Η συντακτική ομάδα του Unfollow στον ανακριτή
Διονύσης Ανεμογιάννης

Η αντεπίθεση της επαγγελματικής δημοσιογραφίας τον καιρό της κρίσης.

Μπορεί ένα περιοδικό να σκάσει σαν μολότωφ στα χέρια του αναγνώστη; Σίγουρα αυτός δεν είναι ο στόχος του «μηνιαίου, ανεξάρτητου, δημοσιογραφικού και πολιτικού» περιοδικού Unfollow. Μάλλον πρόκειται για μια επιστροφή στην καλή πολιτική δημοσιογραφία και μια ανακουφιστική ενασχόληση με την δημοσιογραφική έρευνα που χρόνια είχε εκλείψει. Μια ομάδα επαγγελματιών γραφιάδων και bloggers ντυμένων στα μαύρα, με πένες σε εγρήγορση, μιλούν για την κρίση, το τέλος της πολιτικής και δέχονται εξομολογήσεις από έναν μετανοημένο Σταμάτη Μαλέλη. Η κραταιά πολιτική προπαγάνδα, ο  η Μνημονιακή Μενεγάκη και η ρίζα του κακού στα παραδοσιακά ΜΜΕ σε μια συνέντευξη χωρίς malox.

Στη συζήτηση ήταν παρόντες οι: Πιτσιρίκος, Αυγουστίνος Ζενάκος, Μαρινίκη  Αλεβιζοπούλου, Κατερίνα Κιτίδη, Θεόφιλος Τραμπούλης, Έφη Γιαννοπούλου, Στεφανία Μιζάρα [φωτογράφος] και Oldboy.


Φωτο: Χρήστος Σαρρής



Εισαγωγικά, για ποιο λόγο κυκλοφόρησε το Unfollow;
Αυγουστίνος: Θέλαμε να φτιάξουμε ένα επαγγελματικό δημοσιογραφικό περιοδικό που να μπορεί να μιλήσει ανεξάρτητα. Έχοντας δουλέψει αρκετό καιρό σε έντυπα, αλλά και ως απλοί αναγνώστες, μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα περισσότερα έντυπα, παρόλες τις διαφορές ύφους -όσο μεγάλες κι αν είναι-, έχουν μια πάνω-κάτω κοινή γραμμή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Οι διαφορές που υπάρχουν είναι ασήμαντες μπροστά στην ομοιογένεια του συνόλου. Σίγουρα είναι πολύ όμορφο να ασχολείσαι με την δημοσιογραφία για να ικανοποιήσεις το γούστο σου, όμως αυτό που εμείς θέλαμε ήταν μια προσέγγιση επαγγελματική. Θέλαμε οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι να ορίζουν το περιεχόμενό της ύλης και όχι διάφορα κρυφά συμφέροντα, ούτε βέβαια φανερά συμφέροντα όπως η διαφήμιση. Απευθυνθήκαμε, λοιπόν, σε διάφορους ανθρώπους που πιστεύαμε ότι, εκτός από καλοί στον τομέα τους, θα ομονοούσαν σε γενικές γραμμές με τις πολιτικές θέσεις της αρχικής ομάδας. Το Unfollow ξεκίνησε χωρίς διαφημίσεις. Βάσισε την πορεία του αποκλειστικά στις πωλήσεις. Ξεκίνησε πειραματικά και από τις αντιδράσεις του κόσμου θα καταλαβαίναμε αν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.

