Ντοκιμαντερίστες ενωμένοι, ποτέ ηττημένοι
Φιλίππα Δημητριάδη

In feature films the director is God; in documentary films God is the director. 

Η Μυρτώ και ο Δημήτρης είναι δύο από τα μέλη της ομάδας Docutrance, μιας κοινότητας για το δημιουργικό ντοκιμαντέρ, που δημιουργήθηκε το φθινόπωρο που μας πέρασε. Σκοπός των ανθρώπων του Docutrance είναι να φέρουν κοντά όσους νέους κινηματογραφιστές, οπτικούς καλλιτέχνες και κοινωνικούς επιστήμονες θέλουν να μοιραστούν την αγάπη, τις εμπειρίες και τις ιδέες τους για το ντοκιμαντέρ.

Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της, η ομάδα θα διοργανώνει κάθε χρόνο, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο, έναν κύκλο ανοιχτών εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν προβολές, εργαστήρια και Masterclasses με ξένους δημιουργούς καθώς και προβολές που θα γίνονται στο χώρο του Booze, αλλά και εργαστήρια στο Frown στου Ψυρρή.

Οι δύο νέοι ντοκιμαντερίστες, πέρα από τις δράσεις της ομάδας στην οποία συμμετέχουν, μίλησαν και για τις δυσκολίες του δημιουργικού - αλλά και του ντοκιμαντέρ εν γένει - στην Ελλάδα του 2014, το πρώτο ντοκιμαντέρ που είδαν ποτέ, αλλά και τα προσωπικά τους projects.

Φώτο: Eftychia Vlachou

Μ&Δ: Εμείς δεν συμμετείχαμε στη σύλληψη της αρχικής ιδέας. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που το ξεκίνησαν είχαν αρχικά στο μυαλό τους κάτι πολύ απλό. Να καλύψουν ένα κενό που υπήρχε στην Αθήνα – γιατί στην Θεσσαλονίκη είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα με το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ – σχετικά με το κομμάτι της ανάδειξης του ντοκιμαντέρ στις διάφορες μορφές του, με περισσότερη έμφαση στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει ιδιαίτερα το δημιουργικό ντοκιμαντέρ. Τα περισσότερα είναι ιστορικά ή ρεπορταζιακά. Αντιθέτως το δημιουργικό ντοκιμαντέρ σου δίνει μεγάλη ελευθερία και μπορείς να το εντάξεις σε οτιδήποτε είδος ντοκιμαντέρ κάνεις.

Υπάρχει η λογική ενός δικτύου αλληλεγγύης, με την λογική ότι αν ένας ντοκιμαντερίστας έχει την ανάγκη να φτιάξει κάτι, οι άνθρωποι που ανήκουν στην ομάδα του Docutrance μπορούν να τον βοηθήσουν να το κάνει. Δηλαδή, παραγωγή, φωτογραφία, κάμερα, ήχο, έρευνα. Και βέβαια με εναλλαγές. Είναι δηλαδή σαν μια πλατφόρμα.

Ξεκινήσαμε και εργαστήρια πρόσφατα, όπου μπορείς να φέρεις το project σου και να συζητήσουμε επί τούτου. Τι θα μπορούσες να κάνεις για να βρεις ιδέες, χρηματοδότηση, προσέγγιση, τους ανθρώπους που χρειάζεσαι για να το εκτελέσεις.
Για να φτάσεις να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ συμβαίνουν πολλά πράγματα ενδιάμεσα. Είναι μια δύσκολη διαδικασία. Ο σκοπός είναι να είμαστε στην ίδια ομάδα. Εμείς είμαστε εδώ και θέλουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Δεν κάνεις εύκολα ντοκιμαντέρ αφιλοκερδώς. Θα σου πάρει χρόνια. Αν κάποιος έχει τα χρήματα να κάνει ένα ντοκιμαντέρ, δεν νομίζω ότι θα το κάναμε αφιλοκερδώς. Θα δούλευα με αυτόν και για αυτόν. Αν δεν τα έχει όμως και έμπαινε στη διαδικασία του low budget, προφανώς θα τον βοηθούσαμε με κάποιον τρόπο. Δεν πάμε να κάνουμε ο ένας το ντοκιμαντέρ του άλλου. Δεν είναι εφικτό αυτό. Έχουν δημιουργηθεί συνεργασίες όμως μέσα απ’ τις διάφορες ομάδες, σε όλων των ειδών τα πλαίσια. Αφιλοκερδώς και μη.  

