Οι βρώμικοι experimental ήχοι των Trashy Cord
Διονύσης Ανεμογιάννης

Τα μπλιμπλίκια του Αλέξανδρου, το Tenori-on και το παλλόμενο σύμπαν της κουκκίδας.

Συναντήσαμε τους Trashy Cord ένα απόγευμα στην Γλυφάδα. Το κασετοφωνάκι μου γέμισε θόρυβο, κουβέντες μουσικές, αστεία και ανέκδοτες ιστορίες. Ο πειρα(γ)ματισμός του ασυμβίβαστου διδύμου σε δύο χιλιάδες λέξεις, μερικά snapshots και δυο soundcloud. Καλό; Όχι, ας αυτοσχεδιάσουμε πάλι!

O Αλέξανδρος και ο Μάνος είναι φίλοι περίπου δέκα χρόνια. Συνήθιζαν να παίζουν new wave, να ανταλλάσσουν απόψεις περί μουσικής, να μαλώνουν και να εκτονώνονται μέσα από αυτή. Στην αρχή πιο ροκ, αυτοσχεδίαζαν με μπάσα και υπολογιστή, στην συνέχεια ως συγκρότημα σε πιο πειραματικές συντεταγμένες. «Όποτε  έχω προβλήματα τον παίρνω τηλέφωνο να έρθει να παίξουμε μουσική», λέει ο Άλεξ, «Δεν μιλάμε πολύ, παίζουμε μία ώρα, μας περνάει το πρόβλημά και μετά μπορούμε να συζητήσουμε τα νέα μας».

Photo: Tomoko Rin

Η πρώτη τους επίσημη συμμετοχή ως συγκρότημα έγινε στις Σέρρες, σε ένα φεστιβάλ που οργάνωσε ο Άγγελος Κυρίου μαζί με τους Urbanoise. Εκεί ξεκίνησε και η αρχή της βασικής τους διαμάχης: το όνομα. «Δοκιμάσαμε ένα εκατομμύρια ονόματα», λένε κοιτώντας με χαμογελαστοί. «Τελικά στις Σέρρες βγήκαμε και παίξαμε ως The North Atlantic Oscillation. Ωστόσο, επειδή υπήρχε και άλλη μπάντα στο Myspace με ίδιο όνομα, ο Άλεξ δεν ήθελε». «Ναι, το παραδέχομαι. Μόνο και μόνο που πήγαινα για ύπνο και σκεφτόμουν ότι κάποιος με το ίδιο όνομα έπαιζε παρόμοια μουσική, τρελαινόμουν!». «Και το live;» τους ρωτάω; «Α, ναι, ήταν καταστροφή, μην  το ψάχνεις!».

Παίζαμε σε ένα χώρο σαν σφαγείο, άδειο με πλακάκια και υποτυπώδη μέσα παραγωγής ήχου. Ήρθε τότε ένας κύριος περίπου εξήντα χρονών, μας άκουσε λίγο, έφερε ένα κλαρίνο και άρχισε να παίζει. Εγώ κατευθείαν, του έδωσα μικρόφωνο και άρχισα να ηχογραφώ λούπες.

Αλέξανδρος: «Τελικά, μετά από πολύ καιρό καταλήξαμε στο Trashy Cord. Ολόκληρο το όνομα του συγκροτήματος είναι trashy cord for oscillating universe of jot. Το σάπιο καλώδιο που προορίζεται για το παλλόμενο σύμπαν της κουκίδας. Το trashy cord είναι εικόνα που υπάρχει έντονα στα live μας: χρησιμοποιούμε άπειρα καλώδια και πολλές φορές επειδή δεν μας φτάνουν παίρνουμε παλιά καλώδια από το σπίτι, τα οποία όλο και κάποιο πρόβλημα έχουν και πρέπει να τα κουνάμε για να δώσουν ρεύμα, να κόβουμε και να τα ενώνουμε.»

