Λουτρό από αίμα
M.Hulot

Οι Έλληνες master των εφέ και των μεταμορφώσεων, o Γιώργος και ο Ρούλης Αλαχούζος, μοιράζονται τις εμπειρίες μιας ζωής με τις μάσκες.  

Από το πρώτο φιλμάκι που γύρισαν στην Μελβούρνη -όπου γεννήθηκαν και  μεγάλωσαν- μέχρι τις φρικιαστικές μεταμορφώσεις των λεπρών στο Νησί και τη συνεργασία τους στον τελευταίο Χάρι Πότερ, έχουν περάσει δεκαετίες. Οι αδελφοί Αλαχούζοι, ο Γιώργος και ο Ρούλης έκαναν από μικρά παιδιά διατριβή στα εκμαγεία και τις μάσκες και με τα χρόνια εξελίχθηκαν σε μάστερ των ειδικών εφέ. Το εργαστήριό τους στα Άνω Ιλίσια θυμίζει σκηνή από ταινία τρόμου, με δεκάδες κεφάλια κρεμασμένα στους τοίχους και τέρατα που έχουν σχεδιάσει για διαφημιστικά και ταινίες. Την ημέρα που τους συναντήσαμε ήταν άδειο, επειδή είχαν μόλις παραδώσει μια παραγγελία. «Συνήθως δεν είναι τόσο καθαρά», μας λέει ο Γιώργος, ο μεγάλος αδερφός που μίλησε κυρίως στη συνέντευξη. Η κουβέντα μας ξεκίνησε με τις εντυπώσεις τους από τα γυρίσματα του Χάρι Πότερ, μιλήσαμε για τις μεταμορφώσεις των σημαδεμένων από τη λέπρα στο Νησί και ολοκληρώθηκε με σχόλια για την ελληνική πραγματικότητα που έχει γίνει τρομακτική. Χωρίς να χρειάζεται πια μάσκα τρόμου. «Στον Harry Potter που δουλέψαμε ήμασταν 3 άτομα για ένα πλάσμα. Τέσσερις ώρες μακιγιάζ καθημερινά» με βοηθούς, λέει. «Μας πλήρωσαν καλά. Όταν τσεκάραμε μάλιστα το λογαριασμό ανακαλύψαμε ότι μας είχαν βάλει κι ένα έξτρα μεροκάματο!».
Τα παρακάτω είναι μόνο ένα μέρος από όσα μας είπαν:   

Ποια ήταν η πρώτη επαφή σας με τις μεταμορφώσεις;

Από μικρά παιδιά, στη Μελβούρνη, βλέπαμε συνέχεια b movies, ταινίες φανταστικού. Τότε ήταν ασπρόμαυρη η τηλεόραση, μιλάμε για δεκαετία του εξήντα. Διάβαζα και βιβλία φανταστικού. Και κάποια στιγμή, στο γυμνάσιο, ανακάλυψα ότι είχα έμφυτο ταλέντο στη ζωγραφική και τη γλυπτική και αρχίσαμε και κάναμε ταινίες. Τότε δεν υπήρχε το βίντεο, ήταν η Super 8 και το σχολείο μας έδινε την δυνατότητα να ασχοληθούμε, μάς αγόραζε τα φιλμ. Και στήναμε ταινίες, γράφαμε σενάρια. Αρχικά έπαιξα στην ταινία μιας φίλης. Ήταν σαν άσκηση, παίρναμε και βαθμό για αυτά. Κάναμε και φωτογραφία, είχαμε σκοτεινούς θαλάμους, τυπώναμε, εμφανίζαμε. Ήμασταν ευτυχισμένα παιδιά.

Τι ρόλο είχες παίξει στην ταινία της φίλης σου;

Τον βρικόλακα. Το να βάφω το πρόσωπό μου, να βάζω μασέλα και να κυνηγάω τα κοριτσάκια στους δρόμους με μπέρτα ήταν η καλύτερή μου. Κατάλαβα ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω. Ξεκίνησα εγώ, ο Ρούλης ήταν μικρός τότε, να κάνω τα πρώτα ταινιάκια. Το πρώτο ήταν δεκαπεντάλεπτο, το δεύτερο εικοσάλεπτο. Ψιλοβίαια, με υποτυπώδη εφέ, κάτι πυροβολισμούς, κάτι αποκεφαλισμούς με μάσκες που βρίσκαμε, κάτι άθλια πράγματα. Μέχρι που βάλαμε και φωτιά στους φίλους μας. Θέλαμε να κάνουμε κασκαντεριλίκια. Τους λούζαμε με ζιπέλαιο, τους βάζαμε πανιά από κάτω βρεγμένα και τους ανάβαμε. Και δούλεψε. Ευτυχώς δεν τραυματίστηκαν. Μερικοί χάσανε λίγο φρύδι, αλλά εντάξει, όταν είσαι δεκατριών χρονών πιτσιρικάς θες τα να δοκιμάσεις αυτά τα πράγματα. Μετά αρχίσαμε διάφορα δοκιμαστικά, γλυπτά, μάσκες. Είχε κλέψει ο Ρούλης απ’ το δημοτικό ένα κερί περίεργο που το έπλαθες και έτσι φτιάξαμε τη πρώτη μας μάσκα, μια παραμορφωμένη. Και από εκεί και πέρα πήρε τον δρόμο του.

