Γνωριμία με τις Mongrelettes
Μαρία Παππά

Ένα σχεδόν θηλυκό συγκρότημα με αρχίδια. Οι Mongrelettes μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο single τους.

Σύμφωνα με το δελτίο που συνοδεύει την πρώτη κυκλοφορία τους «Mon mec a moi» (ένα 7ιντσο με 4 κομμάτια), οι Mogrelettes είναι μια «σχεδόν θηλυκή μπάντα». Αποτελούνται από τέσσερα κορίτσια –τις δύο τις λένε Μαριλένες, πόσες πιθανότητες έχεις να πετύχεις ένα γκρουπ με δύο Μαριλένες; -κι ένα αγόρι. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2009 και έγινε γνωστό κυρίως από μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις.

Τους συνάντησα ένα καλοκαιρινό βράδυ και για να βγει αυτή η συνέντευξη πέρασε αρκετός καιρός, για διάφορους λόγους. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από τη συνάντηση μου μαζί τους είναι ότι είναι αρκετά θορυβώδεις. Όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, είτε συμφωνώντας είτε διαφωνώντας με τα όσα λέγονται (κάνοντας την απομαγνητοφώνηση εφιάλτη). Αν κάποιος νομίζει ότι επειδή είναι γυναίκες αυτό σημαίνει και μαλλιοτράβηγμα, η μπάντα είναι από τις πιο δεμένες που έχω συναντήσει ποτέ. Μέσα στα γέλια και μπροστά σε ένα τραπέζι με εδέσματα και ποτά, μου ξεκαθαρίζουν αρχικά ότι ο ήχος τους δεν προέκυψε τυχαία. Ο μέσος όρος των ηλικιών της μπάντας είναι γύρω στα 30 και όλοι τους είχαν μια πορεία στη μουσική πριν αποφασίσουν να φτιάξουν τους Mongrelettes.

«Eίτε σαν μουσική είτε σαν ακούσματα υπάρχει μια ωριμότητα. Αυτό που εννοώ είναι ότι άλλο πράγμα θα κάναμε και θα παίζαμε αν είμαστε π.χ. 25. Έχεις πια διαμορφώσει τα ακούσματα σου» λέει η μία Μαριλένα, η ντράμερ.

Πένυ: Έχεις διαμορφώσει προσωπικότητα στη μουσική σε αυτή την ηλικία και υποσυνείδητα παίζεις και δεν καταλαβαίνεις ότι το άκουσμα σου σε επηρεάζει. Χωρίς όμως να το μιμείσαι. Σε πιο μικρές ηλικίες τείνουν να μιμούνται και είναι πολύ λογικό.     

Μαριλένα: Και πολλές φορές αυτό πουλάει κιόλας. Ή ανάποδα: αυτό που κάνουμε εμείς δεν πουλάει γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Και καλύτερα ίσως, γιατί δεν το κάνεις από καμία καύλα να μιμηθείς π.χ. τον σύγχρονό σου καλλιτέχνη τον 20something. Καλά βέβαια, το να ξεπουλήσει ένας δίσκος δεν έχει απαραίτητα να κάνει με τη μουσική, είναι και ένα παιχνίδι επικοινωνιακό. Έχει σχέση και με τα τρεντ.

Μαρία: Είμαστε πολύ ανορθόδοξο συγκρότημα.

Χρήστο πώς τις κουμαντάρεις όλες αυτές;

Μαρία: Δεν μιλάει το βλέπεις! Δεν προλαβαίνει!!

Μαριλένα Γ.: Το έχουμε γράψει και στο facebook για το τι τραβάει αυτός ο τύπος. Είναι μέσα στο κλουβί με τις τρελές.

Πένυ: Είναι χαμηλών τόνων γενικά ο Χρήστος.

Χρήστος: Γενικά δεν έχω πρόβλημα. Έχω βρει την υγειά μου γιατί έχω τραβήξει τα πάνδεινα παλιά με άλλες μπάντες.