Στην ομάδα μεταξύ άλλων υπάρχουν bloggers και η Ελληνοφρένεια. Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή της ομάδας σύνταξης;
Πιτσιρίκος: Ο Θύμιος Καλαμούκης δεν είναι τυχαίος γραφιάς, έχει ιστορία σε πολύ επιτυχημένα κείμενα. Την ίδια στιγμή η Ελληνοφρένεια ήταν και η  δημοφιλέστερη εκπομπή του ελληνικού ραδιοφώνου και σταμάτησε μετά από τα γνωστά σκηνικά με την διοίκηση του ΣΚΑΪ. Τώρα συνεχίζει να είναι η πιο δημοφιλής εκπομπή του ελληνικού ραδιοφώνου στον Real.
Αυγουστίνος: Δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς επαγγελματίας δημοσιογράφος για να συνεργαστεί μαζί μας –όπως στην περίπτωση των bloggers-, όσο το να ήταν άνθρωποι που εκτιμούσαμε, διαβάζαμε και ήταν πρόθυμοι να συμπράξουν σε ένα εγχείρημα που ήταν τόσο αβέβαιο.
Μαρινίκη: Με πολλούς από τους συντάκτες είχαμε συνεργαστεί και σε παλαιότερα έντυπα. Στον «Καθρέφτη» για παράδειγμα -εφημερίδα που κυκλοφόρησε με αφορμή την κατάληψη της Νομικής από τους 300 απεργούς πείνας-, ή σε κάποια απεργιακά φύλλα που είχαμε τυπώσει ως αντίδραση στον τρόπο με τον οποίο παρουσίαζαν τα επίσημα ΜΜΕ τις απεργίες. Τότε είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Pitsiriko, τον Oldboy και την Ελληνοφρένεια, οι οποίοι μας βοήθησαν χωρίς δεύτερη σκέψη.



Θα συνεργαζόσασταν με ανθρώπους αντίθετης ιδεολογίας στα πλαίσια ενός περιοδικού που φιλοξενεί όλες τις απόψεις; Θα δίνατε τον λόγο, δηλαδή, σε υπέρμαχους του Μνημονίου ή υποστηριχτές του μεγάλου κεφαλαίου;
Αυγουστίνος: Νομίζω ότι δεν έχουν ανάγκη το έντυπό μας, μιας και φιλοξενούνται ήδη στην πλειονότητα του ελληνικού τύπου. Είμαστε πρόθυμοι να φιλοξενήσουμε μια διαφορετική θέση αλλά σε καμία περίπτωση δεν μας ενδιαφέρει να διαδώσουμε μια καλά πληρωμένη προπαγάνδα.

Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής; Το lifestyle που τόσο μονοπώλησε τις προηγούμενες δεκαετίες, έχει πια ξεθωριάσει και το μονοπώλιο του κοινού ενδιαφέροντος πέφτει στα πολιτικά πράγματα. Συμμερίζεστε μια τέτοια άποψη;
Μαρινίκη: Θυμάμαι διάβαζα ένα άρθρο σε μια εφημερίδα, που προσπαθούσε να πείσει ότι το ενδιαφέρον των τηλεθεατών το τελευταίο διάστημα έχει μετατοπιστεί από τις πολιτιστικές και άλλες εκπομπές, σε αυτές που έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Το άρθρο, μάλιστα, φωτογράφιζε ένα συγκεκριμένο κανάλι στο οποίο συμμετέχει και ο εκδότης της εφημερίδας. Το ίδιο βράδυ, το συγκεκριμένο κανάλι, πρόβαλλε μια δημοσκόπηση που έφερνε το ΠΑΣΟΚ δεύτερο κόμμα. Και γενικά, μπήκα σε σκέψεις. Γιατί η πολιτική στροφή του κόσμου φαίνεται στον δρόμο και όχι στα μηχανάκια της AGB. Είδα μισό εκατομμύριο ανθρώπους στον δρόμο το καλοκαίρι, αλλά και πριν λίγο καιρό, αυτή είναι η πραγματική μεταστροφή.
Αυγουστίνος: Είναι επικίνδυνο να εξομοιώνουμε την πολιτική με το lifestyle. Για να συντηρηθεί ένα lifestyle προϋποθέτει μια γενικότερη αντίληψη ευημερίας, λεφτά, μια οκταετία Σημίτη γεμάτη μεγαλόπνοα έργα. Η πολιτική, όμως, με την ουσιαστική έννοια, αφορά την υιοθέτηση της μίας ή της άλλης θέσης σε μια ρήξη. Η πολιτική δεν είναι lifestyle, δεν την φοράς.



