Ze Carrion: Πορτρέτα δολοφόνων
the ough! team

Ο Ze Carrion είναι ένας Ισπανός καλλιτέχνης με πλούσιο βιογραφικό. Η τελευταία του δουλειά με πορτρέτα δολοφόνων έχει τίτλο Horror Gallery και μέρος της θα παρουσιαστεί στο δεύτερο ough! event στο Bios. Λίγο πριν τα εγκαίνια του ζητήσαμε να μας πει δυο λόγια για τη δουλειά του.

Ο  Ze Carrion έχει ζωγραφίσει σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και μάλιστα έχει περάσει από την Αθήνα, όπου έζησε και δημιούργησε για τρία χρόνια.  Στο Horror Gallery, παρουσιάζει μια σειρά από πορτρέτα διάσημων δολοφόνων και άλλων εγκληματιών που στιγμάτισαν την κοινή γνώμη ανά τους καιρούς. Τα υπερρεαλιστικά πρόσωπα τους προσπαθούν να αποτυπώσουν όλη τη φρίκη που έκρυβαν μέσα τους. Ο Ze Carrion προσπαθεί να αποτυπώσει τα συναισθήματα τους και τον χαρακτήρα τους και τα ζωγραφίζει με τερατώδη χαρακτηριστικά και σκληρές εκφράσεις σε τεράστιους καμβάδες. Γι’ αυτό το λόγο, κάθε πίνακας είναι διαφορετικός και κρύβει μια δυναμική τεχνική.

Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με την street art; Επίσης, ποιος σε παρακίνησε να ξεκινήσεις και ποιον είχες σαν πρότυπο;
Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα παντού: σε τραπέζια, σε ντουλάπια, σε τοίχους. Ήταν σαν να υπάρχει μια φωτιά μέσα μου, να εκφραστώ, να δουλέψω σε άλλες επιφάνειες πέρα απ’ το χαρτί. Και τότε, όταν ήμουν γύρω στα 10-11, γεννήθηκε το DRAS. Οι φίλοι και εγώ ξεκινήσαμε το πρώτο μας crew (JHT), κάνοντας tags με τα ονόματα μας στη γειτονιά και στο μετρό, χαράζοντας παράθυρα με οξύ, προσέχοντας να μην ανοίξει στις τσέπες μας. Γρήγορα γνωρίσαμε μερικές άλλες ομάδες από τη Μαδρίτη και φτιάξαμε ένα μεγαλύτερο crew και έτσι ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε για τρένα και τέτοια. Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο που μπορώ να πω ότι αποτέλεσε πρότυπο για μένα. Θα μπορούσα να ονομάσω πολλούς φίλους μου που πραγματικά με δίδαξαν αρκετά, αλλά εντάξει, αν έπρεπε να επιλέξω κάποιον ως πρότυπο τότε αυτός θα ήταν ο Velazquez.

Τι σου αρέσει περισσότερο στην τέχνη και γιατί;
Η τέχνη για μένα είναι ένας τρόπος ζωής. Μόλις εισχωρήσεις, ζεις γι’ αυτή. Η τέχνη με κάνει και αισθάνομαι ελεύθερος, επειδή είναι ο τρόπος που εκφράζομαι. Δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο.

Ως κάποιος που ταξιδεύει και ζωγραφίζει σε όλη την Ευρώπη, τι έχεις να πεις για την σκηνή του γκραφίτι στην Ελλάδα; Πώς είναι η σκηνή στην Ισπανία;
Η σκηνή του γκραφίτι στην Ελλάδα είναι δυνατή. Θεωρώ την Αθήνα ως ένα σημαντικό πολιτισμικό σημείο στην Ευρώπη. Υπάρχουν πολλά πράγματα να πεις, πολλοί τοίχοι για να βάψεις και πολλοί καλλιτέχνες που περνάνε από εκεί. Το βρίσκω πάρα πολύ πιο δύσκολο να ζωγραφίσεις στην Ισπανία, όπου το γκραφίτι σχεδόν διώκεται. Οι άνθρωποι στην Ισπανία ασχολούνται περισσότερο με τα stencils, τα αυτοκόλλητα και το bombing από ό,τι με τις μεγάλες ζωγραφιές. Θα ήταν πολύ καλύτερα για όλους αν η αστυνομία μας έδινε λίγο περισσότερο χρόνο να το κάνουμε σωστά.

Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε γκραφίτι είναι μια μορφή τέχνης, παρά μια πράξη βανδαλισμού. Ποια είναι η δική σου άποψη σε αυτό το θέμα;
Για μένα, το να κάνω σπρέι, το βούρτσισμα, ο τοίχος και ο καμβάς είναι όλα το ίδιο. Μερικά πράγματα μπορείς να τα εκφράσεις με σε μεγάλες διαστάσεις, οπότε τι κάνεις; Ψάχνεις για έναν όμορφο τοίχο. Φυσικά εξαρτάται από το πώς το βλέπεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι το γκραφίτι είναι βανδαλισμός, επειδή ποτέ δεν με πείραξε κάποιο tag,και σίγουρα δεν με ενοχλεί περισσότερο από το να διαβάζω διαφημίσεις όλη μέρα.

Τελικά, τι προτιμάς; Τον καμβά ή τον τοίχο;
Σίγουρα τους τοίχους. Αισθάνομαι πιο άνετα όταν δεν βρίσκω περιορισμούς και αυτό το συναίσθημα που μου δίνουν οι τοίχοι, το να επεκτείνομαι και να επεκτείνομαι. Δεν μπορώ να βρω τίποτα πιο όμορφο από το να δουλεύω σε ένα τοίχο.

Τι θα παρουσιάσεις στην έκθεση σου στο Bios και γιατί διάλεξες αυτό το θέμα;
Η σειρά Horror Gallery είναι μια συλλογή από πορτρέτα από αληθινούς δολοφόνους, βιαστές, απαγωγείς και κανίβαλους. Μερικοί είναι ήδη νεκροί, μερικοί ζουν ακόμα. Κατά κάποιον τρόπο, είναι επίσης θύματα της κοινωνίας, όπως σε μια αρχαία Ελληνική τραγωδία. Παρόλο που προσπάθησα να παρουσιάσω την πιο ανθρώπινη πλευρά τους, τα πρόσωπα τους δείχνουν το κακό. Και αυτό θέλω να δώσω στον θεατή. Πιστεύω ότι υπάρχουν τέρατα στην σημερινή εποχή και κυκλοφορούν ανάμεσα μας.

Μπορείς να μας πεις κάτι για τα μελλοντικά σου σχέδια;
Μετά τη θεματική με τους δολοφόνους, το επόμενο πρότζεκτ που δουλεύω τώρα είναι πορτρέτα με θέμα την πείνα. Όλα με παιδιά από την Αφρική με χρυσό δέρμα. Επίσης δουλεύω με μια ομάδα στην Μαδρίτη που ονομάζεταιι Keller και οργανώνουμε πρότζεκτ ζωγραφικής σε όλη την Ισπανία. Και έχω και μια άλλη θεματική σύντομα, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα είναι επίσης θέμα τρόμου.

Τι σου αρέσει στην Ελλάδα;
Αγαπώ την Ελλάδα με κάθε τρόπο, τους ανθρώπους, την κουλτούρα, την φύση και τη γλώσσα. Και σίγουρα αγαπάω αυτή τη χαοτική εμπειρία που έζησα για τρία χρόνια στην Αθήνα. 

Τι πιστεύεις για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και το πώς την παρουσιάζουν στα ισπανικά μίντια;
Η Ισπανία ζει την κρίση πολύ βαθιά. Οι άνθρωποι συζητούν γι’ αυτό όλη την ώρα, αλλά ο κόσμος πιστεύει ότι θα μπορούσε να ήταν χειρότερα, όπως στην Ελλάδα. Ξοδεύαμε ένα σωρό χρήματα σε πράγματα που δεν χρειαζόμασταν. Πάντοτε αγοράζουμε προϊόντα της τελευταίας τεχνολογίας και μεγαλύτερες τηλεοράσεις. Ίσως είναι η ώρα να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε αλλιώς και να καταναλώνουμε με περισσότερη υπευθυνότητα.

Έχεις κάτι σοφό να πεις για έναν καλλιτέχνη του δρόμου; Κάτι να φωνάξεις; Κάποια παράκληση;
Θέλω μόνο να πω ότι πρέπει όλοι να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, επειδή μερικές φορές μετατρέπουμε τον κόσμο της street art και του γκραφίτι σε κάτι πολύ εμπορικό και ανταγωνιστικό, ενώ δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, επειδή έχουμε να μάθουμε πολλά ο ένας από τον άλλο. Κυρίες και κύριοι όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο καράβι. Ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο και ας ταξιδέψουμε όλοι μαζί. Ας ζωγραφίσουμε μέχρι την τελευταία γωνία της γης. 

http://zecarrion.blogspot.com/

Η έκθεση Horror Gallery που διοργανώνεται σε συνεργασία με το Stigma Lab θα κάνει εγκαίνια στις 30 Μαρτίου στο πλαίσιο του Ough! Live Dreams event στο bar πάνω από το Bios και θα διαρκέσει μέχρι τις 4 Απριλίου.



back to main