Actually Huizenga: ποπ ερωτισμός
Μαρία Παππά

Ποπ σταρ ή πορνοστάρ; Η Actually Huizenga αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στα δύο.


Η Actually Huizenga είναι μουσικός, κινηματογραφίστρια και τρομερό παιδί της σκηνής του L.A. Οι ταινίες της συχνά έχουν μια kitsch αισθητική, ενώ η μουσική της διακατέχεται άλλοτε από ρετρό-φουτουριστικές αναφορές και άλλοτε είναι απλά αγνή ποπ. Στο καινούργιο της καλλιτεχνικό πρότζεκτ συνεργάζεται με τον γνωστό φωτογράφο Σωκράτη Μήτσιο και μαζί εξερευνούν την σεξουαλικότητα και τις σύγχρονες σχέσεις των δύο φύλων μέσω των εικόνων, ξεπερνώντας τα επιτρεπτά όρια του ποπ πολιτικώς ορθού. Βρήκαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε την Ashley εκτός από την ιστορία της ζωής της, να μας πει μερικά λόγια για την καινούργια της αμφιλεγόμενη δουλειά.


Το όνομα μου είναι Actually Huizenga και το καλλιτεχνικό μου είναι σκέτο Actually. To όνομα που με έχουν βαφτίσει είναι Ashley αλλά είναι ένα πολύ κοινό όνομα στο Λος Αντζελες έτσι το άλλαξα σε Αctually (σ.σ. σημαίνει πράγματι) γιατί πάντοτε γυρνούσα το κεφάλι μου όταν κάποιος έλεγε αυτή τη λέξη σε μια πρόταση. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο ανατολικό LA της Καλιφόρνια. Ήμουν εξαιρετικά μελετηρή σε ένα ιδιωτικό σχολείο θηλέων και χρησιμοποίησα μια δωρεάν υποτροφία με μια ομάδα για να κάνω κάποια μαθήματα τέχνης στο Glee Club (όπου έπρεπε να περάσεις από οντισιόν και αρνιόμουν κατηγορηματικά να κάνω μόνη μου γιατί ήμουνα τόσο ντροπαλή σε σημείο λιποθυμίας). Έμοιαζα σαν σκελετός με μακριά ξανθιά μαλλιά μέχρι τα γόνατα και φορούσα σιδεράκια για 4 χρόνια. Ήμουν επίσης στην ομάδα μαραθώνιου της χώρας και ο πατέρας μου ονειρευόταν να γίνω πρωταθλήτρια. Όταν έχασα στους τελικούς της Καλιφόρνια, του είπα ότι θα επικεντρωθώ στις τέχνες, στην ιστορία τέχνης και στο γράψιμο.  Δεν είχα χρόνο για αγόρια ή για φιλιά μέχρι το τελευταίο έτος των σπουδών μου. Δεν μετανιώνω καθόλου που ήμουν τόσο ξενέρωτη. Επειδή δεν ενδιαφερόμουν για αγόρια οι γονείς μου νόμισαν ότι ήμουν γκέι και είχαν μια «κουβέντα» μαζί μου για να με κάνουν καταλάβω ότι ήταν ΟΚ με αυτό και ότι θα με στηρίξουν ότι και αν γινόταν. Είναι μια από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις που έχω με τους γονείς μου και τον γονικό έλεγχο του παρελθόντος. Μου άρεσε να βρίσκομαι περισσότερο με την οικογένεια μου παρά με τους συμμαθητές μου.


