Ο HOPE αφήνει πίσω του συντρίμμια
Ζωή Παρασίδη

Ο εικαστικός HOPE επιμελείται και συμμετέχει στην έκθεση ‘’NOTEMPLE’’ που παρουσιάζεται από τις 7 Νοεμβρίου στην γκαλερί Breeder στο Μεταξουργείο και θα διαρκέσει μέχρι τις 21 Δεκέμβρη.

Με αυτή την έκθεση ο HOPE μαζί με τους Tobias Bernstrup, Marc Charpentier MCPM, Kristin Eketoft, Vassili H, HOPE, Μίλτο Μανέτα, Άνθιμο Ντάγκα + Atopos cvc, Νίκο Παλαιολόγο, Σπύρο Στάβερη, Palle Torsson, Kon Trubkovich και Kandis Williams, προσπαθεί να προσεγγίσει νέους τρόπους λατρείας του θείου. Ένας αντί - ναός, ή ακόμα καλύτερα, ένας nonexistent τόπος λατρείας στήνεται στην Breeder, με σημείο εκκίνησης μια σκηνή από το avant-garde thriller, Santa Sangre του Alejandrop Jodorowsky.

Tον συναντήσαμε εκεί, μια μέρα πριν τα εγκαίνια της έκθεσης. Μας ζήτησε να μην φωτογραφίσουμε τον ίδιο, αλλά την "Εsperanza" - πίσω από την οποία κρυβόταν - για να το διασκεδάσουμε και να κάνουμε μια φωτογράφιση τύπου performance, αφού όπως λέει, δεν του αρέσουν οι συνεντεύξεις , παρά μόνο αν μοιάζουν με παιχνίδι.

Φώτο: Eftychia Vlachou 

Τι παρουσιάζεις στην νέα έκθεση στην Breeder;

Η έκθεση ξεκίνησε από την ιδέα που είχα, πως οι ναοί - για κάποιον περίεργο λόγο - είναι πιο ωραίοι, όταν είναι γκρεμισμένοι. Σκεφτόμουν ότι κάποιοι είχαν κατασκευαστεί εξ’ αρχής με αυτόν τον σκοπό, να δείχνουν καλύτεροι ως ερείπια. Οι πυραμίδες, για παράδειγμα, μπορεί να κατασκευάστηκαν με αυτή τη λογική ή κάποια γλυπτά, που πολλές φορές μοιάζουν καλύτερα όταν είναι σπασμένα.

Είχα πάει σε μια έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου, στην οποία είδα το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Ήταν παραμορφωμένο, αλλά παρόλα αυτά ήταν  εκπληκτικό. Βρήκα λοιπόν  πέτρες και τις ταίριαξα με κάποια αγάλματα, ώστε να μου θυμίζουν κάτι το κατεστραμμένο. Αυτή είναι η ιδέα πίσω από το ‘’ΝΟΤΕMPLE’’.

Δεν είναι λίγο βέβηλο όλο αυτό;

Όχι, είναι θέμα αισθητικής.

Τι σε εμπνέει; Είχες πει κάποτε ότι για να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο, πρέπει να ανατρέξεις στο παρελθόν.

Μπορώ να σου πω ότι η δουλειά μου έχει μια σφραγίδα του κόσμου της αρχαιότητας, αλλά με την ματιά του σήμερα. Επίσης εμπεριέχει  τη διαδικασία της καταστροφής του παλιού.  Η σκέψη μου είναι ‘’ κατέστρεψε τα πάντα, για να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο’’. Είναι κάτι σαν μότο αυτό για μένα, σαν τρόπος ζωής.

Σε πολλά έργα σου παρατηρώ ότι τα πρόσωπα δεν έχουν καθαρά χαρακτηριστικά, είναι ανθρωπόμορφα. Γιατί;

