Mr. Z licks his likes 10
Mr. Z

It' s all Greek to me...

Πότε στην πραγματικότητα είσαι ευχαριστημένος από την μουσική του τόπου σου; Αυτό από μόνο του σε κάνει υπερήφανο; Και πολλές άλλες τέτοιες αναζητήσεις...

Το τελευταίο διάστημα το περνάω ακούγοντας πολλά ελληνικά πράγματα. Και ξέρεις γιατί; Επειδή υπάρχουν αρκετά!  Η αλήθεια είναι ότι ασχολούμαι χρόνια με τη εγχώρια σκηνή, συλλέγοντας δίσκους μικρούς και μεγάλους από τα 60s ως και σήμερα. Και πάντα εκπλήσσομαι γλυκά ανακαλύπτοντας φοβερά πρωτοποριακές κυκλοφορίες  περασμένων δεκαετιών στην μικρή μας χώρα. Γεγονός είναι και το ότι πάντα είχαμε δραστήρια μουσική σκηνή στην Ελλάδα (να σημειωθεί οτι ειδικά στα ’60s οι ελληνικές μπάντες ξεπερνούσαν τις 3000!). Μέσα στα πιο πρωτοποριακά άλμπουμ όλων των εποχών για μένα είναι και ο τεράστιος ''Ακρίτας'', το ''Ταγάρι'' των Poll ειναι μεγάλος flower pop-folk δίσκος και μια από τις μεγαλύτερες ομπσκιούρες που έχω ακούσει στην ζωή μου είναι ''Τα παιδιά των λουλουδιών'' του Μάικ Ροζάκη..

Παρ’ όλα αυτά, σίγουρα οι ελληνικές κυκλοφορίες ποτέ δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν φόρα παρτίδα με τις αντίστοιχες από Αμερική η από Ευρώπη. Όσο και φοβερές και να ήταν. Εδώ μπαίνει το πατριωτικό τριπ. Το τριπ που μας θέλει να υποστηρίζουμε το ελληνικό στοιχείο, τον ελληνικό στίχο, τις ελληνικές λεπτομέρειες και να γουστάρουμε να ασχολούμαστε με μουσική ξενόφερτη που φτιάχτηκε εδώ, από χέρια ελληνικά. Έτσι. Ως μανιώδης κολλέκτορας αγαπώ τις ελληνικές κυκλοφορίες και τις υποστηρίζω πάντως, θεωρώντας πως υπάρχουν αρκετά αξιόλογοι ελληνικοί δισκοί. 

Η αφορμή για το εν λόγω κείμενο όμως δεν είναι οι ''τότε'' ελληνικές κυκλοφορίες, μα οι ''τώρα''. Ακούγοντας αρκετά ανεξάρτητα κυρίως ηλεκτρονικά και jazz πράγματα από τα ’90s ως και σήμερα, ποτέ δεν υπήρξα τόσο ενθουσιώδης όσο και σήμερα. Το internet βοήθησε πολύ βασικά στο να διαδωθούν σε μια δύσκολη εποχή όπως η σημερινή.  Και πάλι, η καλή μουσική πάντα κερδίζει.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μια ζωή να μην μ'αρέσει τίποτα εγχώριο. Και καθότι dj και ραδιοφωνικός παραγωγός χρόνια τώρα, λάμβανα αρκετά ελληνικά demos και προτάσεις. Σχεδόν πάντα όμως τα απέρριπτα. Όχι επειδή ήταν ελληνικά όμως. Επειδή ποτέ δεν κατάφερναν να με εντυπωσιάσουν όπως με εντυπωσίαζαν πχ οι κυκλοφορίες της mowax, της ninja tune και της domino εκείνης της εποχής. Και να που αυτο άλλαξε. Μπορείς να μετρήσεις εκατοντάδες νέες εγχώριες κυκλοφορίες και αρκέτα νεα labels με έδρα την χώρα μας τα τελευταία περίπου 8 χρόνια. Απο πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω. Μπορεί πάντα κάτι ελληνικό να σας θυμίζει κάτι ''ξένο'', αλλά πλέον αυτό είναι τελείως διαφορετικό, αφού σχεδόν όλα τα μουσικά genres εισέβαλαν γλυκά και στα μυάλα των Ελλήνων μουσικών, με αποτελέσμα να υπάρχουν αρκετές αξιόλογες μπάντες και σχήματα με άκρως ενδιαφέρων ήχο.