Το ένα μου δωμάτιο είναι γεμάτο από πάνω ως κάτω με βιβλία. Από μικρό παιδί. Έχω βιβλία από τα τέλη του ’60. Και ακόμα μαζεύω. Δεν σταματάς. Μπορεί να έχω μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Ευρώπη πάνω στο αντικείμενο.

Μια χαρά ήταν στην Αυστραλία, γιατί ήρθατε στην Ελλάδα;

Επειδή έλειπαν οι δικοί μου είκοσι χρόνια και ήθελαν να επιστρέψουν. Γυρίσαμε προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και εγκατασταθήκαμε εδώ. Εγώ σπούδαζα και σιγά-σιγά είδα ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτό που κάνω τώρα. Έκανα και άλλες δουλειές παράλληλα, γιατί οι δικοί μου δεν είχαν λεφτά. Δουλεύαμε από δω και από κει, μάζευα λεφτά και άρχισα να παραγγέλνω υλικά. Για δυο χρόνια είχα στήσει το πρώτο μου εργαστήριο εδώ πιο κάτω σε μια μονοκατοικία, στο οποίο ζούσα κιόλας.

Με ταινίες πότε αρχίσατε να ασχολείστε;

Το ’84 αρχίσαμε να φτιάχνουμε κάποιες ταινίες μικρού μήκους, αρχικά με τον μακαρίτη τον Βαγγέλη τον Κοτρώνη που είχε και το “Σινεφανταστικό”, ένα περιοδικό της εποχής. Προς τα τέλη του ’84 κάναμε τα πρώτα μας διαφημιστικά, μετά ήρθαν προτάσεις για βιντεοκλίπ (θυμάμαι είχε δώσει λεφτά η ΕΡΤ σε δέκα σκηνοθέτες να κάνουν κλιπάκια σε ροκ γκρουπ, ελληνικά), κι άλλα διαφημιστικά. Περισσότερο μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα, γιατί και τα ελληνικά τα δικά μου δεν ήταν και τα καλύτερα, μίλαγα σαν την Καλομοίρα. Η πρώτη μεγάλου μήκους που κάναμε ήταν το Oh Babylon του Κώστα του Φέρρη το ‘86, και από εκεί και πέρα δεν σταματήσαμε. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα στις αρχές των ΄90s και για περίπου ενάμιση χρόνο, με τον πρώτο πόλεμο στον Περσικό και τις εκλογές που κέρδισε ο Μητσοτάκης. Είχαν παγώσει τα πάντα. Μόλις είχαμε νοικιάσει αυτόν τον χώρο επειδή δεν χωράγαμε πια στη μονοκατοικία- και δεν είχαμε ούτε το νοίκι να πληρώσουμε. Ο αδερφός μου δούλευε σε μπαρ και μου πλήρωνε τα νοίκια. Μετά, γύρω στο ’92, έγινε το μπαμ με την ιδιωτική τηλεόραση. Άρχισε η Ανατομία ενός Εγκλήματος και όλα αυτά.

Τι άλλα πράγματα έχετε κάνει, εκτός από τηλεόραση και σινεμά;

Έχουμε κάνει θέατρο, διαφημιστικά, μόδα, εφέ για φωτογραφίσεις, βιτρίνες, ό, τι μπορείς να φανταστείς. Επίσης τα κεφάλια στην Ολυμπιάδα, αυτό ήταν πολύ μεγάλη δουλειά. Βγάλαμε 250 κομμάτια μέσα σε 3 μήνες.

Με τι υλικά δουλεύετε κυρίως;

