Indictos: Fall, πατσάς και ντιτζεϊλίκι
Kapetank

Ένας από τους θρυλικούς DJ της Θεσσαλονίκης και γνωστός blogger μιλάει στο ough! λίγο πριν ανοίξει την εμφάνιση των Fall στην Αθήνα.

O Κώστας Κούτσαρης -γνωστός σε όλους ως indictos- είναι από την Θεσσαλονίκη. Από το Ντεπώ, για να γίνω πιο ακριβής. Είχε πάντα μεγάλη τρέλα με την μουσική, έπαιζε ντραμς, αλλά μουσικός δεν έγινε. Τα τελευταία 22 χρόνια κατάφερε όμως να δουλέψει ως DJ στα πιο ιστορικά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης (Romance, Λούκυ Λούκ, Residents, Berlin) και να αναγνωρίζεται από όλους ως ο καλύτερος DJ ανατολικά του Άινταχο, ξεσηκώνοντας τους θαμώνες των μαγαζιών -κυρίως με νησιώτικα τραγούδια (μην πας να του ζητήσεις να βάλει το ντάρι ντάρι, εννοώ μουσικές από την Μ. Βρετανία). Πέρα από την μουσική, ο indictos διαθέτει ένα από τα πιο πετυχημένα μπλοκ (http://indictos.wordpress.com) στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Δεν κοιμάται ποτέ (ή σχεδόν ποτέ), όχι μόνο λόγω δουλειάς, αλλά επειδή δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον ύπνο, έτσι μπορεί να απολαύσει τα άλλα τρία πάθη του που είναι το διάβασμα, ο κινηματογράφος και η αστρονομία. Δεν του αρέσει το καλοκαίρι και από φαγητά   προτιμάει τον πατσά. Τον συναντήσαμε στην έδρα του, στο Ντεπώ, με αφορμή το DJ set που θα κάνει στο Gagarin στις 10/2/12, πριν από την εμφάνιση του αγαπημένου του συγκροτήματος The Fall. Μας μίλησε για τον Mark E. Smith και μας διηγήθηκε διάφορες ιστορίες από τα περίπου 30 χρόνια που δουλεύει μιξάροντας μουσική σε διάφορα μπαρ της Θεσσαλονίκης.


Εδώ: Decks: Έτσι ξεκίνησαν όλα. Εδώ έπαιξα τα πρώτα μου βινύλια στα μέσα των seventies.
Παραπάνω: Ramones: Οι κόρες μου πρώτα έπαιξαν με αυτά και μετά με Barbie.


Όταν έμαθα ότι θα ανοίξεις την συναυλία των Fall αισθάνθηκα σαν  να εκπληρώνεται ένα παιδικό σου όνειρο, σαν να παίζεις ποδόσφαιρο στην ομάδα που αγαπάς από μικρός, είναι έτσι ή δεν είναι;
ΟΚ, υπάρχει μια δόση δικαιοσύνης σε αυτήν την φάση. Ακούω Fall τουλάχιστον 30 χρόνια, τους έχω δει τόσες φορές και τους σπρώχνω όσο μπορώ εδώ και τόσα χρόνια, είτε σαν DJ είτε σαν blogger. Όνειρο, και μάλιστα παιδικό, δεν θα το έλεγα, σίγουρα χάρηκα πολύ όμως από την πρόταση του Gagarin και ακόμα πιο πολύ χάρηκαν οι φίλοι μου που με ξέρουν και καλύτερα από εμένα. Αν είχα πάντως να διαλέξω ανάμεσα σε αυτό και στο να παίξω στον Ηρακλή μαζί με Βάσια, θα διάλεγα το δεύτερο.

Πώς από αυτό τον όγκο μουσικών πληροφοριών που έχεις επεξεργαστεί ως DJ ξεχώρισε η αγάπη σου για τους Fall;
Εντάξει, η αγάπη μου για τους Fall δεν ξεκίνησε από το ντιτζεϊλίκι. Τους ακούω και τους γουστάρω από τα 13, γύρω στο '79, να 'ναι καλά ο Γιάννης Πετρίδης. Δεν έχω κάποια μονομανία με τους Fall. Η πραγματικά αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Television Personalities, άλλωστε. Απλά οι Fall είναι μια κατηγορία από μόνοι τους. Δεν μπορείς να τους εντάξεις κάπου. Ούτε μουσικά, ούτε στιχουργικά, ούτε τίποτα. Είναι αυτό που λένε οι φυσικοί singularity που σημαίνει μοναδικότητα αλλά και “ανωμαλία”. Είναι μόνοι τους. Ε, το ίδιο μόνοι είμαστε και εμείς οι οπαδοί τους. Ο όγδοος δίσκος τους λεγόταν «The Wonderful and Frightening World of The Fall». Έτσι ακριβώς είναι άμα μπεις μέσα σε αυτόν. Βλέπεις πολλά πράγματα με άλλο μάτι.