Μάνος: «Όσο για το παλλόμενο σύμπαν, αυτό δένει με τα δικά μου κολλήματα με την φυσική, τις σχέσεις του ελάχιστου με το όλον, τις συσχετίσεις του σύμπαντος και των σωμάτων κλπ. Καταλήξαμε σε ένα πλήρες όνομα, που ήταν ωστόσο αδύνατο να το θυμάται ο άλλος. Οπότε, βάλαμε μία παρένθεση και έμεινε μόνο το trashy cord.»

Η μουσική συνιστώσα των Trashy Cord είναι μία συνεχής αναμέτρηση δυνάμεων. Από την μία ο Αλέξανδρος με τις επιρροές του από όλο το εύρος του «σκληρού ήχου» και από την άλλη ο Μάνος πιο chill, με προτιμήσεις περισσότερο ambient, minimal κρατά τις ισορροπίες. Εν τέλει όπως μου εξηγούν: «Δεν παίζουμε noise. Ο ήχος μας είναι ηλεκτρονικός, πειραματικός, αυτοσχεδιαστικός και κινείται ανάμεσα σε ambient καταστάσεις και noise pop, dance και ό,τι άλλο προκύψει.

Μαν: «Ακούω τα πάντα. Από κλασσική ροκ (αγαπημένη μπάντα οι Beatles) μέχρι noise και ambient. Τελευταία ακούω πολύ Αμερικάνους και Καναδούς καλλιτέχνες στο στυλ των animal collective, panda bear. Μ’ αρέσουν πολύ οι Berg Sans Nipple και ανακάλυψα πρόσφατα τους Health και τους radian. Αυτό που δεν ακούω καθόλου είναι χορευτική μουσική, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο που την ακούει πολύ και με παρασύρει πολλές φορές να οδηγούμε εκεί τη μουσική μας.»

Αλεξ: «Υπάρχει αυτό το αλισβερίσι μεταξύ μας. Ο καθένας βάζει το στοιχείο του. Εγώ μικρός άκουγα πολύ dark: Deine Lakaien, Christian Death κλπ. Ακούω  τα πάντα: metal, death, doom, progressive, psychedelic, minimal-tech, electro, σιχαίνομαι την house. Όλα αυτά με έχουν διαμορφώσει. Ξυπνάω το πρωί βάζω να παίξει λίγο Current93 και αρχίζει η μέρα! Μέσα μου ζει ο έφηβος που ήμουν κάποτε, με το eyeliner που πήγαινε Rebound. Η μουσική μου παιδεία ξεκινά όταν με πήρε από κοντά η αδερφή μου και μου έβαλε Iron Maiden και έπαθα επιφώτιση! Για εμένα η μουσική παιδεία είναι πολύ σημαντική και ξεκινά από το σπίτι. Αν κάθε πρωί πριν πας σχολείο έχεις την μάνα σου στην κουζίνα να ακούει Άντζι Σαμίου, δεν γίνεται θα κολλήσεις εκεί! Περνάει στο ασυνείδητο. Το παιδί σου, το σκυλί σου και τον κήπο σου, όπως τα μάθεις!»

Ο Αλέξανδρος βγάζει από την τσάντα του, το ένα μετά το άλλο, τα παιχνίδια του. Μικρές παιδικές κουζινούλες, «μπλιμπλίκια» όπως τα αποκαλεί, από αυτά που παίζουν τα παιδάκια προσχολικής ηλικίας και βγάζουν διάφορους ήχους. Γυρνάει τον διακόπτη για να ανάψει το μάτι και αρχίζουν οι ήχοι βρασμού, ανεβάζει τις συχνότητες με τον διακόπτη, πειράζει την ένταση, σιγοντάρει το κλιματιστικό που βουίζει πάνω απ’ τα κεφάλια μας.

