Ζώα και φυτά και άλλα πράγματα 5
Στέλιος Παπαγρηγορίου

Limax Flavus [are you taking to me?]

Πράσινο limax flavus που φορτίζει το iphone του με πρωτοποριακή μάσκα αναπνευστικής φόρτισης iphone που ζει τη ζωή του πέντε ώρες μπροστά στο μέλλον μέσα στο μυαλό του πριν την ζήσει με το σώμα του.                                                

Θα κάνουμε πολλά YouTube posts στο Facebook και μετά θα κάνουμε έξυπνα tweets και μετά θα σου ζωγραφίσω ένα χρωματιστό ζώο στο Microsoft paint και μετά θα γράψουμε κάτι στο tumblr μου μαζί, εγώ με το δεξί κεραιάκι μου και εσύ με το αριστερό κεραιάκι σου και θα αισθανθούμε «κάπως» περήφανοι για τη σχέση μας.  Μετά θα περπατήσουμε μέσα στο κρύο προς την καρδιά ενός τυφώνα προσπαθώντας να μπούμε παράνομα μέσα σε μία ιδιωτική περιοχή κάποιου τεράστιου ξενοδοχείου που θα υποψιαζόμαστε τώρα και μήνες πως είναι γεμάτο με εξωγήινους που έχουν κάνει απόβαση από κάπου και προσπαθούν να κάνουν κάτι στη Νανά Μούσχουρη. Εγώ μετά θα καθίσω στο κρεβάτι που πήρα από το/τα ΙΚΕΑ και θα αισθάνομαι περήφανος και μοντέρνος και ήρεμα σέξυ και μετά εσύ θα καθίσεις πάνω στο ράφι που πήρα από το/τα ΙΚΕΑ και θα αισθανθείς καταθλιπτική γιατί κάποιο αυτοκίνητο θα περάσει και θα είναι νύχτα και θα ρίξει τα φώτα του πάνω στο αριστερό σου μάτι από το παράθυρο και θα θυμηθείς πως θα πεθάνεις και πως ακόμη δεν πήρες το Nόμπελ λογοτεχνίας και πως έχεις 256 μέρες να αισθανθείς κάτι δυνατό όπως αυτό που φαίνεται να αισθάνονται οι γορίλες όταν προστατεύουν τα μικρά τους μέσα στη ζούγκλα και μετά εγώ θα αισθανθώ υπερβολικά αγχωμένος γιατί θα θυμηθώ πως δεν πήρα ακόμη το Nόμπελ λογοτεχνίας και πως πρέπει να δουλέψω πιο εντατικά την καινούρια μου νουβέλα που ακόμη δεν έχει τίτλο.

Την επόμενη μέρα ο καθένας θα είναι στον χώρο του και θα δουλεύει την νουβέλα του και θα είναι πρωί και θα έχουμε κάποια ίωση που νομίζεις πως είσαι πεπόνι θερμοκηπίου και είσαι έτοιμο να σαπίσεις και μετά θα βρεθούμε στο σαλόνι και θα πούμε γεια και τι κανεις και δεν είμαι καλά και που είναι τα Νόμπελ μας και μάλλον την έχουνε πουτσίσει στην Σουηδία οι άνθρωποι. Μετά θα κάνουμε ήρεμο σεξ στον καναπέ που πήραμε μαζί από το/τα ΙΚΕΑ και θα αισθανθούμε λίγο καλύτερα για περίπου 30 λεπτά και μετά θα αισθανθούμε πάλι το ίδιο και μετά θα φάμε δημητριακά με γάλα και μετά θα κάνουμε smoothies από πορτοκάλι και μήλο και μπανάνα στο μουλινέξ και θα τα βάλουμε στον οργανισμό μας με καλαμάκια και μετά εγώ θα κάνω πως ρεύομαι σαν την Κόκο Τον Γορίλα Που Μιλάει και εσύ θα γελάσεις και μετά κάτι θα μου πετάξεις μαλακό στο κεφάλι μου και εγώ κάτι θα πω κι εσύ θα στεναχωρηθείς αλλά μετά θα σου περάσει αλλά μετά εγώ θα αισθάνομαι υπαρξιακά άδειος και κουρασμένος από την προσπάθεια μου να σε κάνω να γελάσεις. Θα ακούσουμε μουσική του 2000-2004 που μιλάει για καταπιεσμένα συναισθήματα και πόνο και αδιέξοδο και δυσλειτουργία.
  
