We all scream for ice cream
Σπύρος Σιμωτάς

Ο Δημήτρης Ρόκος είναι ένας καλλιτέχνης που μας αρέσει πολύ. Και λίγο πριν ξεκινήσει η δεύτερή του έκθεση, μιλάει στο ough! για το ανθρωπάκι και τα μεγάλα θέματα που είναι παρόντα σε όλα τα έργα του.

Ο Δημήτρης Ρόκος είναι μέλος της εταιρείας “Ο Κορμοράνος”, όπου συμμετέχει σε σχεδόν όλες τις δραστηριότητές της (πάρτι, συναυλίες, εκθέσεις, εκδόσεις) ως διοργανωτής και DJ. Κυρίως όμως είναι ζωγράφος, πολύ καλός ζωγράφος, με ένα πολύ ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο στυλ, έμφαση στη λεπτομέρεια και χιούμορ φανερό ή κρυμμένο σε κάθε σκηνή από τα περιστατικά που ζωγραφίζει. Στην δεύτερη ατομική του έκθεση που θα παρουσιάσει στις 23 του μήνα με τίτλο «Παγωτούπολη», θα εκτεθούν έργα του μικρών διαστάσεων με σκηνές και καταστάσεις ζωγραφισμένες σε χαρτιά με ξυλομπογιές. Με αυτή την αφορμή μιλάει στο ough! για τους χαρακτήρες των έργων του, τις επιρροές του και την προσαρμογή σε μία νέα πραγματικότητα.

Η νέα σου έκθεση ζωγραφικής έχει τίτλο Παγωτούπολη. Τι σημαίνει αυτός ο τίτλος;
Για μένα τίποτα. Είναι ο τίτλος ενός συγκεκριμένου έργου που προέκυψε υπό συγκεκριμένες συνθήκες και απεικονίζει ένα τοπίο με ιπτάμενα παγωτά. Αλλά σε πολλά από τα έργα της έκθεσης βλέπω να επανέρχονται στερεότυπα και σύμβολα πόλεων και πολιτισμών, οπότε φαντάζομαι κάποιος που θα τα δει, ενδεχομένως θα κάνει - δικαιολογημένους - συνειρμούς με την εποχή που ζούμε και τις πόλεις όπου βρισκόμαστε ή μας απασχολούν.

Ποια είναι η δική σου ερμηνεία για την εποχή που ζούμε; Προσωπικά πιστεύω ότι το αστικό μοντέλο ζωής, απόρροια της βιομηχανικής επανάστασης τελείωσε. Οι λύσεις, για δουλειά και καλύτερη, ίσως, ζωή δεν βρίσκονται πια στις πόλεις. Ποια είναι η γνώμη σου;
Προς το παρόν, οι άνθρωποι και τα πράγματα που με ενδιαφέρουν προσωπικά περισσότερο στη ζωή, βρίσκονται ακόμα μέσα ή πολύ κοντά σε πόλεις.

Πιστεύεις ότι η ζωή στην Αθήνα έχει επηρεάσει το έργο σου;
Ναι, αλλά πιο πολύ νομίζω με την έννοια του πρίσματος. Το πώς δηλαδή αντιλαμβάνομαι τον υπόλοιπο κόσμο όντας κάποιος που ζει στην Αθήνα.

Ποια είναι η δική σου καλλιτεχνική οικογένεια; Ποιοι είναι οι «πατεράδες» σου στη ζωγραφική;
Πρώτα απ’ όλα η βιολογική μου οικογένεια: ένας γλύπτης, μία χαράκτρια και ένας ζωγράφος. Σίγουρα έχω επηρεαστεί επίσης από τα κόμικς, από κλασικούς ζωγράφους όπως Da Vinci, Bosch, Rousseau, Cezanne και Dali, από δασκάλους και συμφοιτητές μου όσο σπούδαζα και από σύγχρονους Έλληνες ή ξένους καλλιτέχνες των οποίων το έργο συνάντησα ή συναντώ συνήθως τυχαία σε βιβλία, γκαλερί και το ίντερνετ (όλοι αυτοί ασχέτως αν μου αρέσουν ή όχι). Αλλά σαν φαν ανέκαθεν έδειχνα λιγότερο ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες και περισσότερο για τη μουσική και τον κινηματογράφο.

Έχω μερικές απορίες σε κάποια σημεία του δελτίου τύπου που έστειλες. Λες κάπου "με επίκεντρο το ανθρωπάκι" και κάπου αλλού "τα μεγάλα θέματα είναι σχεδόν πάντα εκεί". Θέλεις να μας εξηγήσεις λίγο το ένα και το άλλο;
Ζωγραφίζω από πολύ μικρός και τα θέματά μου ήταν σχεδόν πάντα ανθρωποκεντρικά. Χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί, πάντα αντιμετώπιζα τις μορφές με σαρκαστική διάθεση, ζωγραφίζοντας τον εκάστοτε άνθρωπο ως παρωδία του εαυτού του, ανεξαρτήτως της προέλευσης, του ρόλου ή της προσωπικότητάς του στο έργο. Χωρίς ακριβώς να το επιδιώκω, μέχρι σήμερα κάνω τα ίδια πάνω κάτω ανθρωπάκια, σε ολοένα και πιο περίπλοκες ίσως αλλά παρεμφερείς καταστάσεις.
Σε σχέση με τα "μεγάλα θέματα", παρατηρώ σε αυτή την έκθεση ότι όσο κι αν προσπαθώ να μπερδέψω το υποτιθέμενο μήνυμα ορισμένων έργων με ανατροπές, αοριστίες και παραπλανητικά σύμβολα, βλέπω τελικά κι εγώ ο ίδιος να προκύπτουν και να επαναλαμβάνονται πεντακάθαρα δυο τρία πολύ συγκεκριμένα σοβαρά θέματα, από αυτά που απασχολούν όλον τον κόσμο και ίσως ξεκινώντας να φτιάξω κάτι θεωρώ βαριά και τετριμμένα.