Δεν ισχύει όμως ότι η πολιτική αντιμετωπίζεται και ως ένα είδος lifestyle;
Αυγουστίνος: Από συγκεκριμένα έντυπα, ναι. Θα βρεις σύντομα άρθρα για τις «10 πολιτικές φυλές της Αθήνας», θα δεις διάφορα.
Μαρινίκη: Σε μια εποχή που η Ελένη Μενεγάκη απευθύνει ερώτηση στους τηλεθεατές της αν το μέλλον της Ελλάδας είναι το ευρώ ή η δραχμή, πρέπει να προβληματιστούμε όλοι με την εκμετάλλευση της πολιτικής.
Κατερίνα: Ουσιαστικά μιλάμε για περιορισμό της πολιτικής στο πεδίο της παρα-πολιτικής.
Πιτσιρίκος: Έχει σημασία, επίσης, το πότε σταματά κανείς να μιλά για πολιτική. Ο Κακλαμάνος και ο Καζάκης παραιτήθηκαν από το Ράδιο 9, όταν τους ζητήθηκε να σταματήσουν να καταφέρονται εναντίον του Μνημονίου.

Τι αλλάζει με την έλευσή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης [Twitter, Facebook κλπ] στην πολιτική όπως την ξέρουμε; Και πώς τα χρησιμοποιείτε εσείς προκειμένου να εκφέρετε πολιτικό λόγο;
Θεόφιλος: Για να απαντήσεις σ’ αυτό πρέπει αρχικά να ορίσεις τι είναι η πολιτική. Συμφωνούμε, λοιπόν, ότι πολιτική είναι ο τρόπος με τον οποίο ομάδες διαφορετικών συμφερόντων συγκρούονται προκειμένου να δημιουργήσουν καινούριους λόγους, καινούριες συνθήκες. Τα νέα μέσα δημιουργούν νέα οικονομία, νέες συνθήκες; Αν ναι, τότε θα φέρουν και μια νέα πολιτική. Με το να λέμε ότι ο Στέφανος Μάνος έχει Facebook και ο Καμμένος Twitter, δεν προσκομίζει νέα πολιτική, είναι η παλιά που χρησιμοποιεί νέο μέσο. Τα social media μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντίστοιχα με την παραδοσιακή πολιτική προπαγάνδα και είναι πιο αποτελεσματικά από εκείνα τα φυλλάδια που έμοιαζαν με διαφημίσεις σουβλατζίδικου.
Κατερίνα: Τα social media σίγουρα αναπτύσσουν πολιτικό διάλογο, αλλά δεν είναι το κατεξοχήν πεδίο πολιτικού λόγου. Αν λάβεις υπόψη ότι ίντερνετ έχει μόνο το 40% του ελληνικού πληθυσμού και ότι ακόμα λιγότεροι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό. Μπορείς μέσω αυτών να δεις κάποιες εξελίξεις, όμως δεν παύει να πρόκειται για συζητήσεις μιας προνομιούχας μερίδας πληθυσμού.
Πιτσιρίκος: Στα social media νομίζεις ότι όλοι είναι αριστεροί! Σημασία δεν έχει το τι θα πει ο καθένας στο Twitter, σημασία έχει να κατέβεις στο δρόμο. Στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση, όταν επέστρεψα σπίτι, διαπίστωσα πως πολλοί από τους "επαναστάτες" του διαδικτύου δεν είχαν βγει από το σπίτι τους και σχολίαζαν αυτά που μετέδιδε η τηλεόραση.
Oldboy: Την ημέρα των διαδηλώσεων αν άνοιγες την τηλεόραση θα έβλεπες έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από αυτό της διαδήλωσης. Αντίθετα, στα social media, πιστεύω πως δεν υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση. Ο καθένας μπορεί να προσκομίζει ελεύθερα την εμπειρία του.

Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο format για το περιοδικό σας; Δεν θα μπορούσε να είναι περιοδικό διαδικτύου ή εφημερίδα;
Αυγουστίνος: Όλοι οι συντάκτες χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο, αλλά συμφωνούμε ότι το χαρτί είναι το καλύτερο μέσο ανάγνωσης. Ειδικά για κείμενα με αυτοπεποίθηση που θέλουν να “τραβήξουν” τον αναγνώστη. Από την στιγμή που αποφασίσαμε ότι θέλαμε να δημοσιεύουμε μεγάλα κείμενα, καταλήξαμε σε έναν υβριδικό σχεδιασμό μεταξύ περιοδικού και βιβλίου (σσ. το σχεδιάζει ο Χρήστος Λιάλιος), ένα format που υπηρετούσε το κείμενο και βοηθούσε την ανάγνωση.
Στεφανία: Προσωπικά, με αφορμή το Unfollow ξεκίνησα να διαβάζω ξανά περιοδικά. Όλες αυτές οι εικόνες και τα άσκοπα χρώματα κάνουν τα περιοδικά πολύ ακίνδυνα. Ξεφυλλίζεις ένα, αντί να κάνεις τσιγάρο.



Δεν συμφωνείτε όμως ότι στο Unfollow η εικόνα είναι ελάχιστη, σε σχέση με τον όγκο των κειμένων;
Στεφανία: Σίγουρα το πρώτο τεύχος δεν είχε πολλές εικόνες για περιοδικό, κυριαρχούσε το κείμενο. Αυτός είναι και ένας λόγος που μας έκανε να καθιερώσουμε σε κάθε τεύχος να υπάρχει ένα φωτορεπορτάζ.
Αυγουστίνος: Η εικόνα είναι σημαντική και πολλές φορές ως αφήγηση, μπορεί να αντικαταστήσει εντελώς το κείμενο. Η παγίδα στην οποία, όμως, δεν θέλουμε να πέσουμε είναι να δώσουμε εικόνες επειδή εκ των προτέρων θεωρούμε ότι ο αναγνώστης βαριέται να διαβάσει το περιοδικό. Σε αυτό είμαστε κάθετοι: αν δεν γουστάρεις να διαβάσεις, δεν χρειάζεται να το αγοράσεις. Επίσης, σκοπός μας είναι οι εικόνες του περιοδικού να στέκουν αυτόνομες. Όπως, δηλαδή, τα κείμενά μας έχουν μία αυτοπεποίθηση, θα θέλαμε και η εικόνα να μην τα υπηρετεί, αλλά να έχει μια δική της δυναμική. Δεν θα γράψουμε άρθρο για την κυβέρνηση και θα φωνάξουμε «Στεφανία, πιάσε μου έναν Παπαδήμο». Θα βρούμε αν είναι φωτογραφία με νόημα ύπαρξης.
Θεόφιλος: Ίσως ένας από τους λόγους που αρχικά διστάσαμε να προσθέσουμε πολλές εικόνες στο περιοδικό να είναι ότι η εικόνα στην εποχή μας δεν σημαίνει τόσο την ρήξη όσο μια λανθάνουσα προπαγάνδα.
Μαρινίκη: Θυμάμαι, όταν κάποτε δούλευα σε εβδομαδιαίο ένθετο περιοδικό η κουβέντα που ακούγαμε από τον αρχισυντάκτη ήταν «γράψτε μικρά κείμενα, ο κόσμος δεν διαβάζει». Δεν το πιστεύω αυτό. Ο κόσμος δεν διαβάζει τα σκουπίδια που του σερβίρουν και αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις από το ίντερνετ.
Στεφανία: Και ακόμη και αν ο κόσμος έχει ξεχάσει να διαβάζει, πρέπει να ξαναθυμηθεί.



Ναι, αλλά μπορεί να ενδιαφέρει ένα περιοδικό κειμένων μια γενιά που έχει γαλουχηθεί με εικόνες και τόσο «εύκολη» πληροφορία;
Στεφανία: Είναι καιρός να αλλάξουν πολλά στο τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε.
Πιτσιρίκος: Επίσης, χρειάζονται όλα. Και η σοβαρή πληροφορία και η ελαφρά. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία.
Αυγουστίνος: Όταν φτιάχνεις ένα κείμενο είναι σημαντικό να είναι προσβάσιμο στο κοινό και όχι αυτιστικά κλεισμένο στον εαυτό του. Πολλές φορές, όμως, μπορεί να κάνεις το κείμενό σου εξ αρχής εύπεπτο για τον αναγνώστη, από φόβο μήπως και δεν καταλάβει τα πάντα. Που πήγε η ιδέα ότι και ο άλλος πρέπει να προσπαθήσει; 