Με τα πάντα! Ανάλογα με τη δουλειά. Μόνο με το μακιγιάζ δεν μπορούμε να ζήσουμε στην Ελλάδα, οπότε αναγκαζόμαστε να κάνουμε διάφορα props, κατασκευές, μέχρι και σκηνικά έχουμε φτιάξει. Δουλέψαμε και μια περίοδο 3D, animation και τέτοια, δεν έχω όμως χρόνο για αυτό. Δεν είναι η βασική μας δουλειά. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, έχουμε συνέχεια δουλειά με το κύριο αντικείμενό μας.  Δουλεύαμε πάρα πολύ γύψο για τα καλούπια, αλλά τον έχουμε καταργήσει, κάνουμε πολύ λίγα πια σε γύψο. Δουλεύουμε latex (σαν τις αποκριάτικές μάσκες), αφρώδες latex, το οποίο χρησιμοποιούμε ακόμα για βαριά πράγματα (π.χ. ολόσωμα πλάσματα). Τώρα πια δουλεύουμε πάρα πολύ τη σιλικόνη, την ιατρική (medical grade silicone). Όλα τα προσθετικά τα κάνουμε από σιλικόνη λόγω και της νέας τεχνολογίας, επειδή υπάρχουν πλέον οι high definition κάμερες. Τα παλιά τα latex που χρησιμοποιούσαμε, τώρα γράφουν σαν μπάλωμα στο πρόσωπο, δεν περνάνε. Οπότε υποχρεωτικά τα δουλεύουμε όλα πλέον σιλικόνη. Αλλά και ό, τι μπορείς να φανταστείς. Έχουμε μάσκες από χαρτί, ύφασμα, δέρμα, μέταλλο, ξύλο, τα πάντα. Πολυεστέρα δουλεύουμε επίσης πάρα πολύ, ρητίνες, πολυουρεθάνες. Κάνουμε πολλές παραλλαγές. Μπορεί μια δουλειά να αποτελείται από 5-6 διαφορετικά υλικά. Ευρηματικότητα θέλει. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις από τρίμματα ψωμιού και corn flakes, μέχρι εξάρτημα από ελικόπτερο.

Πείτε μου μερικά πράγματα για τη δουλειά που κάνατε στο Νησί. Σας δυσκόλεψαν οι λεπροί;  

Το νησί είναι τελικά η μεγαλύτερη δουλειά που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Φτάσαμε τελικά τα 1500 προσθετικά κομμάτια. Ξεκινήσαμε να φτιάξουμε γύρω στα 300 και ανέβαιναν οι απαιτήσεις. Βέβαια, στο τέλος δεν φάνηκε όλη αυτή η δουλειά. Ίσως φοβήθηκε και το κανάλι. Έπρεπε να εφαρμόσουμε και ένα σύστημα, γιατί δεν είχαμε την πολυτέλεια να μακιγιάρουμε τα άτομα για δυο ώρες. Μια βραδιά ειδικά, η εφιαλτική-που εφιαλτική δεν ήταν, γιατί ήταν από τις καλύτερες συνεργασίες που έχουμε κάνει ποτέ στη ζωή μας- φτιάξαμε 35 άτομα με προσθετικά. Από τις πέντε το απόγευμα μέχρι τις έντεκα το βράδυ, με γύρισμα που κράτησε από τις 12 μέχρι τις 5:30 το πρωί. Με 35 άτομα και άλλους 35 κομπάρσους, βάλε και τους ηθοποιούς και με 40 βαθμούς καύσωνα. Παρόλο που το budget δεν ήταν απεριόριστο, πλησίασε δουλειές Hollywood. Για μένα που έχω δουλέψει και έξω, και Αμερική και Λονδίνο, δεν ξέρω αν θα ξαναγίνει τέτοια δουλειά στην Ελλάδα. Και έπρεπε να πέσει μελέτη, να είναι όλα σωστά. Βιβλία ιατρικά, δερματολογίας, πήγα στο νοσοκομείο Συγγρού και φωτογράφισα κάποια εκθέματα. Έχει δύο αίθουσες γεμάτες κέρινα ομοιώματα από τις αρχές του αιώνα. Απίστευτα.

Πες μου μια περίπτωση που χρειάστηκε να αυτοσχεδιάσετε. 

Έπρεπε να φτιάξουμε κάτι σαν ψωρίαση σε έναν πιτσιρικά και δεν είχαμε έτοιμα προσθετικά, έτσι το φτιάξαμε με τρίμματα ψωμιού. Πήραμε φρυγανιά, την τρίψαμε, την ανακατέψαμε με latex και χρώμα για να φτιάξουμε το έκζεμα που θέλαμε. Πρέπει να λύνεις προβλήματα. Ανά πάσα στιγμή ερχόταν ο σκηνοθέτης, ο Θοδωρής ο Παπαδουλάκης και μας έλεγε μπορείτε να μου φτιάξετε μια βαριά περίπτωση; Χωρίς να είναι στο πρόγραμμα. Ανά πάσα στιγμή έπρεπε να μπορώ να αυτοσχεδιάσω με τα κομμάτια. Αυτό που δεν μπορούσαμε να κάνουμε ήταν πολλές ανοιχτές σάρκες, δεν το επέτρεπε το budget.

Πόσο μελετάς πριν ξεκινήσεις μια κατασκευή;

Πάντα υπάρχει μελέτη. Ειδικά όταν πρόκειται για τραύματα και εγκαύματα, έχω ολόκληρο αρχείο. Έχω αρκετά ιατροδικαστικά βιβλία. Αυτά και αν είναι άγρια. Υπάρχουν κάποια πτώματα που έχουν υποστεί σαπουνοποίηση, που μαλακώνει το δέρμα και γίνεται διάφανο και λες τώρα αυτό είναι αληθινό; Πρέπει να παίξεις λίγο και με το τι φαντάζεται ο θεατής, γιατί δεν τα έχει δει. Βέβαια. όλο αυτό μας έχει ευαισθητοποιήσει αρκετά. Εγώ τρομάζω να μπω σε νοσοκομείο.