Θα πάμε βόλτα σε ένα τερατώδες σούπερ μάρκετ και θα καθίσουμε σε μία γωνία με εκατοντάδες απορρυπαντικά για 10 λεπτά χωρίς να κάνουμε τίποτα απλά θα μυρίζουμε τον αέρα σαν καθυστερημένα και θα έχουμε πάρει το χαμόγελο του σκατιάρη στο πρόσωπο μας. Μετά θα ψωνίσουμε πράγματα που κάνουν καλό στην υγεία μας. Μετά θα πάμε σε ένα εμπορικό κέντρο και θα καθίσουμε σε ένα τραπέζι και θα είμαστε πιασμένοι χέρι χέρι κάτω από το τραπέζι και τα χέρια μας θα είναι ζεστά. Θα πιούμε ζεστό ταραξάκο και θα φάμε edaname με ελαιόλαδο. Θα κάτσουμε πάνω από μία ώρα και η σερβιτόρα μας θα μας κοιτάει και εμείς θα έχουμε πάρει σοβαρές εκφράσεις προσώπου και θα λέμε ο ένας στον άλλο παράλογες/ακαταλαβίστικες φράσεις και μετά θα κοιτάμε τον κενό αέρα του εμπορικού κέντρου με ηρεμία και διορατικότητα και αποστασιοποίηση και θα σκεφτόμαστε το θάνατο, την επόμενη μέρα, το όχι μέλλον, το κανένα μέλλον, τη βαρεμάρα.
 
Μετά θα οδηγάμε και θα ακούμε συναισθηματική μουσική από το 1994 και εσύ θα με έχεις αγκαλιάσει με έναν περίεργο τρόπο και θα έχεις ακουμπήσει το κεφάλι σου στον ώμο μου και εγώ θα θέλω να κλάψω λίγο και θα σου χαϊδέψω λίγο το κεφάλι με το ελεύθερο κεραιάκι μου. Στις 2:00 τη νύχτα θα πάμε σε ένα 24-7 μαγαζί με οργανικά φαγητά και θα αισθανόμαστε πολύ έξυπνοι και εγώ θα πω πως είμαι μεθυσμένος και εσύ θα πιάσεις ένα κοκάκι από βρώμη και κάτι άλλο και θα με ρωτήσεις αν είναι υγιεινό αυτό και πόσες θερμίδες έχει και εγώ θα σου χτυπήσω το χέρι και θα σου πέσει κάτω και μετά θα γελάμε σαν ύαινες και μερικοί άγνωστοι θα μας κοιτάνε με ουδέτερες εκφράσεις προσώπου και μετά θα κοιτάνε αλλού.

Μετά θα σου πιάσω το κεφάλι και θα το κοιτάω από πολύ κοντά και εσύ θα μου πεις τι βλέπω κι εγώ θα πω το όνομα σου και εσύ θα με φιλήσεις και μετά θα τρέχεις σαν καθυστερημένο με το χαμόγελο του σκατιάρη στο πρόσωπο σου στο πάρκινγκ και θα με κοιτάς που σε πλησιάζω με μία ουδέτερη έκφραση προσώπου και θα μου πεις πως είμαι η Κόκο Ο Γορίλας Που Μιλάει.

Στο σπίτι θα μιλήσουμε για το Braveheart, την Σιβηρία και τα οργανικά λαχανικά που μεγαλώνουν πάνω σε ταράτσα καθώς κάποιος τους απαγγέλει κάτι του Μπάροουζ ή κάτι τέτοιο. Μετά εσύ θα πεις πως νυστάζεις και η ώρα θα είναι 5:32 το πρώι και θα κοιμηθείς δίπλα μου κι εγώ θα σκέφτομαι τον ξαδερφο μου τον Αρίστο που παίζαμε μαζί Double Dragon στο ατάρι του στο σπίτι του και είμασταν παιδάκια και μετά θα σκεφτώ κάτι που είπε ο Κρισναμούρτι και μετά δεν θα σκεφτώ τίποτα και θα κλείσω τα μάτια μου δίπλα σου.

http://steliospapagrigoriou.blogspot.com



back to main