Δεν νομίζω ότι μπορώ να στο εξηγήσω με την λογική αυτό. Την ώρα που δημιουργείς, δεν σκέφτεσαι σαν άνθρωπος και μερικές φορές είσαι εξ ολοκλήρου απών από την ανθρώπινη φύση σου. Επίσης, συχνά ένα έργο υπάρχει από μόνο του και εσύ είσαι απλά ο μεσάζοντας που το εκπληρώνεις. Το νιώθεις αυτό, χωρίς να προσπαθείς καν, ενώ μπορεί να προσπαθήσεις κάτι και να μην σου βγει ποτέ. Πιστεύω ότι κάτι που είναι να γίνει, θα γίνει χωρίς να χρειαστεί να το σπρώξεις καθόλου, και θα σου πει ‘’ Κου κου, εδώ είμαι’’. Όταν είσαι εθισμένος στην τέχνη, δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα εμφανιστεί μπροστά σου στο τελικό αποτέλεσμα, αυτό είναι που με κάνει ευτυχισμένο. Νομίζω πως δεν απάντησα ακριβώς στην ερώτηση σου (γέλια).
 

Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με την τέχνη;

Δεν έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε κάποια αντίστοιχη σχολή, τελείωσα τη Νομική της Αθήνας. Όταν ήμουν ήδη φοιτητής, κατάλαβα ότι δεν με ικανοποιεί να επικεντρώνομαι στα βιβλία. Έτσι, αποφάσισα να χαλάσω το νομικό σύστημα από τα μέσα (γέλια),  γιατί το άσκησα  για λίγο το επάγγελμα και συνειδητοποίησα πως αυτό ακριβώς θα συνέβαινε αν συνέχιζα. Άρχισα να κάνω street art, να φωτογραφίζω, μετά ένας φίλος με ρώτησε αν ήθελα να συμμετάσχω σε έναν δίσκο, κάπως έτσι ξεκίνησα. Όταν γνώρισα την σύζυγό μου,αρχίσαμε να φτιάχνουμε μουσική και να την στέλνουμε ο ένας στον άλλον μέσω διαδικτύου, σαν να παίζουμε πίνγκ πόνγκ. 

Δεν κάνεις λοιπόν μόνο εκθέσεις, ασχολείσαι με διάφορα.

Ασχολούμαι με πολλά πράγματα, γιατί όταν μπαίνεις σε αυτό τον χώρο, ανακαλύπτεις ότι όλα σου βγαίνουν αυθόρμητα. Μπορείς να ασχοληθείς και με τη ζωγραφική και με τη μουσική και να κάνεις performances. Δεν υπάρχει μία επιλογή στην τέχνη, οπότε δεν μπορείς να κάνεις focus μόνο σε ένα πράγμα.

Είδα στην πρώτη Μπιενάλε της Αθήνας έργα κάποιου, ο οποίος έφτιαχνε πίνακες που απεικόνιζαν ένα ποτήρι νερό, για όλη του τη ζωή. Ήταν φανταστικοί, όμως εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο πράγμα για δεκαετίες , ζω στη δημόσια σφαίρα, επηρεάζομαι από αυτήν και δε μου είναι εύκολο να αγνοήσω ό,τι συμβαίνει γύρω μου.

Είχες κάποιες οικογενειακές επιρροές που σε ώθησαν να ασχοληθείς με τα εικαστικά ή μόνο εξωτερικά ερεθίσματα;

Δεν μπορώ να πω ότι είχα. Το μόνο που μοιάζει με επιρροή, είναι ότι η μητέρα μου μέχρι τα δεκαοχτώ της ζωγράφιζε υπέροχα. Μια μέρα αποφάσισε να μην ζωγραφίσει ποτέ ξανά και κράτησε την υπόσχεση της. Την θυμάμαι να μου λέει από μικρό παιδί ‘’ ποτέ μην ασχοληθείς με τίποτα γύρω από την τέχνη’’. Της έλεγα ‘’ τι θες να κάνω λοιπόν;’’ και μου απαντούσε ‘’ να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος’’.  Της είπα ότι από αυτά τα δύο,  προτιμώ να μπω στην νομική. Όμως, όταν σου λένε να μην κάνεις κάτι, δεν θες τελικά να το κάνεις;

Στην αρχή, τσαντιζόταν πολύ όταν έβλεπε δουλειές μου, όπως ένα performance που είχα κάνει και έμοιαζε με τον επιτάφιο. Όταν σου λένε να μην κάνεις κάτι, δεν θες τελικά να το κάνεις

Υπάρχουν κάποια μέρη στην Αθήνα στα οποία θα ήθελες να επέμβεις εικαστικά, προκειμένου να αλλάξει η εικόνα της πόλης;

