Catastroica: μια χώρα σε καθεστώς επιτήρησης
Ισμήνη Ιγγλέση

Mετά από την τεράστια επιτυχία του Debtocracy, ο Άρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη επιστέφουν με το καινούργιο τους ντοκιμαντέρ, το Catastroika, που αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας σε καθεστώς οικονομικής δικτατορίας.   

Όπως και το Debtocracy, η οικονομική ενίσχυση έρχεται από τους πολίτες και η διακίνηση του είναι δωρεάν. Ως κεντρικό θέμα είναι οι ιδιωτικοποιήσεις κρατών, αλλά όπως μας λέει και ο Άρης, στην πορεία το θέμα διευρύνθηκε και εστίασε σε ένα βαθμό στην πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Μέχρι στιγμής υπάρχουν trailer στην σελίδα www.catastroika.com, όπου μπορείτε να βρείτε αποσπάσματα συνεντεύξεων της Naomi Klein, του Ken Loach και του Slavoj Zizek. Στην συνέντευξη με το Άρη Χατζηστεφάνου δεν μείναμε όμως μόνο στο Catastroika, αλλά μιλήσαμε γενικότερα για τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και για το υπάρχων πολιτικό σκηνικό. Η πρεμιέρα του Η ντοκιμαντέρ είναι την Πέμπτη 26η Απριλίου στις 8 το βράδυ, στο site του www.catastroika.com.

Φωτο: Χρήστος Σαρρής.

Πες μας αρχικά για το Catastroika. Έχουμε δει από το trailer ότι μιλάει κυρίως για τις ιδιωτικοποιήσεις. Εστιάζει μόνο εκεί ή έχει κι άλλα θέματα;
Οχι, ξεκίνησε με έναν άξονα ιδιωτικοποιήσεων, αλλά στην πορεία όλο το ρεπορτάζ μας οδήγησε και σε θέματα δημοκρατίας. Δηλαδή, είδαμε ότι σε χώρες που έχουν γίνει μαζικές ιδιωτικοποιήσεις ότι ποτέ δεν θα κατάφερναν να τις κάνουν, αν με κάποιο τρόπο δεν είχαν χτυπήσει πρώτα τη δημοκρατία. Αυτό έγινε είτε με πολύ εμφανή τρόπο -στη Χιλή, παραδείγματος χάριν που έγινε πραξικόπημα, βγήκαν τα τανκς- ή έγινε με έναν έμμεσο τρόπο, με ένα μίνι-πραξικόπημα όπως στη Ρωσία του ’93, που ο Yeltsin βομβάρδισε το κοινοβούλιο. Αλλά ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες, όπως η Βρετανία, βλέπαμε ότι δεν θα μπορούσε να περάσει όλο αυτό το πρόγραμμα των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, αν δεν είχε πραγματοποιηθεί ο πόλεμος των Φώκλαντ, ή οι πολύ άγριες επιθέσεις στους ανθρακωρύχους. Δηλαδή, υπαρκτές μορφές βίας, αλλά πάντα ένα σοκ σε όλη την κοινωνία προκειμένου να περάσει. Οπότε, από ’κει που είχαμε στο μυαλό μας να δούμε τον δημόσιο τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις, μας οδήγησε τελικά το ρεπορτάζ σε ένα θέμα: του αν ζούμε τελικά σε μια οικονομική δικτατορία.

Τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότερο καταλαβαίνουμε ότι δεν ζούμε σε καθεστώς δημοκρατίας, αλλά όπως είπες μάλλον οικονομικής δικτατορίας… Και ιστορικά, έχουμε δει ότι σε καιρούς κρίσης, πολλές φορές τη ‘’δημοκρατία’’ διαδέχεται η χούντα. Θεωρείς ότι βαδίζουμε προς αυτή την κατεύθυνση;
Θεωρώ απόλυτα ότι ήδη ζούμε σε οικονομική δικτατορία. Αυτό που μας λένε και άνθρωποι μέσα στο ντοκιμαντέρ είναι ότι μια δικτατορία δεν χρειάζεται να είναι η παραδοσιακή δικτατορία με τα τανκς στους δρόμους. Πλέον, υπάρχουν μορφές οικονομικής δικτατορίας που είναι ουσιαστικά δικτατορίες τραπεζιτών ή μεγάλων οικονομικών κέντρων. Και αυτό ακριβώς έχουμε στην Ελλάδα. Έχουμε δηλαδή έναν μη εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος τοποθετεί τραπεζίτες σε καίρια σημεία του κρατικού μηχανισμού, όπως παραδείγματος χάριν ο Χαρδούβελης. Ο Παπαδήμος πήρε στελέχη της Eurobank και τα τοποθέτησε ακόμα και μέσα στο Μαξίμου. Αυτά είναι όλα μορφές δικτατορίας. Ο Slavoj Zizek – που μιλάει στο ντοκιμαντέρ- μας λέει ότι αυτό που έρχεται, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη, είναι αυτό που δοκιμάστηκε πρώτα στην Ασία. Δηλαδή, ένας καπιταλισμός χωρίς δημοκρατία, ο οποίος είναι και πιο αποδοτικός για αυτούς που τον ελέγχουν. Αυτό σιγά σιγά έρχεται στην Ευρώπη. Και έρχεται με δυο τρόπους, είτε με τους τεχνοκράτες, είτε με μορφές άκρας δεξιάς και νεοφασισμού. Γι αυτό  βλέπουμε αυτή την άνοδο. Η Ελλάδα φοβάμαι ότι τα συνδυάζει και τα δυο. Δηλαδή έχει και την τεχνοκρατική μορφή της εγκατάλειψης της δημοκρατίας, αλλά έχει και την νεοφασιστική.

Με βάση την επιτυχία που είχε το πρώτο ντοκιμαντερ, πώς βλέπεις την ανταπόκριση του κόσμου για το Catastroika τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό;
Για εμάς ήταν απρόσμενη. Kαι αυτό έχει δυο σκέλη. Το ένα είναι ο τρόπος που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να μας συνδράμουν οικονομικά -ειδικά το Debtocracy είχε τρομακτική επιτυχία. Πάει αρκετά καλά και το Catastroika, κι ας μην έχουμε πιάσει τους στόχους ακόμα, λόγω της κρίσης. Ενώ δηλαδή πολλαπλασιάστικαν οι άνθρωποι που δίνουν χρήματα, λόγω της κρίσης δεν έχουν να δώσουν. Οπότε, το ποσό που έχει μαζευτεί είναι το 1/5 αυτού που θα μπορούσαμε να έχουμε μαζέψει σε μια στιγμή φυσιολογική. Παρ’όλα αυτά, ήταν τεράστια η ανταπόκριση. Αυτό που επίσης δεν περιμέναμε ήταν η ανταπόκριση από το εξωτερικό. Το έχουνε μεταδώσει από τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, αλλά κυρίως στην Ευρώπη υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον ενδιαφέρον από οργανώσεις και φορείς για να κάνουν προβολές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν πήγαμε στο Παρίσι για τα γυρίσματα του Catastroika, ότι ενώ περπατούσαμε σε ένα δρόμο, είδαμε ένα αφισάκι που έλεγε Debtocracy και είχε την ίδια μέρα προβολή. Αυτό δείχνει και ένα πρόβλημα των μέσων ενημέρωσης, όχι μόνο στην Ελλάδα πλέον, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ότι δεν υπάρχουν δηλαδή εναλλακτικές φωνές που να παρουσιάζονται με επάρκεια, τεχνική και εικαστική. Γιατί και εμείς προφανώς δεν λέμε κάτι καινούργιο. Έχουν ειπωθεί αυτά, έχουν γραφτεί και όλα είναι πράγματα γνωστά. Απλώς, χρησιμοποιούμε την γλώσσα της εικόνας, με έναν τρόπο που θα μπορούσε να σταθεί και σε ένα φεστιβάλ, σε ένα κανάλι...

