Project Gutenberg 1
Θεόδωρος Ν. Leporidae

Δε Λορντ οφ δε φλάις στη Ρούμελη (σορτ οβ).

 

Τα ψηλά βουνά, Ζαχαρίας Παπαντωνίου

 

Τα ψηλά βουνά τα 'χα διαβάσει στο δημοτικό. Καλοκαίρι κι είχαμε πάει με τους γονείς μου σε κάμπινγκ, θυμάμαι που ξάπλωνα τα μεσημέρια στην αιώρα και το διάβαζα με φόντο τα πεύκα. Το ξαναβρήκα σ' ένα παλαιοπωλείο φέτος και το αγόρασα να το ξαναδιαβάσω, γιατί θυμόμουν μόνο κάτι ρατσιστικά για τον Αραπόβραχο.

Η υπόθεση έχει κάπως έτσι: μαζεύονται κάτι μούλικα, παίρνουν προμήθειες και πάνε στα ψηλά βουνά να περάσουν το καλοκαίρι.

Είναι ο Φάνης ο ευαίσθητος, ο Αντρέας ο γενναίος, ο Φουντούλης ο λιχούδης και διάφοροι άλλοι κομπάρσοι. Στο βουνό μένουν σε καλύβες, μαγειρεύουν, φτιάχνουν κοτέτσι, γνωρίζουν βουνίσιους όπως το Λάμπρο το μικρό βλαχόπουλο που δεν έλεγε πολλά και την αδερφή του την Αφρόδω (απ' το όνομα καταλαβαίνεις), τον αρχιτσέλιγκα ΓεροΘανάση, τους Ζαβοπαναγήδες, τη γριά-Χάρμαινα. Αυτή είπε τα ρατσιστικά για τον Αραπόβραχο, είναι ένας βράχος αυτός, που μεταμορφώνεται σε αράπη κι αρπάζει τις νύφες. Τα παιδιά θα μάθουν γράμματα στο Λάμπρο το βλαχόπουλο (ο οποίος αργότερα θα πάει στην πόλη και θα γίνει και δάσκαλος), θα τα βάλουν με τους Πουρναρίτες που κόβουν δέντρα παράνομα, θα γνωρίσουν το Θύμιο τον κουδουνά απ' τα Σάλωνα και άλλους χωριάτες, θα πάνε σ' ένα μοναστήρι και θα φιλάνε τα χέρια των παπάδων. Στο τέλος γυρνάνε.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1918 με εικονογράφηση του ίδιου του Παπαντωνίου και μπήκε στα σχολεία ως αναγνωστικό. Το '20 το έβγαλαν απ' τα σχολεία και το καίγανε γιατί ήταν "χυδαίο, εγκληματικό, ανήθικο, ταπεινό, αγοραίο". Το '23 το ξαναέβαλαν στα σχολεία. Γενικά έτσι έκαναν τότε, γιατί τα χρόνια ήταν ταραγμένα κι ο Παπαντωνίου δηλωμένος βενιζελικός.

Αν το βιβλίο μας το ’διναν να το διαβάσουμε στο λύκειο, ίσως η κοινωνία μας να ήταν λίγο διαφορετική. Υπάρχει πολύ έντονη η αγάπη για τη φύση. για τους ανθρώπους (οκ θα μπορούσαμε να παραλείψουμε αυτά για τον αράπη και τους παπάδες).

Το κυριότερο: περιγράφει μια κοινωνία που μπορεί να ζήσει στη φύση, χωρίς χρήματα και κόμματα.

Ο καθένας έχει το ρόλο του, οι αποφάσεις είναι κοινές, μια άμεση δημοκρατία χωρίς οργισμένους που σηκώνονται κι αγωνίζονται να κάνουν κοκοράκι στη φωνή για πιο drama effect. Ένας μικρός κομμουνιστικός θησαυρός, κάτω απ' τη μύτητου εκπαιδευτικού συστήματος.

υγ: το βιβλίο "αφιερώνεται στην ιερή μνήμη του Λάμπρου Παπαντωνίου, δημοδιδάσκαλου". είναι ο πατέρας του Ζαχαρία Παπαντωνίου που τον είδαμε και παραπάνω, ως Λάμπρο το μικρό βλαχόπουλο.



back to main