Πότε και πώς σχηματιστήκατε;

Μαρία: Η αρχική ιδέα ήρθε από τον Χρήστο και από μένα πριν από αρκετό καιρό, πάνω από δύο χρόνια, σχεδόν τρία.

Χρ.: Σχεδόν με το που διαλύθηκαν οι B-Sides. Και επίσης, ήθελα τα άτομα που απαρτίζανε την μπάντα να μην είχαν καμία σχέση με την ελληνική garage σκηνή, γιατί συνήθως είμαστε όλοι μια ωραία οικογένεια. Ο ένας φτιάχνει συγκρότημα με τον άλλον από το τάδε συγκρότημα και ειλικρινά χαίρομαι που οι Mongrelettes δεν έχουν ξαναπαίξει πουθενά. Είναι καινούργια άτομα. Φρεσκαδούρα.

Μαριλένα Π.: Εντάξει ο πιο παλιός είναι ο Χρήστος που παίζει χρόνια. Και η Μαρία που έπαιζε στους B-Sides.

Που έπαιζες Χρήστο πριν τις Mongrelettes;

Χρ. Το 96 έπαιζα σε hardcore punk συγκροτήματα. Έκανα φωνητικά. Μετά ήταν μια άσχημη περίοδος και βρέθηκαν οι The Psyckicks, οι Teddy Boys From TheCrypt, οι Los Intensivos.

Ήσουν δηλαδή σε 5 περίπου συγκροτήματα ταυτόχρονα; (γέλια)

Χρ.: Όχι ταυτόχρονα. Πέρασε μια περίοδος τριών χρόνων χωρίς να κάνω τίποτα. Τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου, που δεν έπαιζα πουθενά.

Μαρία: Άμα γουστάρεις τη μουσική, τη γουστάρεις ακόμη περισσότερο όταν παίζεις με ανθρώπους και περνάς ωραία. Γιατί αν έχεις άσχημη εμπειρία από μπάντα, δεν μπορείς να εκφραστείς όταν οι άλλοι δεν σε καταλαβαίνουν. Όταν νιώθεις  ένα όχι καπέλωμα, αλλά μια καταπίεση, ότι καθένας δεν μπορεί να συνεισφέρει το δικό του. Πρέπει να βρεις την μπάντα που θα σε αφήσει να εκφραστείς έτσι όπως εσύ θέλεις και να το δεχτούν οι άλλοι και να το συμπληρώσουν.

Γιατί αποφασίσατε να παίξετε garage; Και σε μια εποχή που είναι κάπως πεσμένο…

Μαρία: Η μουσική μας δεν νομίζω ότι είναι 100% garage.

Πένυ: Εγώ το λέω post-garage αυτό που παίζουμε. Γιατί έχουμε ένα πολύ δικό μας στοιχείο.

Μαριλένα Π.: Από την άλλη δεν είναι και σαν την neo-garage φάση τύπου Black Lips και τέτοια. Δεν έχουμε πάει προς τα εκεί. Νομίζω ότι είναι λίγο πιο ποπ.

Μαρία: Και πιο μελωδικό.

Μαριλένα Π.: Και αυτό έχει να κάνει με τις συνθέσεις της Μαρίας πιο πολύ.

Μαρία: Και με τις συνθέσεις, αλλά και με τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να παίξει το όργανό του. Δηλαδή το παίξιμο της Μαριλένας , π.χ. η κιθάρα στο garage παίζεται με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Η Μαριλένα  φέρνει ένα δικό της τρόπο. Τα ντραμς πάλι παίζονται με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, η Μαριλένα  είναι αντικομφορμιστική στο τρόπο παιξίματος της. Δεν παίζει το κλασσικό. Οπότε, φαντάσου ότι έχεις μια μελωδία που θυμίζει 60s γιατί είναι γραμμένη στα 4/4 ή επαναλαμβάνονται κάποια στοιχεία του κομματιού σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά είναι η ενορχήστρωση τέτοια που το κάνει πιο καινοτόμο.