Ο αντίλογος σε αυτό είναι ότι, ειδικά στο διαδίκτυο, υπάρχει τόσο μεγάλη εισροή κειμένων, που εύκολα προσπερνάς ένα κείμενο που απαιτεί περισσότερη σκέψη.
Αυγουστίνος: Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να αντιτάξεις κάτι άλλο. Για παράδειγμα, στο Unfollow υπάρχουν μεγάλα κείμενα, αλλά ο αναγνώστης ξέρει ότι πρόκειται για ρεπορτάζ-δουλειά εβδομάδων, για επαγγελματική έρευνα, οπότε εκεί θα σταθεί να αντιμετωπίσει το κείμενο.



Από την εμφάνιση του περιοδικού φαίνεται ότι προσπαθείτε να προσεγγίσετε ένα κοινό που δεν έχει συνηθίσει να διαβάζει πολιτική δημοσιογραφία. Σε τι κοινό απευθύνεστε; Στοχεύετε στο νεαρό κοινό;
Θεόφιλος: Το αφεντικό μας, ο Πέτρος Κωστόπουλος, μάς έχει θέσει αυτό το ζήτημα [γέλια].
Αυγουστίνος: Προσωπικά, θεωρώ ότι η ιδέα ότι απευθύνομαι σε ένα ειδικό κοινό είναι από μόνη της προβληματική. Μπορεί σε άλλα εμπορεύματα να έχει αξία, αλλά το να λες στην δημοσιογραφία, «φτιάξε κάτι έτσι, για να τσιμπήσει η τάδε ομάδα αναγνωστών» δεν μοιάζει σωστό.
Oldboy: Πολλές φορές είναι δυσδιάκριτο το ποιος ακολουθεί ποιον. Το κοινό καθορίζει το περιεχόμενο του εντύπου ή το περιεχόμενο διαμορφώνει τις προτιμήσεις του κοινού; Δεν προχωράει κανείς αν δεν δοκιμάσει κάτι καινούριο.
Μαρινίκη: Σημαντικό είναι να ξέρουμε ότι πίσω από δείκτες όπως «νεανικό κοινό», «νοικοκυρές» κλπ, κρύβεται η διαφημιστική αγορά. Σε μια εκπομπή για παράδειγμα που απευθύνεται σε νοικοκυρές, μπορείς να διαφημίσεις αποτελεσματικότερα τα απορρυπαντικά σου. Αυτό, κατά την γνώμη μου, πρέπει να προσβάλλει το κοινό και όχι να το ενθαρρύνει. Στην τελική, δεν μας ενδιαφέρει να πουλήσουμε απορρυπαντικά.
Θεόφιλος: Ζούμε σε μια εποχή που τα γεγονότα υπερβαίνουν τις ηλικίες και τα φύλα. Είτε είσαι 35 και πληρώνεσαι τριακόσια ευρώ, είτε ζεις με σύνταξη ίσου ποσού, το κείμενο θα μιλήσει σε κάθε περίπτωση.
Πιτσιρίκος: Μιας και μιλάμε για ειδικά κοινά, να ενημερώσω ότι δίνουμε επιστροφές του περιοδικού στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας και άλλα μέρη συγκέντρωσης εργατικού πληθυσμού.

Επειδή μιλήσαμε για διαφήμιση, διαφημιστικό τμήμα έχετε στο περιοδικό;
Αυγουστίνος: Όχι, αν και έχουμε κάποιες διαφημίσεις. Το μόνο που έχουμε συμφωνήσεις ως κίνηση ιδεολογική και συμβολική, είναι να μην δεχτούμε διαφημίσεις από τράπεζες και το κράτος. Θεωρούμε ότι σε αυτά οφείλεται η παθογένεια των ελληνικών ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα συνεργαστούμε με επιχειρήσεις των οποίων η πολιτική μας βρίσκει αντίθετους. Θέλουμε να έχουμε επιλογή στο τι θα εμφανίζεται στο περιοδικό μας και αυτό προϋποθέτει να μην εξαρτάσαι από την διαφήμιση. Εμείς αυτό επιδιώκουμε.



