Lunar Miasma: Αναλογικές τελετουργίες
Μαρία Παππά

Από το doom metal μέχρι το kraut ο Lunar Miasma έχει μία μεγάλη διαδρομή με κυκλοφορίες και ζωντανές εμφανίσεις. Και αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του.   

Τον Πάνο Αλεξιάδη που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Lunar Miasma τον είχα γνωρίσει μουσικά πριν μερικά χρόνια ως Red Needled Sea, όταν έπαιζε θορυβώδη πειραματική μουσική. Πολλά άλλαξαν από τότε. Η μουσική του ωρίμασε, έγινε πιο ρετρο-φουτουριστική και δανείζεται εύστοχα στοιχεία τόσο από τον Vangelis, όσο και από τη γερμανική ηλεκτρονική σκηνή της δεκαετίας του ’70. Το μόνο ίσως που παραμένει ίδιο είναι η εμμονή του με το θόρυβο και τις συχνότητες, χωρίς όμως να κυριαρχούν στο έργο του –α, και τις κασέτες. Και με τα δύο σχήματά του έχει περισσότερες κυκλοφορίες σε ανεξάρτητες εταιρίες του εξωτερικού, παρά σε ελληνικές και φέτος έκανε την πρώτη μίνι-περιοδεία στην Γερμανία. Είναι ωραίο να βλέπεις ανθρώπους που γνωρίζεις να εξελίσσονται και να συνεχίζουν να κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα, παρά τo πείσμα των καιρών και ο Πάνος είναι ανάμεσα σε αυτούς.

Φωτο: Νίκος Κατσαρός.

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική;
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με αρκετά μουσικά όργανα. Ο πατέρας μου έπαιζε από παλια μουσική, oπότε υπήρχε αρκετά το στοιχείο της μέσα στο σπίτι. 'Όργανα, δίσκοι. Από δίσκους βέβαια όχι και πολλά πράγματα, τα κλασικά που είχαν αυτές οι γενιές, αλλά ευτυχώς που υπήρχαν και αυτά τότε.

Τι μουσική; Ξένη ή ελληνική;
Καλά, είχε ελληνικά φουλ, αλλά το ένα τέταρτο της δισκοθήκης του ήταν ξένο και πολλά εξώφυλλα εποχής μου τράβηξαν την προσοχή, έτσι ξεκίνησα να ακούω δειλά-δειλά κάποια πράγματα. Ζήταγα από τη μητέρα μου να μου βάλει να τα ακούσω. Μετά έκανα μαθήματα πιάνου στα 7-8 μου, για τέσσερα περίπου χρόνια, και σταμάτησα γιατί φοβόμουν τις εξετάσεις. Είχαμε όμως κι άλλα όργανα στο σπίτι. Έτσι με τράβηξε η ηλεκτρική κιθάρα. Είχε ο πατέρας μου μία ηλεκτρική και έναν ενισχυτή και διάφορα πετάλια και άρχισα να παίζω με αυτά. Την κιθάρα την διέλυσα. Τα πετάλια και τον ενισχυτή ακόμα τα έχω. Μετά, στα 17, ξεκίνησα μια μπάντα γιατί ήθελα να παίξω τύμπανα, αλλά τελικά εξελίχθηκε σε κάτι παραπάνω από απλά μια μπάντα. Για μας τουλάχιστον.

Τι μπάντα;
Ξεκινήσαμε τότε μια αυστηρά doom metal μπάντα, όχι παραδοσιακό doom όμως. Με τον καιρό αυτό το πράγμα απλώθηκε και εξελίχθηκε και πήρε έναν πιο πειραματικό, αν θέλεις, χαρακτήρα. Βγάλαμε μονάχα ένα δίσκο και κάναμε 5-6 live στα σχεδόν 8 χρόνια που υπήρχαμε, αλλά για εμάς ήταν πολύ ωραία όσο κράτησε. Πολύ δυνατό.