Ξέρω ότι έχεις ένα πολύτιμο αρχείο από βιβλία και περιοδικά, πότε ξεκίνησες να τα μαζεύεις;

Το αρχείο είναι απαραίτητο όταν φτιάχνεις ένα φανταστικό πλάσμα. Έχω ξοδέψει μια περιουσία. Το ένα μου δωμάτιο είναι γεμάτο από πάνω ως κάτω με βιβλία. Από μικρό παιδί. Έχω βιβλία από τα τέλη του ’60. Και ακόμα μαζεύω. Δεν σταματάς. Μπορεί να έχω μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Ευρώπη πάνω στο αντικείμενο. Στο Harry Potter, πολλά απ’ τα design που φτιάξαμε για τους καλικάντζαρους και τα ξωτικά που δουλέψαμε στη σκηνή της τράπεζας, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να τα βρω. Οι μεταμορφώσεις έγιναν από δυο βιβλία που βρήκα μεταχειρισμένα στο ίντερνετ και είχαν γηράνσεις ατόμων από 90 χρονών και πάνω. Πορτρέτα. Το ένα ήταν ολλανδικό, το άλλο γερμανικό. Βέβαια τα χρυσοπλήρωσα, αλλά είναι αυτό που λέμε τα reference. Ακόμα και ζώα να πρέπει να φτιάξουμε, παίρνω βιβλία για να τα μελετήσω. Επίσης, τα τραύματα θέλουν ειδική μελέτη γιατί πρέπει να είναι σωστά.

Πώς ακριβώς δουλεύετε; Ποιος κάνει τι;

Με τον Ρούλη έχουμε μοιράσει τη δουλειά. Εγώ είμαι ο καλλιτέχνης και αυτός είναι ο τεχνικός.

Τι υλικά χρησιμοποιείτε για το μακιγιάζ;

Τα υλικά που εφαρμόζουμε δεν έχουν καμία σχέση με το κοινό μακιγιάζ. Χρησιμοποιούμε ανεξίτηλα χρώματα, που και στην θάλασσα να μπεις δεν παθαίνουν τίποτα. Μοιάζουν με νερομπογιές και ενεργοποιούνται με οινόπνευμα και όταν στεγνώσουν γίνονται αδιάβροχες.

Η διαδικασία για να μετατρέψεις ένα πρόσωπο από πού ξεκινάει;

Παίρνουμε καταρχήν εκμαγείο από το πρόσωπο του ηθοποιού, ένα καλούπι με ένα υλικό που λέγεται αλγινικό. Είναι μια σκόνη που χρησιμοποιούν οι οδοντίατροι, την οποία ανακατεύουν με νερό και παίρνουν το αποτύπωμα από τα δόντια. Είναι εντελώς ασφαλές και είναι μιας χρήσεως. Αφού έχουμε πάρει το εκμαγείο, του φτιάχνουμε μια φόρμα -είτε γύψινη είτε fiberglass- και πάνω σ’ αυτό γίνονται τα γλυπτά. Μετά είναι θέμα γλυπτικής. Και εκεί έχουν αλλάξει εντελώς οι τεχνικές που εφαρμόζουμε.

Υπάρχουν άλλοι Έλληνες που ασχολούνται και βρίσκονται σε καλό επίπεδο;

Έχω έναν φίλο, τον Νίκο τον Δρέσιο, με τον οποίο δούλεψε μαζί μας σε μια αμερικάνικη ταινία με λυκάνθρωπους που ετοιμάσαμε εδώ, για την οποία μάλιστα πήραμε και βραβείο στην Αμερική. Τα μεταφέραμε όλα έτοιμα και εκεί έγιναν τα γυρίσματα. Ο Νίκος φτιάχνει κυρίως μάσκες. Τώρα είναι στον Καναδά και δουλεύει σε ένα μεγάλο εργαστήριο ενός απ’ τους καλύτερους κατασκευαστές εκεί. Αν πάνε καλά τα πράγματα μπορεί να πάμε και εμείς για ένα διάστημα, μας ειδοποίησε ότι κάτι πολύ μεγάλο ετοιμάζεται. Είναι κι ένα άλλο νέο παιδί που έχει πάει στη Νέα Ζηλανδία, δεν δουλεύει στο μακιγιάζ, είναι στις φιγούρες, στα γλυπτά. Ο Άρης ο Κολοκοντές.

Στη σκηνή του Harry Potter που συνεργαστήκαμε, για να ετοιμάσουν τα γλυπτά και τα καλούπια κάνανε 6 μήνες, για τα 70 πλάσματα που παίζανε σ' αυτή την σκηνή. Εδώ σου λένε το θέλω την άλλη εβδομάδα. Δεν έχουμε τη πολυτέλεια του Hollywood.

