Glacial: «τέκνο δωματίου» ή «hardcore lounge»
M.Hulot

Ο Γιώργος Λαιμός και ο Ιλάν Μανουάχ εξηγούν στο ough! για ποιο λόγο είναι ενδιαφέρον να γράφεις «μουσική για ξενοδοχεία».

Φωτο: Χρήστος Αράζος.



Ο καθένας ξεχωριστά είναι από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς/παραγωγούς της γενιάς τους. Κι από τις πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις. Ο Γιώργος Λαιμός και ο Ιλάν Μανουάχ έχουν μια πολύ επιτυχημένη πορεία στη μουσική, από διαφορετική σκοπιά ο καθένας: ο Γιώργος ως μουσικός παραγωγός και DJ, με ένα σωρό κυκλοφορίες σε κορυφαίες «dance» εταιρίες του εξωτερικού, κι ο Ιλάν ως εικαστικός και σαξοφωνίστας με ηχογραφήσεις μεγάλης ηχητικής ποικιλίας και διαφορετικών μουσικών ειδών. Μαζί έχουν φτιάξει τους Glacial, ένα σχήμα με ήχο που δύσκολα μπορείς να το ταξινομήσεις κάπου συγκεκριμένα. Παρόλο που όταν βλέπεις στο εξώφυλλο τον τίτλο Costes presente Glacial, εύκολα μπορείς να τον χαρακτηρίσεις «μουσική ξενοδοχείων» [τα Costes είναι αλυσίδα γαλλικών ξενοδοχείων που πλήρωσαν την παραγωγή και διαθέτουν το δίσκο στους χώρους τους], η μουσική του δίσκου έχει περισσότερη σχέση με experimental, με abstrack, με dub, με αυτοσχεδιαστική jazz, ή με όλα αυτά μαζί. Οι ίδιοι την αποκαλούν «τέκνο δωματίου» ή «hardcore lounge» -«κάποιος πριν από μερικές μέρες μας πρότεινε να την αποκαλούμε elevator jazz», λένε γελώντας. Καθισμένοι στα σκαλιά στο λόφο του Στρέφη ο Γιώργος κι ο Ιλάν εξηγούν πώς αποφάσισαν να φτιάξουν αυτό το δίσκο, αλλά ο αέρας κάνει δύσκολη τη συνέντευξη, παρόλη τη λιακάδα [στο μαγνητόφωνο γράφτηκαν μόνο «μπουκωμένοι» ήχοι από φύσημα και κάποιες φωνές στο βάθος]. Μιλάμε για την κατηγοριοποίηση της μουσικής και τις ταμπέλες που βάζουν αναγκαστικά οι δημοσιογράφοι των μουσικών περιοδικών, εφευρίσκοντας κάθε δυο μήνες κι έναν νέο όρο για να χαρακτηρίσουν ό,τι δεν μπορούν να περιγράψουν. Ή για να «ξαναπουληθεί» ένα παλιότερο είδος. «Δεν είναι εντελώς επιφανειακό αυτό», λέει ο Ιλάν, υπάρχουν άτομα που ακούν μουσική μόνο μέσα από τα ονόματα. Ρώτησα τις προάλλες έναν ντράμερ τι μουσική παίζει και μου είπε ‘crust’.  Απόλυτα! Ούτε punk, ούτε hardcore..,». Μιλάμε για την muzak, την «μουσική για ασανσέρ» που φτιαχνόταν –και φτιάχνεται- για να παίζει σε πολυκαταστήματα, supermarket, στα μολ και την ώρα της αναμονής στις τηλεφωνικές υπηρεσίες και μου αναφέρουν το παράδειγμα του Ηenry Mancini ή του John Cage: το «4.33 γεννήθηκε ως κομμάτι που ήθελε να προτείνει σε τηλεφωνική εταιρία». Τους ρωτάω αν έχουν ακούσει κάτι αρνητικό για την κυκλοφορία, κυρίως για την χορηγεία των Hotel Costes. «Κάποιοι στην Γαλλία πρόσφατα με ειρωνεύτηκαν», λέει ο Ιλάν, «αλλά προέκυψε η πρόταση και μας άρεσε». «Μας πλήρωσαν να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε, το κυκλοφόρησαν και ανέλαβαν και τη διανομή» λέει ο Γιώργος. «Και οι δισκογραφικές για να κινήσουν έναν καλό δίσκο δεν πουλάνε σαβούρα για να διατηρηθοπύν; Είναι τόσο πορώδης η πραγματικότητα ποια που δεν μπορείς να κριτικάρεις. Πάντα αυτό δεν γινόταν;».

