Το άλμπουμ με τις ζωγραφιές της κυρίας Έφης
the ough! team

Αναμνήσεις γεμάτες χρυσόσκονη και αθωότητα.

Αν υπήρχε ισοδύναμο των animation την εποχή που η τηλεόραση στην Ελλάδα ήταν επιστημονική φαντασία, αυτό δεν θα ήταν άλλο από τις “ζωγραφιές”: καρτέλες με ζωγραφιές που δεν ήταν αυτοκόλλητα και παρίσταναν παραμύθια και θέματα της εποχής. 

Η Έφη Πανάγου άνοιξε το σύνθετο στο σαλόνι, ανέβηκε σε μια πολυθρόνα να φτάσει τα πάνω συρτάρια και κάτω από σωρό καλοδεμένων βιβλίων, έβγαλε ένα τσακισμένο παλιό τετράδιο με εξώφυλλο ζελατίνης. Το άνοιξε, μας έδειξε τις δεκάδες ζωγραφιές και με αργή φωνή παραμυθούς άρχισε να διηγείται την ιστορία του άλμπουμ σαν το πιο μαγικό όνειρο. 

«Γυρνώντας πίσω στον χρόνο, στο 1965, θυμάμαι ένα μικρό κορίτσι που μάζευε πενήντα λεπτά ή το πολύ μία δραχμή αν τα κατάφερνε, για να πάει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς να μαζέψει ζωγραφιές με ασημόσκονη. Ήταν ό,τι πιο πολύτιμο είχε. Τότε δεν υπήρχε η τηλεόραση να απασχολούνται τα παιδιά, μόνο κανένα κλασικό εικονογραφημένο από τρίτο χέρι, [το χε διαβάσει ο αδερφός, ξάδερφος κλπ] και κανένα παραμύθι. Οι “ζωγραφιές” ήταν ζωγραφισμένες με όμορφα χρώματα, καλοσχεδιασμένες, γεμάτες με χρυσόσκονη, διηγούνταν ιστορίες. Σε όλο το δημοτικό είχα αυτό το πάθος: έτρεχα και έπαιρνα ό,τι καινούριο ερχόταν. Αν μάλιστα ο αδερφός μου, το μεγάλο πειραχτήρι, ερχόταν και  μου έσκιζε καμία την ώρα του καβγά, ήταν αφορμή πολέμου.

Μεγάλωσα, έφυγα από το Παγκράτι, πήγα στην Πεντέλη και το μόνο πράγμα που διέσωσα ήταν οι ζωγραφιές μου. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα και όταν το πρώτο μου παιδί άρχισε να καταλαβαίνει, του έδειξα το άλμπουμ με τις ζωγραφιές, σαν ένα θησαυρό που είχα φυλάξει για εκείνο. Οι ζωγραφιές είχαν πλέον κιτρινίσει, παλιώσει, είχε φύγει η πιο πολλή από την ασημόσκονη, αλλά για εμένα ήταν ανεκτίμητες. Βλέποντάς τες συγκινούμαι, γιατί μέσα από αυτές βλέπω το κοριτσάκι που κάποτε ήμουν και τώρα μεγάλωσε πολύ. Η αγαπημένη μου ζωγραφιά είναι το παραμύθι της Σταχτομπούτας. Η τελευταία φορά που έπεσαν στα χέρια μου ζωγραφιές ήταν δώρο του γιου μου. Έτυχε και βρήκε μερικές καρτέλες σε ένα βιβλιοπωλείο στην Κολοκοτρώνη στην Αθήνα. Σίγουρα κάπου εκεί έξω υπάρχουν ακόμα ζωγραφιές, για να θυμίζουν μία άλλη εποχή.

Είχα και μία συλλογή με κούκλες πλαστικές με όμορφα μάτια. Είχα αραπίνες, είχα και μία μεγάλη από την Ισπανία που την στολίζαμε επάνω στο κρεβάτι της μαμάς κάθε Κυριακή, με το φουστάνι της το πλουμιστό. Η τελευταία κούκλα που απέκτησα, την έφερε ο άντρας μου από την Κέρκυρα και ήταν το πρώτο και μοναδικό αγόρι της συλλογής. Τις κούκλες μου τις χάρισα κάποτε σε μια ανηψιά μου. Όταν την επισκέφτηκα μετά από καιρό, τις βρήκα στο κήπο ακρωτηριασμένες, πεταμένες εδώ και εκεί. 

Εννοείται ότι σήμερα τα παιδιά έχουν τόσα πολλά άλλα ερεθίσματα που δεν τα αφορούν πλέον οι ζωγραφιές ή οι παλαιικές μου κούκλες. Εκείνη την εποχή, όμως, δεν υπήρχε τίποτα άλλο να σε συνδέει με το παραμύθι.

Μετά την συνέντευξη, η αναζήτηση για ζωγραφιές μας οδήγησε σε έναν γερμανό κατασκευαστή. Αυτή είναι η επίσημη ιστοσελίδα του: ef-scraps.com



back to main