Είπες ότι πήγατε και στο Παρίσι για το Catastroika. Στο trailer είδαμε για τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία...
Ήταν λίγο της τελευταίας στιγμής το Παρίσι. Θέλαμε να δείξουμε ότι υπάρχει αντίστροφος δρόμος, γιατί ό,τι έγινε στο Παρίσι είχε σχέση με το δίκτυο ύδρευσης: επαναδημοτικοποιήθηκε και έγινε το αντίστροφο με αυτό που προσπαθούν να κάνουν στην Αθήνα με την ΕΥΔΑΠ και με την ΕΥΑΘ στη Θεσσαλονίκη. Και θέλαμε να δείξουμε ότι όχι μόνο ήταν καταστροφή η ιδιωτικοποιήση στο Παρίσι, αλλά είχε φοβερά θετικά αποτελέσματα η επανεθνικοποιήση-επαναδημοτικοποιήση του δικτύου ύδρευσης. Οπότε, γι’αυτό κυρίως φτάσαμε εκεί. Οι χώρες που επισκεφτήκαμε για το ντοκιμαντέρ είναι η Ρωσία, όπου είδαμε το πραξικόπημα και τη μαζική αλλαγή, η Γερμανία που παρακολουθούμε την Τρόικα, την εταιρεία που φτιάχτηκε για να ιδιωτικοποιήσει όλη την Ανατολική Γερμανία και είναι και το μοντέλο που θέλουν να φέρουν κι εδώ, η California για τον ηλεκτρισμό και η Αγγλία για τα τρένα. Αλλά από όλα αυτά προέκυπταν και παράπλευρες συνεντεύξεις. Δηλαδή, ήταν η Naomi Klein στις ΗΠΑ που δεν μιλάει συγκεκριμένα για τον ηλεκτρισμό, ήταν ο Zizek στο Λονδίνο που έχει μιλήσει για γενικότερα θέματα. Όπου πηγαίναμε, άλλαζε και ο τρόπος σκέψης μας, δηλαδή άλλαζε και το σενάριο που είχαμε αρχικά στο μυαλό μας.

Οι ομιλητές έδειξαν εξαρχής ενδιαφέρον για το ντοκιμαντέρ και το θέμα που θέλατε να αναλύσετε; 
Σε γενικές γραμμές ναι, και έχει ενδιαφέρον αυτό, με την έννοια ότι μερικές φορές μας έκαναν περισσότερες ερωτήσεις από όσες μπορούσαμε να τους κάνουμε εμείς. Καταλαβαίναμε την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να δουν τι γίνεται στην Ελλάδα, την οποία θεωρούν ένα πειραματόζωο για όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Δηλαδή πιστεύουν ότι εδώ δοκιμάζονται νέες μορφές αυταρχισμού, νέες μορφές οικονομικής δικτατορίας, και πιστεύουν ότι θα έρθουν σιγά σιγά και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ένας λόγος, λοιπόν, -εκτός του ότι πολλοί είχαν δει το Debtocracy και τους άρεσε, οπότε ήθελαν να δώσουν συνέντευξη- ήταν και ότι ήθελαν να έρθουν σε επαφή με Έλληνες δημοσιογράφους για να μάθουν τί γίνεται εδώ. Ήταν μια αμφίδρομη σχέση.