Για παράδειγμα υπάρχει μια κάμερα, την οποία έχουν πολύ λίγα άτομα στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ λίγα κομμάτια. Δεν είναι μια ακριβή κάμερα, αλλά είναι τρομερά χρήσιμη για ντοκιμαντέρ. Οπότε αυτό που προτάθηκε είναι να γίνει ένα workshop για documentary filmmaking που απαιτεί συγκεκριμένα αυτή την τεχνολογία. Να μαζευτούν αυτοί οι πέντε που το ξέρουν να μπορούν να το μεταδώσουν στους άλλους και να γίνει κάτι ενδιαφέρον.

Δημήτρης: “Προσωπικά, εγώ, δεν πιστεύω πια στο τσάμπα ή στο δωρεάν. Νομίζω κανένας μας δεν πιστεύει πια. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι μέσα στις δεδομένες συνθήκες και με ρεαλισμό, να μπορέσεις να κάνεις πράγματα. Νομίζω ότι έχει λειτουργήσει πρακτικά, γιατί έχεις πιο σαφείς αναφορές. Θα πεις «θα πάω στα παιδία.».”
Μ&Δ: Το δημιουργικό ντοκιμαντέρ, δεν είναι κάτι καινούριο. Απλά έχοντας τόσα χρόνια ως μοναδικό μέσο την τηλεόραση για να βλέπουμε ντοκιμαντέρ – και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης φυσικά – δεν έχουμε εξελιχθεί, δεν έχουμε καταλάβει ότι το ντοκιμαντέρ έχει γίνει πλέον ένα δυνατό χαρτί του filmmaking. Αυτό το βλέπουμε σε άλλες χώρες. Ξοδεύονται πολλά χρόνια και πολλά χρήματα για να φτιαχτεί ένα ντοκιμαντέρ με σοβαρό αντίκτυπο στους θεατές του. Δεν είναι μόνο μια πληροφορία που παίρνεις, είναι μια ταινία.

Όπως σε όλους τους χώρους, έτσι και στο χώρο του ντοκιμαντέρ οι νέοι άνθρωποι που ξεκινάνε δεν έχουν από πού να πιαστούν. Εφόσον δεν έχουμε μια κρατική τηλεόραση να μας στηρίζει, δεν έχουμε κάποιο δίκτυο και η μόνη πλατφόρμα που αυτή τη στιγμή αναπτύσσεται το δημιουργικό ντοκιμαντέρ της Ελλάδας, είναι το διαδίκτυο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άνθρωποι με πολύ καλές δουλείες, πολύ καλές ιδέες, τεχνογνωσία, έχουν παρακολουθήσει τα νέα μέσα, αλλά δεν έχουν κάποιο χώρο να αξιοποιήσουν αυτές τις δυνατότητες κι αυτές τις γνώσεις. Εμείς σε αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε να δώσουμε χώρο. Εννοείται ότι υπάρχουν εταιρίες παραγωγής που κάνουν ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα, αλλά είναι παρά πολύ λίγες. Είναι ένα μέσο πολύ αυτοσχεδιαστικό το ντοκιμαντέρ και με πάρα πολλές δυνατότητες και δεν αξιοποιείται, επειδή αυτή τη στιγμή στη χώρα μας κανένας δεν το προωθεί όσο θα ‘πρεπε, από τα mainstream μέσα.