 
Τελικά έγινα cool όταν πήγα στο πανεπιστήμιο, στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Σικάγο και στο Pasadena Art Center College of Design στην Καλιφόρνια. Οι καθηγητές μου ήταν καταπληκτικοί. Ξεκίνησα σαν ζωγράφος αλλά βρήκα το βίντεο πιο ενδιαφέρον και σύντομα βρήκα τη περφόρμανς μέσα στο βίντεο ακόμη πιο ενδιαφέρον… και μετά ένας τύπος σε μια μπάντα με τον οποίο έβγαινα τότε έψαχνε για κιμπορντίστα γιατί ο δικός τους έπρεπε να πάει για αποτοξίνωση από το αλκοόλ. Έτσι δούλεψα για να γίνω κάτι σαν δεύτερος φρόντμαν στο συγκρότημα. Αργότερα άρχισα να φτιάχνω μουσικά βίντεο. Το να φτιάχνω μουσικά βίντεο για τα τραγούδια μου ήταν η καλύτερη δικαιολογία για να βάζω να παίζουν μέσα όμορφα αγόρια και για να μπορώ να χαμουρεύομαι μαζί τους προς χάρη της τέχνης. Έχω ένα πτυχίο Καλών Τεχνών που ποτέ δεν με βοήθησε να βρω μια σταθερή δουλειά. Αυτή τη στιγμή μένω κάπου ανάμεσα στο LA, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τώρα στην Αθήνα. Οτιδήποτε και αν σημαίνει κάτι για μένα (εκτός από την οικογένεια μου) έχει πάντοτε σχέση με την τέχνη. Οι καλύτεροι μου φίλοι σχηματίζουν ένα συμπαγή πυρήνα γύρω από την τέχνη μου. Με στηρίζουν πολύ. Πραγματικά νοιώθω ότι η ζωή μου είναι η τέχνη μου. Αυτή την περίοδο έχω δώσει περισσότερο βάρος στη σόλο καριέρα μου σαν ACTUALLY. Μόλις τελείωσα την παραγωγή ενός άλμπουμ και δουλεύω πάνω σε ένα βίντεο για το τραγούδι «Drive».  Ο Σωκράτης Μήτσιος θα το σκηνοθετήσει και θα πρωταγωνιστήσει μαζί μου. Προσπαθώ να τον πείσω να γίνει ηθοποιός. Νομίζω ότι του αρέσει.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από την παιδική μου ηλικία είναι η μυρωδιά του κερωμένου ξύλου και των παστέλ κραγιονιών. Επίσης τα παιχνιδίσματα της σκιάς που έκαναν τα ρολά του παραθύρου και οι τούφες σκόνης στο πάτωμα του πρώτου σπιτιού των γονιών μου στο LA.  Θυμάμαι  ακόμη το ξύλο στο χιόνι και τη μυρωδιά του θερμού ξύλινου χολ (ήταν στην Ανατολική Ακτή, εκεί από όπου κατάγονται και οι δυο γονείς μου).  Πιο ευδιάκριτα τη μυρωδιά και την όψη του σκούρου ξύλου που έχει βραχεί από τους υδρατμούς. Όποτε τα βλέπω ή τα μυρίζω, παθαίνω déjà vu. Ανακαλώ έντονα τη μυρωδιά από ναφθαλίνες  όπως και το να αγγίζω φθαρμένα γυαλιά και το δέρμα ψαριών καθώς καθόμαι σε μια ψιλή καρέκλα. Ακόμη το να κάνω μπάνιο στο νεροχύτη (στης γιαγιάς μου). Η μητέρα μου δούλευε σε ένα κλαμπ του Playboy στο LA (τώρα έχει κλείσει πια) ως σερβιτόρα και μοντέλο. Συνήθιζε να μου βάζει περούκες και καπέλα (ήμουν καραφλή μέχρι γίνω 4 χρονών) και πανέμορφες γυναίκες (κατοικίδια του Playboy και του Penthouse) ερχόντουσαν στο σπίτι και παίζαμε συνέχεια μαζί.

Ο καλλιτέχνης που με επηρέασε όταν μεγάλωνα ήταν ο David Bowie. Αν και λίγα λέω. Είχα εμμονή μαζί του από όταν τον είδα στην τηλεόραση στην ταινία «Λαβύρινθός» (την πρώτη φορά που αυνανίστηκα). Πήγαινα σεdrag show ντυμένη σαν και αυτόν πριν ακόμη μου έρθει περίοδος. Έμαθα από αυτόν για βιβλία, άλλους μουσικούς, ταινίες, τα πάντα. Ο Bowie  ήταν σίγουρα σχολείο. Έφτιαξα ένα βίντεο για να στείλω σε αυτή την παλιά εκπομπή, το FanAtic όταν ήμουν στο γυμνάσιο στο οποίο σκαρφάλωνα στην κορυφή του Αστεροσκοπείου του Griffith Park με μια επιγραφή στα χέρια και ντυμένη David Bowie (ποτέ δεν μου απάντησαν από το VH1). Το πρώτο μου αμάξι στο λύκειο είχε μια πινακίδα που έγραφε "GLAMRCK" και είχα ένα ψάρι και μια άτριχη γάτα που τα ονόμαζα Bowie. Η τωρινή μου σπανή γάτα λέγεται Sweet Raisin. Ο Bowie πέθανε από ανακοπή καρδιάς πριν από δύο περίπου χρόνια. Είναι θαμμένος έξω από το σπίτι της οικογένειας μου, ντυμένος Κινέζος αυτοκράτορας που ήταν το αγαπημένο του κουστούμι.