Έχετε σκεφτεί ποτέ να φτιάξετε μια σχολή, να διδάσκετε;

Ένας πολύ φίλος σκηνογράφος, designer μας είπε κάποτε εμπιστευτικά «μην αρχίσετε να διδάσκετε, γιατί θα χάσετε το δημιουργικό σας. Θα διδάσκετε συνέχεια, θα κολλήσετε εκεί». Και απ’ ότι είδα από σχολές έξω, όλοι οι καλοί δουλεύουν, κάνουν κάποια σεμινάρια, αλλά δεν πάνε να διδάξουν μόνιμα. Για μας κάθε δουλειά είναι και μια δοκιμασία. Αν είχα μια σχολή και μου καθόταν αυτό το γέρασμα, να την κάνω την άλλη 90 χρονών, θα χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο. Ακόμα και έξω οι σχολές σε διδάσκουν μέχρι ενός σημείου. Πρέπει να  μάθεις μόνος σου, να λύνεις προβλήματα, αυτό δεν διδάσκεται. Πρέπει να παιδεύεσαι να τελειοποιήσεις αυτό που κάνεις. Στη σκηνή του Harry Potter που συνεργαστήκαμε, για να ετοιμάσουν τα γλυπτά και τα καλούπια κάνανε 6 μήνες, για τα 70 πλάσματα που παίζανε σ' αυτή την σκηνή. Εδώ σου λένε το θέλω την άλλη εβδομάδα. Δεν έχουμε τη πολυτέλεια του Hollywood.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχετε κάνει;

Όλα έχουν την δυσκολία τους. Ένα μηχανικό κεφάλι μπορεί να θεωρηθεί δύσκολο, γιατί στην ουσία φτιάχνεις ένα ρομπότ. Η δουλειά με τους λυκανθρώπους ήταν δύσκολη, γιατί εκεί έχεις ολόσωμα πράγματα. Δύσκολες είναι και οι γηράνσεις, ειδικά κάποιες που κάναμε στο «Ταγκό των Χριστουγέννων», επειδή κάναμε και ένα αρχικό design για Βίκυ τη Παπαδοπούλου, που καταργήθηκε. Χάναμε λίγο το πρόσωπό της και το ξανακάναμε, αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα. Δεν είχαμε βέβαια τη πολυτέλεια του χρόνου που είχαν σε ταινίες σαν το Benjamin Button. Εκεί είχαν ένα χρόνο ν α προετοιμαστούν, δούλεψαν οι καλύτεροι γλύπτες και έφτιαξαν 100 γλυπτά και διάλεξαν τα πέντε. Το ίδιο έγινε και στον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» και στο «Hobbit» τώρα. Φτιάχνουν άπειρα σχέδια επί 1-2 χρόνια, μετά φτιάχνουν άπειρα γλυπτά-μακέτες. Μπαίνει ο σκηνοθέτης, διαλέγει και μετά πάμε στα μεγάλα γλυπτά. Γι ’αυτό μπορεί και βγαίνει τέτοια λεπτομέρεια και τέτοια ποιότητα, γιατί σου δίνουν την δυνατότητα να την επεξεργαστείς καλά. Εδώ υπάρχει και η κλάψα για τα λεφτά. Και να σκεφτείς ότι τώρα με την κρίση έχουμε ρίξει τις τιμές, παρόλο που τα υλικά ακριβαίνουν συνέχεια, και δουλεύουμε με το 1/3 απ’ ότι δουλεύαμε πριν από 2-3 χρόνια. Και πάλι ακούμε γκρίνια.

Η κρίση έχει πλήξει πολύ τη διαφήμιση και τις παραγωγές της τηλεόρασης, πώς πάνε οι δουλειές αυτή τη στιγμή;

Ευτυχώς υπάρχει δουλειά, αλλά τα λεφτά είναι λίγα. Στο εργαστήριο κάποια στιγμή είχαμε 9 άτομα. Αυτή την στιγμή δεν έχω κανέναν βοηθό, δουλεύουμε οι δυο μας. Μόνο όταν χρειάζομαι φωνάζω άτομα να με βοηθήσουν, αλλά θέλω να μπορώ να τους πληρώνω, δεν θέλω να πω έλα και δούλεψε για μένα τσάμπα. Γιατί υπάρχει αυτή η νοοτροπία και στο εξωτερικό. Οι μαθητευόμενοι να παίρνουν πολύ λίγα λεφτά ή καθόλου.

