Burger-ology part 1
Anestie Gomez

Μια φιλοσοφική προσέγγιση για έξι από τα burger που η σκέψη τους μας υγραίνει [κάνει τους σιελογόνους αδένες μας να τρελαίνονται].



An introduction to Burger Philosophy

Το burger είναι από αυτές τις μικρές λιχουδιές της ζωής τις οποίες θες να τις απολαμβάνεις στο έπακρο. Στο έπακρο σημαίνει να τις απολαμβάνεις στην original μορφή τους -το νοούμενoν που έλεγε και ο Καντ. Όσο πιο κοντά στο Αμερικανικό, τόσο καλύτερα. Όπως και να το κάνουμε, αν τρώγαμε σουβλάκι στο Αμέρικα, θα το συγκρίναμε με την Ελληνική βερζιόν του. Γκουρμεδισμοί δεν χωράνε στα burgers. Ξέρεις κανέναν που να γουστάρει τη σουβλακάρα του με γιαουρτο-δυόσμο, καραμελωμένο κρεμμύδι σωτέ, και charbroiled κρέας, με πίτα ολικής; Too bad, αν ξέρεις κάποιον που τη βρίσκει να τρώει σουβλάκι και να νομίζει οτι είναι t-bone steak in a roll. Και στην τελική, ας φτάσουμε να φτιάχνουμε decent τσίζμπεργκερς, και ας περάσουμε στο επόμενο στάδιο του πειραματισμού και να χωρέσουμε και ολίγον γκουρμεδισμό. Και οι Κινέζοι λένε ότι για το δυσκολότερο ταξίδι χρειάζεσαι ένα βήμα τη φορά, αλλά πρέπει να συνεχίζεις το βήμα σου. Αφού το λένε και οι Κινέζοι, πρέπει να πάμε πάσο.


Ένα burger που σέβεται τον θείο του απο την Αμερική πρέπει να έχει μαρουλάκι, πικλάκι, κρεμμύδι, λιγη κέτσαπ-μουστάρδα πάνω στο μαρούλι για να μην παπαριάζει το ψωμί και να θες και ένα ρολό κουζίνας για να το φας, τυράκι όχι τσένταρ, διότι το τσένταρ έχει πολύ έντονη γεύση που συνήθως καλύπτει ένα ίσως όχι τόσο καλό κρέας (αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητο, αλλά αν συμβαίνει απο άγνοια, πιστεύοντας ότι το τσένταρ είναι καλύτερη επιλογή από ένα ενταμάκι, jack, έστω ένα έμενταλ, τότε λάθος επιλογή σενιόρ). Και το πιο σημαντικό: το burger να είναι ψημένο medium-well. Ναι, πρέπει να ρωτάνε πώς το θέλει ψημένο ο πεινάλας. Σαν Έλληνες, κατά γενική ομολογία, δεν είμαστε αρκετά συμφιλιωμένοι με την ιδέα του αίματος στο κρέας (όχι όλοι, ούτε εγώ), αλλά να τρώω burger και να είναι κιμάς για μπολονέζ καμουφλαρισμένος σε σχήμα burger, that ain’t good. Τι άνγκους, τι βοδινό Ξανθιώτικο, τί κρέας απο αρκούδα -αν είναι πίσσα κάρβουνο, όλα θα είναι το ίδιο και το αυτό. Α, και θες και ενα ψωμάκι με σουσάμι, φρέσκο, και σε θερμοκρασία δωματίου, όχι ψημένο (δεν τρώμε τοστ, και επίσης παραπέμπει σε ψωμί που δεν είναι φρέσκο για να καλύψει την μπαγιατίλα του). Και κάτι τελευταίο, επειδή το burger δεν είναι σούσι, η παρουσίαση για μένα είναι αυτό που μετράει λιγότερο από όλα. Δεν θέλω να φάω τον κατάλογο, το burger θέλω. Τα φαινόμενα, απατούν. Αυτά. Και ακόμα ένα: ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός.

