Oρθοπεταλιές και scrambled eggs στο ‘’Ηandlebar’’
Φιλίππα Δημητριάδη/ Ζωή Παρασίδη

To cycling café που έφερε το Λονδίνο στου Ψυρρή.

Φωτο: Eftychia Vlachou, the ough! team

Ο Gareth Jones, άνοιξε πριν τέσσερα χρόνια το VCA, το ποδηλατάδικο που έκανε την οδό Μελανθίου στέκι για τους ποδηλάτες, όχι μόνο της Αθήνας, αλλά και της Ελλάδας. Οι πελάτες άραζαν έξω από το μαγαζί και οι μπύρες έδιναν κι έπαιρναν. Η παρέα όμως μεγάλωνε και το πεζούλι δεν αρκούσε. Έτσι, η πενταμελής ομάδα του VCA αποφάσισε να στεγάσει την αγάπη για την British Ale, το αγγλικό πρωινό και τα πετάλια σε ένα μικροσκοπικό καφέ. Το μικρό καφενείο που βρίσκονταν πρότινος στη θέση του Handlebar, στο οποίο σύχναζαν μαστόρια, έδωσε πλέον τη θέση του στους ποδηλάτες και τους λάτρεις του διαφορετικού. 

Gareth, πώς αποφάσισες να εγκαταλείψεις τη Βρετανία και να έρθεις εδώ στην Αθήνα να ανοίξεις το VCA;

Μου άρεσε ο καιρός σας! (γέλια) Όχι. Οι συγκάτοικοί μου στο Λονδίνο ήταν Αθηναίοι. Γίναμε πολύ καλοί φίλοι και όταν ήρθαν πίσω στην Ελλάδα ερχόμουν συνεχώς να τους επισκεφθώ στις διακοπές. Και στο τέλος αφού είχα ήδη έρθει οκτώ φορές, λέω γάμησέ το, θα μετακομίσω εδώ. Είναι πιο εύκολο. Είχα αποφασίσει ήδη να φύγω από τη Βρετανία κι έτσι είπα, γιατί όχι; Όταν ήρθα βρήκα δουλειά ως σύμβουλος επιχειρήσεων σε έναν ξενοδοχειακό όμιλο. Ήμουν πάντα ποδηλάτης. Δεν οδηγώ αυτοκίνητο. Έτσι όταν ήρθα εδώ πριν 7 -8 χρόνια, ήταν λίγο περίεργα γιατί ένιωθα ο μοναδικός άνθρωπος με ποδήλατο. Ήταν και κάτι σαν παιδικό μου όνειρο να έχω ένα μαγαζί με ποδήλατα, μ’ αρέσουν τα μαγαζιά , μ’ αρέσουν και τα ποδήλατα. Έβλεπα και πως σταδιακά τα ποδήλατα στην πόλη άρχισαν ν’ αυξάνονται. Τα επίσημα αρχεία εισαγωγών – ξέρεις τσέκαρα τις λίστες που λένε πόσα ποδήλατα έχουν εισαχθεί στη χώρα – έδειχναν ότι μέσα σ’ ένα χρόνο οι εισαγωγές ποδηλάτων είχαν αυξηθεί κατά 400%. Τότε είπα ok, αυτή είναι η στιγμή! Αν θέλω να το κάνω, τότε η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα. Αυτό ήταν πριν τέσσερα χρόνια.

Πού ακριβώς έμενες στο Λονδίνο, σε ποια γειτονιά;                         

Έμενα στο Purley, αλλά η δουλεία μου ήταν στο Chelsea. Είμαι από την Ουαλία. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα. Γι αυτό έχω και τόσο χαζό όνομα . (γέλια)

Τι σου αρέσει περισσότερο στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή του Ψυρρή;

Μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ η Αθήνα. Υπάρχει κάτι σε αυτήν που είναι πολύ cool. Οι περισσότερες πόλεις που έχω ζήσει, για παράδειγμα το Λονδίνο, έχουν όσα δεν έχει η Αθήνα, αλλά κάτι χάνουν. Άσχετα με το πόσο ανεπτυγμένο είναι το Λονδίνο, το κακό είναι ότι δεν μπορείς να τη γλιτώσεις με τίποτα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Δε μπορείς να οδηγήσεις με το ποδήλατό σου στο αντίθετο ρεύμα, δε μπορείς να το ανεβάσεις στο πεζοδρόμιο. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς να κάνεις κάτι λάθος. Αμέσως μόλις σε δει κάποιος θα φας πρόστιμο ή θα συλληφθείς. Οι άλλες ευρωπαϊκές πόλεις λοιπόν έχουν ένα πιο αυστηρό καθεστώς «αστυνόμευσης». Είναι σα να έχεις νταντά. Κάποιος σε προσέχει όλη την ώρα. Ενώ εδώ, στην Αθήνα, κανένας δεν σε προσέχει. Κανείς. (γέλια) Μπορείς να κάνεις σχεδόν ό,τι θέλεις . Μου αρέσει αυτό πολύ, αλλά μερικές φορές με τσαντίζει κιόλας. Λέω “What the fuck?”, κανείς δεν ασχολείται; Πιστεύω ότι όμως ότι μπορώ να δουλέψω μέσα σε αυτό το κλίμα. Το απολαμβάνω για την ώρα.