Πένυ: Αυτό που βγαίνει αυθόρμητα από τον καθένα που έχει διαφορετικό background και δένει τελικά. Γιατί δεν είναι και όλα τα τραγούδια τα κλασικά τρία ακόρντα της garage.

Χρ.: Garage παίζουμε έτσι; Απλά, υπάρχει ελευθερία στον καθένα να βάζει το δικό του στοιχείο.

Πένυ: Κι επίσης αυτό που μου αρέσει είναι ότι κανένα τραγούδι δεν είναι το ίδιο.

Είναι πιο ποπ σίγουρα, αν αναλογιστείς αυτό το κομμάτι που λέτε στα γαλλικά.   

Μαρία: Το γαλλικό είναι πολύ ποπ νομίζω. Ξέρεις πώς βγήκε αυτό το τραγούδι; Ήρθε ο Χρήστος μια μέρα και μου λέει «άκου αυτό. Έχω βάλει αυτές τις συγχορδίες στη σειρά». Και κάθεται και παίζει τις συγχορδίες και λέω, «ωραία, τι στίχο θέλετε να γράψω;» και μου λένε «γράψε γαλλικό» .

Μαριλένα Π.: Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ. Η Μαρία έχει μια σχέση με τη γαλλική γλώσσα ιδιαίτερη, γιατί ήταν στη Γαλλία για πολλά χρόνια και κάποτε που κάναμε πλάκα στην πρόβα και λέγαμε να γράψουμε και σε καμιά άλλη γλώσσα κομμάτι το βρήκε ωραία ιδέα. Μου λέει «Οk! Το χουμε με τη γλώσσα. Πείτε μου ένα θέμα».

Μαρία: Για τί θέλετε να γράψω; Και πετάγεται η Μαριλένα και λέει «Θα γράψεις για κάποια που πάει να κλέψει το γκόμενο μιας άλλης!» 

Μαριλένα Π.: Βασικά, δεν έδωσα το θέμα τόσο με λεπτομέρεια. Απλά είπα πώς είναι όλα τα garage κομμάτια, που συνήθως υπάρχει ένας τύπος που τη λέει σε μια τύπισσα για κάποιον άλλο γκόμενο. Είναι ένα χώσιμο, επειδή είναι πολύ συνδεδεμένο με την εφηβική φάση: υπάρχει κάποιος που γκρινιάζει για μια γκόμενα.

Μαρία: Για τον χαμένο έρωτα.

Μαριλένα Π.: Οπότε, ας αντιστρέψουμε αυτό το πράγμα. Να είναι τώρα μια γκόμενα που γκρινιάζει. Να μην είναι τύπος που τη λέει σε τύπισσα, ούτε τύπισσα που τη λέει σε τύπο, αλλά να είναι τύπισσα που τη λέει σε άλλη τύπισσα (γέλια). Αυτό, βασικά!

Μαρία: Το τραγούδι εξιστορεί την ιστορία μιας κοπέλας η οποία προσπαθεί να φοβερίσει μια άλλη κοπέλα που προσπαθεί να της κλέψει τον γκόμενο.

Μαριλένα Γ.: Πολύ απλά και ξερά!

Πως τα καταφέρνετε να συνδυάζετε τις δουλειές που κάνετε με το συγκρότημα;

Μαριλένα Γ.: Για να συντονιστούνε τόσοι άνθρωποι και τόσα προγράμματα, αναγκαστικά βρισκόμαστε βραδινές ώρες. Εντάξει, πιεζόμαστε λίγο, αλλά ευτυχώς είμαστε κοντά στα σπίτια μας.

Μαρία: Ο μόνος που τραβιέται πιο πολύ είναι ο Χρήστος που είναι πιο μακριά από το στούντιο.

Μαριλένα Π.: Εντάξει, αν γουστάρεις, βρίσκεις τρόπο να το κάνεις αυτό το πράγμα.

Μαρία: Εκτός και αν είσαι επαγγελματίας

Πώς είναι η σκηνή τώρα;

Χρ.: Γενικώς η σκηνή είναι σε φθίνουσα πορεία. Δεν υπάρχουν μπάντες. Δεν υπάρχουν μέρη να παίξεις.