Φωτο: Manteau Stam.



The test
Μου έφεραν να δοκιμάσω 6 burgers που κουβαλάνε την βαριά φανέλα με το νούμερο 10. Όλα τσιζ. Δυστυχώς δεν θα μπορούσα να σχολιάσω όλα τα μπεργκεράδικα της Αθήνας. Δεν σχολιάζω πατάτες, ούτε συσκευασίες και ούτε εμφάνιση. Σχολιάζω με εμπειρική γνώση, έχοντας φάει κάποια χρόνια στην Αμερική και στα μπεργκεράδικά της και υποκειμένικό κριτήριο την γεύση μου που θα αντικατοπτρίζει την συνταγή που ανάφερα στο intro.



Με τυχαία σειρά:



Simply Burgers
Διαφημίζεται σαν 100% φρέσκος μοσχαρίσιος κιμάς που πλάθεται καθημερινά και ψήνεται στην σχάρα την στιγμή που το ζητάς και όχι πιο πριν, με ντομάτα, κρεμμύδι, μαρούλι και τσένταρ. Δαγκωματιά πρώτη: ζουμερό, σαν γενική εικόνα, με όλα τα συστατικά να έχουν την γέυση τους, η οποία είναι ευκόλως διακριτή. Ωραίο φρέσκο ψωμάκι, χοντρό patty, και ισονομία στα υλικά. Δαγκωματιά ντουο:
H σως. Γιατί μου το χαλάς; Κρυφή συνταγή Simply Burgers. Πόσο πιο ωραίο θα ήσουνα με κέτσαπ και μουστάρδα γλυκό μου σιμπλιμπέργκερ. Κίτρινη κάρτα.     
Προσοχή: δεν είναι άσχημη η σως, απλά δεν είναι όσο ωραία όσο το κετσαπ-μουστάρδα κόμπο. Στα μείον οι απουσίες της πίκλας και του ένταμ. Τσένταρ και άγιος ο Θεός. Στα συν η ίση κατανομή κρεμμυδιού, ντομάτας και μαρουλιού, όπως επίσης και η ωραία γεύση του κρέατος, που αν και αρκετά ψημένο, παρέμεινε ζουμερό.
Τιμη: 6,90 με πατάτες.
Όπως και να έχει, σέβεται τη φανέλα του μπέργκερ. Ολίγον ακριβό θα το έλεγα, αλλά θα ξανάπαιρνα. Ένα 8 στα 10 στον κύριο.



New York Sandwiches
«Με λιωμένο τυρί cheddar. Συνοδεύεται με φρέσκιες τηγανιτές πατάτες, μαρούλι, κρεμμύδι, ντομάτα και τη δική μας New York sauce»
Τιμη: 6,95 με πατάτες (κατάλογος ΝΥS)
Και εδώ βλέπουμε ότι η πίκλα αγνοείται και ότι το το τσενταράκι διαφημίζεται σαν κάτι καλό, και η μυστικιστική -αλά espionage- καλά φυλαγμένη New York Sauce συνταγή για κερασάκι. Αλλά επειδή δεν τρώω γράμματα, θα δοκιμάσω και μετα θα μιλήσω.
H πρώτη μπουκιά ήταν πολύ ικανοποιητική. Ζουμερό κρεατάκι που θυμίζει κάτι που η γιαγιά σου θα σου έφτιαχνε, και παραπέμπει σε σπιτική γεύση και όχι συμπικνωμένο κρέας. Το τσένταρ είναι ανεπαίσθητο, γιατί ίσως είναι πιο λίγο, αλλά αυτό αποδεικνύεται να είναι καλό, γιατί η γεύση του τυριού δεν επηρρεάζει το ομολογουμένως πολύ καλό κρέας. Αρκετό μαρούλι και λίγο κρεμμύδι-ντομάτα. Προσωπικά το μαρούλι στο μπέργκερ θέλω να είναι εκεί για να ισοσταθμίζει τις γεύσεις και όχι να έχει καταλυτική παρουσία στην γεύση. Εδώ έχει κάπως πιο έντονη γεύση από αυτή που θα προτιμούσα. Ψωμί αρκετά καλό, που δένει άψογα με το όλο θέμα. Ούτε φουσκωμένο, ούτε πολύ λεπτό -just right.
H δεύτερη μπουκιά μου σκάει την συνταγή New York sauce. Ξανά, μουστάρδα-κέτσαπ θέλω. Τα σως τα κρυφά, για μένα, δεν κερδίζουν στην γεύση -κάθε άλλο, την αφαιρούν.
Παρ’ όλα αυτά, Νew Yorker, παίρνεις ένα 8αράκι στρογγυλό, γιάτι έχεις πολύ καλό κρέας. Τα υπόλοιπα όλα φτιάχνονται.