Στον ισαπνόφωνο χώρο έχει μεγαλύτερη απήχηση ο όρος «δημιουργικό ντοκιμαντέρ». Δεν ξέρω ποιος επινόησε τον όρο, όποτε δεν ξέρω πώς μπορείς να αποσαφηνίσεις αν κάτι είναι ντοκιμαντέρ ή όχι. Είναι πάντως κάτι που ξεφεύγει από το πάω παίρνω μια συνέντευξη, βάζω και τρία πλάνα και έχω καλύψει το θέμα. Αυτό δε το θεωρούμε ντοκιμαντέρ. Ακόμα και σε μια δοκιμιακού τύπου ταινία μπορεί να μπει η δημιουργικότητα.

Δημήτρης: “Υπάρχουν πολλά ντοκιμαντέρ που εγώ θα τα χαρακτήριζα ακαδημαϊκά, όπου ουσιαστικά στήνουν ανθρώπους σε πολύ ελεγχόμενα περιβάλλοντα, καλοφωτισμένα, με διαφημιστική εικόνα, οι οποίοι λένε μια ιστορία. Είναι κάτι που συναντάς κυρίως σε μουσικά/ βιογραφικά ντοκιμαντέρ. Για παράδειγμα όπως αυτό που έγινε για τον Paul Weller. Ήταν πολύ glossy ας πούμε. Παραπέμπει στο χολιγουντιανό σινεμά στην ουσία.”

Η ουσία του δημιουργικού ντοκιμαντέρ είναι να προσεγγίσει το θέμα του, όποιο κι αν είναι αυτό, με δημιουργικό τρόπο, όχι να πάρω μια κάμερα κι απλά να τραβάω. Δημιουργικό μπορεί να είναι ακόμα και το πώς προσεγγίζω εγώ το θέμα μου, πώς επηρεάζει εμένα και να στο αφηγούμαι αυτό και μετά να μιλήσουν και άλλοι άνθρωποι για το πώς επηρεάζει την καθημερινότητα τους, μέχρι το ότι κάνω κάτι σαν αυτό που έκανε ο Patricio Guzmán στο Nostalgia de la luz. Ξεκίνησε με το σύμπαν και το ότι στο σύμπαν δεν υπάρχει παρελθόν, αλλά μόνο μέλλον. Μετά το πήγε στην έρημο, όπου ο Πινοσέτ έθαβε τους εξαφανισμένους. Δηλαδή δεν ξεκίνησε από το θέμα αυτό καθ’ αυτό, αλλά από το αστεροσκοπείο που υπάρχει σε αυτή την έρημο. Δηλαδή παίρνεις το θέμα σου και το περιτριγυρίζεις από παρά πολλές γωνίες. Είναι κάτι πιο βιωματικό το δημιουργικό ντοκιμαντέρ. Αλλά επειδή υπάρχει μια παρεξήγηση, να διευκρινίσω ότι δεν πρόκειται για κάτι με μηδενικό εξοπλισμό, δεν είναι low budget. Μιλάμε για καλό ήχο, καλή φωτογραφία, χωρίς όμως να είναι στημένο.

Και για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει διαφορά στην ποιότητα του εξοπλισμού, η κάμερα που χρησιμοποιήθηκε στη Ζωή της Αντέλ, είναι μια κάμερα με την οποία γίνονται τρομερά ντοκιμαντέρ.

Από την άλλη, ίσως είναι λίγο αντιφατικό, αλλά όλοι νομίζω έχουμε κάνει ταινιάκια τα οποία τα έχουμε κάνει με μηδενικό εξοπλισμό και αυτή είναι και η δύναμη του ντοκιμαντέρ, το ότι μπορείς να αυτοσχεδιάσεις. Μπορείς τελικά να το κάνεις και χωρίς το budget που χρειάζεσαι αλλά θα χάσεις μερικά χρόνια απ’ τη ζωή σου. Μιλώντας εκ πείρας. (γέλια)

Αυτή τη στιγμή τρεις άνθρωποι που έχουν έρθει στην ομάδα μας, έχουν αρκετό υλικό στα χέρια τους για να ξεκινήσουν τη δική τους δουλειά. Αυτές οι δουλείες αγγίζουν το θέμα της κρίσης, ακριβώς γιατί γίνονται μέσα σ’ αυτήν. Δεν είναι όμως αυτός ο κύριος στόχος μας. Με την κρίση ασχολούνται όλοι. Εμείς πρέπει να δούμε τι άλλο συμβαίνει. Θέλουμε να στείλουμε τα μηνύματά μας από εδώ που βρισκόμαστε, αλλά ακόμα και το θέμα της κρίσης μπορείς να το αγγίξεις χωρίς να μιλήσεις γι’ αυτήν.