Σε θέματα κουλτούρας, ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στις γειτονιές του Λονδίνου και της Αθήνας;

Είναι όμοιες σε μεγάλο βαθμό. Και στο Λονδίνο υπάρχουν γειτονίες όπως της Αθήνας που είναι σαν οργανωμένες σε μικρά χωριά. Δε θέλω να πω εμπορικά κέντρα αλλά περιοχές στις οποίες συγκεντρώνονται άνθρωποι οι οποίοι ειδικεύονται σε παρόμοια πράγματα. Αλλά υπάρχουν και οι μεγάλες οδοί με τα Η&Μ, ας πούμε, και τις άλλες αλυσίδες καταστημάτων, όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ με την Ερμού για παράδειγμα. Το Λονδίνο έχει βέβαια περισσότερα μαγαζιά, γιατί έχει και περισσότερα χρήματα. Ήταν φυσικό να συμβεί. Αυτό που μ’ αρέσει πολύ στην Αθήνα όμως, είναι η περιοχή του Ψυρρή. Του Ψυρρή ήταν το «χωριό». Πολλοί λένε ότι είναι η Πλάκα, αλλά για μένα η Πλάκα είναι σαν την Disneyland. Είναι ειλικρινής αλλά είναι τουριστική περιοχή. Τα κτίρια είναι πανέμορφα, ναι, αλλά δεν είναι αληθινά. Δε θα πήγαινες για ψώνια εκεί. Ενώ του Ψυρρή, θεωρώ ότι είναι η αληθινή εκδοχή της Πλάκας, ή ας πούμε καλύτερα η σύγχρονη εκδοχή της. Αληθινοί άνθρωποι, αληθινά πράγματα, αληθινά μαγαζιά για αληθινά επαγγέλματα. Τα μαγαζιά εδώ, πιστεύω ότι πριν συμβεί το Γκάζι, όλη η νυχτερινή διασκέδαση ήταν εδώ. Αυτό ήταν πολύ έντονο και μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε, ενώ με την άνοδο της περιοχής του Γκαζιού, άνοιξαν περισσότερες επιχειρήσεις, οι γκραφιτάδες γέμισαν τους τοίχους της γειτονιάς, τότε έγινε πιο πολύ γειτονιά. Άνοιξε το color skates, το Τρανζίστορ και λες «Α, κάτι ωραίο γίνεται εδώ.». Μια όμορφη κοινότητα διαμορφώνεται όπου παλιά, παραδοσιακά μαγαζιά συνυπάρχουν αρμονικά με τα περίεργα και τα μοντέρνα.

Είναι και το σπίτι σου στου Ψυρρή;

Παλιά έμενα εδώ, στην οδό Ήβης, αλλά όχι πια. Με έδιωξε κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης γιατί χρειαζόταν το διαμέρισμα πίσω. Οπότε ναι, για ένα μεγάλο διάστημα και η δουλειά μου και το σπίτι μου ήταν εδώ. Είναι δύσκολο να βρεις ένα καλό διαμέρισμα εδώ, γιατί τα λεφτά που ζητούν είναι παράλογα. Οι ιδιοκτήτες πιστεύουν ξαφνικά ότι αν ένα διαμέρισμα είναι στο κέντρο της πόλης γίνεται αυτόματα loft. Δε το καταλαβαίνω αυτό. Ή τέλος πάντων τα διαμερίσματα με φθηνό ενοίκιο δεν είναι σε καλή κατάσταση. Τώρα μένω στο Μέγαρο Μουσικής.  Οι συνεταίροι μου στο VCA και το Handlebar πάντως, ο Γιώργος και ο Peio μένουν εδώ στο τέλος του δρόμου. Βλέπεις αυτό το κόκκινο παράθυρο; Ε, εκεί είναι η κρεβατοκάμαρα του Peio.