Μου αρέσει πολύ που λες πως είμαι σύμβολο του σεξ εκτός από μουσικός, ηθοποιός, περφόρμερ και σκηνοθέτης (ευχαριστώ). Απλά με ενδιαφέρει να περνάει ο εαυτός μου καλά και οι άνθρωποι γύρω μου (κυρίως καλλιτέχνες και φίλοι που εκτιμώ το έργο τους). Πάντοτε μου άρεσε να δημιουργώ περιβάλλοντα και καταστάσεις όπου οι άνθρωποι μπορεί να ταυτίζονται και που να έχουν πλάκα αλλά ταυτόχρονα να αποτελούν μέρος της δουλειάς μου. Όταν ήμουν μικρή, είχα εμμονή με το να φτιάχνω τα δικά μου βιβλία με ζωγραφιές (συνήθως με γοργόνες η νεράιδες η κάτι παρόμοιο). Συνήθως φωτοτυπούσα τις ζωγραφιές μου με μολύβι για να τις χρωματίσουν άλλα παιδιά όπως στα παιδικά βιβλία με ζωγραφιές. Νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα στο πως θέλω να προσφέρω τον εαυτό μου και την τέχνη μου. Ξοδεύω όλο το χρόνο και τα λεφτά μου έτσι ώστε και άλλοι να μπορούν να συμβάλλουν σε κάθε πρότζεκτ μου με έναν διασκεδαστικό και καλλιτεχνικό τρόπο χωρίς να χρειάζεται ποτέ να έχω νεύρα επειδή διαστρεβλώνεται η συμβολή μου. Το έργο δεν σημαίνει τίποτα αν κάποιος δεν νοιαστεί αρκετά ώστε να προσπαθήσει και να γεμίσει τις γραμμές με χρώμα.

Είναι πολύ δύσκολο για μένα να κατατάξω τις διαφορετικές όψεις της δουλειάς μου σε κατηγορίες επειδή όλες συγχωνεύονται μεταξύ τους σε αυτό που είμαι. Δεν μπορώ να εξηγήσω τι είμαι από μόνη μου. Συνήθως χρειάζομαι άλλους ανθρώπους να μου το θυμίζουν (όπως έκανες εσύ)! Το να βλέπω κάποιον να χαμογελάει και απλά να ευχαριστιέται με το χιούμορ, τη σεξουαλικότητα και το χρώμα που έχω βάλει σε όσα έχω επενδύσει με το αίμα της ζωής μου, τότε είναι που αισθάνομαι ευτυχισμένη. Όταν κάνω περφόρμανς (σε κάποιο βίντεο ή στη σκηνή) όμως βρίσκομαι σε έκσταση. Μοιάζει σαν να φιλάω ένα μεγάλο μου έρωτα κάθε φορά. Νευρικές απολαύσεις.



Το σεξ υπάρχει επειδή είναι το πιο αγνό στοιχείο με τις πιο περίπλοκες σημασίες. Είναι ένας πολύ πλούσιος και κουβαρντάς αλλά επικίνδυνα άστατος δάσκαλος. Το μυστικό του ελέγχου (στην τέχνη μου) είναι πως δεν έχω τον έλεγχο σε άλλους τομείς της ζωής μου

Το πράγμα που δεν μπορώ να κάνω αλλά θα ήθελα πολύ, νομίζω να είμαι άντρας. Θα ήθελα να ήμουν ένα όμορφο γκέι αγόρι και να ντύνομαι όπως ντύνομαι τώρα (όχι σαν τραβεστί, αλλά με θηλυκό τρόπο)…βασικά θα έκανα τα πάντα όπως τώρα με τη μόνη διαφορά ότι θα ήμουν ένα αγοράκι με τα ίδια χαρακτηριστικά. Θα ήθελα να ξέρω πως είναι να έχεις και να χρησιμοποιείς ένας πέος. Ίσως θα πειραματιζόμουν και με κορίτσια σαν γκέι άντρας, απλά για να δω πως είναι αν και οι φερομόνες μου λογικά δεν θα με άφηναν. Θα ήμουν50/50 ενεργητική κι παθητική με το αγόρι μου. Μου αρέσει να μοιράζομαι.