Καθημερινά μαθαίνω και λαμβάνω νέα ελληνικά tracks. Αρκεί μόνο να τσεκάρεις λίγο τι συμβαίνει στο soundcloud. Πιάνοντας μια μικρή ακρούλα θα βρεθείς να ακολουθείς αρκετά νέα πολύ καλά greek πράγματα. Απο τον επίδοξο, πολυτάλαντο και ιδιαίτερο LarryGus και τους φοβερά καλούς Baby Guru, έως τον ολόφρεσκο Lee Burton και τον αρκετά δημιουργικό Kid Flicks. Απο τον abstract Spaced Cowboy και τον θρασύ King Elephant, ως τον δυνατά σκεπτόμενο Κτίρια Την Νύχτα και τους ατμοσφαιρικότατους Keep Shelly in Athens. Χωρίς να ξεχνάμε και αυτούς που προηγήθηκαν της έκρηξης, της λυρικής Monika, του φοβερά ταλαντούχου Sillyboy και πολλών άλλων που άνετα μας βγάζουν ασπροπρόσωπους στα εξωτερικά.

Καμμία φορά όλα αυτά γίνονται και μόδα και τελικά αυτό συμφέρει όλους. Αν αναλογιστεί κανείς πως μια μπάντα όπως οι Baby Guru που έχουν αρκετά ιδιαίτερο και ''δύσκολο'' γενικά ήχο, γεμίζουν τους χώρους ασφυκτικά σε κάθε τους live. Όταν εν πάσει περιπτώσει δεν παίζουν κατά γενική ομολογία ποπ ας πούμε, έχοντας φοβέρες μουσικές βάσεις απ' τα ’70s (kraut rock κτλπ). Και έτσι μπορώ να μετρήσω πολλά υποείδη και υποκατηγορίες. Προσθέτω τον ζεστό Egg Hell, τις ηλεκτρικές Berlin Brides, τους σκληρούς Bazooka, τον ταξιδιάρη Monday Night Fever, τον κοσμικό FH, τους μυστήριους Κόρε Ύδρο, τους πολύ καλούς His Majesty King of Spain, την πιο updated ως προς τον νέο ηλεκτρονικό ήχο Giganta και τον όμορφα μπερδεμένο Άγγελο Κυρίου πέρα απο την φρέσκια κολλεκτίβα της αρκετά δραστήριας και ήδη καταξιωμένης Cast-a-Blast. Σίγουρα ξεχνάω κάποιους. Το νόημα πάντως το πιάσατε.

Τώρα τελευταία μου συστήθηκαν και 2 πολύ όμορφα ονόματα απο Κέρκυρα που μου άρεσαν πολύ. Ο Planeview, αρκετά ηλεκτρονικός και ατμοσφαιρικός και οι Next Step Quintet, ίσως ενα απο τα πιο true και φιλόδοξα jazz σχήματα εν ελλάδι που σύντομα κυκλοφορούν και δίσκο.

Πολλά όμορφα λοιπόν συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2012 με τους δισκοπώλες της Αττικής να απορούν που ξεπουλάνε πιο γρήγορα απ' όλους οι ελληνικοί δίσκοι στα ράφια τους. Άμα ενδιαφερθείτε κιόλας, θα βρεθείτε πολύ εύκολα σε ένα από τα πολλά live που συμβαίνουν καθημερινά. Έν ολίγοις είναι ωραίο πράγμα να support -άρεις κάτι που όντως σου αρέσει και είναι παπούτσι απο τον τόπο σου!



back to main