Έχεις αποφασίσει τι περίπου θα παίξεις;
Όχι, καθόλου. Δεν το κάνω ποτέ. Αν δεν δω τι φάτσες έχω μπροστά μου δεν μπορώ να ξέρω τι θα παίξω. Ξέρω απλά ότι θα ξεκινήσω με αυτό που ξεκινάω πάντα όταν παίζω κάπου για πρώτη φορά. Gang Of Four. Είναι  μπάντα “φίλτρο”, καταλαβαίνεις με ποιους έχεις να κάνεις.  Κοιτάω τον κόσμο και μετά αποφασίζω.

Φοβάσαι μήπως τσαντιστεί ο περίεργος (Μark E Smith) με κάποια από τις μουσικές σου επιλογές και σε βρίσει;
Αμφιβάλω αν θα είναι εκεί όταν παίζω ή ότι θα δώσει κάποια σημασία. Καλού κακού πάντως θα αποφύγω Bowie και New Order.

Από το τεράστιο υλικό που έχουν ηχογραφήσει οι Fall, μπορείς να διαλέξεις τον αγαπημένο σου δίσκο;
Εντάξει. Μιλάμε για τους Fall. Είναι δύσκολο να διαλέξεις και δεν νομίζω να έχει και νόημα. Αν είσαι στον κόσμο των Fall, είσαι εκεί. Αν με βάλεις το πιστόλι στον κρόταφο που λένε, θα διάλεγα για τα '70s το «Dragnet», στα '80s «Perverted By Language», στα '90s το «Extricate» και στα '00s το «The Real New Fall» LP. Για τα '10s είναι νωρίς βέβαια, αλλά ο φετινός είναι γερός δίσκος. Πλάκα-πλάκα έχουν βγάλει δίσκους σε πέντε δεκαετίες!

Και το αγαπημένο σου τραγούδι;
Καλά μιλάμε για το χάος τώρα! Θα πω το «Smile», γιατί με αυτό κόλλησα πραγματικά με αυτούς.

Aν ταιριάξουν τα χνώτα σας με τον Mark E Smith και σου ζητήσει να ανοίξεις και για άλλες συναυλίες γι’αυτούς θα το κάνεις, ή το θεωρείς επίφοβο να συνεργαστείς με κάποιον που από το 1976 έως σήμερα έχει διώξει 66 μουσικούς; (φημολογείται ότι απέλυσε ηχολήπτη επειδή παρήγγειλε να φάει σαλάτα);
Δεν νομίζω να συναντηθούμε καν. Εδώ ο άνθρωπος έπαιζε κάποτε πριν από τον Dylan και όταν βγήκε ο Dylan έπεσε για ύπνο και όταν τον ξύπνησαν απάντησε ότι δεν ακούει χίπικα! Θεός λέμε! Το άλλο που λες είναι επιστημονική φαντασία. Άσε δηλαδή που από το '88 δεν μπαίνω σε αεροπλάνα, οπότε θα ήταν και δύσκολο.


Depot: Μεγάλωσα βλέποντας αυτό. Οι Μύλοι Αλλατίνι στο Ντεπώ.

Ξεκίνησες αλήθεια σαν μουσικός ή είναι απλά μια φήμη που  αιωρείται;
Ναι ξεκίνησα σαν μουσικός έπαιζα ντράμς σε μία πανκ μπάντα που είχαμε φτιάξει το 1982, τους Μπέστε Σκύλοι Αλέστε. Σύμφωνα με το βιβλίο «Τα ροκ ημερολόγια» ήμασταν μέσα στις πρώτες 2-3 πανκ μπάντες της Θεσσαλονίκης αλλά είχαμε ένα πρόβλημα. Κάναμε κυρίως live χωρίς πρόβες και δεν παίξαμε ποτέ με την ίδια σύνθεση…

Κανονική πανκ μπάντα δηλαδή.
Πρώτη συναυλία στην φιλοσοφική με άλλες 2-3 μπάντες και στο τέλος ξύλο κανονικά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιο λόγο είχαμε γίνει γνωστοί στην Αθήνα, μάλλον είχε γίνει η φάση με κάποια κασέτα  που είχε γραφτεί σε ένα live. Α, μας έγραψαν και κάτι χριστιανοί στο βιβλίο «Ροκ και Σατανισμός». Έγραφαν κάτι του στυλ, μη νομίζετε ότι μόνο οι rolling stones είναι σατανιστές υπάρχουν και Έλληνες, όπως οι Μπέστε Σκύλοι Αλέστε. Μεγάλες στιγμές.