Θα ήθελα να ανέβω γυμνός σε μια τεράστια μπάλα, όπως κάνει η Miley Cyrus στο ‘’Wrecking ball’’, και να αρχίζω να γκρεμίζω όλα τα κτήρια της πόλης. Θα κάθομαι στην μπάλα, θα τραγουδάω ‘’I came in like a wrecking ball’’ και θα κλαίω σαν τη Miley . Θα μάζευα μετά τα χαλάσματα σε μια γωνία και αυτό θα ήταν ένα artwork. (γέλια) Όπως είπα και πριν, καταστρέφουμε πρώτα κάτι για να δημιουργήσουμε κάτι άλλο καινούργιο.

Ποια είναι η άποψη σου για την street art;

H street art είναι δημόσια και αυτό την κάνει διαδραστική. Είναι σαν ένα φόρουμ συζητήσεων. Όταν κάποιος ζωγραφίζει ή γράφει σε έναν τοίχο, κάποιος άλλος μπορεί να του απαντήσει γράφοντας κάτι άλλο ή μπορεί να φωτογραφίσει αυτό που έφτιαξε.

Κάποιο σχόλιο που να έχουν κάνει για την δουλειά σου και να σου έχει εντυπωθεί;

Ένα σχόλιο που έγινε πρόσφατα, όχι άμεσα για τη δουλειά μου, αλλά για μένα, είναι ότι έγραψαν σε μία ιστοσελίδα πως είμαι γυναίκα (ασταμάτητα γέλια). Έγραψαν επίσης πως είμαι η ελπίδα της χώρας, μάλλον εμπνευσμένοι από το όνομα μου. Γέλασα πολύ όταν το διάβασα, τέτοια σχόλια θέλω να βλέπω.

Υπάρχει κάποιο project που σου έχει αφήσει μια ιδιαίτερη ανάμνηση, κάνοντάς το να ξεχωρίζει από τα άλλα;

Ότι έχω κάνει σε συνεργασία με την σύζυγο μου, μου έχει αφήσει τέτοιου είδους αναμνήσεις. Είναι συναισθηματικό το ζήτημα και δεν σου μιλάω απαραίτητα για κάτι που σχετίζεται με την τέχνη.

Όταν πρωτογνωριστήκαμε ήμασταν και οι δυο πολύ, πολύ τρελοί. Έμενε στο Λονδίνο και κάθε φορά που ερχόταν, κάναμε και από μια τρέλα. Μία φορά είχαμε πάει στην Πάρνηθα και θέλαμε δούμε ένα σημείο που δεν γινόταν να φτάσουμε, παρά μόνο αν περνούσαμε μέσα από το καζίνο. Είχαμε φορέσει λοιπόν δύο ολόμαυρες ρόμπες και βλέποντας το τελεφερίκ σαν μια στοά που θα μας οδηγήσει στην φύση πίσω από το καζίνο, τρομοκρατούσαμε με την εμφάνιση μας τους καθωσπρέπει κυρίους και κυρίες. Όποιος μας έβλεπε από το προσωπικό έτσι ντυμένους, μας ρωτούσε τι κάνουμε εκεί και εμείς του λέγαμε ότι είχαμε χαθεί. Αυτά είναι  projects που θυμάμαι και μ’ αρέσουν. Θέλω να διασκεδάζω με ό,τι κάνω, είτε αυτό σχετίζεται με τη δουλειά μου είτε όχι.

Πως είναι να είσαι εικαστικός στην Ελλάδα του 2013;

Είναι καταπληκτικό. Ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου, το έχω κάνει επειδή συνεχώς παίζω. Η Ελλάδα έχει πολλές παιδικές χαρές , πάρα πολλές, οπότε μου αρέσει να  ζω και να δουλεύω εδώ.

Η τέχνη σου έχει διδάξει κάτι;

Όχι, αν είχα διδαχθεί κάτι θα ήμουν πιο ώριμος και δεν είμαι.


Διάρκεια έκθεσης 07.11.2013 έως 21.12.2013
Ώρες λειτουργίας Τρίτη -Σάββατο, 12:00 - 18:00


Τhe Breeder

Iάσωνος 45, Ματεξουργείο

τηλ: +30 210 3317527

www.thebreedersystem.com , gallery@thebreedersystem.com



back to main