 
«Δεν με πειράζει καθόλου να λένε ότι φτιάχνουμε μουσική για ξενοδοχεία», λέει ο Ιλάν, «κάποτε ήταν ολόκληρη σκηνή αυτό το πράγμα. Για μένα είναι κάπως εξωτικό όλο αυτό, γιατί είναι εντελώς κόντρα στα άλλα πράγματα που κάνω και μου αρέσει. Είναι και μια άλλη ακουστική εμπειρία να μπορείς να γράψεις μια μουσική που να μπορεί να παίζει σαν υπόβαθρο σε κάτι».
Ο δίσκος των Glacial κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό και εκτός από τους χώρους των ξενοδοχείων Costes υπάρχει στα δισκάδικα και σε online μαγαζιά [τον βρίσκεις και στο Amazon και στο itunes]. «Η Ankh που τον κάνει διανομή στην Ελλάδα δεν είχε ιδέα ότι είμαστε Έλληνες» λένε, «δεν ξέρουμε καν σε ποια δισκάδικα υπάρχει». «Προχθές στο Παρίσι τον είδα σε ένα μεγάλο δισκάδικο» προσθέτει ο Ιλάν «και μια κοπέλα που γνώρισα μου είπε ότι τον αγόρασε στο itunes».
Μιλάμε για τις μικρές δισκογραφικές που ξεφυτρώνουν καθημερινά και έχουν αλλάξει το τοπίο της μουσικής, τον τεράστιο όγκο της πληροφορίας που κάνουν πια πολύ δύσκολη την επιλογή [και μεγαλώνουν την αδιαφορία] όσων έχουν μπουχτίσει από την υπερπροσφορά, και τις ευκαιρίες που έχει ένας δίσκος σαν τον δικό τους να ακουστεί στην Ελλάδα. «Δεν ξέρουμε ποιος θα ενδιαφερθεί για έναν τέτοιο δίσκο εδώ» λένε και σχολιάζουν την πραγματικότητα με το μέταλ, το χιπ χοπ και την σκυλοπόπ, τα είδη που κυριαρχούν στα μουσικά γούστα των νέων μουσικόφιλων.
«Είναι περίεργο, η μουσική μας δεν μπορεί να παιχτεί στα κλαμπ, τις μουσικές σκηνές και τα μπαρ, χρειάζεται όμως καλό soundsystem για να ακουστεί σωστά και δεν υπάρχουν πολλοί χώροι στην Αθήνα που θα μπορούσε να παρουσιαστεί χωρίς να αλλοιωθεί. Και είναι τόσο υβριδική που την κάνει λίγο δυσπρόσιτη».


Το δίσκο τον έχουν παρουσιάσει ήδη δύο φορές ζωντανά, στο Six D.o.g.s. και στο Βυρσοδεψείο, και ετοιμάζονται να τον παρουσιάσουν ξανά την Παρασκευή το βράδυ [27/4] στο Six D.o.g.s. «Δεν παίζουμε ακριβώς το δίσκο live», εξηγούν, «προσαρμόσαμε πολλά κομμάτια και προσθέσαμε κάποια θέματα, αρκετά επί μέρους στοιχεία, κρατώντας όμως το ενιαίο. Όπως και στο δίσκο, είναι μια μεγάλη ιστορία απ’ την αρχή ως το τέλος».   
«Θέλαμε να αποφύγουμε το μπιτάκι με το σαξόφωνο από πάνω, να μπορεί να πάρει αυτόνομο χαρακτήρα στα live η μουσική μας, έτσι το σετ μας έχει πολλά ακουστικά μέρη, έχουμε έξτρα μουσικούς: έναν πληκτρά που παίζει [τον Max Drakos], τον Γιώργο ως DJ και το σαξόφωνο», εξηγεί ο Ιλάν.
«Το καλό με το project» προσθέτει ο Γιώργος είναι ότι μπορείς να αγνοήσεις το ηλεκτρονικό κομμάτι και να μην εστιάσεις τόσο πολύ στο ρυθμό. Θα θέλαμε να γίνει ακόμα πιο πλούσια η μουσική μας, με στοιχεία free jazz, αυτοσχεδιασμού και ηλεκτρονικής μουσικής, για να γίνει ακόμα πιο εκρηκτικό το μίγμα».
Είναι αυτοσχεδιαστική η μουσική σας; «Όχι, έχει γραφτεί σε παρτιτούρες», μου λένε γελώντας, προσθέτοντας ότι η νέα τους δουλειά θα κυκλοφορήσει πρώτα σε μορφή EP για να τεστάρουν το υλικό.
Η λαϊκή της Καλλιδρομίου έχει τελειώσει και οι καθαριστές έχουν πιάσει ήδη δουλειά, ενώ ο αέρας έχει δυναμώσει τόσο που κάνει τη συζήτηση δύσκολη. Κι επειδή τα μαζέψαμε άρον άρον και δεν έχω εντυπωσιακό φινάλε, κλείνω όπως ξεκινήσαμε χαριτολογώντας: «Αν είχατε να κάνετε μια ευχή για τον κόσμο ολόκληρο ποια θα ήταν;»
«Τι λένε στα καλλιστεία; Να χαθεί το AIDS, παιδεία για όλους, ειρήνη σε όλο τον κόσμο».
«Όχι λεφτά;»
«Τώρα που το ξασνασκέφτομαι, κανείς δεν εύχεται πια ‘ειρήνη’»...   

Την Παρασκευή 27 Απριλίου τα μεσάνυχτα οι Glacial παρουσιάζουν ζωντανά το δίσκο τους στο Six D.o.g.s. Μαζί τους εμφανίζονται οι Masomenos. Είσοδος 10 ευρώ.

Οι Glacial δίνουν δύο διπλές προσκλήσεις δώρο στους δύο πρώτους που θα κάνουν like στην σελίδα τους στο Facebook [γράφοντας τη λέξη "πρόσκληση"]

www.facebook.com/pages/GLACIAL/159023650874691

Οι δέκα πρώτοι που θα φτάσουν στο Six D.o.g.s. θα πάρουν το δίσκο τους δώρο.



back to main