Πώς βλέπετε την Ελλάδα σε έναν χρόνο από τώρα;
Πιτσιρίκος: Όποιος γνωρίζει δεν προβλέπει και όποιος προβλέπει δεν γνωρίζει, όπως έχει πει κάποιος σοφός Κινέζος που δεν θυμάμαι το όνομά του.
Μαρινίκη: Βασικά, ζούμε σε μια εποχή που είναι δύσκολο να προβλέψεις ακόμα και πώς θα είναι ο επόμενος μήνας.
Κατερίνα: Εδώ ακόμα και η Τρόικα κάνει σχέδια για το μέλλον της Ελλάδας και κάθε μήνα αναθεωρεί, τι μπορούμε να πούμε εμείς;
Θεόφιλος: Κάθε λίγο και λιγάκι «σωνόμαστε» από την κυβέρνηση. Ρωτάς, «σωθήκαμε και σήμερα»; Είναι κατ’ αναλογία του «σώθηκε το ψωμί στην ψωμιέρα, να πάρεις καινούριο»!


Άρης Χατζηστεφάνου


Άρης Χατζηστεφάνου ήταν βιαστικός. Μέχρι να τελειώσει η φωτογράφιση και των εννιά που ήταν παρόντες στη συνέντευξη έπρεπε να φύγει, γι’ αυτό απάντησε στις ερωτήσεις μας πρώτος, πριν αρχίσει η συζήτηση με την ομάδα. Αυτά είναι όσα πρόλαβε να μας πει: 

Ποιους θα έκανες unfollow;
Στο Twitter σβήνω πολύ κόσμο. Τελευταία διαγράφω όσους κάνουν retweet τον Πρωθυπουργό, το twitter του ΠΑΣΟΚ κλπ. Όλοι αυτοί είναι μέρος ενός δικτύου διαφήμισης που έχε κάνει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να προπαγανδίσει υπέρ της κυβέρνησης. Πολλές φορές θέλω να με κάνουν unfollow. Να ομολογήσω ότι έχω δύο λογαριασμούς. Έναν τον επίσημο και έναν ακόμη στο οποίο ακολουθώ όσους απεχθάνομαι προκειμένου να παρακολουθώ τι λένε μεταξύ τους.
 
Οπότε, χρησιμοποιείς τα social media.
Πολύ και μάλιστα έχω διαπιστώσει ότι φέρνουν πολύ κόσμο σε διάφορες δουλειές μου. Έτσι έγινε και με το Unfollow, το οποίο χωρίς διαφήμιση κατάφερε να αναδειχτεί μέσω αυτού του κόσμου.
 
Σε δεύτερη ανάγνωση το Unfollow εννοεί και τον αντιρρησία, τον μη-οπαδό, σωστά;
Σίγουρα το περιοδικό υπερβαίνει τον συσχετισμό με τα social media. Είναι σημαντικό να μην ακολουθούμε, να χαράσσουμε δική μας πορεία. Σκέφτομαι τα περιοδικά της δεκαετίας του ’80 που έλεγαν πώς πρέπει να έχεις ζήσει μέχρι τα τριάντα –να έχεις πάει σε μπουρδέλο και φυλακή, να έχεις φράγκα κλπ-. Αυτά unfollow, όλα!

Υπάρχει λόγος ύπαρξης ενός περιοδικού σε χαρτί;
Υπάρχει και προσωπικά, δεν βλέπω τόσο έντονη την διάκριση εντύπων και διαδικτύου. Σημασία για εμένα δεν έχει τόσο το μέσο, όσο το μήνυμα. Και ο Γουτεμβέργιος δεν πέτυχε επειδή εφηύρε την πρέσα, αλλά επειδή η αστική τάξη έψαχνε τρόπους να χτυπήσει το κατεστημένο της εποχής.
 
Περιοδικά διαβάζεις;
Διαβάζω αρκετές εφημερίδες. Είναι μάλλον μια επαγγελματική διαστροφή που έχω, να διαβάζω τα διεθνή νέα και να κάνω συσχετισμούς με την Ελλάδα. Παλιά ήταν μια διέξοδος οι ειδήσεις από το εξωτερικό. Περιγράφοντας και κριτικάροντας το σύστημα υγείας μιας χώρας, για παράδειγμα, ο αναγνώστης αντιλαμβανόταν ότι στόχος σου ήταν το ελληνικό σύστημα.
 