Πώς την έλεγαν;
Heavensore. Διαλυθήκαμε το 2009. Συνέχισα για ένα χρόνο και κάτι με τον drummer, αλλά πάει και αυτό.

Το όνειρό σου ήταν αυτό από την αρχή;
Μικρός ήθελα να γυρίσω τον κόσμο, παίζοντας μουσική. Να γίνω αυτό που έβλεπα, δηλαδή. Κάποια στιγμή, μετά, ήθελα να δώσω στην Καλών Τεχνών, αλλά στο Λύκειο το ξανασκέφτηκα ή μάλλον συνειδητοποίησα ότι δεν είχα και τόσο ταλέντο. Τελικά ασχολήθηκα με την ηχοληψία.


 
Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που άκουσες και σε άφησε άφωνο;
Το «Wish you Were Here» των Pink Floyd. Τον άκουσα εξαιτίας του εξώφυλλου για αρχή. Μετά ήταν αυτά τα pads και γενικά τα σύνθια που έχει σε ορισμένα κομμάτια, όπως το «Ηave Α Cigar» που με έκαναν να πω «ωω!». Ήμουν 5 ή 6 χρονών. Με τα χρόνια, βέβαια, ο δίσκος αυτός εκτιμήθηκε αλλιώς.

Πώς θα χαρακτήριζες τη μουσική που παίζεις; Ξεκίνησες από Doom, μετά Νoise ως Red Needled Sea και τώρα τι παίζεις ακριβώς;
Η μπάντα δεν είχε να κάνει με το τι έκανα εγώ προσωπικά. Πάντα τα ξεχώριζα αυτά. Δηλαδή έγραφα υλικό για ένα σωρό πράγματα, άσχετα αν τα κυκλοφορούσα ή όχι. Red Needled Sea, ήταν το όνομα κάτω από το οποίο «πειραματιζόμουν» γενικά. Τότε έκανα κάτι μεταξύ ambient και noise, προσπαθούσα τουλάχιστον, αλλά δεν είχε κάποια σταθερότητα. Προσπαθούσα να κάνω μουσική με drone χαρακτήρα. Οι πηγές πάντα διέφεραν. Μπορεί να έκανα κάτι που να ξεκινούσε με μια κιθάρα ή με μικρόφωνα. Αργότερα χρησιμοποιούσα κάποια μικρά αρμόνια ή συνθεσάιζερ, αλλά ποτέ δεν είχε κάποια σταθερότητα στο τι και πώς. Α! και πετάλια, πολλά πετάλια. Το σταμάτησα όμως, γιατί δεν μου άρεσε αυτό το ό,τι να’ ναι που επικρατούσε, συν του ότι αισθανόμουν ότι είχα κάνει πράγματα τα οποία δεν μου έλεγαν τίποτα, στην πλειοψηφία τους δηλαδή. Έμαθα όμως πράματα. Τώρα έχω εστιάσει σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ambient. Πλέον έχει πιο πολύ τη βάση του στο Κraut ή στο Kosmische. Για μένα τουλάχιστον. Η drone φιλοσοφία ακόμα υπάρχει φυσικά και θα υπάρχει λογικά.



Έχεις κάποιο σημείο αναφοράς;
Αυτού του τύπου η μουσική που βγήκε εκείνη την εποχή σε όλη την Kraut σκήνη. Tον Klaus Schulze, τοuς Cluster, Ηarmonia, Ashra. Απ’ την άλλη, έχω τον Τerry Riley αλλά και πολλούς ηλεκτρονικούς. Είναι πολλά, αλλά κυρίως είναι συναισθήματα και όχι καλλιτέχνες.