Θα μπορούσες να ονομάσεις κάποια από αυτά τα σοβαρά θέματα;
Η εξουσία, ο θάνατος, η ζωή στην πόλη και η ζωή στην εξοχή. Αλλά προσπαθώ να τα αποφύγω είπαμε!

Τα έργα σου μού δίνουν την εντύπωση αποσπασμάτων μιας μεγαλύτερης ιστορίας για την οποία όμως δεν έχουμε κανένα άλλο στοιχείο. Είναι σαν ανησυχητικές ενδείξεις μιας καταστροφής που πρόκειται να συμβεί ή σαν αποδείξεις της καταστροφής που γίνεται. Ίσως "καταστροφή" είναι βαριά λέξη;
Αν και δίνουν την αίσθηση της “μεγαλύτερης ιστορίας” που λες (ή ενός “κόσμου”), θα προτιμούσα να μην βγάζουν όλα την ίδια ατμόσφαιρα και σίγουρα μερικά από αυτά είναι πιστεύω απλώς αστεία ή περίεργα. Σε πολλά, όμως, μάλλον όντως φαίνεται να υποβόσκει κάτι σκοτεινό ή παρακμιακό. Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως ακολουθήσει καταστροφή, σε κάποιες άλλες ίσως δεν αλλάξει τίποτα.

Κι όλα αυτά με μια δόση χιούμορ και ειρωνείας. Σαν κάποιος να λέει ένα ανέκδοτο και αντί για punch line, ωπ ένας πίνακας.
Είμαι πολύ πλακατζής και σχεδόν ό,τι κάνω οπουδήποτε, εμπεριέχει συνήθως το στοιχείο της παρωδίας. Αλλά αν έπρεπε να παρομοιάσω τις ζωγραφιές μου με είδος αστείου, πιο πολύ θα μου ταίριαζε η αμηχανία ενός κακού ανεκδότου, παρά το punch line.

Τι έχει αλλάξει τώρα με την κρίση; Εσύ έχεις κάνεις αλλαγές στη ζωή σου αυτήν την περίοδο;
Οι αλλαγές που βλέπω γύρω μου είναι πολλές και σε πολλά επίπεδα, αλλά δεν ξέρω πόσες έχουν σχέση με την κρίση όπως περιγράφεται από τα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια και πόσες όχι. Στη δική μου ζωή, επίσης βλέπω αλλαγές αλλά στην περίπτωσή μου είμαι σχεδόν σίγουρος ότι καμία δεν σχετίζεται ακριβώς με την κρίση.

Με τι σχετίζονται οι αλλαγές στη ζωή σου;
Με δικά μου προβλήματα προ κρίσης και τις αλλαγές που κάνουν τώρα οι άλλοι λόγω κρίσης.

Όταν μιλώ για κρίση δεν μιλώ για τις θεωρίες περί χρεοκοπίας. Αλλά περισσότερο για τη συνειδητοποίηση ότι κάτι πήγε στραβά. Η κρίση έχει πολλά επίπεδα, όχι μόνο το οικονομικό. Εσύ είχες αυτόν τον καιρό κάποια τέτοια συνειδητοποίηση; Αν ναι, με ποιο τρόπο προσπαθείς να διορθώσεις;
Την κρίση που βιώνουμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, προσωπικά κυρίως ως χρηματοπιστωτική μπορώ να αντιληφθώ, και ως τέτοια δεν έχω καθόλου τις γνώσεις να αναλύσω. Σε σχέση με τα υπόλοιπα πιθανά επίπεδα, δεν έχω ιδέα από που θα μπορούσα να προσπαθήσω να αρχίσω, σίγουρα πολλά πήγαιναν και πάνε στραβά. Αν μπορεί κάποιος να τα ενοποιήσει ως ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να φανταστώ πώς (και πότε) ξεκίνησε αυτό και πώς μπορεί να τελειώσει. Προσωπικά δεν έχω συνειδητοποιήσει κάτι που δεν πίστευα ότι συνειδητοποιούσα και νωρίτερα. Έχω μάθει κάποια πράγματα που δεν ήξερα καθόλου, αλλά υπό αυτές τις συνθήκες δεν έχω ιδέα αν είναι αλήθεια ή ψέματα. Αυτό που ίσως προσπαθώ να κάνω τώρα είναι να δεχτώ αυτή την αναταραχή ως σταθερή συνθήκη και να προσαρμόσω την ψυχολογία μου.

Πιστεύεις αυτό που λένε ότι η κρίση είναι ευκαιρία; Και πάλι δεν εννοώ την οικονομική κρίση και την ευκαιρία σαν χρηματικές επενδύσεις.
Καλό είναι φαντάζομαι το ότι πολύς κόσμος αναθεωρεί πράγματα που υπό άλλες συνθήκες είχε ως δεδομένα (και καλά και κακά) ή το ότι κάνει συζητήσεις που δεν θα του περνούσαν καν από το μυαλό πριν από κάποια χρόνια. Αλλά δεν ξέρω ποιος μπορεί να σκεφτεί ψύχραιμα υπό τέτοια πίεση. Εγώ όχι.

www.dimitrisrokos.gr

Η έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Ρόκου με τίτλο «Παγωτούπολη» ξεκινάει την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου στην Fizz Gallery (Βαλαωρίτου 9Γ, Αθήνα). Θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Μαρτίου 2012. Τα εγκαίνια είναι στις 8 το βράδυ, της Πέμπτης 23/2.



back to main