύνεται στα live;
Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Όλοι λίγο-πολύ διασκεδάζουν να μεταμφιέζονται. Το σημαντικό είναι κάθε μουσικός να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και να δίνει στην μπάντα αυτό που χρειάζεται. Το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι κρουστά.

Το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι του πρότζεκτ των My Wet Calvin είναι οι ζωντανές εμφανίσεις σας και συγκεκριμένα η μανία σας να μεταμφιέζεστε. Ποια είναι η πιο extreme εμφάνισή που έχετε κάνει;
Άρης: To πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι μια εμφάνιση στο Bios μαζί με τους Mary and the Boy και τους Callas. Ο Λεωνίδας είχε ντυθεί Χριστός, φορούσε έναν χιτώνα και κουβαλούσε ένα σταυρό και εγώ κουνελάκι –λόγω Πάσχα. Δεν ήταν η πιο ακραία μας αμφίεση, απλά εγώ είχα μεθύσει πάρα πολύ και είχα χτυπήσει πολύ κόσμο με την κιθάρα, είχε πέσει κάτω ένας ενισχυτής και έγινε χαμός. Πιστεύω ότι πολύς κόσμος μας μίσησε εκείνη την νύχτα.

Είστε συγκρότημα ήδη από το 2005. Αυτό σας κάνει να έχετε χάσει τον ενθουσιασμό σας;
Λεωνίδας: Να σε πληροφορήσω , επειδή προφανώς δεν το γνωρίζεις, ότι σύμφωνα με έγκριτα περιοδικά που πρόσφατα αντιλήφθηκαν την ύπαρξή μας, ήμαστε το ‘νέο αίμα της ελληνικής σκηνής’.

Να φανταστώ ότι αυτό γράφτηκε μετά την εμφάνισή σας στο Madwalk. Πόσο εξωπραγματική εμπειρία ήταν αυτή;
Λεωνίδας: Καταρχάς, είμαι ευτυχής που μπορέσαμε να σταθούμε σε αυτό το πράγμα χωρίς να κάνουμε μεγάλες υποχωρήσεις. ΟΚ, ήταν κακό που παίξαμε playback, αλλά ευτυχώς διατηρήσαμε την διαφορετικότητά μας. Η αλήθεια, μας κοίταζαν κάπως περίεργα.

Τι φορούσατε;
Λεωνίδας: Αναπαριστούσαμε το παραμύθι της Χιονάτης. Εγώ είχα ντυθεί κακιά μητριά και ο Άρης είχε ντυθεί Καθρέφτης.

Θα συμμετείχατε και σε άλλες τηλεοπτικές εκδηλώσεις; Θα σας δούμε για παράδειγμα στα καλλιστεία του Ant-1;
Άρης: Στα καλλιστεία ειδικά, θα πήγαινα.

Τι έχει αλλάξει στην ελληνική σκηνή από το 2005 που πρωτοεμφανιστήκατε;
Άρης: Μπορεί επειδή εδώ και κάποιο καιρό δεν παρακολουθώ τα πράγματα να μην είμαι αντικειμενικός, όμως αυτό που βλέπω είναι ότι δεν υπάρχει ενθουσιασμός. Αν αυτό που έγινε με τους Keep Shelly in Athens, για παράδειγμα, γινόταν το 2005, η αντίδραση του κόσμου θα ήταν πολύ πιο εκστατική. Θυμάμαι έναν έντονο διάλογο μετά το 2000 για το ποια μπάντα θα βγει στο εξωτερικό. Μετά από κάποιο διάστημα όμως, ο κόσμος σαν να βαρέθηκε και σταμάτησε να δίνει σημασία.
Λεωνίδας: Εγώ πάλι, θυμάμαι ένα διάστημα που τίποτα καινούριο δεν συνέβαινε και έβλεπες όλο τους ίδιους. Η κατάσταση αυτή έχει αλλάξει τα τελευταία δύο χρόνια περίπου με την εμφάνιση νέων καλλιτεχνών. Το Velvet Bus είναι ενδεικτικό. Όταν  περιοδεύει συνεχώς με τους ίδιους, κάτι δεν πάει καλά.

Παρακολουθούσα τις προάλλες το καταπληκτικό εκείνο κόμιξ που είχε φτιάξει για εσάς ο Τάσος Παπαϊωάννου*. Η ιστορία που αφηγείται, είναι πράγματι η ιστορία του ονόματος των My Wet Calvin;
Άρης: Ναι, το όνομα του συγκροτήματος αναφέρεται σε ένα όνειρο που είχε δει ένας από εμάς, όνειρο ερωτικής φύσεως, που κατέληξε να του προκαλέσει ονείρωξη. Ο Τάσος συμφώνησε να κάνει την ιστορία κόμιξ.

Θέλετε να μιλήσουμε λίγο περισσότερο γι’ αυτό; Σε ποιον άλλο έχετε εκμυστηρευτεί την ιστορία;
Άρης: Στον Τάσο μόνο.

