Anime-tion 7
the ough! team

Αίμα, κλάμα και τζιτζίκια.

Το Higurashi no Naku Koro ni («Όταν Κλαίνε τα Τζιτζίκια» σε πολύ ελεύθερη μετάφραση) είναι βασισμένο σε ένα δημοφιλές ιαπωνικό βιντεοπαιχνίδι και δεν το ξεκινάς με τις καλύτερες των προθέσεων, κυρίως λόγω του κάκιστου animation. Μέχρι να τελειώσεις και τη δεύτερη σεζόν  -το Higurashi no Naku Koro ni Kai δηλαδή- μένεις απλά ηλίθιος μπροστά στην οθόνη. Μην ξεγελαστείς από τους χαρακτήρες και το πώς είναι σχεδιασμένοι. Δεν είναι παιδικό, δεν αφορά lolis και με καμία κυβέρνηση δεν ακολουθεί τα κλισέ του συνηθισμένου slasher horror σόου. Βρίσκεσαι μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη, γιατί απλά δεν πιστεύεις στα μάτια σου σε τι σειρά–φαινόμενο έχεις πέσει.

Σε ένα μικρό αγροτικό χωριό της Ιαπωνίας, μια παρέα φίλων μπλέκεται σε ένα ανεξήγητο φαινόμενο που τους κάνει να επαναλαμβάνουν το ίδιο καλοκαίρι συνέχεια. Τα τελευταία 4 χρόνια, κατά τη διάρκεια ενός ετήσιου φεστιβάλ, γίνονται μια σειρά από μυστηριώδεις φόνους και εξαφανίσεις, που αποδίδονται σε μια αρχαία κατάρα μιας τοπικής θεότητας. Στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν τι συμβαίνει ξετυλίγεται μια περίεργη ιστορία που τους οδηγεί στην παράνοια και το φόνο.

Η πρώτη σεζόν αποτελείται από διαφορετικά κεφάλαια που το καθένα τελειώνει με έναν από τους πρωταγωνιστές να τρελαίνεται και να αρχίζει να σφάζει όποιον δεν του γεμίζει το μάτι. Στην επόμενη arc δεν θυμάται τίποτα από όσα άσχημα έχει διαπράξει, σαν να έχει δει ένα κακό όνειρο και μάλιστα όλα κυλούν με ηρεμία χωρίς να συμβαίνει κάτι συνταρακτικό που σημαίνει ότι όλοι είναι ζωντανοί και σώοι περιέργως. Με κάθε νέο κεφάλαιο, τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται από τη σκοπιά ενός διαφορετικού ήρωα, με καινούργια θύματα κάθε φορά και περισσότερα στοιχεία να βγαίνουν στο φως, σαν να είναι κομμάτια ενός τεράστιου παζλ. Κάθε μικρή ιστορία αντιπροσωπεύει μια μεγαλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει ακριβώς στη Hiramizawa. Μέχρι να μπεις στο ρυθμό του δεν βγάζεις κανένα ιδιαίτερο νόημα και όσο διαρκεί η πρώτη σεζόν δημιουργούνται όλο και περισσότερα ερωτηματικά, σχετικά με τη φύση των εγκλημάτων, τον ρόλο που παίζουν οι πρωταγωνιστές, καθώς και τις αποτυχημένες προσπάθειές τους να αλλάξουν την τραγική τους μοίρα.

Το Higurashi δεν υιοθετεί μια συμβατική αφήγηση και είναι απρόσμενα βίαιο. Η βία του λειτουργεί τελείως υπόγεια πιο πολύ εξαιτίας της ατμόσφαιρας που δημιουργεί. Αν και δεν έχει πολλές σοκαρίστηκες εικόνες, περιέχει τόσο γερές δόσεις σαδισμού για κινούμενο σχέδιο που το κάνουν αρκετά δύσκολο να το χωνέψεις σε ορισμένα σημεία. Το σοκ έρχεται με τη δεύτερη σεζόν, που, αν τη κρίνεις αντικειμενικά, σίγουρα είναι ανώτερη της πρώτης και σε χτυπάει εκεί που δεν μπορείς καν να φανταστείς. Το πρώτο μεγάλο WTF! που τρως είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη.

Όχι μόνο δεν πέφτει ούτε μια σταγόνα αίμα κατά τη διάρκειά της, αλλά αφιερώνει τα 26 επεισόδια της στην ανάλυση χαρακτήρων, σχέσεων των ηρώων και, ναι, στις εξηγήσεις. Και τι εξηγήσεις! Εκεί απλά φαίνεται το πόσο καλομελετημένη και αριστουργηματική είναι η σειρά από άποψη σεναρίου. Το να τη χαρακτηρίσεις ένα από τα καλύτερα άνιμε που έχεις δει, είναι το λιγότερο. Ώρες-ώρες απλά σκέφτεσαι ότι είναι τόσο γαμάτη, που βάζει κάτω πολλές live-action σειρές. Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο όταν έχεις να κάνεις με κινούμενα σχέδια - και μάλιστα που να είναι μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού. Αν σου αρέσουν επομένως ιστορίες μυστηρίου, συνωμοσίας και αίματος, τότε σίγουρα δεν πρέπει να λείπει από τη λίστα σου. 



back to main