Στην Αθήνα τελικά πήγες;
Κατέβηκα το  85 για κάτι συναυλίες και τελικά έκατσα 4-5 χρόνια, κάνοντας απολύτως τίποτα. Κάποια στιγμή σπούδασα ’κανα εξάμηνο στην Βακαλό μετά προέκυψαν κάποια θέματα υγείας και τα παράτησα όλα.

Πώς ήταν η ζωή το 85 στην Αθηνά για κάποιον Θεσσαλονικιό, βρήκες διαφορές;
Είχε τεράστιες διαφορές. Πάντα είχε και πάντα θα έχει. Δεν υπάρχει κάτι συγκρίσιμο στις δυο πόλεις. Η Αθηνά είναι μητρόπολη, αλλά ακόμα και οι γειτονιές της παίζουν διαφορετικό ρόλο. Σε έναν βαθμό είναι σαν μικρά χωριά/κωμοπόλεις μέσα σε έναν μεγαλύτερο ιστό. Από ότι βλέπω κατεβαίνοντας και τώρα στην Αθήνα, οι διαφορές είναι ακόμα μεγαλύτερες. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει εδώ η ξενοφοβία που υπάρχει στην Αθήνα. Στην Θεσσαλονίκη, βέβαια, υπάρχει πάντα αυτό το θέμα της απόδειξης της εθνικής ταυτότητα. Για να καταλάβεις τι λέω, τα Χριστούγεννα πήγα σε ένα  εμπορικό κέντρο να ψωνίσω με τις κόρες μου και τραγουδούσε η μπάντα του Παπαφείου το «τρίγωνα κάλαντα» μετά το «Christmas three» και καπάκι το «Μακεδονία Ξακουστή»! Άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι στην Σαλονίκη υπάρχουν 100.000 και βάλε φοιτητές που αλλάζουν όλη την φυσιογνωμία της πόλης και  είναι ουσιαστικά αυτοί που στηρίζουν την όποια ροκ σκηνής της Θεσσαλονίκης, τα τόσα πολλά μπαράκια και αυτήν την εναλλακτικότητα, μια λέξη που δεν μ αρέσει καθόλου. Αυτό, βέβαια, κρατάει 2-3 χρόνια μέχρι να γνωρίσουν την πρώτη γκόμενα και να αρχίσουν τα μπουζούκια και το λουλουδικό, ή μέχρι να σφίξει τα λουριά ο μπαμπάς και να αποφασίσουν να διαβάσουν για να γυρίσουν σπίτια τους. Κάθε χρόνο βέβαια μπαίνει νέο αίμα και αυτός ο κύκλος συνεχίζεται.

Πώς βγήκε το όνομα που σε ξέρουν όλοι indictos;
Παλιά είχα άλλο μπλοκ στον blogspot, το indieworld, όπου έγραφα κυρίως για μουσική indie. Tο έκλεισα την μέρα που πέθανε ο Nicky Sudden (26/3/2006). Ήταν ο τρίτος από τους φίλους μου που πέθαναν μέσα σε ένα μήνα. Ανέβασα λοιπόν σαν τελευταίο ποστ το: “Ανοίξαμε ένα μπλοκ ας θάψουμε 5-6” και τα παράτησα. Επέστρεψα τον Νοέμβριο του 2006 στην wordpress με το Indiblog (κάθε Νοέμβριο ανοίγω μπλοκ).

Γιατί, για να κράζεις το φεστιβάλ;
(Γελάει). Ναι, για να κράξω… Κατά λάθος, λοιπόν, αντί για το Indieblog που ήθελα να το ονομάσω, έγραψα Indiblog, αυτό ΜΕ έδωσε την ιδέα του Ίνδικτος για nickname, γιατί αυτό ήταν το όνομα του παππού μου. Στο φινάλε δεν είναι ψευδώνυμο, είναι αληθινό όνομα και παρολίγον να με έλεγαν έτσι.
Γιατί δεν σου αρέσει το καλοκαίρι;
Γενικά δεν μ’ αρέσει, κυρίως για λόγους υγείας, βέβαια. Από μικρός είχα προβλήματα υγείας που το καλοκαίρι επιδεινώνονταν, αλλά και εδώ που τα λέμε, ο συνδυασμός ζέστη/υγρασία/κουνούπια/ερωτική Θεσσαλονίκη δεν με ενθουσιάζει. Σκέψου ότι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό τραγούδι είναι των Fall. Το «British people die in hot weather (and they don’t know it)». Οι Fall έχουν ένα τραγούδι για τα πάντα ξέρεις…