Υπέροχο να ‘σαι τόσο κοντά στη δουλειά.

Είναι πραγματικά τέλειο. Ακόμα κι αν μεθύσουν πολύ είναι δύο βήματα, ενώ εγώ πρέπει να περιπλανηθώ τρεκλίζοντας μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. (γέλια) Νομίζω με πάει ο σκύλος μου σπίτι σε κάτι τέτοιες στιγμές. (γέλια)

Πώς πήρες την απόφαση να ανοίξεις το Handlebar;

Είναι πολύ απλό. Πριν, στη θέση του Handlebar υπήρχε ένα πολύ μικρό καφενείο. Μας ενοχλούσε λίγο το ότι θέλαμε να αράξουμε και να πιούμε κάτι και το καφενείο ήταν δίπλα στο μαγαζί (VCA). Κανένας δε χρειάζονταν ακόμα και από τους πελάτες μας. Έτσι καταλήγαμε κάθε βράδυ να καθόμαστε έξω από το VCA στο πεζοδρόμιο, να πίνουμε μπύρες και να λέμε «Τι ωραία που θα ήταν να υπήρχε ένα cycling cafes.». Το Λονδίνο έχει cycling cafes. Έτσι αρχίσαμε να μιλάμε με τον ιδιοκτήτη του καφενείου κι αυτός κάποια στιγμή μας είπε ότι θέλει πάρα πολύ να βγει στη σύνταξη επιτέλους. And it was like… Bam!

Οπότε όλες οι επιχειρήσεις σου έγιναν πάνω στο σωστό timing. Είσαι μάλλον πολύ τυχερός.

Ναι, το ξέρω. Είναι τρελό! (γέλια) Χαίρομαι που είναι έτσι.

Πες μου ποιοι απαρτίζουν την ομάδα και των δύο μαγαζιών.

H Ζωή, O Malcolm, εγώ, ο  Γιώργος και ο Δημήτρης ή αλλιώς Peio, που δεν είναι εδώ γιατί είναι ο ροκ σταρ της παρέας και τώρα είναι σε ευρωπαϊκή περιοδεία με την μπάντα του, που γαμάει.

Ποια  μπάντα;
Τους Despite Everything.

Πώς γνωριστήκατε μεταξύ σας εσείς οι πέντε;

Όταν δούλευα στο ξενοδοχείο η Ζωή ήταν βοηθός μου, έτσι στην ουσία την πήρα μαζί μου γιατί είναι πραγματικά φοβερή, είναι άψογη! Ο Malcolm, ο άλλος Άγγλος της παρέας, είναι φίλος των φίλων μου και τον γνώρισα όταν ήρθα εδώ. Όταν ήθελα να ξεκινήσω το VCA είχα λίγα χρήματα, ο Malcolm είχε λίγα περισσότερα από ‘μένα οπότε τον έπεισα να επενδύσει στη μυστική μου πλεκτάνη για το μέλλον της Μελανθίου και οι υπόλοιποι, ο Γιώργος και ο Peio, ήταν πελάτες μου. Το πρώτο ποδήλατο που έφτιαξα στο VCA ήταν του Peio. Οι ομάδες μεγαλώνουν. Οπότε πάντα κοιτάμε και για άλλα άτομα. Είμαι μεγάλος φαν της ομαδικής δουλειάς. Μ’ αρέσει να βλέπω τα ταλέντα τον άλλων και μετά να τους βάζω να τ’  αναπτύξουν.

Πιστεύεις ότι το Handlebar θα αλλάξει κάτι στη γειτονιά;