Ξαναγύρισες όμως στα πλήκτρα;
Ξαναγύρισα στα πλήκτρα. Είναι πολύ πιο εύκολο για μένα να εκφραστώ έτσι αλλά δεν είναι μόνο τα πλήκτρα. Έχει να κάνει και με το τι μπορείς να κάνεις με ένα συνθεσάιζερ. 'Άλλος κόσμος. Χάνομαι, έχοντας όμως πάντα τον έλεγχο. Μεγάλο ρόλο επίσης τότε έπαιξε και μια φωτογραφία των Αstronaut. Ήταν το project του Lopatin πριν συνεχίσει σαν Oneohtrix Point Never. Τρείς τύποι στο πάτωμα να παίζουν με να Juno 60, ena Korg mono/poly και ένα Nord lead. Ήταν και ο ήχος τους βέβαια. Εκεί μου μπήκε το μικρόβιο. Τους είχα βγάλει τότε και μια κυκλοφορία στην Insult.



Είναι εύκολο να βγάλει ένας Έλληνας μουσικός την μουσική του στο εξωτερικό τώρα;
Δεν ξέρω αν είναι εύκολο η δύσκολο. Εγώ έτσι το κάνω. Από το 2006 που κυκλοφορώ τη μουσική μου, τα 9 στα 10 πράγματα που έχω κάνει, είναι έξω. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί, αλλά φοβάμαι να αρχίσω να τους βάζω στο τραπέζι αυτή τη στιγμή. Είναι πολύ λίγα τα labels εδώ που κάνουν πραγματικά κάτι. Έφτιαξα και εγώ κάποτε ένα για να το κάνω όπως ήθελα, αλλά και εγώ τελικά δεν το έκανα καλά και το σταμάτησα. Μετά υπάρχει και το internet, καλώς η κακώς, μπορείς με δυο κλικ η μουσική σου να είναι παντού. Για μένα είναι πιο εύκολο να κάνεις κάτι έξω αν δεν είναι να το κάνεις μόνος σου. Μόνος σου το κάνεις οποιαδήποτε στιγμή, αλλά και οι κασέτες και τα CD που κάνω έχουν ένα DIY χαρακτήρα έτσι κι αλλιώς και ας τα βγάζω σε ξένα labels.



Το κοινό εδώ είναι πιο περιορισμένο;
Νομίζω παντού είναι το ίδιο κοινό. Για παράδειγμα, τώρα που πήγα στη Γερμανία και έπαιξα για πρώτη φορά έξω και είδα πώς είναι - έστω και για αυτό το λίγο - έπαιξα στον ίδιο αριθμό ατόμων που παίζω και εδώ πέρα. Από 10 μέχρι 50. Δεν έχει να κάνει με την ποσότητα. Ο κόσμος ακούει μουσική, απλά ίσως έξω ο κόσμος να είναι πιο ανοικτός. Πιο ανοικτός στο να δώσει μια ευκαιρία σε κάτι νέο, σε κάτι μικρό. Δεν θα σου γυρίσει κατευθείαν την πλάτη π.χ. επειδή δεν του αρέσουν τα ρούχα που φοράς ή τα παπούτσια σου. Αυτό που παίζει εδώ πέρα στην Αθήνα, ξέρω γω; Θα σου δώσει ο άλλος μια ευκαιρία να δει τι είναι αυτό. Θα κλείσει τα μάτια του και αν του αρέσει θα έρθει μετά να σου μιλήσει κιόλας, να σε αγκαλιάσει ακόμη και αν δεν του αρέσει ενώ εδώ υπάρχει πάντα αυτή η άρνηση. Και εγώ έχω μπει σε αυτή τη λούμπα πολλές φορές οπότε μιλάω εκ πείρας.

Πες μου ένα πράγμα που έχεις κάνει και αισθάνεσαι περήφανος.
Δεν ξέρω. Ίσως το ότι περνάει ο καιρός και κοιτάζω πίσω και δεν βλέπω αυτό το οποίο έβλεπα παλιότερα, ερωτηματικά δηλαδή. Βλέπω πράγματα που κάνω και μου αρέσουν ακόμη. Αυτό με κάνει και αισθάνομαι καλά.