Αλεξ: «Είμαι εικαστικός στο επάγγελμα, γι’ αυτό το λόγο μου αρέσει να κάνω circuit bending: παίρνω παιδικά παιχνίδια, τα ανοίγω, τα πειράζω (προσθέτω εφέ, μείκτες, εντάσεις κλπ) και τα χρησιμοποιώ ως μουσικά όργανα. Αυτό είναι και η ουσία του bend, να επέμβεις σε ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα και κάπως άναρχα, χωρίς ιδιαίτερη γνώση να δοκιμάσεις να το μεταποιήσεις. Έτσι υπάρχει και η μεταβλητή του τυχαίου, ο κίνδυνος να χαλάσει στο μηχάνημα ή να βγάλεις ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα, που είναι μοναδικό. Τα παιχνίδια που έχω κάνει bend είναι ένα παιδικό κουζινάκι, μία κιθάρα και ένα οργανάκι-πλατφόρμα μουσικής το οποίο ξήλωσα εντελώς και στο οποίο προσάρμοσα πέντε άλλα παιχνίδια».

Τους ρωτώ με τι όργανα εμφανίζονται επί σκηνής.

 

Μάνος: «Χρησιμοποιώ δύο αναλογικά συνθεσάιζερς, ένα prophet 08, και ένα mopho από Dave Smith Instruments, ένα Kaoss Pad, με το οποίο κόβω λούπες, εφέ από μια πεταλιέρα και το Tenori-on το οποίο έχει 16 κανάλια midi sequencing και διαθέτει ένα πολύ ιδαίτερο interface. Το Tenori-on είναι μόνιμό έκθεμα στο μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέα Υόρκης. Να σου εξομολογηθώ ότι το είχα πάρει το καλοκαίρι στο κάμπινγκ στην σκηνή και έπαιζα όλη νύχτα!»

Αλεξ: «Εγώ πάλι, παίζω με ένα παιδικό αρμόνιο, τα παιχνίδια που έχω φτιάξει, ένα μικρό αναλογικό synth, μια πεταλιέρα κιθάρας και τον μείκτη.»

Μαν: «Αυτά είναι τα όργανα που μας αποδέσμευσαν από τον υπολογιστή και μας παρέχουν πλήρη κάλυψη. Μην ξεχνάς ότι με τον Η/Υ πάντα υπάρχει ενδεχόμενο παράλυσης: μπροστά στις άπειρες δυνατότητες που δίνει, τις άπειρες επιλογές, δεν ξέρεις τι να πρωτοχρησιμοποιήσεις. Με λιγότερα εργαλεία πυροδοτείς καλύτερα την φαντασία και τη δημιουργικότητά σου και μαθαίνεις καλύτερα τα εργαλεία σου.

«Κάτι τελευταίο που άκουσα και το ασπάζομαι. Στη σημερινή μουσική, δεν έχει σημασία η τεχνική αλλά τα μηχανήματα. Και πράγματι για να βγάλεις την μουσική που θες, χρειάζεσαι απλά το κατάλληλο μηχάνημα. Δεν έχει σημασία η τεχνική, το δαχτυλάκι, αυτό ίσχυε σε παλαιότερα όργανα. Το ζήτημα είναι να βρεις το συγκεκριμένο μηχάνημα που σε εκφράζει με τον ήχο του και τότε βλέπεις πώς μεταλλάσσεσαι ως μουσικός.»

Κάθε ζωντανή εμφάνιση των Trashy Cord είναι μία πορεία στο άγνωστο. Οι αυτοσχεδιασμοί είναι το βασικό υλικό της trashy συνταγής τους. Άλλες φορές ambient, άλλες πιο πειραματικός, πιο ποπ, [ποτέ όμως house] ο ήχος των Trashy Cord είναι ευμετάβλητος από την διάθεση του σχήματος και το feedback του χώρου.

Αλεξ: «Θυμάμαι στις αρχές που έλεγα στον Μάνο να γράψουμε τραγούδια και εκείνος επέμενε στον αυτοσχεδιασμό. Και πράγματι είχε δίκιο. Βγαίνουμε στο κοινό, το αντικρίζουμε και βγάζουμε την ψυχή μας στις κονσόλες. Και ό,τι βγει. Τα standard κομμάτια, ο υπολογιστής, το ηχογραφημένο υλικό, όλα είναι δίχτυ ασφαλείας. Δεν μας εκφράζουν αυτές οι πολυτέλειες. Έχουμε τα μπλιμπλίκια μπροστά μας, λέμε «Πάμε;» και ξεκινάμε να παίζουμε. Αν βρίσκομαι σε κατάθλιψη μας βγαίνει dark η φάση, αν ο Μάνος είναι happy, το πάμε «ματζόρε». Μπορεί να έχουμε τρελά κέφια και να βαρέσουμε techno και να τρελαθούν στο χορό.»