Ναι! Το εύχομαι. Όταν άνοιξα το VCA, ήθελα να το κάνω σαν ένα λονδρέζικο ποδηλατάδικο, με custom ποδήλατα και τα λοιπά. Έτσι και με το bar θέλω να κάνω το ίδιο. Ξέρεις, υπάρχουν πολλά που σου λείπουν απ’ την πατρίδα όταν είσαι μακριά. Κι εσύ αν μετακομίσεις στο ηνωμένο Βασίλειο θα σου λείψουν πολλά πράγματα απ’ την Ελλάδα. Οπότε αυτό που έκανα και με τα δύο μαγαζιά ήταν να φέρω τα πράγματα που μου λείπουν εδώ. Μπορεί όλο αυτό να είναι μόνο από τον εγωισμό μου. (γέλια) Είναι πολύ πιθανό. Αλλά το γεγονός ότι το VCA λειτούργησε και τώρα το Handlebar μοιάζει να πηγαίνει πολύ καλά και αρέσει στον κόσμο, είναι υπέροχο γιατί δεν είμαι Έλληνας, όσο και να μου αρέσει εδώ δε μπορώ ν’ αλλάξω το γεγονός ότι είμαι από την Βρετανία. Πιστεύω ότι έκανα αυτό που θεωρούσα σωστό και έφερα κάτι που είναι πολύ διαφορετικό για τα εδώ δεδομένα. Αν προσπαθούσα να ανοίξω μια παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα, θα τα σκάτωνα σίγουρα!
Πιστεύω λοιπόν ότι αυτός ο δρόμος συγκεκριμένα άλλαξε πολύ. Τρία με τέσσερα χρόνια πριν, όταν έψαχνα μέρη για το VCA, βρήκα τη Μελανθίου. Νομίζω ότι είναι ο πιο γαμάτος δρόμος. Υπάρχει η εκκλησία εδώ, πολλά μαγαζιά, το μικρό καφενείο που σου έλεγα και οι pi6 – που βέβαια μετακόμισαν -  και το βρήκα πολύ γλυκό. Πέρα απ’ αυτό όμως, υπήρχαν τουλάχιστον σαράντα ναρκομανείς στο στενό να σουτάρουν όλη μέρα καθώς και μια κλινική απεξάρτησης εδώ πιο κάτω. Ήταν τόσο κρίμα γιατί πραγματικά είναι ένας από τους πιο όμορφους δρόμους της Αθήνας. Αλλά και πάλι το timing δούλεψε και σύντομα, μετά το άνοιγμα του  VCA, η κλινική μετακόμισε στην Ν. Σμύρνη ή κάτι τέτοιο. Οπότε οι ναρκομανείς άρχισαν να φεύγουν. Δεν έχω βέβαια κανένα πρόβλημα μαζί τους, μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, αλλά όχι δημόσια γιατί νομίζω ότι είναι αγενές για τους υπόλοιπους. Με το VCA εδώ λοιπόν άρχισαν να έρχονται ποδηλάτες και σιγά – σιγά το στενό αυτό έγινε ένα από τα πιο πολυσύχναστα της πόλης. Οπότε κατά κάποιο τρόπο ανακηρύξαμε το δρόμο δικό μας και φέραμε εδώ όλη την κουλτούρα του ποδηλάτου. Αράζουμε, πίνουμε μπύρες, κάνουμε ποδήλατο πάνω – κάτω στο στενό… Οπότε αλλάξαμε τον δρόμο. Οι Pi6 άνοιξαν τις πόρτες τους και δεν κρύβονταν πια πίσω από τα στόρια και τώρα ανοίξαμε το Handlebar δίνοντας έναν τελικό χαρακτήρα στο δρόμο και δίνοντας του ζωή. Και αυτή τη ζωή μας τη δίνει πίσω.

Δε νιώθεις πολύ περήφανος που εσύ και η ομάδα σου δημιουργήσατε ουσιαστικά ένα δρόμο από την αρχή;

Φυσικά. Είναι αλήθεια. Νιώθω πάρα πολύ περήφανος γι αυτό που κάναμε. Θα είμαι ειλικρινής. Πολλοί άνθρωποι συχνά δεν το παραδέχονται. Είμαι πολύ περήφανος για όλη την ομάδα που συγκροτήσαμε για να το κάνουμε όλο αυτό να πετύχει. Πέντε μαζί με ‘μενα πολύ εντάξει άνθρωποι, φανταστικοί άνθρωποι έφεραν αυτό το θαυμάσιο αποτέλεσμα που είναι προϊόν ομαδικής δουλειάς.

Ποια είναι αυτά που σου λείπουν περισσότερο απ’ την πατρίδα και τα ενσωμάτωσες στο Handlebar;

Πολλά πράγματα. Κυρίως όμως το φαγητό. Κι έχω κι ένα θέμα. Είμαι γλυκατζής, μ’ αρέσουν πολύ τα γλυκά γι αυτό αν δεις μέσα έχω πολλά αγγλικά γλυκίσματα και ζαχαρωτά,  pick and mix είναι σαν ένα mini sweet shop! Και η αγγλική μπύρα μου λείπει, η British Ale αν ξέρεις. Σκοπεύουμε να εισάγουμε και τέτοιες, οπότε είμαι πολύ χαρούμενος. Όλοι θα λένε ότι ο Gareth έφερε την κεχριμπαρένια μπύρα του στην Ελλάδα.