Ωραία λοιπόν, μιλήστε μου…
Λεωνίδας: Εγώ γενικά προβληματίζομαι για το μέχρι ποια ηλικία είναι υγειές να έχεις ονειρώξεις. Πολλές φορές έχει τύχει να αγανακτήσω και να πω ‘μα είναι δυνατόν σε τέτοια ηλικία να μου συμβαίνει αυτό’;
Άρης: Εγώ πιστεύω ότι έχει αποκλειστικά σχέση με το σεξ. Αν δεν εκτονώνεις το σύστημά σου, θα ξεσπάσει στα σεντόνια σου. Έχω φίλο που έχει δώσει υπόσχεση στον πνευματικό του να μην κάνει σεξ για τρία χρόνια, ούτε να παίξει το πουλί του, και έχει τρελαθεί στις ονειρώξεις. Τώρα αν πηδάς, τον παίζεις και έχεις και ονειρώξεις, ε τότε … πρέπει να γίνεις δότης.

Και τι σχέση έχει η ονείρωξη με την μουσική σας;
Άρης: Τόσο η μουσική, όσο και η ονείρωξη συνδέονται με την ηδονή και το φανταστικό. Είναι σαν εκείνες τις στιγμές που σκέφτεσαι πόσο απίθανο είναι να συμβούν όλα αυτά που έχεις φανταστεί και ότι ο μόνος τρόπος να τα γευτείς είναι να τα ονειρεύεσαι.

Άρη, είσαι νηπιαγωγός. Πώς το επέλεξες;
Άρης: Είναι οικογενειακή επιχείρηση, οπότε ήταν προδιαγεγραμμένη η πορεία μου εκεί. Ωστόσο, κάνοντας την δουλειά αυτή, την αγάπησα τόσο που θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Τα παιδιά είναι πηγή ζωής. Μπορεί να πάω μία μέρα στο μάθημα με χίλια δυο προβλήματα και σε ένα λεπτό να μου έχει φτιάξει τόσο η διάθεση που να σκέφτομαι ότι κανένα από τα προβλήματά μου δεν έχει αξία.

Δεν υπάρχουν φορές που σε εκνευρίζουν;
Άρης: Όχι, καθόλου. Αν τους λες κάτι σημαντικό, σε παρακολουθούν με πολύ περισσότερο σεβασμό και ενδιαφέρον απ’ ότι ένας μεγάλος.

Τι πρόβλημα έχουν οι σημερινοί γονείς;
Άρης: Οι σημερινοί γονείς περνούν τα δικά τους προβλήματα στα παιδιά τους. Εκεί κάνουν το λάθος. Και αυτό είναι πρόβλημα διαχρονικό. Βλέπεις ένα παιδί και ξέρεις τι συμβαίνει στο σπίτι του.

Τα παρακολουθείς τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν; Κρατάς επαφές;
Άρης: Κάπου στην δευτέρα με τρίτη δημοτικού, είναι σαν να αλλάζει κάτι στα παιδιά και χάνεις την επαφή μαζί τους. Δεν είναι πια τα ίδια που ήξερες στο νηπιαγωγείο.

Έχετε κατοικίδια; Σας φροντίζουν καθόλου;
Άρης: Εγώ μόνο είχα κάτι μικρές μαύρες χελώνες και μου ψόφησαν.

Αυτές είναι γρουσούζικες…
Άρης: Για τον εαυτό τους ήταν πολύ γρουσούζικες.

Λυπήθηκες;
Άρης: Πήγα να δεθώ μαζί τους, όταν όμως αρρώστησαν κράτησα τις αποστάσεις μου. Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά έχουν πολύ μεγάλο λαιμό. Δεν το ήξερα μέχρι που ψόφησαν και ξεδιπλώθηκε.

Γνωρίζεστε από το 2002. Αν όμως ήσασταν φίλοι από πιτσιρικάδες τι θα είχε αλλάξει;
Άρης: Θα είχαμε ένα συγκρότημα που τώρα θα είχε διαλυθεί.
Λεωνίδας: Θα το λέγαμε Marigold και θα παίζαμε indie rock.
Άρης: Θα είχαμε και ένα κορίτσι να παίζει πλήκτρα. Σίγουρα κάτι θα είχε παιχτεί με κάποιον απ’ τους δύο.

Με τι μέσο προτιμάτε να ταξιδεύετε;
Άρης: Τρένο για λόγους ασφαλείας.
Λεωνίδας: Και εγώ θα πω τρένο. Έχει αυτή την κίνηση που επαναλαμβάνεται, την οποία όταν συνηθίσεις, νοιώθεις ότι είσαι σταθερός. Αντίθετα, το πλοίο έχει κουνήματα και τα αυτοκίνητα κάνουν στάσεις και κουνάνε.

Ποιο σημείο στην πόλη έχει την καλύτερη θέα;
Άρης: Οι γαμιστρώνες στο δάσος Χαϊδαρίου. Επειδή έχεις ωραία θέα από απόσταση. Αν και τώρα οι ιδιοκτήτες των γύρω σπιτιών έχουν τοποθετήσει κάτι τεράστιες λαμαρίνες που κρύβουν την θέα, για να μην σταματούν εκεί τα αμάξια.

Από την Calvin Klein έχετε πάρει χορηγία;
Λεωνίδας: Δύο σενάρια υπάρχουν, είτε κάποια στιγμή θα μας προσεγγίσει επειδή θα είμαστε τόσο διάσημοι που θα της κάνει καλό να συνεταιριστεί μαζί μας, είτε θα μας κάνει μήνυση. Και τα δύο θα ήταν καλά σημάδια για εμάς, γιατί θα σημαίνει ότι έχουμε φτάσει στο απόγειο της αναγνωσιμότητάς μας.

* http://www.mywetcalvin.com/digital/#erotica

http://www.mywetcalvin.com/



back to main