Tο αγαπημένο σου φαγητό είναι όντως ο πατσάς; Γιατί  αντέδρασες στην  κίνηση του Λαζάρου να σερβίρει τον πατσά σε ποτήρι του μαρτίνι;
Βασικά λατρεύω τον πατσά. Ένας λόγος που δεν μ αρέσει το καλοκαίρι είναι και ότι δεν μπορώ να φάω πατσά (γέλια). Βέβαια τρώω σπάνια πια. Όλοι οι καλοί μάστορες έχουν συνταξιοδοτηθεί, τα καλά τα μαγαζιά έχουν κλείσει, αλλά μ αρέσει και η ατμόσφαιρα του πατσατζίδικου: πουτάνες, νταβατζήδες, ασφαλίτες, λαϊκοί άνθρωποι, μπετατζήδες πριν φύγουν για οικοδομή. Φαντάσου σε αυτό τα τάργκετ γκρουπ να σερβίρει ο μάστορας σε ποτήρι του μαρτίνι! Δεν θέλω ούτε να το σκεφτώ. Τέλος πάντων, δοκίμασα το άλλο κόνσεπτ του Λαζάρου με τον πατσά, τον τηγανιτό, αλλά ούτε κι αυτό μ' άρεσε. Σαν το αυθεντικό δεν έχει.


Bauhaus: το πρώτο πράγμα που βλέπεις μόλις μπαίνεις σπίτι μου. Το κατέβασα από το Λονδίνο σχεδόν 30 χρόνια πριν.

Πες μου τους 5 αγαπημένους σου δίσκους όλων των εποχών.
Έχω 3 δίσκους που είναι αδιαπραγμάτευτοι: Την μπανάνα των Velvet Underground, το πρώτο των Clash και το The Painted Word των Television Personalities. Αυτούς τους 3 χωρίς αξιολογική σειρά, δεν ξέρω ποιος είναι πρώτος δεύτερος αλλά είναι δίσκοι που μου άλλαξαν την ζωή. Οι πιο πολλοί DJ λένε ότι άκουγαν πολύ ψαγμένα πράγματα στα νιάτα τους. Έγώ μέχρι τα 11 άκουγα Αbba και είχα πάει στο live της Rafaella Cara στο Αλεξάνδρειο. Τι να κάνουμε με αυτά μεγάλωσα και με καρέκλα, Boney M, Sheila E «Devosion», τέτοια. Μέχρι να ακούσω τον πρώτο δίσκο των Clash. Γύρω στα 11, επειδή έκανα παρέα και με μεγαλύτερους, κάποιος μου πάσαρε τους Clash και μου άλλαξε την ζωή. Και το «The Painted Word» των Television Personalities το βάζω ακόμα και τώρα και με πιάνουν τα κλάματα. Είναι συγκλονιστικός δίσκος. Το «Screamadelica» επίσης των Primal Scream, εκπληκτικός δίσκος. Το «Torment and Torreros» του Marc Almond, το «Peter Pan Hits The Suburbs» των Astronauts που ξαναπήρα πρόσφατα σε πράσινο βινύλιο (100 κομμάτια παγκοσμίως λέμε), έχω καμιά εικοσαριά κορυφαίους δίσκους τελικά.

Ποιο είναι το πιο παράξενο κομμάτι που σου έχουν ζητήσει να παίξεις;
Θυμάμαι ένα  στιγμιότυπο έντονα. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς σε κάποιο μαγαζί. Τελειώνω το σετ με Μonty Ρythons, «Αlways look at the bright side of life», αφήνω κενό για να καταλάβουν ότι τελειώσαμε και έχω ετοιμάσει για μένα το «Enjoy Yourself (Reprise)» από τους Specials. σε κάποια στιγμή έρχεται ένα παλικάρι να ζητήσει κάποιο κομμάτι του λέω ότι κλείσαμε και μου λέει ΟΚ, δεν πειράζε,ι θα σου πω τι ήθελα για κάποια άλλη φορά και ήθελε το κομμάτι που είχα ετοιμάσει. Απίστευτο! Από ένα εκατομμύριο τραγούδια ζήτησε κάποιος αυτό που είχα στο μυαλό μου.  Δυνατή στιγμή απ αυτές που χαίρεσαι που είσαι DJ.



Tι δεν κατάφερες να κανείς ακόμα στην ζωή σου; Κάποιο όνειρο που παραμένει όνειρο;
Δεν έχω όνειρα. Δεν είχα ποτέ. Ίσως επειδή από πολύ μικρός αντιμετώπισα σοβαρά προβλήματα υγείας και κατάλαβα την γελοιότητα της φράσης «τα λέμε αύριο». «Now, only sorrow, no tomorrow», που έλεγε και ο Ferry. ΟΚ, ας το κόψουμε πριν να το βαρύνουμε κι άλλο…

Ο Indictos ανοίγει το live των Fall στο Gagarin 205 την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου. 

http://indictos.wordpress.com



back to main