Πώς σου φαίνεται η Αθήνα τελευταία, με όλα αυτά που συμβαίνουν;
Ο χαμός λίγο πολύ νομίζω ότι γινόταν πάντα. Απλά τώρα έχει εξαπλωθεί παντού. Τον έχουμε και στους υπολογιστές μας. Κανείς πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί. Απλά άλλοι τα σπάνε, άλλοι τα πληρώνουν.



Εσένα πώς σε επηρεάζει αυτό;
Επηρεάζει τους γύρω μου, άρα και μένα. Τούς δικούς μου. Βλέπω βέβαια πιο πολύ κόσμο να αντιδράει πλέον, να σηκώνεται να βγαίνει και να φωνάζει και αυτό είναι καλό, αλλά στο τέλος δεν ξέρω αν και αυτό έχει κάποιο νόημα. Νομίζω πως τα πάντα κατευθύνονται γι’ αυτό εδώ και καιρό ψάχνω την δική μου αλήθεια.

Η ελληνική σκηνή πώς σου φαίνεται τα τελευταία χρόνια; Ακούς πράγματα; Ασχολείσαι;
Νομίζω πώς υπάρχει πολύ πράγμα εκεί έξω και δεν υπάρχει και τίποτα ταυτόχρονα. Βέβαια, σπάνια βγαίνω έξω. Μάλλον είμαι και εγώ από αυτούς τους Αθηναίους που υποστηρίζει πρώτα τους φίλους του και μετά τους άλλους. Είναι κάτι που προσπαθώ εδώ και καιρό να αλλάξω και να δω πιο καθαρά, να μην κάνω κι εγώ αυτό που κάνουν οι άλλοι.



Ποιους θα ξεχώριζες;
Μ’ αρέσουν πάρα πολύ οι XYSM, μ’ αρέσουν πάρα πολύ οι Free Piece of Tape του Γιώργου και του Ευθύμη, οι Balinese Beast, οι Good Luck Mr. Gorsky, οι Wham Jah, ο Kαραμανωλάκης, ο Κυριαζόπουλος, ο Jar moff, αν και τον ανακάλυψα κάπως πρόσφατα. Ο Βελιώτης φυσικά και αυτά που κάνει. Τα παιδιά από την Granny κάνουν μια πολύ καλή προσπάθεια.  Φυσικά δεν μπορώ να αφήσω την Orila απ’ έξω και οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτήν. Είναι όλοι τους ένας και ένας εκεί μέσα. Μια μικρή-μεγάλη οικογένεια και είναι όμορφο αυτό που συμβαίνει ανά καιρούς με αυτούς. Αυτά όσον αφορά την πειραματική σκηνή, αν και σίγουρα ξεχνάω πολύ κόσμο και είναι και τόσοι πολλοί που δεν ξέρω. Δεν κυκλοφορώ πολύ είναι η αλήθεια. Ευτυχώς υπάρχει και η Knot.

Τι δυσκολία αντιμετωπίζει ένας μουσικός στην Ελλάδα σήμερα;
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι μουσικός στην Ελλάδα, γιατί αν έχεις μια μόνιμη δουλειά, αυτή η δουλειά σε τρώει και δεν σου αφήνει τον χρόνο που θα ήθελες να δημιουργήσεις ή το χρόνο τον οποίο χρειάζεσαι για να πας κάπου, να κάνεις πράγματα. Σε τρώει από μέσα γιατί οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε δουλειές που μας αρέσουν, αλλά τις κάνουμε απλά για να ζήσουμε. Στις μέρες μας είναι σπάνιο πλέον να βρεις και μια δουλειά για να ζήσεις βέβαια. Ωραία η Ελλάδα, ωραία η Αθήνα, αλλά για τουρίστας μόνο. Μετά, δεν υπάρχει υποστήριξη εδώ από τους ανθρώπους. Μπορεί να ακούω τη μουσική σου π.χ. αλλά επειδή είπες κάτι ή άκουσα κάτι δεν θα έρθω να σε δω ή οτιδήποτε και ίσα-ίσα, όχι μόνο δεν θα έρθω, αλλά θα σε λασπώσω κιόλας. Είναι πολύ άσχημο όλο αυτό και μ’ ενοχλεί, αλλά δεν ασχολούμαι.