Ήθελα πραγματικά να γίνω άντρας αλλά πρόσφατα έχω συμφιλιωθεί με το ότι είμαι γυναίκα και χρησιμοποιώ αυτή την πλευρά του εαυτού μου σαν μέρος της δουλειάς μου. Δεν κρύβω το στήθος μου πια όπως συνήθιζα. Αν δεις την ταινία μου «Write a book about it» θα προσέξεις ότι συνέχεια τα κρύβω. Έχω μόλις ξεκινήσει να τα δείχνω φέτος. Μου αρέσουν τώρα. Η σειρά Soft Rock είναι η πρεμιέρα του γυμνού μου στήθους σε ταινία.
Μια τυπική μέρα της ζωής μου …είναι απλά γαμημένη!

Στην Ελλάδα με σοκάρει η γραφειοκρατία. Προσπαθούσα να κάνω τα χαρτιά μου για βίζα και οι γυναίκες εκεί έβγαζαν κάτι τεράστιους φακέλους από τα '70s που ξεχείλιζαν από σφραγισμένα χαρτιά από τετράδια καθώς μικρά παιδιά έτρεχαν τριγύρω σαν τρελά ουρλιάζοντας και πετώντας σπανακόπιτες παντού. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν χρησιμοποιούν υπολογιστές. A! Και μια φορά ένας ταξιτζής φρίκαρε και άρχισε να μου φωνάζει επειδή έκλεισα την πόρτα του ταξί με δύναμη. Ο Σωκράτης και ένας φίλος μου ο Αλέξανδρος είπαν ότι ούρλιαζε επειδή είμαι Αμερικανίδα. Οι Αμερικάνοι κοπανάνε πόρτες…



Με ξάφνιασαν επίσης μερικές γριές που ήταν κάπως κακεντρεχείς. Μια είπε ότι ήθελε να με ξεμαλλιάσει επειδή φιλούσα το Σωκράτη δημόσια. Ό,τι να’ ναι! Φαίνεται ότι η ηθική στον εργασιακό χώρο είναι λίγο στάσιμη. Γενικά όμως πιστεύω ότι οι Έλληνες είναι πολύ πρόσχαροι άνθρωποι και εκτιμώ την αφοσίωση τους στην Ελληνική παράδοση, συγκεκριμένα εννοώ το φαγητό! Λατρεύω τα χόρτα και το ψητό χταπόδι και τον ταραμά. Δεν υπάρχει τίποτα σαν το ελληνικό φαγητό πουθενά. Το μόνο άλλο μέρος που πλησιάζει έστω και στο ελάχιστο την συντριπτική δόξα του. Ακόμη πρέπει να αναφέρω ότι πουθενά στον κόσμο δεν έχω δει διαμερίσματα σαν της Αθήνας με τις τέντες με σχέδια και τις εντομόμορφες βεράντες με στυλ από τα τέλη της δεκαετίας του 80. Θα ήθελα να γυρίσω ένα βίντεο που να διαδραματίζεται σε τέτοια διαμερίσματα.

Το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχω κάνει για την τέχνη; Αυτή είναι η ιδανική ερώτηση για την ταινία «Write a book about it» που στο μεγαλύτερο μέρος της είναι αηδιαστική. Έπρεπε να φτιάξω μόνη μου όλα τα σπέσιαλ εφέ και μιας και η ταινία αφορά αθάνατους που πρέπει να φάνε εντόσθια ανθρώπων που τους αγαπάνε για να κερδίσουν 10 χρόνια ακόμη αθανασίας, έπρεπε να χρησιμοποιήσω αληθινό κρέας από τα χασάπικα. Αγόραζα γαλόνια ψεύτικο αίμα από ένα βεστιάριο στο Χόλυγουντ  και έπρεπε να έχω ένα ψυγείο στα γυρίσματα με το κρέας να πλέει στο ψεύτικο αίμα. Οι ηθοποιοί μου έπρεπε να βάζουν λαχανόπικλες στο στόμα τους (που είναι το ίδιο απαίσιο) αλλά μια φορά μπήκα τόσο βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου που δάγκωσα ένα κομμάτι από την καρδιά ενός γουρουνιού με τα δόντια μου. Νομίζω ότι αυτό ήταν πολύ εμετικό αλλά δεν αηδίασα και τόσο όταν το έκανα όπως κάποια άλλα άτομα που ήταν μπροστά. Έχω βάλει πολλά πράγματα στο στόμα μου που δεν έπρεπε. Τουλάχιστον δεν τρώω fast food.