Η πιο παράξενη κατασκευή που σου έχουν ζητήσει να κάνεις ποια ήταν;

Μας έχουν ζητήσει παράξενα πράγματα τα οποία έχω αρνηθεί να κάνω. Υπάρχουν τα παράξενα στο θέατρο: Αριστοφάνης με πέη να σηκώνονται, στήθη να πετάνε γάλα τέσσερα μέτρα μακριά, μας έχουν ζητήσει κι έχουμε φτιάξει διάφορα τέτοια. Φτιάξαμε κάποτε για τον Τζίμη Πανούση μια στολή με στήθη, αιδοίο, κώλο. Αυτά είναι αστεία. Μας έχουν ζητήσει και άλλα περίεργα όμως κατά καιρούς, κι εκεί είναι που θέλει μεγάλη προσοχή, γιατί κάποιος αφελής μπορεί να βρει τον μπελά του. Υπάρχουν κοπέλες που θέλουν να περάσουν εξετάσεις σε –αστυνομικές κυρίως- σχολές, και ζητάνε να τις ψηλώσουμε. Και τους λέω παιδιά αυτό δεν γίνεται. Να φτιάξουμε ψεύτικο πόδι. Ή μας ζήτησαν να φτιάξουμε αυτιά ψεύτικα, ώστε να μπορούν να κάνουν παρακολούθηση (σε εξετάσεις;) και να μην φαίνεται το ακουστικό. Κάποτε με πήρε τηλέφωνο κάποια από Θεσσαλονίκη και μου λέει «θα κατέβω, Αθήνα θέλω να μιλήσουμε». Ήρθε λοιπόν εδώ κι εμφανίστηκε μια γκομενάρα με ντεκολτέ και μίνι. Λέω ουάου τι είναι αυτό; Και μου ζήτησε να της «στραπατσάρω» το πρόσωπο, γιατί έλεγε πως είχε έναν πρώην γκόμενο που την είχε χτυπήσει πολύ άσχημα και ήθελε αποδείξεις για να του κάνει μήνυση. Επέμενε ότι το είχε κάνει και σε άλλες. Μου έλεγε έχω βάλει λάμες στο πρόσωπο αλλά δεν υπάρχουν φωτογραφίες, κάτι που ξέρω ότι είναι αδύνατο αν έχεις χειρουργηθεί μετά από τραύμα. Αυτό μου βρώμαγε από την αρχή και φυσικά αρνήθηκα.

Νόμιζαν ότι κάνουμε θυσίες. Πήγε ο πιτσιρικάς και είπε δεν με αφήσανε να μπω, είναι σατανιστές κι έχουν θυσιάσει έναν σκύλο. Είχε δει μέσα από τα στόρια και είχε πάει, το είχε πει και οι γονείς ήρθαν πανικόβλητοι. Λέω όχι ρε παιδιά, εφέ κάνουμε.

Με πλαστικούς χειρούργους και αποκαταστάσεις ακρωτηριασμών έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε;

Ναι, σκεφτόμαστε να συνεργαστούμε μελλοντικά. Είμαστε σε συζήτηση να δουλέψουμε με γιατρούς για αποκαταστάσεις ατόμων που έχουν χάσει χεριά, αυτιά, μύτες. Μπορούμε πλέον, επειδή τα υλικά που χρησιμοποιούμε είναι για τέτοια δουλειά. Θα ήταν μια καλή συνεργασία, γιατί τώρα αναγκάζονται και τα φέρνουν από το εξωτερικό. Εμείς θα μπορούμε να κατεβάσουμε αρκετά το κόστος.

Ποιους θαυμάζεις από το χώρο;

Πάρα πολλούς. Κατ’ αρχήν, κάποιον που ο κόσμος δεν ξέρει και είναι ο πρώτος που ξεκίνησε τη βουβή εποχή: τον Lon Chaney που έκανε την Παναγία των Παρισίων και το Φάντασμα της όπερας. Τότε δεν υπήρχε το μακιγιάζ και ταλαιπωρούσε απίστευτα το πρόσωπό του, έβαζε μέχρι και καρφιά στα ρουθούνια για να τα σηκώσει, ή κομματάκια ξύλο. Πόναγε τρομερά.

Ο επόμενος ήταν ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για τη μεταμόρφωση του Boris Karloff σε Frankenstein [στην ταινία του James Whale το 1931], ο οποίος είναι Έλληνας. Ο Jack Pierce που έκανε στη συνέχεια το μακιγιάζ στη μούμια και τους λυκάνθρωπους λεγόταν Γιάννος Πικούλας. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους μακιγιέρ όλων των εποχών. Το περιοδικό Make up Artist ψηφίζει κάθε φορά τον Frankenstein ως το καλύτερο μακιγιάζ όλων των εποχών -σε τέτοιο είδος. Και ήταν Έλληνας απ’ την Αρκαδία, ο πατέρας του ήταν γιδοβοσκός. Μάλιστα ο Rick Baker, που τον γνώρισα το ’97 στο Los Angeles και έχει πάρει 7 Όσκαρ, είναι φανατικός θαυμαστής του Jack Pierce και έχει αγοράσει σε πλειστηριασμό το ξύλινο βαλιτσάκι του από την δεκαετία του ΄30. Όλοι τον ξέρουν για τα τέρατά του, αλλά ήταν και καταπληκτικός μακιγιέρ. Αν δείτε τα beauty make up του σε ηθοποιούς της εποχής, είναι απίστευτα. Και μάλιστα πέθανε στην ψάθα, επειδή δεν ακολούθησε τις νέες τεχνικές. Νομίζω πήγαν 6 άτομα στην κηδεία του και σήμερα όλοι τον προσκυνάνε, θεωρείται απ’ τους θεούς του μακιγιάζ.