Μαρία: Τα μέρη είναι το χειρότερο. Κι όταν λέμε δεν υπάρχουν καλά μέρη, εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέρη που να έχουν τον decent εξοπλισμό για να ακούσεις ωραία live μουσική. Δεν υπάρχει επαγγελματισμός.

Χρ.: Και οι καλοί χώροι σε γδύνουν κανονικά. Τα «και καλά underground» ροκάδικα, An και Rodeo, π.χ.

Μαρία: Για μια μπάντα όπως εμείς, που είμαστε οι ερασιτέχνες μέχρι τέρμα.

Χρ.: Είναι τέτοιοι οι όροι δηλαδή, που δεν πληρώνεσαι και κάπου είναι και εκμετάλλευση.

Μαριλένα Π. : Και γι’ αυτό επιλέγεις να παίζεις σε εναλλακτικούς χώρους που δεν είναι μαγαζιά. Συνήθως οι χώροι που είναι πιο καλά εξοπλισμένοι, απευθύνονται και σε άλλου είδους μουσική. Δεν θα σε καλέσουν εκεί. Μπαίνει μέσα το εμπορικό στοιχείο. Αν θα έχεις κόσμο.

Έχετε όμως ένα μικρό κοινό που σας ακολουθεί. Τι feedback γενικά έχετε;

Μαρία: Γενικά καλό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν σου λένε αλήθεια.

Πένυ: Από το δικό μου κόσμο που κανείς δεν ήταν σε φάση να πηγαίνει σε garage live, είναι καλό.

Μαρία: Έρχονται κάποιοι και σου λένε, «τι καλά και ουάου»! Ας είμαστε και ρεαλιστές, μου αρέσει που μου το λένε, αλλά αυτή η μουσική δεν αρέσει σε πολύ κόσμο και το κοινό σου είναι πολύ περιορισμένο. Καλώς ή κακώς.

Χρ.: Εγώ θα το έθετα αλλιώς. Μέχρις στιγμής, δεν έχουμε κάνει συναυλία που να έχουν έρθει κάτω από 50 άτομα. Αυτό το κρίνω ως θετικό, αλλά θέλω πιο πολύ αυτός που έρχεται να μας ακούσει, να έρχεται για τη μουσική, και όχι επειδή είναι τέσσερις κοπέλες πάνω στη σκηνή. Έχω μάθει ότι έχει έρθει τύπος απ’ τη Χαλκίδα σε live μας γι’ αυτό το λόγο μόνο. Κάπου είναι λυπηρό αυτό.

Μαριλένα Π.: Ήρθε επειδή είδε γκομενάκια!

Μαρία: Του άρεσε αυτό που έβλεπε;

Μαριλένα Γ.: Γι’ αυτό στα live προσπαθούμε να φοράμε ό,τι χειρότερο έχουμε (γέλια). Ή πρέπει από δω και πέρα να το κάνουμε αυτό. Να βγαίνουμε με μάσκες και διάφορα.

Χρ: Σε γενικές γραμμές το feedback είναι αρκετά καλό, από ανθρώπους που ξέρουν τη μουσική και το χώρο.

Μαρία: Εμένα μου αρέσει πιο πολύ κάποιος που δεν είναι στην σκηνή να μου λέει ότι γουστάρει τη μουσική, πάρα κάποιος που είναι μέσα στο garage.

 Μαριλένα  Γ.: Θα ήθελα να μας ακούσει περισσότερος κόσμος που δεν ακούει garage. Και στα μέρη που παίζουμε, έρχεται συνήθως στάνταρ κόσμος. Εντάξει δεν παίζουμε και καφρίλες.

Χρ.: Ο κόσμος θα την ακούσει κάποια στιγμή τη μουσική μας, απλά θέλει υπομονή αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μέσα σε ένα χρόνο.