Νομίζω ότι οι αστυνομικοί και αστυνομικίνες στην Ελλάδα είναι πολύ όμορφοι. Όχι όλοι φυσικά, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς είναι νέοι και εμφανίσιμοι. Οι στολές τους είναι πολύ όμορφες επίσης. Είναι αρκετά εφαρμοστές που μου αρέσει. Αν θα έκανα ποτέ περφόρμανς με αυτούς θα διάλεγα 4 από τους πιο όμορφους για να δω που θα τους οδηγήσει ο κρυφός θυμός τους από τις διαδηλώσεις και τον ήλιο όταν τραγουδάω σε ένα τεράστιο κρεβάτι από κοχύλια με βροχή να πέφτει πάνω μας ή κάτι τέτοιο (το μικρόφωνο θα πρέπει να είναι αδιάβροχο προφανώς…)

Ακραίο σημαίνει να φτάνω στο ψηλότερο σημείο του άλλου άκρου από οτιδήποτε κάνω, κάτι που ήταν πάντα δύσκολο για μένα να το κάνω συγκεκριμένο. Από τη μία άκρη είμαι μια ποπ σταρ και από την άλλη μια πορνοστάρ … και κάπου εκεί ανάμεσα υπάρχει και η εικαστικός. Αν κάνω την αναλογία με τα ψητά της σούβλας, υποθέτω ότι ο αληθινός καλλιτέχνης θα ήταν η κοιλιά του γουρουνιού και θα αφήσω σε σένα να αποφασίσεις ποια άκρη του γουρουνιού είναι η ποπ και ποια η πορνό! Αν προσέξεις η τέχνη μου δεν είναι ούτε ποπ, ούτε καθαρά πορνό με την κλασσική έννοια. Ίσως είμαι απλά μια σταρ που είναι παραδοσιακή. Στην πραγματικότητα πάντοτε πίστευα ότι σταρ είναι αυτός που έχει παγκόσμια φήμη και πολλά λεφτά, τα οποία εγώ δεν έχω, αλλά θα μπορούσα να είχα. Να γιατί χρησιμοποίησα μόλις αυτή τη λέξη. Αν έκανα τα ακραία πράγματα που καμιά φορά φαντάζομαι, πιθανότατα να ήμουν στη φυλακή τώρα ισόβια (δεν θα μου επέβαλλαν τη θανατική ποινή, επειδή έχω πολύ πλάκα!) Όσον αφορά τη σκοπιμότητα, θα έλεγα ναι, τα περισσότερα πράγματα που παρουσιάζω στον κόσμο γίνονται σκόπιμα. Αλλά από την άλλη, πολλά από αυτά που κάνω είναι ενστικτώδη όπως ένα ζώο. Οι ζωντανές μου εμφανίσεις είναι πολύ ασυγκράτητες και συνήθως απρογραμμάτιστες. Νοιώθει κάποιος πόθο, φόβο ή πόνο σκόπιμα;




Πιθανόν να το κάνω για να προκαλέσω. Θέλω να διεγείρω όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά και τον θεατή. Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη, γεμάτη περιορισμούς και βαρετή. Μερικές φορές είναι ωραίο να ξέρεις πως υπάρχουν καλλιτέχνες που φτιάχνουν τέχνη, ικανή να σε εξιτάρει και να σε διεγείρει. Θέλω να προκαλέσω τον εαυτό μου αρχικά και τελικά καταλήγω να προκαλώ και άλλους.   
Πάντα υπάρχει κάποιος που θα ενοχληθεί. Παρά την υπερβολική σκληρότητα και απόλυτη κακία της ανθρωπότητας, στον κόσμο ακόμη αρέσει να εκνευρίζεται με το σεξ. Η ευθιξία είναι ένα περίεργο πράγμα. Ακόμη δεν το πολύ-καταλαβαίνω. Είναι φόβος ή κακία; Στα αλήθεια μερικές φορές το σεξ μπορεί να είναι κακό, αλλά μόνο όταν μπει σε λάθος πλαίσιο. Και αρκετός κόσμος είναι τόσο εθισμένος στη βία ως μέσο διασκέδασης, που δεν σημαίνει και τίποτα το να βλέπουν μια εικόνα ωμής βίας (όπως μια εικόνα από τον πόλεμο ή κάτι παρόμοιο). Είναι αστείο που οι ρώγες μια γυναίκας είναι ακατάλληλες για κάτω των 17, αλλά όταν αποκεφαλίζουν κάποιον θεωρείται κατάλληλο θέαμα. Είναι λεπτή η γραμμή. Οι άνθρωποι θέλουν να δουν τι μπορεί να γίνει, τι μπορεί να φανταστεί κάποιος και από την άλλη θέλουν να αγνοούν αρκετά από αυτά που γίνονται στην πραγματικότητα (ειδικά οι Αμερικάνοι). Προσωπικά δεν προσβάλλομαι που κάποιοι ενοχλούνται με τη δουλειά μου. Είναι θέμα επιλογής αυτού που βλέπει. Αν η δουλειά μου προσβάλει τους ανθρώπους, τότε μακάρι να μπορούσα να γίνω ακόμη πιο προσβλητική, επειδή τουλάχιστον θα κάνω κάποιον να νοιώσει κάτι. Αρκετοί μου λένε να χαμηλώσω λίγο τους τόνους για να μπορέσω να κάνω μια καριέρα στην ποπ. Έτσι προσπάθησα να «ανοίξω» λίγο το χρώμα, αλλά παραλίγο να πεθάνω κατά τη διαδικασία. Όποτε, ας πάνε να γαμηθούν. Γιατί να αρνηθώ αυτό που είμαι ή αυτό που μπορεί να γίνω; Θέλω να είμαι ευτυχισμένη καλλιτεχνικά πάνω από όλα. Είμαι μια εγωίστρια καλλιτέχνιδα.