Οι προβολές και τα σεμινάρια είναι ανοιχτά σε όλους. Τα workshops αφορούν και τους σπουδαστές του χώρου, είναι λίγο πιο εξειδικευμένο. Έχουμε αρχίσει να καλούμε και ανθρώπους από το εξωτερικό και θα κάνουμε πιθανότατα κι ένα master class μετά το καλοκαίρι, σε συνεργασία με την Ολλανδική Πρεσβεία. Σε καθημερινό επίπεδο, είμαστε εμείς, που μεταφέρουμε τις γνώσεις μας ο ένας στον άλλον. Ο καθένας είναι εξειδικευμένος σε κάποιο τομέα του ντοκιμαντέρ, ένας στο ακαδημαϊκό, άλλος στο ιστορικό… Και είναι κυρίως άνθρωποι που έχουν σπουδάσει έξω και έχουν τη γνώση και την εμπειρία, την οποία έχουν αποκτήσει με πολύ κόπο. Έχουμε ανάμεσά μας και ανθρώπους που δεν το έχουν σπουδάσει καν και είναι από τους πιο δυνατούς της ομάδας μας. Η εμπειρία παίζει σημαντικό ρόλο, ειδικά στις εφαρμοσμένες τέχνες.

Το Docutrance επιτελεί κι αν άλλο ρόλο. Νομίζω ότι πλέον δεν μπορούν οι νέοι άνθρωποι να βρουν με ευκολία 15.000 ευρώ ας πούμε, για να πουν «θα πάω να σπουδάσω έξω». Οπότε μπορεί να έρθει κάποιος στο Dοcutrance, να παρακολουθήσει και να αποκτήσει την απαραίτητη κατάρτιση. Επίσης δεν υπάρχουν και παραγωγές ώστε να μπορεί να πάει ένας νεοσσός και να μάθει. Είναι πολύ συρρικνωμένη η σκηνή. Το να δημιουργηθεί μια κοινότητα επίσης δεν είναι μόνο θέμα δημιουργίας συνεργασιών ή χρηματοδότησης, αλλά είναι και ένα μεγάλο ψυχολογικό boost, το να ανήκεις κάπου. 

Τα ντοκιμαντέρ που επιλέγουμε για τις προβολές γίνονται μετά από συζήτηση. Ο καθένας έχει μια ροπή προς ένα κομμάτι, τα βάζουμε σε μια λίστα, κάνουμε μια σύμπτυξη και αποφασίζουμε.

Ξένες πρεσβείες, αν τους κάνεις μια σοβαρή πρόταση, προτίθενται αμέσως να πληρώσουν τα έξοδα, για να προβληθεί το ντοκιμαντέρ σε κάποια άλλη χώρα. Εδώ αντίστοιχα δε συμβαίνει αυτό. Και μάλιστα έχει τύχει να ζητήσουν ξένες πρεσβείες ελληνικό ντοκιμαντέρ και έχει σταλεί λάθος μπομπίνα. Μιλάμε για αυτοκτονική λογική.  Ζητάνε ελληνικά ντοκιμαντέρ απ’ έξω, αλλά δεν υπάρχει κανένα δίκτυο στήριξης. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει η ομάδα μας. Μέσα απ’ το δίκτυο που θα δημιουργήσουμε, το οποίο ευελπιστούμε να γίνει διεθνές, ευχόμαστε να δυναμώσει η σκηνή του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα. Για να πούμε και ένα καλό πράγμα όμως είναι η Ελληνική διανομή ταινιών εν γένει παραμένει μια από τις καλύτερες, σε σχέση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Απλά γίνονται και διάφορες αστοχίες.