Έχουμε ακούσει ότι στο εξωτερικό επικρατεί ένα άσχημο κλίμα απέναντι στην Ελλάδα, κυρίως λόγω της προπαγάνδας που έχει γίνει τον τελευταίο καιρό. Ποιά ήταν η ανταπόκριση του εξωτερικού, τόσο ως προς εσάς, όσο και ως προς την Ελλάδα;
Σίγουρα υπάρχει αυτό το κλίμα. Εντάξει, εμείς μιλούσαμε με ανθρώπους που είχαν μια σχετική εικόνα του τι γίνεται. Δηλαδή με μεγάλους οικονομολόγους και ακαδημαικούς, που ξέρουν προφανώς ότι η προπαγάνδα δεν ισχύει. Ότι δεν είναι ο τεμπέλης Έλληνας που ευθύνεται. Είναι δομικά προβλήματα του καπιταλιστικού συστήματος, της Ευρωζώνης και όλα αυτά. Νομίζω, όμως, ότι αρχίζει να υπάρχει μια στροφή και στον απλό κόσμο, δηλαδή συνειδητοποιούν ότι δεν γίνεται ξαφνικά όλες οι χώρες της περιφέρειας να έχουν τα ίδια προβλήματα. Δεν μπορεί μια μεγάλη βιομηχανία σαν την Ιταλία να κινδυνεύει και να φτάνει να έχει και αυτή τον Μόντι, ένα τεχνοκράτη μη εκλεγμένο. Συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν κοινά στοιχεία σε όλους και αρχίζουν να ψάχνουν τα αίτια της κρίσης. Αυτό που είναι μερικές φορές αρνητικό, και μας το έλεγε ο Zizek και είναι πολύ ενδιαφέρον, είναι ότι ορισμένοι, χωρίς να μας δικαιολογούν, αρχίζουν να μας λυπούνται. Και αυτό νομίζω είναι χειρότερο από όλα. Δηλαδή, αυτό που λένε «οι κακόμοιροι οι Έλληνες, εντάξει, φταίνε μεν, αλλά πεθαίνουν τα παιδιά στους δρόμους, λιποθυμάνε στις τάξεις, αυτοκτονίες, το ένα το άλλο». Αυτό είναι πολύ χειρότερο, γιατί μετατρέπει, όπως έλεγε ο Zizek, μια κρίση. Την αντιμετωπίζουν σαν μια φυσική καταστροφή. Και μας έλεγε χαρακτηριστικά, όπως έχουν οι Ιάπωνες την Φουκοσίμα, «σας έτυχε και αυτό στην Ελλάδα βρε παιδιά, και τι πάθατε». Αυτό όμως είναι πολύ λάθος, γιατί τους απομακρύνει από τα αίτια και τους απομακρύνει από το να καταλάβουν τι πραγματικά έχει συμβεί. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι λύπηση, αυτό που χρειαζόμαστε να καταλάβουν είναι ότι είμαστε θύματα και πειραματόζωα ενός πολύ μεγαλύτερου παιχνιδιού.

Πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησε το περιοδικό Unfollow, μια εναλλακτική προσέγγιση της ενημέρωσης, δηλαδή ένα ανεξάρτητο δημοσιογραφικό περιοδικό, στο οποίο συμμετέχεις και εσύ. Θα ήθελα να μου πεις πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα, πώς στήθηκε και ποιά είναι ανταπόκριση του κόσμου μέχρι στιγμής;
|Η ιδέα ήρθε από δημοσιογράφους που είτε ήταν άνεργοι, είτε συνειδητοποίησαν κάποια στιγμή ότι ακόμα και στον χώρο που δούλευαν είχαν περιορισμούς, οι οποίοι περιορισμοί δεν είναι πάντα αυτό που φανταζόμαστε -ο αρχισυντάκτης ή ο διευθυντής που έρχεται και σου λέει «γράψε αυτό». Μερικές φορές δεν χρειάζεται να σου πουν τίποτα. Μόνο και μόνο με το πώς κανονίζουν τις διαφημίσεις και με το ότι σε μία σύσκεψη έρχεται πλέον το εμπορικό τμήμα και έχει άποψη για το πώς πρέπει να γραφτούν τα κείμενα και τι κείμενα πρέπει να γραφτούν,  είναι ένα είδος λογοκρισίας. Για να το αποφύγεις αυτό, πρέπει να φτιάξεις κάτι δικό σου. Αλλά θεωρούσαμε ότι έπρεπε να φύγει μόνο από το ίντερνετ, που γίνονται όλες αυτές οι προσπάθειες. Πρέπει να μπορείς να πιάσεις  ένα κόσμο και με το παραδοσιακό τρόπο ανάγνωσης. Δεν σημαίνει αυτό ότι σνομπάρουμε το ίντερνετ, απλώς πρέπει να βρεθεί και ένας τρόπος χρηματοδότησης, κάτι το οποίο δεν έχει λειτουργήσει ακόμη στο ίντερνετ, δεν έχει βρεθεί δηλαδή ένα τέτοιο μοντέλο. Οπότε, είπαμε ότι θα είναι μια προσπάθεια που θα στηρίζεται κυρίως από τα έσοδα στο περίπτερο. Αν ο κόσμος το πληρώνει και το θέλει, θα το έχει. Μέχρι στιγμής πάει αρκετά καλά, δεδομένου ότι δεν μπορούσαμε να έχουμε διαφήμιση, δεδομένου ότι είχαμε το κωμικοτραγικό να μην ξέρουν οι περιπτεράδες ότι το έχουν στα περίπτερα τους... Το ζητούσε ο κόσμος και ενώ το είχαν, δεν το ήξεραν. Παρ’όλα αυτά, και μόνο που βγάζει τα εξοδά του και νομίζω σιγά σιγά θα αρχίσει να είναι και βιώσιμο, είναι ένα τεράστιο βήμα.