Colibri
100% μοσχαρίσιος κιμάς, πράσινη σαλάτα, ντομάτα, κρεμμύδι, μαγιονέζα, κέτσαπ, BBQ σως, τυρί τσένταρ. Τιμή: 5 ευραίοι και χτυπάς και πατάτες.
Σορρυ ντουντ. Δεν. Απλά όλα αυτά σε ένα χώρο 10 εκατοστών, είναι πολλά για να χωρέσουν. Να μην επαναλαμβάνομαι: μαρουλάκι, τυράκι όχι τσένταρ, κρεμμυδάκος και ντομάτα. Κετσαπ - μουστάρδα.
Δαγκώνω μία. Το κρέας έχει πολύ παράξενη υφή, η οποία ίσως σε κάποιους να αρέσει που κάνει το μπέργκερ τόσο συμπαγές. Εμένα δεν μου άρεσε, γιατί δεν παρέπεμπε σε burger, αλλά παραπάνω σε κρέας από κολίμπρι. Ήταν σπιτικό, αλλά λίγο σπιτικό, από αυτό που δεν είναι τόσο καλό όσο αυτό που τρως έξω, ψιλοfail προσπάθεια να φτιάξεις στο σπίτι κάτι που δεν μπορείς. Παραψημένο και στεγνό.   
Οι σάλτσες ήταν υπερβολικά πολλές. Οταν βάζεις κετσαπ και μαγιονέζα, δεν χρειάζεσαι ΒΒQ. Ή θα βάλεις μόνο το μπάρμπεκιου, ή μονο κέτσαπ με μαγιονέζα (μουστάρδα καλύτερα, αλλά μαγιονέζα would suffice). Δεύτερη δαγκωματιά και γεύομαι την πράσινη ψιλοκομμένη σαλάτα που κάθεται στον πάτο του bun, ασφυξιώντας, έχοντας πάνω της ορδές υλικών. Μια ερώτηση: γιατί; Αλήθεια. Με μαρούλι μια χαρά θα την έβγαζες. Οσο πιο απλό, τόσο πιο καλό. Δεν σχολιάζω για το τυρί, που παρόλο που ήταν αρκετό, δεν κατάφερε να κανει αισθητή τη παρουσία του και ας ήταν και τσένταρ. Είχε όμως ωραίο ψωμί και αυτό αξίζει να αναφερθεί. Επίσης, η τιμή είναι προσιτή και έρχεται και με πατάτες.
Με σεβασμό στην προσπάθεια, θα βάλω ένα υποκειμενικό 5, και αυτό γιατί δεν ζητάει τα μαλλιά της κεφαλής του στο λογαριασμό και επειδή έχει και καλό ψωμί, φρέσκο. Με μια απλούστευση, ενα ξυράφι του Όκκαμ βρε συμπέθερε, θα ανέβαινες στο 7, εύκολα.



