Ραντεβού στο Παρίσι 1
Agathe Moynot

Η Agathe κάνει μια βόλτα στην πόλη της [το Παρίσι] και μεταδίδει:   

Bonjour Athènes, ici Paris. Είμαι η Agathe. Για έναν περίεργο λόγο, έπρεπε ένας  Έλληνας να μου ζητήσει να του στείλω φωτογραφίες της πόλης μου για να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχουν εκατομμύρια πράγματα που θα θελα να σας πω για το Παρίσι.
Καθώς έπρεπε να ξεκινήσω από κάπου, διάλεξα το μεγαλύτερο κλισέ που μπορείς να πεις για το Παρίσι. Ότι είναι μια καλλιτεχνική πόλη. Λοιπόν, είναι αλήθεια…
Πρώτα απ’ όλα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο παππούς μου είναι ζωγράφος. Αυτό είναι το «ατελιέ» του και ένας πίνακας πάνω στον οποίο δουλεύει. Όμως, επειδή μας αρέσουν τα παράδοξα, δεν ζωγραφίζει στο Παρίσι. Πότε δεν το έκανε. Έξι γενιές τώρα η οικογένειά μου ζει εδώ και αυτός ζωγραφίζει στην Νέα Υόρκη! Ό, τι να ναι…

Λοιπόν, στο Παρίσι γίνονται χιλιάδες εκθέσεις καθημερινά. Τον περασμένο Σεπτέμβρη πήγα στο Le Jeu de Paume στη place de la Concorde. Αν θες να πας σε έκθεση φωτογραφίας, αυτό είναι το σωστό μέρος. Εκεί θα βρεις πάντα τα καλύτερα:  Henri Cartier Bresson, Richard Avedon, Martin Parr, Pierre et Gilles ή Diane Arbus. Εκείνη την ημέρα πήγα σε μια έκθεση με φωτογραφίες της τελευταίας. (Ήταν καταπληκτική αλλά αν είσαι καταθλιπτικός μην πας, θα σε ρίξει ακόμα πιο πολύ).

Δεν μπορώ να μιλήσω για την Τέχνη στο Παρίσι και να μη μιλήσω για το Λούβρο. Λοιπόν, να τι μ’ αρέσει πιο πολύ εκεί πέρα: το κτίριο. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία φαίνεται μόνο το φως μέσα σε μια από τις αίθουσες. Αν θες να δεις τους πίνακες στο Λούβρο, πήγαινε μόνος σου. Και να έχεις υπομονή γιατί υπάρχει και κάτι άλλο που ξέχασα να σου πω για τις εκθέσεις στο Παρίσι: ΟΙ ΟΥΡΕΣ. Ατελείωτες. Γι’ αυτό και προσπαθώ να διασκεδάσω με όποιον τρόπο μπορώ, όπως, χμμμ, βγάζοντας φωτογραφίες το ταβάνι…

Η αδερφή μου μύυ έδωσε μια fisheye lomo πέρσι οπότε άρχισα να βγάζω φωτογραφίες που σε όλους, εκτός από τον εαυτό μου, φαίνονται άχρηστες. Με ασπρόμαυρο φιλμ νιώθω σαν να είμαι ο Moholy Naguy…

Αυτός είναι ο αγαπημένος μου χώρος στο Λούβρο. Εκεί που είναι όλα τα αγάλματα. Υπάρχει χώρος, φως, γυμνά σώματα, όλα όσα χρειάζεσαι. Χάρμα οφθαλμών. Σε αυτήν την φωτογραφία φαίνεται μόνο η γυάλινη οροφή. Τα υπόλοιπα πρέπει να τα φανταστείς: μικρά δεντράκια σε γλάστρες, λευκά αγάλματα, μαρμάρινες σκάλες, Κινέζους τουρίστες και νεαρούς φοιτητές από σχολές Καλών Τεχνών που σχεδιάζουν. Και μιας και μιλάμε για γυάλινες οροφές, υπάρχει μία που πρέπει οπωσδήποτε να δεις αν πας στο Παρίσι, αυτή στο from le Grand Palais.

Κρύβεται κάπως από το τεράστιο έργο τέχνης, αλλά είναι καταπληκτική. Την χειμερινή εβδομάδα μόδας ο οίκος Chanel έστησε εκεί την πασαρέλα του. Είναι grandiose. Αυτές οι εικόνες τραβήχτηκαν στην τελευταία έκθεση του Anish Kapoor. Η δουλειά του ταιριάζει πολύ στον χώρο. Σε αφήνω να το δεις μόνος σου.