      
Το ειρωνικό είναι ότι για το SoftRock φιλμ ακούω σχόλια μέσω τρίτων. Κανείς δεν με πιάνει προσωπικά για να μου μιλήσει για τη δουλειά μου (εκτός από μερικούς στενούς μου φίλους που έχουν λάβει μέρος στη διαδικασία). Τέλοσπαντων, ότι έχω ακούσει γενικά είναι καλό. Και τα άσχημα είναι συχνά κλισέ φράσεις του τύπου «ενοχλήθηκα», ξέρεις, από χριστιανές μάνες και τέτοια.   
Τώρα που έχω μετακομίσει ξανά στο LA, προσπαθώ να κυκλοφορήσω το δίσκο μου (Wet Look) για να μπορέσω να περιοδεύσω και να ξεδώσω πάνω στη σκηνή όσες περισσότερες βραδιές/μέρες στη σειρά γίνεται. Στα εικαστικά και ποπ πορν νεότερα, δουλεύω πάνω στο SoftRock3 με τον Σωκράτη Μήτσιο αυτή τη στιγμή. Θα ήθελα να προσλάβω την ηθοποιό Paz De La Huerta στο τέταρτο μέρος. Δεν ενθουσιάζομαι με ανθρώπους από την τηλεόραση, αλλά κόλλησα από το πώς αντιλαμβανόταν το σεξ μπροστά στην κάμερα (στο Boardwalk Empire). Θα ήθελα επίσης να έχει δελφίνια με πιο τρομακτικό τρόπο από ότι συνήθως απεικονίζονται. Η φιλία αναμεμειγμένη με το φόβο της προδοσίας, σε ένα ζώο που μοιάζει ότι χαμογελάει συνέχεια.

Ξεκίνησα το πρόγραμμα Kickstarter για να μπορέσω να το χρηματοδοτήσω, αν και ακούγεται κάπως cheesy και ξέρασα αρκετά καθώς το έκανα. Προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν το Σωκράτη και μένα σε ένα σπίτι στο Μαρακές και στην Ύδρα, στην Ελλάδα, για το 4ο φιλμ, αλλά πρέπει να βγάλω λεφτά για την πτήση. Τώρα, απλά θέλω να κάνω όσο περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις μπορώ. Έκανα μερικά live σε στριπτιτζάδικα και ήταν καταπληκτικά. Είναι τα πιο φιλικά και κερδοφόρα μαγαζιά που υπάρχουν!   

Τα δύο πρώτα φιλμ της σειράς SoftRock (ακολουθούν άλλα δύο που πρόκειται να γυριστούν στην Ελλάδα) προβλήθηκαν στο Κέντρο Pompidou στο Παρίσι στα πλαίσια της έκθεσης A shaded view of fashion film. Στα φιλμ που ακολουθούν συνεργάζονται με τη Νορβηγίδα συγγραφέα Edy Poppy, ενώ μέσω του Kickstarter μπορεί να γίνεις χρηματοδότης του πρότζεκτ και να αποκτήσεις συλλεκτικό υλικό από τις ταινίες.

http://www.kickstarter.com/projects/actually/softrock




back to main