Aμάμ
Τυρι ένταμ, κρεμμύδι, ντομάτα, κέτσαπ, μαγιονέζα. Τιμή στα 2,50 ευρώ χωρίς πατάτες. Σωστά το έγραψα, 2,50. Δυο και πενήντα. Τιμή προσφυγική.
Καταρχήν, όταν κάτι σου προσφέρεται σε get to know the product τιμή, αλλά παραμένει get to know τιμή και μετα το get to knowing, τότε αναγκάζεσαι να μην είσαι σκληρός με την κριτική σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι και μπέργκερ με γεύση φίδι δε θα με πείραζε, αλλά πιο πολύ θα με πείραζε να έτρωγα φιδομπέργκερ στα 8 ευρώ παρά στα 2μιση. Έλα όμως που δεν είναι φίδι! Ούτε καν κουνάβι ή αρμαντίλλο. Είναι απλά πολύ ψημένο, καβουρδισμένο θα έλεγα. Για κάποιο μαγικό λόγο όμως, είναι ωραίο. Κάποιο μαντζούνι θα βάζουν που το κάνει καλό. Βάζει και ένταμ, αλλά δε βάζει μαρούλι. Μικρό το κακό στη προκειμένη περίπτωση, γιατί το μη βάζεις τσένταρ, σου δίνει μια μικρή ασυλία και δεν ακούω κουβέντα. Μπόλικο κρεμμύδι και ντομάτα, και ομολογουμένως αρκετή κετσαπομαγιονέζα. Το αποτέλεσμα όμως είναι αρκετά καλό. Αν δεν έχεις χαρτί κουζίνας σπίτι, πάρε γιατί θα παπαριάσουν τα χέρια σου τρώγοντάς το χωρίς να σκουπιστείς. Αυτό όμως μπορείς και να το παραγγείλεις άνευ σάλτσεων και απλά να βάλεις ό,τι γουστάρεις μονάχους μονάχους.
Κάνει και ντελίβερι μέχρι τη 1μιση το βράδυ, οπότε score. Ο Αμάμ-ης παίρνει με το πηρούνι του ενα 9αράκι, γιατί επιβεβαιώνει το γνωμικό του λαού. Δεν χρειάζεται να πληρώνεις χρυσάφι, για να τρως χρυσαφένια.



Queen Burger
Μπιφτέκι, τυρί ένταμ, κέτσαπ, μαγιονέζα, μουστάρδα (επιτέλους), κρεμμύδι, μαγιονέζα. 3,10 εούρο και καθάρισες.
Ο ορισμός του ολντ σκουλ. Λεπτό patty, με χαρακτηριστική γεύση κρέατος που σε ταξιδεύει σε υπόγα/γιάφκα στο Μπρούκλυν -φαίνεται και «γεύεται» σαν κάτι που φτιάχνεται για χρόνια με την ίδια συνταγή. Μόνο κρέας, ούτε μαϊντανοί, ούτε ψωμιά στο μπιφτέκι. Ψωμάκι μέτριο, αλλά όχι κακό, αρμόζει στην γεύση της ρετρότητάς του. Έχει κάργα κρεμμύδι και θαρραλέα ποσότητα σαλτσών, η οποία είναι λίγο «πολύ» για την παλέτα μου. Είμαι της άποψης του να βάζεις λιγότερη σάλτσα, και, αν ο φαγανός σου πελάτης θέλει παραπάνω, μπορεί να βάλει ο ίδιος. Απλά όταν έχει πολλά ζουμιά, δύσκολα τα μαζέυεις. Πιο εύκολο να βάλεις, παρά να αφαιρέσεις.
Αλλά ο τύπος βάζει μουστάρδα. Μπράβο, ρε δικέ μου. Cool beans, γαμώ το. Με 3,10 ευρώ χτυπάς μπεργκεράκλα, που μπορεί να μην σε χορτάσει μόνη της, αλλά με μια πατάτα στο πλάι θα ήσουνα σένιος. Η μαρούλα που λείπει, και έδω, δε με χαλάει -στο κάτω κάτω η τιμή είναι φοιτιτική. Και αν έβαζε μαρούλι, δεν θα έβαζα μεγαλύτερο βαθμό. Ενα 9άρι στη Βασιλισσα, παρακαλώ.