Και βέβαια, ο μέντοράς μας κατά κάποιο τρόπο, είναι ο μεγάλος, ο Dick Smith. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 άρχισε να διδάσκει και έπρεπε να του στείλεις δουλειά για να σε δεχτεί σαν μαθητή του. Ντρεπόμουν πολύ να του στείλω και ο αδερφός μου επέμενε. Τελικά του έστειλα και με δέχτηκε κατευθείαν. Είναι ο άνθρωπος που πήρε Όσκαρ για το Amadeus, του χρόνου παίρνει το τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική προσφορά του στο σινεμά.  Έχει κάνει τον Εξορκιστή, το Μεγάλο Ανθρωπάκι, τις Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις, το The Hunger που έκανε τον Bowie 150 χρονών. Είναι ο δάσκαλος, ο άνθρωπος που εφηύρε τις περισσότερες από τις γνωστές τεχνικές. Και είναι απίστευτος τύπος, ανοιχτό άτομο. Ό, τι πληροφορία θέλεις, ό,τι βοήθεια στην δίνει. Στις αρχές του ’90, που υπήρχε μόνο το φαξ και το τηλέφωνο,  είχα ένα τρομερό πρόβλημα σε μια δουλειά με ένα δύσκολο διαφημιστικό, με υλικά που κατέρρεαν. Του έστειλα ένα φαξ και σε μισή ώρα, μέχρι να γυρίσω απ’ το φαΐ μου, είχε στείλει σελίδες, με συμβουλές για κάθε πιθανό πρόβλημα!

Και ο Nick Dudman που έχει κάνει τα Harry Potter, κάποια από τα Star Wars κ.α. είναι τρομερά ανοιχτός και συνεργάσιμος και όταν πάμε σε εκθέσεις στο εξωτερικό, κυρίως στο Λονδίνο. Υπάρχει αυτή η ανταλλαγή πληροφοριών συνέχεια. Ακόμα και μέσα στο Harry Potter που δουλεύαμε, ο καθένας άλλαζε τεχνικές με τους άλλους, ή τους έλεγε παιδιά δοκιμάστε αυτό. Δεν υπάρχει το στυλ «Α, δεν σου λέω» που υπάρχει εδώ. Όταν ήρθα Ελλάδα άρχισα να γνωρίζομαι με κάποιους που έφτιαχναν μαριονέτες και είχαν κάτι καλουπάκια γύψινα που έριχναν μέσα λάστιχο. Εγώ τα ήξερα αυτά, τα δούλευα και όταν τους ρώταγες σου έλεγαν «α, δεν μπορώ να σου πω, είναι ειδική συνταγή». Αφού το βλέπω, είναι απλό latex με γύψινο καλούπι. Δεν υπάρχει λόγος. Οι πληροφορίες και οι τεχνικές διαδίδονται τόσο πολύ, που όταν σκεφτεί κάποιος κάτι και στο στείλει, εσύ θα πάρεις τη τεχνική και θα την πας αλλού.

Έκθεση με τη δουλειά σας έχετε σκεφτεί να κάνετε;

Θέλουμε να κάνουμε έκθεση. Έχουμε κάτι στα σκαριά. Τώρα με την κρίση, βέβαια, είναι δύσκολα τα πράγματα. Έμαθα από έναν φίλο ότι πάνε να κλείσουν το Πολεμικό μουσείο, θέλουν να κλείσουν το Λαογραφικό μουσείο. Δεν ξέρω αν είναι φήμες αλλά λένε ότι θα τα μεταφέρουν όλα σε μια αποθήκη. Και πάνε να κλείσουν και την Εθνική Πινακοθήκη.

Οι γείτονες έχουν τρομάξει ποτέ με τις κατασκευές σας; Υπάρχει κάποιο ευτράπελο που έχετε να διηγηθείτε;

Παλιότερα, την εποχή που είχαν πιάσει τους σατανιστές, είχαμε ένα ψόφιο σκύλο και ένα πτώμα στο μπροστινό δωμάτιο που είχαμε φτιάξει για μια ταινία. Και ήταν ένα πιτσιρίκι που δεν το είχαμε αφήσει να μπει στο εργαστήριο, γιατί είχαμε δουλειά. Το βράδυ, λοιπόν, μου έρχονται οι γονείς με σκοπό να φωνάξουν την αστυνομία. Νόμιζαν ότι κάνουμε θυσίες. Πήγε ο πιτσιρικάς και είπε δεν με αφήσανε να μπω, είναι σατανιστές κι έχουν θυσιάσει έναν σκύλο. Είχε δει μέσα από τα στόρια και είχε πάει, το είχε πει και οι γονείς ήρθαν πανικόβλητοι. Λέω όχι ρε παιδιά, εφέ κάνουμε.