Μαν: «Αυτό είναι και το κακό του αυτοσχεδιασμού, ο άλλος δεν μπορεί να ξέρει τι θα ακούσει. Ο ήχος μας εξαρτάται και από την ακουστική του χώρου. Αν για παράδειγμα είναι χώρος που δεν δίνει μπάσα, δεν θα παίξω με μπάσα γιατί δεν θα ακούγονται, δεν θα μου προκύψουν αισθητικά. Αν πάλι προσφέρεται, τα μπάσα θα είναι εκείνα που θα κατευθύνουν τον αυτοσχεδιασμό».

Αλ: «Μία φορά που παίξαμε στο six D.O.G.S. είχαμε μαζί έναν φίλο που παίζει κλαρίνο. Όχι Γιώργο Μάγκα-πανηγύρι, αλλά κλαρινέτο φιλαρμονικής. Έπαιζε λοιπόν drones, αυτοσχεδίαζε και εμείς του πατούσαμε delay, distortion και μπαίναμε με φόρα».

Μαν: «Όταν έρχεται ένας μουσικός να παίξει μαζί μας, απλά τον αφήνουμε να παίξει ό,τι νομίζει, αν μπορέσουμε να συγχρονιστούμε και συνεννοηθούμε έχει καλώς. Αν δεν μπορέσει να αφεθεί σωστά, ο ίδιος θα τα παρατήσει».

«Το κλαρίνο εγώ το αγάπησα, μία βραδιά που εμφανιζόμασταν σε ένα υπόγειο κοντά στο Bios. Παίζαμε σε ένα χώρο σαν σφαγείο, άδειο με πλακάκια και υποτυπώδη μέσα παραγωγής ήχου. Ήρθε τότε ένας κύριος περίπου εξήντα χρονών, μας άκουσε λίγο, έφερε ένα κλαρίνο και άρχισε να παίζει. Εγώ κατευθείαν, του έδωσα μικρόφωνο και άρχισα να ηχογραφώ λούπες. Ο κύριος είχε καταλάβει ακριβώς τι κάναμε και χωρίς να παίζει συνέχεια, μπορούσε να μπει στην μουσική μας. Και έχει που έχει το κλαρίνο ήχο δυνατό, ήταν και τα πλακάκια στους τοίχους, γέμισε η γκαρσονιέρα θόρυβο, έγινε πόλεμος κανονικός.»

Κάποια στιγμή η συζήτηση πάει στις πρώτες μουσικές δουλειές του Μάνου και την συνεργασία του με τον Άγγελο Κυρίου.

Μαν: «Τον Άγγελο Κυρίου τον ήξερα από μία κολεκτίβα που συμμετείχαμε και παίζαμε noise. Με είχε εντυπωσιάσει επειδή έπαιζε αυτά τα απίστευτα πολύ μικρά κομμάτια. Ο Άγγελος είναι η Αλήθεια σε 40 δευτερόλεπτα. . Ο Άγγελος είναι είδος από μόνος του. Πρόκειται για πολύ προσεγμένες δουλειές ακόμη και αν φαίνονται εκ πρώτης όψεως πρόχειρες, δουλειές του ενός απογεύματος».

Μαν: «Με την κολεκτίβα (τους  La Situation conga ) μάλιστα, είχαμε καταφέρει να κάνουμε το χειρότερο live που έχει γίνει ποτέ -στην Αθήνα τουλάχιστον-. Για να καταλάβεις, είχαμε αδειάσει το Κ44 που ήταν φίσκα στον κόσμο. Αυτό συνέβη γιατί δεν είχαμε κάνει πρόβες και το αποτέλεσμα ήταν ένας θόρυβος χωρίς κανένα νόημα. Μετά λοιπόν από αυτή την πανωλεθρία, πήρα πολύ δύναμη. Αφού δεν μπορούσε να συμβεί χειρότερο  live, θα πήγαινα και θα έπαιζα παντού χωρίς άγχος.»