Burger Joint
Μπιφτέκι, μαρούλι, τυρί έμενταλ ή τσένταρ, πίκλα (σε βρήκα γλυκιά μου πίκλα), ντομάτα, κρεμμύδι. Τιμη στα 7.50 ευρω με πατάτες. Πονάω λίγο.
Γεια σου ρε άρχοντα! Άρχοντα! Πονάω, αλλά μου βάζεις μορφίνη στην πληγή. Ακριβό, αυτό να λέγεται, αλλά boy, that’s awesome. Χοντρό patty, που στην όψη φαίνεται μικρό στο φάρδος, αλλά μιλάμε για εξαιρετικά γευστικό κρέας. Δεν έχει καθόλου σάλτσες, και σου δίνει την δυνατότητα να βάλεις ό,τι ποθέι η στομάχα σου, με κρεμμυδι massive, και ντομάτα κατακόκκινη, με προσεκτικά επιλεγμένο μαρούλι. Πίκλα, έτσι για να είμαστε ticked green σε όλες τις προδιαγραφές, και ψωμί που φέρνει κάτι από Βέλγικο φούρνο. Ψιλογκουρμέ, αλλά not really. Απολαυστικότατο σε κάθε μπουκιά, με προσεγμένα υλικά και καθαρές γεύσεις. 7μιση ευρώ και το έχεις για πάρτι σου να κάνετε πριβέ. Ακριβάκι αλλά δώστα -τα αξίζει το άτιμο.


Κερδίζεις σε όλες τις κατηγορίες και παίρνεις ένα μόρτικο 9μιση, γιατί 10 δεν πέρνει κανείς και για τίποτα. Ούτε αυτός που έφτιαξε το μπέργκερ. Ο Χαμπουργκερ από το Χαμπουργκ (μάλλον, ε;). Και ευτυχώς που το ’χει ακριβά, γιατί αν ήταν στο ράφι των 4 ευρέων, θα είχα μάλλον πεθάνει ήδη απο χοληστερίνη και δεν θα έγραφα ποτέ αυτο το άρθρο.



Επίλογος
Για να κλείνω σιγά σιγά και να σας αφήσω να πάτε να φάτε, τα παραπάνω γράφτηκαν με καλή καρδιά και γνώμονα ένα στόμα (μια φώνη). Οπότε ξέρετε, καποιοι θα γελάσουν και άλλοι δεν θα συμφωνουν, αλλά μια δοκιμή θα σας κανει να με διαψεύσετε ή να με επαληθε’υσετε. Κλείνω με Homer Simpson εν αγγλιστί, γιατί και οι σαρκοφάγοι έχουν ψυχή:
“I’m not telling you, ‘Never eat a hamburger.’ Just eat the good ones with real beef, you know, like the ones from that mom-and-pop diner down the street … And it’s so good that when you take a bite out of that burger, you just know somewhere in the world a vegan is crying.”

Colibri, Εμπεδοκλέους 9-13 Αθήνα [πίσω από το Καλλιμάρμαρο] 210-7011011
Queen Burger, Γιαννιτσοπούλου 3, Γλυφάδα 210-8980332/8980747
Simply Burgers, Γούναρη 187 Γλυφάδα [και αλλού στην Αθήνα, λεπτομέρειες στο site]
New York Sandwich, Σινώπης 3, Αμπελόκηποι 210-77788475 [www.nys.gr]
Αμάμ, Γ. Γεννηματά 11, Άνω Γλυφάδα 210-9623713
The Burger Joint, Φοίβης 17, Γλυφάδα 210-8940260



back to main