Τι καινούριο κομίζει το Unfollow;
Επαναφέρει την δημοσιογραφική έρευνα χωρίς τους “ενδιάμεσους”. Δεν ξέρω αν μπορείς να το χαρακτηρίσεις καινούριο, είναι όμως σίγουρα κάτι το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει εξαλειφθεί, επειδή δεν ήθελαν να υπάρχει και επειδή δεν είχαν τα μέσα να το στηρίξουν. Η έρευνα ήταν το μεγάλο θύμα της κρίσης. Στο Unfollow αλλάζουν και οι εσωτερικοί κανονισμοί που ήθελαν το εμπορικό τμήμα, να έχει λόγο στο περιεχόμενο. Η διαφήμιση ήταν η χειρότερη λογοκρισία που έχουν ζήσει τα ΜΜΕ.
 
Τα free press επιδείνωσαν αυτή την κατάσταση;
Με βάση το πώς τα είδαμε να εξελίσσονται, ναι. Κάθε είδος πνευματικής δημιουργίας πρέπει να διατίθεται δωρεάν, όταν όμως για να επιβιώσεις πρέπει να υποταχτείς στους διαφημιστές, αυτοί είναι που τελικά θα καθορίσουν και την κατεύθυνση των άρθρων σου. Γενικότερα στον τύπο, οι διαφημιστές έχτισαν μία μορφή δημοσιογραφίας που τελικά δεν ενδιέφερε το κοινό, έτσι βγήκαν όλοι χαμένοι.

Κοιτώντας την συντακτική ομάδα δεν μπορώ να μην ρωτήσω, πώς είναι δυνατόν να φέρουν νέα δεδομένα στον τύπο, συντάκτες που δουλεύουν χρόνια στα ΜΜΕ; Γιατί δεν βρήκα μια νέα υπογραφή, πού είναι οι εικοσάχρονοι;
Δεν είναι τυχαίο αυτό. Είναι γεγονός ότι η ομάδα συνεχώς διαμορφώνεται και σίγουρα θα αλλάξει στο μέλλον. Ο σκοπός του περιοδικού κατά μία έννοια, είναι να δώσει δεύτερη ευκαιρία σε επαγγελματίες δημοσιογράφους, τους οποίους πέταξαν τα “μαγαζιά” στα οποία δούλευαν χωρίς να τους δώσουν την ευκαιρία να κάνουν καλή έρευνα, ενώ είχαν την δυναμική. Δεν θέλαμε να κάνουμε μια δημοσιογραφία των πολιτών ή πρωτοδοκιμαζόμενων δημοσιογράφων όσο μια επαγγελματική δουλειά σε συνθήκες που προωθούν την ανεξάρτητη έρευνα. Μακάρι, όλα να πάνε καλά και να ανοίξει τις πόρτες και σε νέο κόσμο, πάλι όμως σε πλαίσια επαγγελματικής ενασχόλησης και αφοσίωσης.



Την ομάδα του Unfollow αποτελούν με αλφαβητική σειρά οι: Ηρακλής Αδύρης, Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Κώστας Βαξεβάνης, Λεωνίδας Βατικιώτης, Μαρία Βελβιτσάνου, Έφη Γιαννοπούλου, Αχιλλέας Ζαβαλλής, Αυγουστίνος Ζενάκος, Κατερίνα Κιτίδη, Πάρης Μήτσου, Στεφανία Μιζάρα, Νικόλας Μπαρδάκης, Old Boy, Πιτσιρίκος, Θεόφιλος Τραμπούλης, Μιλτιάδης Φίνος, Παναγιώτης Φραντζής, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Χαρίτος, Άρης Χατζηστεφάνου, Νέλλη Ψαρρού.

www.unfollow.gr.com,
http://unfollowapantiseis.wordpress.com, 
www.facebook.com/pages/Unfollow/169962936420792,
www.twitter.com/unfollow_mag

 



back to main