Μυρτώ: “Σπούδασα δημοσιογραφία στην Αγγλία, γύρισα στην Ελλάδα, είδα τη σημαίνει να είσαι δημοσιογράφος εδώ και έφυγα όπως ήμουν και πήγα στην Ισπανία, γιατί κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος να κάνω αυτό που θέλω και να ασχοληθώ με κοινωνικά θέματα και να επηρεάσω των κόσμο, είναι να σπουδάσω ντοκιμαντέρ. Έκανα λοιπόν το μεταπτυχιακό μου εκεί, δούλεψα και αρκετά χρόνια σε παραγωγές κι έπειτα ξαναγύρισα πάλι στην Ελλάδα. Αφού εργάστηκα κι εδώ σε κάποιες παραγωγές – όχι ντοκιμαντέρ – αποφάσισα να ξεκινήσω, κάνοντας την πρώτη μου απόπειρα μετά από εννιά χρόνια σπουδών. Στην αρχή ξεκίνησα εντελώς αυτοσχεδιαστικά και μετά από πέντε χρόνια εξελίχθηκε σε ένα πιο συλλογικό project, το “Life in a City Full of Errors”.  Είναι ένα ντοκιμαντέρ που ασχολείται με την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων και αγγίζει κοινωνικά θέματα. Να κατανοήσουμε τον άλλο, να τον δεχτούμε, να τον γνωρίσουμε. Τώρα το Life in a City Full of Errors ασχολείται με το on line documentary και συγκεκριμένα το cross media documentary, όπου ουσιαστικά δεν προσπαθείς μόνο να βρεις θεατές, αλλά και ανθρώπους που θα επέμβουν με δικό τους υλικό, με δικές τους πράξεις και τα δικά τους κοινωνικά δίκτυα στην ιστορία που εσύ κτίζεις.

Δεν είναι εύκολο πράγμα να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ. Βγαίνεις έξω μιλάς με παραγωγούς και σου λένε «Μπράβο, είναι πολύ καλό, αν αποφασίσεις να το φέρεις στη Νορβηγία (π.χ.) θα σε στηρίξουμε.», αλλά που να βρεις τα χρήματα εσύ να μεταφέρεις ένα project που ξεκινάει στην Αθήνα, όταν η ΕΡΤ δε σε στηρίζει; Είναι πολύ απογοητευτικό. Μια δουλεία που θα μπορούσε να έχει γίνει μέσα σε δύο χρόνια, μου πήρε πέντε και με μηδενική συμμετοχή από κάποιο φορέα εδώ στην Ελλάδα που να ασχολείται με το οπτικοακουστικό narrative. Θυμώνεις, απογοητεύεσαι… Αλλά δε το βάζω κάτω. Λέω, κάτσε, δε γίνεται να μου λένε όλοι πόσο καλό είναι κι εγώ να τα παρατήσω.

Όταν πήγα να σπουδάσω είδα το πρώτο μου ντοκιμαντέρ, ήταν το “La Jetée” του Chris Marker, που είναι τόσο δημιουργικό που δύσκολα το λες ντοκιμαντέρ. Είναι περισσότερο short movie. Εκεί βασίστηκε και το “12 Monkeys”.

Δημήτρης: “Νομίζω ότι το πρώτο ντοκιμαντέρ που είδα, ήταν το “Gimmie Shelter” που έγινε για την δολοφονία του Meredith Hunter κατά τη διάρκεια της συναυλίας των Rolling Stones στο Altamont. Συνδυάζει τα στοιχεία του δημιουργικού με το ρεπορταζιακό ντοκιμαντέρ. Το πιο ενδιαφέρον μάλιστα είναι μια σκηνή, όπου έχουν βάλει τους Rolling Stones να παρακολουθήσουν τα συμβάντα αυτά και καταγράφουν τις αντιδράσεις τους. Λέει πολλά και για τον άνθρωπο και για τη μαζική κουλτούρα. Εκεί κατάλαβα κάποια πράγματα για το ντοκιμαντέρ. Ήμουν 14 όταν το είδα, στην ΝΕΤ, τότε υπήρχε κρατική τηλεόραση. (γέλια)