Θεωρείς ότι αν ξεκινούσε σε κάποια άλλη, ίσως πιο ήρεμη περίοδο για την Ελλάδα, δεν θα είχε την ανταπόκριση που έχει;
O κόσμος έχει γυρίσει εδώ και καιρό σε κάτι εναλλακτικό, αλλά δεν του το προσφέρουν, αυτό είναι το περίεργο. Ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες ‘90s και ‘00s και μας έλεγαν ότι τα μέσα ενημέρωσης δίνουν ό,τι πουλάει. Και άμα πουλάει κάτι θα το κάνουμε, άμα δεν πουλάει δεν θα το βγάλουμε. Τώρα τι βλέπουμε: πουλάει η εναλλακτική άποψη. Όποτε την προβάλλεις, ο κόσμος τρέχει να τη βρεί. Παρ’όλα αυτά, δεν την δίνουν τα μέσα ενημέρωσης. Το κάνουν, γιατί δεν λειτουργούν πλέον μόνο ως επιχειρήσεις εμπορικές, λειτουργούν ως τμήματα της οικονομικής ελίτ που θέλουν να σώσουν το τομάρι τους. Αν τώρα έβγαινε ένα κανάλι, παραδείγματος χάριν αντι-μνημονιακό, πιστεύω θα ήταν πρώτο σε τηλεθέαση μακράν. Θα ήταν και βιώσιμο και θα είχε και κέρδη από διαφημίσεις. Δεν θέλουν να το κάνουν όμως, για όλους αυτούς τους λόγους που λέμε. Οπότε, το Unfollow καλύπτει ένα κενό ενημέρωσης που προσπαθούν να καλύψουν στο ίντερνετ, αυτό που λέμε, «η δημοσιογραφία των πολιτών». Αλλά δεν αρκεί. Εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι, μαζί με τους δημοσιογράφους-πολίτες, για να κάνουν και πρωτογενές ρεπορτάζ. Και αυτό είναι ένα πράγμα που θέλαμε στο Unfollow. Aυτό που λείπει δεν είναι ο σχολιασμός, σχολιασμό έχουμε παντού και από όλους. Πρέπει να έχουμε τη βασική πληροφορία, κι ας βγάλει μετά ο κόσμος τα συμπεράσματά του.