Όταν δουλεύαμε στην «Ανατομία ενός Εγκλήματος» ξέραμε πολλούς αστυνομικούς που έρχονταν στα γυρίσματα από το τμήμα Ζωγράφου, όταν ζήταγαν απ’ το σίριαλ περιπολικά και αστυνομικούς για κομπάρσους. Μια μέρα μας συνάντησαν με το περιπολικό μέσα στον κόσμο, σταμάτησαν και πετάγεται ο αστυνομικός και λέει «Επ, παιδιά, τι έγινε; Πόσους σκοτώσατε τώρα τελευταία;». Και ο κόσμος φρίκαρε.

Πέρσι, κατεβαίνοντας απ’ τις Πρέσπες μετά τα γυρίσματα για την «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» -για μια σκηνή που κόπηκε τελικά απ’ την ταινία- είχαμε «κομμένα κεφάλια» ανταρτών (είναι μια ταινία για τον εμφύλιο) που τα είχαμε καρφώσει σε στύλους. Τα είχαμε βάλει στο αμάξι και γυρνάγαμε. Ήταν τρεις η ώρα το πρωί, μας σταματάνε σε μπλόκο έξω απ’ τα Μετέωρα για να μας κάνουν έλεγχο και βρίσκουν τα κεφάλια. Μες τη τρελή χαρά οι αστυνομικοί, τα έβγαλαν και τα φωτογράφίζαν για να δείξουν στον διοικητή τους ότι πιάσανε κάποιον ψυχάκια που αποκεφάλιζε κόσμο. Ευτυχώς δεν πέρναγαν άλλα αυτοκίνητα!

Φάρσες κάνετε;

Όχι, δεν κάνουμε γιατί έχουν γίνει ιστορίες τέτοιες που  ο άλλος μπορεί να είναι καρδιακός. Θα έχω τύψεις μετά αν πάθει κανείς τίποτα. Όταν ήμασταν πιτσιρικάδες κάναμε βλακείες τέτοιες.

Το αίμα που χρησιμοποιείτε από τι είναι φτιαγμένο;

Το αίμα είναι συνταγή που έφτιαξαν το ’71. Πριν από αυτό χρησιμοποιούσαμε μπογιά, κόκκινο χρώμα. Το έφτιαξε ο Dick Smith. Δούλευε τότε στον Νονό, τον πρώτο και δεν του άρεσαν τα αίματα που κυκλοφορούσαν, γιατί ήταν σκέτο χρώμα. Ανακάλυψε λοιπόν ότι μπορείς να φτιάξεις πολύ ωραίο αίμα. Αν δεις σε μπουκάλι αληθινό αίμα είναι σχεδόν μαύρο, μόνο όταν απλωθεί γίνεται κόκκινο. Μπαίνουν κάποια συντηρητικά και κάποιοι flowing agents για να ρέει πάνω στα μακιγιάζ, να μην κομπιάζει. Αλλά βασικά είναι γλυκόζη με χρώματα ζαχαροπλαστικής. Είναι ένας συνδυασμός κόκκινου με κίτρινο και λίγο μπλε. Και είναι γλυκό. Βέβαια έχουμε φτιάξει κατά καιρούς αίμα με βότκα και με λικέρ. Σε κάποιον ηθοποιό στα γυρίσματα μιας σφαγής στην «Ανατομία ενός εγκλήματος» άρεσε πάρα πολύ. Έπρεπε να γεμίσει το στόμα του γιατί τον μαχαίρωναν στην κοιλιά και έπρεπε να ξεράσει αίματα  και το κατάπινε συνέχεια γιατί του άρεσε. Μέχρι που στο τέλος πρέπει να την άκουσε και λιγάκι. Είναι πολύ πιο ακριβό όμως αυτό με βότκα και δεν συμφέρει.  

Τι ετοιμάζετε τώρα;

Ετοιμάζουμε μια ταινία, αυστραλέζικη παραγωγή. Ξανανεβάζουμε με τον Άκη τον Σακελαρίου την «Κατάρα της Ίρμα Βεπ» που το είχαμε κάνει πριν 12 χρόνια και έχει κάτι μάσκες λυκάνθρωπου και βρικόλακα. Κάναμε για την «Παναγία των Παρισίων» κάποιες μεταμορφώσεις για promotion. Συζητάμε με τον Θοδωρή Παπαδουλάκη που κάναμε «το Νησί» για μια ταινία που θα κάνει του χρόνου. Και συζητάμε με τον Σμαραγδή για τη ταινία για τον Βαρβάκη. Αρκετά σχέδια, ελπίζω να υλοποιηθούν.

www.alahouzosfx.com



back to main