Το βασικότερο πράγμα που έχω κάνει ήταν το ντοκιμαντέρ για τους Last Drive. Εκεί έμαθα πολλά πράγματα. Εκτελέστηκε με χειροποίητο τρόπο, δεν είναι κάποια πρωτότυπη σύλληψη, αλλά ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Το πρώτο μου πτυχίο είναι στη Θεωρία του Σινεμά.  Έχω σπουδάσει επίσης σενάριο – σκηνοθεσία με κατεύθυνση “fiction”. Δεν σκεφτόμουν το ντοκιμαντέρ τότε. Δεν είμαι πλέον σίγουρος ότι χρειάζεται εξειδίκευση για το ντοκιμαντέρ. Όταν σπουδάζεις σινεμά, είναι η καλύτερη αφορμή να βλέπεις πολλές ταινίες. Μπορεί να βλέπαμε και δύο ταινίες την ημέρα, επί πέντε χρόνια. Έτσι μαθαίνεις. Η σινεματέκ ταινιοθήκη είναι τελικά το μέρος για να μάθεις.

Υπάρχει ένα «επικό» ντοκιμαντέρ το οποίο «δε» δουλεύω εδώ και τρία χρόνια και δε ολοκληρωθεί ποτέ. (γέλια) Είναι πολύ φθηνό και για τους λόγους που είπαμε πριν δεν έχει πιθανότητες να πραγματοποιηθεί. Έχει θέμα το πιο παλιό μπαρ της Αθήνας, το “Au Revoir”. Αυτό τον καιρό προτιμώ να δουλεύω με άλλους και για άλλους. Σε γερνάει λίγο η ευθύνη που έχεις όταν δημιουργείς κάτι δικό σου, σε καταστρέφει. Και γι’ αυτό όταν τελειώνεις δε μπορείς να δεχτείς μια κριτική οποιουδήποτε είδους. Σου λέει ο άλλος «Οκ, θα μπορούσε όμως να ήταν…», «Όχι.». Είναι αυτό που είναι και δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, όταν έχεις κάνει τόσο κόπο.”

Μ&Δ: Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα δίκτυο , είτε δημόσιο, είτε ιδιωτικό να στηρίξει τους δημιουργούς. Πώς θα υλοποιήσουμε εμείς τις δουλείες μας; Παραγωγοί ντοκιμαντέρ που κάνουν την δουλεία τους όπως πρέπει, υπάρχουν πολλοί λίγοι. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης με τον ντοκιμαντερίστα. Γι’ αυτό και πολλοί δημιουργοί κάνουν την παραγωγή μόνοι τους. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο. Θα σου πάρει εκατό χρόνια να το κάνεις. Και οι νέοι άνθρωποι που μπαίνουν στο χώρο δεν ανήκουν σε κανένα δίκτυο. Κανένας δεν παίρνει το ρόλο του μέντορα και τελικά δε γίνεται τίποτα. Για όλους αυτούς τους λόγους δημιουργήθηκε η ομάδα Docutrance. Δε θα σταματήσει ποτέ, θα μεγαλώσει και θα γίνει πολύ δυνατό. Εδώ θα μπορεί ο νέος ντοκιμαντερίστας να μάθει ό,τι χρειάζεται για να ξεκινήσει στο χώρο. Μεγαλώνει και η ομάδα μας συνέχεια. Ο στόχος μας είναι να συνεργαζόμαστε ο ένας με τον άλλο, να δημιουργούμε άρτια έργα και να μπορούμε να επικοινωνούμε την ύπαρξη τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

facebook page: https://www.facebook.com/docutrance?fref=ts

cityoferrors.com

http://igg.me/p/184423

Το εργαστήριο "City of Erors" θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο Frown την Τρίτη 15 Απριλίου.  More info στην OUGH! Agenda. 


Booze Cooperativa

Κολοκοτρώνη 57

τηλ: +30 2155508834

http://www.boozecooperativa.com/



back to main