Μιλώντας για εναλλακτικούς τρόπους ενημέρωσης, ποιά είναι η γνώμη σου για τα site και τα blog ενημέρωσης που υπάρχουν και αν θεωρείς ότι τελικά μπορούν μέσω του ίντερνετ να ξεφύγουν από την εκάστοτε πολιτική κατεύθυνση που θα είχαν ίσως σε κάποια εφημερίδα ή κανάλι;
Είναι αυτό που έλεγα ουσιαστικά και πριν. Δες πώς ξεκίνησαν τα blog. Οι πληροφορίες που έβγαζαν ήταν ουσιαστικά οι πληροφορίες που έβγαζαν τα mainstream media από mainstream πρακτορεία ειδήσεων παραδείγματος χάριν, και απλώς έκαναν ένα σχολιασμό πάνω σ’αυτό. Γι’αυτό υπάρχει η ανάγκη του ρεπορτάζ. Προφανώς θα καλύψουν κενά τα blog και η δημοσιογραφία των πολιτών, αλλά αν δεν έχεις μια διαφορετική πρωτογενή ύλη, θα καταλήξεις λίγο πολύ να αναμασάς τα ίδια. Και πλέον έχουμε φτάσει σε σημεία που η ενημέρωση δεν είναι απλώς κατευθυνόμενη, κρύβει πληροφορίες. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: έβλεπα στο MEGA, και υποθέτω συνέβη και σε άλλα κανάλια, τη σύγκρουση του Υπουργού Παιδείας, του Μπαμπινιώτη. Έβγαλαν στο νυχτερινό δελτίο πέντε απόψεις εναντίον του, καμία υπερ του και το ρεπορτάζ δεν έδειχνε τι είχε πει αυτός. Εδώ, λοιπόν, δεν είναι ότι ο blogger μπορεί να κάνει τη διαφορά αν δεν ξέρει τι έχει πει ο Μπαμπινιώτης. Χρειάζεται ρεπόρτερ, χρειάζεται ανθρώπους  στο δρόμο να του δώσουν την πρώτη ύλη. Με αυτή την έννοια, καταλήγουμε ότι η ενημέρωση είναι κοινωνικό και δημόσιο αγαθό. Κάτι τέτοιο πρέπει να ενισχύεται οικονομικά, ακόμη και από το δημόσιο. Δεν εννοώ να πληρώνει τους δημοσιογράφους. Μπορεί να πληρώνει τον αναγνώστη. Να του δίνεις λεφτά, για να μπορεί να παίρνει εφημερίδες. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ένα δημόσιο αγαθό που δεν μπορεί να μείνει στα χέρια κάποιων κέντρων και ούτε μπορεί να μείνει σε μη-επαγγελματίες που δεν μπορούν να κάνουν το ρεπορτάζ.

Μετά την μεγάλη απήχηση του Debtocracy και των λύσεων για το χρέος που προτάθηκαν, όπως η σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου, είδαμε τον κόσμο να αντιδράει σε ένα βαθμό, κυρίως με το κίνημα των αγανακτισμένων. Ωστόσο, αυτό που είδαμε είναι ότι ενώ ξεκίνησαν δυναμικά, έχοντας πλέον ‘’καινούργια’’ στοιχεία για την κατάσταση και κάποιες λύσεις, το κίνημα μετά από λίγο καιρό καταλάγιασε. Τι πιστεύεις ότι συνέβη; Μήπως τελικά το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήθελαν να βρουν κάποια λύση, ή απλά το γεγονός ότι δεν ήταν όλοι ενοποιημένοι ως προς τον ίδιο σκοπό;
Κατ΄αρχάς έχουμε μια τάση να βλέπουμε ως αποτυχία το κίνημα των πλατειών, με το οποίο εγώ διαφωνώ και το κατάλαβα όταν βγήκα εκτός Ελλάδας, γιατί και εγώ έλεγα και τι έγινε, καταλάγιασε… Αυτό το κίνημα άλλαξε τα δεδομένα σε όλο τον κόσμο, και για το πώς έβλεπαν την Ελλάδα και για το πώς τρόμαξε εσωτερικά τις ελίτ και πώς τρόμαξε την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έστειλε ένα πολύ συγκεκριμένο στίγμα και δεν είναι τυχαίο ότι μετά από αυτό αυξήθηκε ο αυταρχισμός. Το οποίο ναι μεν είναι αρνητικό, αλλά καταλαβαίνεις το πόσο τους τρόμαξε όλη αυτή η ιστορία. Δεν μπορείς να περιμένεις από ένα τέτοιο κίνημα να είναι 365 μέρες στο δρόμο. Και όσο δεν προτείνονται από την επίσημη κοινοβουλευτική αριστερά συγκεκριμένες προτάσεις, το μόνο που μπορεί να κάνει ο κόσμος -αφού δεν μπορεί να κατεβαίνει κάθε μέρα, να πηγαίνει έξω από την βουλή, να φωνάζει και να φεύγει- είναι είτε να προσπαθήσει να μπει μέσα κάποια στιγμή. Είτε, δηλαδή, θα οδηγηθούμε σε σκηνές βίας, που έτσι θα πιστεύουν ότι μπορεί να σταματήσει αυτή η κατάσταση, είτε πρέπει να υπάρχει μια πιο συγκεκριμένη πρόταση. Παρ’όλα αυτά, εγώ είμαι αισιόδοξος. Ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο καταλάβαμε είναι θετικά πράγματα το επίπεδο της πολιτικοποίησης που υπάρχει στην Ελλάδα, η οργή του κόσμου, και το πώς θέλουν να τους σταματήσουν, ακόμα και αν δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις να τους στηρίξουν. Δημιουργείται δηλαδή ένα κίνημα και μια αντίληψη του κόσμου που δεν πρόκειται να σταματήσει, αν δεν βγουν τα τανκς στους δρόμους. Και μιλάω κυριολεκτικά. Υπό αυτή την έννοια, δεν μπορούν να περάσουν αυτά που θέλουν. Αυτά που θέλουν, μπορούν να γίνουν μόνο σε συνθήκες κανονικού πραξικοπήματος, με τανκς. Ο κόσμος τους έχει δείξει τα όρια ήδη. Το θέμα είναι αυτό να πάει και ένα βήμα πιο πέρα. Να μπορέσει να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική πρόταση που θα μπορεί να πει κάτι διαφορετικό.