Στην συνέχεια μιλάμε λίγο για την Αθήνα, το κοινό, τα live και τις πιο δυνατές στιγμές που έχουν ζήσει ως κοινό. Η μπύρα έχει ώρα τώρα τελειώσει.

Μαν: «Στην Αθήνα τα πέντε τελευταία χρόνια υπάρχουν χώροι να παίξεις! Το λέω και δεν το πιστεύω! Κοινό επίσης υπάρχει. Μόνο και μόνο που βλέπεις σχήματα να γεμίζουν το Κ44, είναι αρκετό. Υπάρχουν βέβαια τα γνωστά κολλήματα που οφείλονται σε όσα κουβαλάει το συλλογικό ασυνείδητο του έλληνα όσο αφορά την αντίληψη του για την διασκέδαση, πιστεύω όμως ότι υπάρχει κόσμος.

«Η ερώτηση είναι: γιατί να κυνηγήσεις να κάνεις κάτι εμπορικό; Γιατί να ακολουθήσεις την περπατημένη; Γιατί να απευθυνθείς στους πολλούς; Για να βγάλεις λεφτά; Αφού λεφτά δεν υπάρχουν. Είναι ευκαιρία να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου και τα 10 άτομα που θα σε καταλάβουν πραγματικά.

«Ένα live που μου έχει μείνει πολύ έντονα στην μνήμη ήταν αυτό του Ilios στην Knot Gallery. Δεν έχω ξανανιώσει τέτοια εμπειρία σε μουσικό γεγονός. Μπορεί να μην ήταν ξεκάθαρα μουσικό αυτό που προσλάμβανες, ήταν όμως αποκάλυψη για εμένα. Γενικότερα το κοινό που πάει στην Knot είναι ειδικό. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να ακούσεις κάτι εντελώς διαφορετικό, πολλές φορές ενοχλητικό και άσχημο. Γιατί άλλωστε αυτό είναι η τέχνη. Δεν μπορεί η μουσική να είναι πάντα αρμονίες, ωραίες φωνές και τεχνική. Η ασχήμια στην τέχνη, η φασαρία, η σιωπή θέλουν κάτι να πει και σίγουρα ξυπνάει συναισθήματα που έχεις καιρό εφησυχάσει.»

Για εμένα η μουσική παιδεία είναι πολύ σημαντική και ξεκινά από το σπίτι. Αν κάθε πρωί πριν πας σχολείο έχεις την μάνα σου στην κουζίνα να ακούει Άντζι Σαμίου, δεν γίνεται θα κολλήσεις εκεί! Περνάει στο ασυνείδητο.

Τον ρωτώ αν μπορεί να ζήσει από την μουσική του.

Μαν: «Ο μόνος τρόπος για να ζήσεις από την μουσική σου είναι να βγάλεις μία πράσινη κάρτα, να νοικιάσεις ένα βαν και να κάνεις τουρνέ στην Αμερική, γιατί μόνο εκεί πληρώνουν. Στην Ελλάδα πάντως δεν ζεις από την μουσική που φτιάχνεις. Εδώ ούτε η Βίσση δεν ζει από την μουσική της. Τι μου λες τώρα;»

Φεύγοντας, θυμάμαι να τους ρωτήσω: «Παιδιά, τι είναι Trashy τελικά;»

 

Αλεξ: «Trashy στην Ελλάδα είναι τα κεφάλια, τα μυαλά. Είναι η ελληνική νοοτροπία. Όλα για το χρήμα. Και τώρα το χειρότερο είναι ότι πλέον δεν υπάρχουν ούτε αυτά.»

 

Μαν: «Trashy ειναι τα κεφάλια και ο φόβος».

 

http://trashycord.blogspot.com

 

 

Οι Trashy Cord live στο Bios στις 10.12



back to main