Αυτό είναι που λέμε μνημειώδης έκθεση. Πιστεύω πως υπάρχουν πολύ λίγα μέρη στο κόσμο σαν και αυτό, στα οποία μπορείς να δεις τέτοια τεράστια έργα τέχνης να εισβάλλουν στον χώρο. Αυτό που επίσης δεν πρέπει να χάσεις αν πας στο Παρίσι είναι οι μικρές εκθέσεις σε γκαλερί. Υπάρχουν διαφορετικές γειτονιές, στις οποίες μπορείς να βρεις διαφόρων ειδών γκαλερί να παρουσιάζουν διαφόρων ειδών καλλιτέχνες. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να χαθείς στην σωστή γειτονιά μια Πέμπτη απόγευμα, την μέρα που γίνονται τα εγκαίνια.

Εδώ είμαστε σε μια γκαλερί στην Saint Germain des Près, μυθική περιοχή, όσον αφορά στη λογοτεχία και την τέχνη, δίπλα στο les Beaux Art. Θα πρότεινα να ακολουθήσουμε έναν από τους φίλους μου, πρώην δάσκαλο και νυν ζωγράφο από την Γαλλία. Αυτή είναι η πρώτη του έκθεση σε αυτήν την γκαλερί. Είναι κρίμα που δεν φαίνονται τα χρώματα, είναι φανταστικό.

Είναι ένα μεγάλο παιδί γι’ αυτό και έφτιαξε ένα pinball από neon. Πολύ μίνιμαλ. Αλλά ας πάμε στον Menilmontant.

Μ’ αρέσει να τραβάω στρογγυλά πράγματα με τον fisheye, δεν ξέρω γιατί. Εδώ λοιπόν είναι ένας στρογγυλός πίνακάς του, ακουμπισμένος στον τοίχο, περιμένοντας κάτι, ίσως να φύγει τρέχοντας, να κυλήσει στον Menilmontant που είναι πολύ απότομος όπως μπορείς να μαντέψεις από το όνομα (Menil-montant, “montant” σημαίνει ανηφορικός)

Το άλλο που μου αρέσει να κάνω με τον fisheye, και μπορεί να το έχεις καταλάβει, είναι να τραβάω φωτογραφίες το φως. Και πάλι, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Αυτές οι neon λάμπες είναι όμορφες, πιστεύω.

Κάτω από τα neon φώτα, μάντεψε τι υπάρχει! Ένας ζωγράφος που ζωγραφίζει. Αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή στην οποία μπορείς να πιάσεις έναν ζωγράφο όταν δουλεύει. Όταν βάζει λευκό πάνω σε λευκό καμβά.

Άσε με να σου συστήσω αυτό που ο καλλιτέχνης αποκαλεί την πολυθρόνα Renoir. Είναι η καλύτερη πολυθρόνα ever. Ξέρω έναν τύπο που κάποτε κοιμήθηκε σε αυτή τη παλιά, κατεστραμμένη καρέκλα. Πραγματική ιστορία.

Χρήσιμα εργαλεία περιμένουν να έρθει η ώρα τους, να καλυφθούν επιτέλους με έντονα χρώματα. Υπάρχει μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τα πινέλα του. Αγάπη/μίσος, όπως σε κάθε σχέση αλώστε. Μερικοί καλλιτέχνες τα φροντίζουν πολύ, άλλοι τα πετάνε χωρίς λόγο. Ο δικός μου καλλιτέχνης έχει μια στρατιά από πινέλα που περιμένουν το φως. Τα χρησιμοποιεί όλα, δεν υπάρχουν ζήλιες.

Ο καλλιτέχνης χρειάζεται φως, πολύ φως. Και ο γκρι ουρανός του Παρισιού δίνει το πιο ομοιογενές φως που μπορείς να φανταστείς. Μ’ αρέσουν πολύ οι γυάλινες οροφές που βρίσκεις στα στούντιο καλλιτεχνών στο Παρίσι. Ονειρεύομαι να αποκτήσω και εγώ μια τέτοια κάποια μέρα… Ο δήμος του Παρισιού μπορεί να σου βρει ένα τέτοιο μέρος, αν μπορείς να αποδείξεις ότι το χρειάζεσαι. Αυτό έκανε ο παππούς μου στα 60s και να ξέρεις ότι ζει σε ένα διαμέρισμα με μεγάλο στούντιο και μεγάλα παράθυρα. Είναι όμως ζωγράφος και χρειάζεται χώρο. Όπως εγώ, που είμαι γραφίστρια και χρειάζομαι τα γόνατά μου για να ακουμπάω το λάπτοπ… Όχι πολύ πειστικό!

Ένα άλλο μέρος όπου μπορείς να βρεις τέχνη χωρίς να το περιμένεις είναι στο μετρό. Είχα περάσει από αυτές τις σκισμένες αφίσες χιλιάδες φορές πριν τελικά βγάλω την φωτογραφία. Είναι εκπληκτικό πως κάτι τόσο απλό μπορεί να είναι τόσο όμορφο. Η Τέχνη υπάρχει παντού.



back to main