Με βάση αυτά που είπες πριν, ότι αυτό που πουλάει είναι το εναλλακτικό, πιστεύεις ότι επειδή κάποιοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να το προσφέρουν έχει γίνει τον τελευταίο καιρό η στοχοποίηση τους, και πιο συγκεκριμένα η επίθεση των αστυνομικών εναντίον του Μάριου Λώλου;
Ναι, οι δημοσιογράφοι ελέγχονται σε δυο επίπεδα. Ένα είναι από τις ίδιες τις επιχειρήσεις, μιλάω για τα μεγάλα μαγαζιά, οι οποίες δεν είναι απλώς ότι στηρίζουν την κυβέρνηση, είναι αυτές που έχουν επιβάλλει αυτή την κατάσταση. Δηλαδή, είναι οι οικονομικές ελιτ, που ήθελαν να επιβληθεί αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα και για αυτό  το κάνουν ακόμα, παρά το γεγονός ότι χάνουν σε πωλήσεις. Δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει να περάσει η άποψή τους. Και το δεύτερο είναι ο βίαιος αυταρχισμός της περίπτωσης Λώλου. Δεν μπορούμε να ζούμε σε μια χώρα που βγαίνει η Διεθνής Αμνηστία και καλεί για την προστασία των Ελλήνων δημοσιογράφων. Ή που βγαίνει η ΠΟΕΣΥ και καταγγέλει προσπάθεια φυσικής εξόντωσης δημοσιογράφων. Αυτά γίνονταν μόνο στη Χούντα. Δεν έχει ξανα υπάρξει στιγμή μετά το ’74 που διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις να μιλούν για προστασία, όχι της ελευθεροτυπίας, αλλά της ύπαρξης των δημοσιογράφων. Δηλαδή, λένε «μην τους σκοτώνετε». Και για αυτό ονομάζουμε δικτατορία και χούντα αυτό το καθεστώς. Οικονομική μεν, αλλά αρχίζουμε και βλέπουμε ότι παίρνει και τέτοια χαρακτηριστικά αυταρχισμού φυσικού, φυσικής βίας. 