Θα έφευγες στο εξωτερικό;
Όλα αυτά τα χρόνια σκεφτόμουν να φύγω στο εξωτερικό. Από τα Χριστούγεννα και μετά, όμως, μου καρφώθηκε η ιδέα να απομακρυνθώ απλά από την πόλη. Να πάω π.χ. στην Κρήτη, σε ένα χωριό και να κάνω τη φάση μου εκεί μαζί με άλλους ανθρώπους που έχουμε τα ίδια «θέλω», τα ίδια «πιστεύω», το ίδιο όραμα αν θες και να φτιάξουμε κάτι όμορφο. Από την άλλη, είσαι πάλι στην Ελλάδα στο τέλος, και ας είσαι στην άκρη της. Οπότε, κάποιος θα έρθει και θα στο χαλάσει κάποια στιγμή. Αυτό με πνίγει. Πού να πάω όμως; Προς το παρόν θέλω να πηγαίνω έξω και να παίζω, να γνωρίζω κόσμο και μέρη και να βλέπω πράγματα. Να σταματήσω να τα βλέπω πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή.



Πιστεύεις στην τύχη γενικά;
Δεν πιστεύω στην τύχη, όχι. Τα πάντα συμβαίνουν στον καθένα μας για ένα συγκεκριμένο λόγο. Το ένα οδηγεί στο άλλο. Το μεγαλύτερο μέρος είναι στο χέρι σου, πώς θα το φτιάξεις δηλαδή, αλλά από κάποιο σημείο και μετά δεν μπορείς να το ελέγξεις. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

Γιατί πάντοτε κυκλοφορείς σε κασέτες το υλικό σου;
Από το πολύ μικρός μου άρεσε να γράφω κασέτες και μου άρεσε η όλη αίσθηση, αλλά και η αισθητική. Ό,τι CD, ό,τι δίσκο έπαιρνα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να το αντιγράψω σε μια κασέτα. Μετά ήταν και τρέλα της ποσότητας. Σ’ αυτό με επηρέασε τότε ένας πολύ καλός μου φίλος ο Βασίλης (PAN) που τις έφτιαχνε με την ίδια αντίληψη που τις έφτιαχνα και εγώ. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχα μπει στο σπίτι του, όταν πηγαίναμε γυμνάσιο... Πάρα πολλές κασέτες. Η αγάπη μου γι’ αυτές τότε μεγάλωσε. Όταν μετά έβγαλα την πρώτη μου κασέτα σαν RNS ήταν λίγο δρόμος χωρίς επιστροφή. Όπως και το βινύλιο, οι κασέτες έχουν ήχο, όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτό. Επίσης το Lunar υλικό τις περισσότερες φορές θέλω-δεν θέλω, έχει μια hi-fi αντίληψη, ας πούμε. Παίρνοντας τη μουσική αυτή και βάζοντας τη σε μια κασέτα, αποκτά έναν άλλον χαρακτήρα και αυτός ο χαρακτήρας είναι αυτός ακριβώς που μου αρέσει.



Επόμενα σχέδιά σου;
Συζητάω πράγματα, αλλά δεν έχω κανονίσει κάτι ακόμη. Μιλάμε με μερικούς φίλους για ένα μικρό τουρ στη Γαλλία. Μετά το καλοκαίρι η Αγγλία είναι ένας πιθανός προορισμός. Γενικά θα ήθελα να πάω παντού. Από κυκλοφορίες περιμένω κασέτες στη Μοοn Glyph και στην Tranquility Tapes, δύο πολύ αγαπημένα μου labels. Ένα split με τον Panabrite (δεν ξέρουμε ακόμη το format) και ενα 7" split/collaboration με την Motion Sickness Of Time Travel. Φέτος επίσης θα βγάλω τo πρώτo μου βινύλιo στην Αγγλική Under The Spire.
 



back to main