Μαριλένα Π.: Ήδη το κοινό είναι κάπως πιο ευρύ στην προκειμένη φάση και όχι λόγω φίλων. Η κατεύθυνση ηχητικά είναι πιο ποπ και αυτό φέρνει περισσότερο κόσμο από κάποιον που παίζει πιο κάφρικα.

Μαρία: Μην το λες, το κάφρικα στην Ελλάδα περνάει αρκετά. Όσο πιο καφρίλα τόσο πιο καλό.

Μαριλένα Π.: Πολλές φορές βλέπεις στα live ότι ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που πάνε για τη φάση -ή γιατί εκεί είναι οι φίλοι μου ή γιατί πάω να ακούσω το τάδε συγκρότημα. Είναι 50/50.

Μαρία: Καλά και κάθε live που κάνεις είναι και διαφορετικό.

Μαριλένα Π.: Το δημιουργεί και ο χώρος αυτό. Γενικά πάντως, το concept  Mongrel πιάνει πολλά πράγματα και είμαστε ανοικτοί σε πράγματα.

Μαρία: Ναι, δεν είσαι μόνο ένα πράγμα ή έτσι ή αλλιώς. Δεν το αρχίσαμε έτσι.

Χρ.: Καλά, χωρίς βέβαια να ξεφεύγουμε από κάποια πλαίσια.

Μαριλένα Π.: Είναι κακό πράγμα οι ταμπέλες γενικότερα. Αυτό το πράγμα ισχύει και στην περίπτωση τη δικιά μας. Εντάξει, υπάρχει ένα πλαίσιο, αλλά δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ταμπέλα και δεν θέλουμε να υπάρχει. Αυτό είναι που μας διαφοροποιεί τελικά. Θα κάναμε και ένα κομμάτι ελληνικό ας πούμε. Δεν έχουμε παρωπίδες.

Θα τραγούδαγες δηλαδή ελληνικά;

Μαρία: Τραγούδησα ήδη! Σε ένα encore ενός live. Και υπάρχει και ένα ελληνικό τραγούδι που θέλω να τραγουδήσω και να κάνουμε διασκευή στο οποίο έπαιζε μπάσο ο Ντέμης Ρούσσος, το «Άκου με». Είναι για να χορέψουν slow από κάτω και το έπαιζε η Ζωίτσα and the Storms.

Πένυ: Βέβαια εμείς ξέρεις τι θα κάνουμε; Θα το διαλύσουμε το τραγουδάκι.

Μαρία: Πιστεύω πάντως, ότι όσο δενόμαστε σαν μπάντα έχουμε και ένα συγκεκριμένο ήχο, τον οποίο μπορεί ίσως να μην τον διακρίνουμε μεταξύ μας, αλλά ίσως κάποιος που το ακούει να λέει ότι είναι ο ήχος των Mongrelettes.

Xρ.: Καλά είναι πολύ νωρίς ακόμη.

Με κυκλοφορίες τι κάνετε;

Μαρία: Μόλις βγήκε ένα 7ιντσο με 4 τραγούδια, τα οποία ηχογραφήθηκαν τον Ιούνιο του ’10 ενώ ήμασταν 8 μήνες μπάντα. Δηλαδή είναι κάτι που έγινε σχετικά πρώιμα. Είναι τέσσερα τραγούδια αρκετά δεμένα. Βέβαια από τότε ως τώρα ο ήχος μας έχει αλλάξει λίγο. Έχουμε ωριμάσει σαν μπάντα.

Αυτό είναι self-released;

Mαρία: Το βγάζει ο Χρήστος από τη Fuzz Overdose.

Μαριλένα Γ.: Ο μάνατζερ μας! 

Τίτλος;

Μαρία: Mon mec a moi.

Επόμενη κυκλοφορία;

Μαριλένα Π.: Μπορεί να πάμε κατευθείαν για LP. Συζητιέται ακόμη. 

https://www.facebook.com/THE.MONGRELETTES

http://www.myspace.com/themongrelettes

Release πάρτι στο Tribe [Ορφέως 48, Γκάζι) την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/event.php?eid=280194952014432



back to main