Βλέπουμε και πάλι τώρα, λόγω και της αυτοκτονίας που έγινε στο Σύνταγμα, λόγω της στοχοποίησης των δημοσιογράφων και του γενικότερου κλίματος στην Ελλάδα, ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύεται στο Σύνταγμα καθημερινά. Πιστεύεις ότι ίσως αυτή τη φορά, θα κρατήσει παραπάνω ή θα γίνει κάτι πιο ουσιαστικό αυτό το καλοκαίρι;
Το θέμα δεν είναι η διάρκεια. Το θέμα είναι η έντασης της στιγμής, γιατί αυτά τα κινήματα αν τα αφήσεις μέσα στο χρόνο, φθείρονται. Δηλαδή, δεν μπορείς να ζητάς απ’τον κόσμο να είναι ένα μήνα αμανάτι στην πλατεία Συντάγματος. Πρέπει να γίνει κάτι πολύ δυναμικό. Δυστυχώς, αυτό μερικές φορές περιλαμβάνει και βία, η οποία όμως είναι άμυνα εν τέλει. Μας έχουνε μάθει να βλέπουμε τη βία μόνο στο ρίξιμο μιας πέτρας, αλλά η αυτοκτονία αυτού του ανθρώπου ήταν βία της κυβέρνησης απέναντί του. Ήταν δολοφονία και συμφωνώ απόλυτα που χαρακτηρίστηκε δολοφονία. Το να λιποθυμάνε παιδιά στα σχολεία είναι βία εναντίον τους. Το να πεθαίνουν στα νοσοκομεία, γιατί δεν έχουν το απαραίτητο προσωπικό, είναι δολοφονική βία. Αυτή κάπως πρέπει να σταματήσει. Στην Αργεντινή κατάφεραν να την φρενάρουν -αν μη τι άλλο- με μια τεράστια εξέγερση, η οποία δυστυχώς είχε νεκρούς. Αλλά είμαστε πλέον σε ένα κοινωνικό πόλεμο, δηλαδή πρέπει να καταλάβουν την οργή του κόσμου. Προφανώς δεν λέω να βγούμε να τα σπάσουμε, λέω όμως ότι θα είναι υπεύθυνοι αυτοί, γιατί ένα ξέσπασμα βίας θα υπάρχει σίγουρα. Αν ο κόσμος δεν έχει να φάει, θα ξεσπάσει. Έχουν τεράστια ευθύνη, γιατί οδηγούν τον κόσμο σε αυτή την κατάσταση και είναι υπεύθυνοι για τη βία που θα έρθει.Το θέμα είναι να υπάρχει μια ποιοτική αλλαγή και όχι διάρκεια, κινητοποίηση, όπου απλώς πάμε από κάτω. Αυτό μπορούν να το διαχειριστούν, το να είμαστε κάθε μέρα από κάτω. Ένα άλλο θέμα είναι να δημιουργηθούν σιγά-σιγά και οργανώσεις βάσης. Δηλαδή, δεν μπορεί απλά να κατεβαίνεις στο Σύνταγμα ή στην κεντρική πλατεία της Θεσσαλονίκης. Πρέπει να υπάρχουν σε κάθε γειτονιά ομάδες που να συντονίζουν, να κάνουν καθημερινό έργο. Και αυτό δίνει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα διαφορετικά. Γιατί αν υπάρχει αυτή η υποδομή από πίσω, όταν φτάσουν στο Σύνταγμα θα θέλουν άλλα πράγματα και θα τα επιβάλλουν και με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή, στην Αίγυπτο, αυτό που μας φάνηκε εμάς ότι μια μέρα ξύπνησαν, κατέβηκαν στην πλατεία Ταχρίρ και ανέτρεψαν τον Μουμπάρακ, είχε από πίσω του πέντε χρόνια προετοιμασίας, με απεργίες, με συνδικάτα. Από το 2005 δουλευόταν αυτή η ιστορία για να φτάσουν εκεί. Και πάλι δεν κατάφεραν ό,τι ήθελαν, αλλά έστειλαν ένα μήνυμα ότι μπορούμε να ανατρέψουμε το καθεστώς.

Συντελεστές του Catastroika :
Σενάριο/Σκηνοθεσία:
Άρης Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη
Επιστημονική επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης
Οργάνωση παραγωγής: Κώστας Εφήμερος
Εκτέλεση παραγωγής: Θάνος Τσάντας
Μοντάζ: Αρης Τριανταφύλλου
Μουσική: Active Member, Ερμής Γεωργιάδης
Συντελεστές: Ιουλία Κιλέρη, Μαργαρίτα Τσώμου, Γρανέτα Καρατζά
Σκίτσο/Animation: Μάγδα Πλευράκη
Παραγωγή: ThePressProject.gr, Infowar Productions

Πέμπτη 26 Απριλίου, στις 8 το βράδυ, στο www.catastroika.com



back to main