Είναι ίσως νωρίς ακόμα, αλλά πώς είναι το feedback από τον κόσμο;

 Είναι πολύ δυνατό. Αρέσει σε όλους, όλοι φαίνεται να καταλαβαίνουν τη φιλοσοφία του, προσπαθούμε να κρατάμε τις τιμές όσο πιο χαμηλά γίνεται. Το κυριότερο που πρέπει να ξέρει κάποιος για το Handlebar είναι ότι, προσπαθήσαμε να ανοίξουμε ένα καφέ, δε θέλουμε να ανοίξουμε ένα εστιατόριο ας πούμε. Το φαγητό είναι σε γρήγορες μερίδες εδώ. Είναι ένα καφέ βρετανικού τύπου. Αυτό είναι κάτι πολύ καινούργιο αλλά ο κόσμος μοιάζει να το απολαμβάνει. Έχουμε επίσης αρκετά φαγητά για vegans στο μενού. Ξέρεις υπάρχει αυτή η κουλτούρα του punk rock vegan ποδηλάτη. (γέλια) Οπότε, ναι, έχουμε πολλά φαγητά που θα μπορούσε να φάει κάποιος vegan σε πάρα πολύ προσιτές τιμές. Το veganism δεν είναι πολύ διαδεδομένο εδώ στην Ελλάδα και τα vegan πιάτα παραπέμπουν αμέσως σε υψηλές τιμές. Εμείς δε το θέλουμε αυτό. Δε θα ‘πρεπε να είναι έτσι ούτως ή άλλως. Εμείς άρα θέλουμε να είμαστε ένα καφέ που θα σερβίρει vegan φαγητό προς τρία ευρώ για παράδειγμα.

Γνώρισες ποτέ τον παπά του Αγ. Δημητρίου;

Ναι, τον έχω γνωρίσει.

Έχει εκφράσει κάποια άποψη για το πώς το VCA και το Handlebar άλλαξαν το στενό της Μελανθίου;

Κοίτα, η εκκλησία είναι υπό ανακαίνιση  τα τελευταία δύο χρόνια και απ’ όσο γνωρίζω είναι ανοιχτή μόνο τις Κυριακές και όποτε είναι η γιορτή του Αγ. Δημητρίου. Αυτό είναι όλο. Έχω μιλήσει όμως με τον παπά, καθώς του ζήτησα να φυτέψω στο κηπάκι εδώ πίσω απ’ τα κάγκελα της εκκλησίας γιασεμί και μπουκαμβίλιες. Θα βγουν έξω από το φράχτη, θα έχουμε περισσότερο πράσινο κι όλο αυτό το χρώμα από τις μπουκαμβίλιες θα είναι  πραγματικά υπέροχο. Τον ρώτησα λοιπόν αν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Είπε ένα διστακτικό νομίζω ναι, αλλά δεν μας έδωσε ποτέ το κλειδί της πύλης για να μπούμε μέσα. Οπότε θ’ αναγκαστούμε να σκαρφαλώσουμε. Δεν έχω ιδέα για το τι πιστεύει για μας και δεν μου φάνηκε και ιδιαίτερα εξυπηρετικός, αλλά πέρα απ’ αυτό είναι ok.

Οπότε θα τα φυτέψετε τελικά τα δέντρα;

Φυσικά! Ένα κλειδί θα έκανε τη ζωή μου πιο εύκολη βέβαια. Μόλις ο καιρός ψυχράνει λίγο θα το κάνουμε, γιατί το να φυτεύεις καλοκαίρι δεν είναι και πολύ καλή ιδέα. Θα το κάνω σύντομα λοιπόν για να είναι ανθισμένα την επόμενη άνοιξη.

Πού σου αρέσει να βγαίνεις στην Αθήνα;

Η αλήθεια είναι ότι με στήσιμο του Handlebar όλο το καλοκαίρι, σταματήσαμε λίγο να ζούμε στην πόλη. Αλλά για να είμαι ειλικρινής μαζί σου και πριν απ’ αυτό αράζαμε εδώ, έξω απ’ το μαγαζί. Ένας απ’ τους λόγους που μου αρέσει η περιοχή είναι κι αυτός. Είναι το VCA εδώ, οπότε εδώ βγαίναμε. Άντε να πηγαίναμε μέχρι την Cantina Social ή την James Joyce για μια μπύρα. Όλα είναι εδώ. It’s all about Ψυρρή.

Μια που ανέφερες την James Joyce, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν και άλλοι βρετανοί που ζουν στην Αθήνα, ήρθαν μόλις έμαθαν ότι ένα λονδρέζικο καφέ άνοιξε στο κέντρο της πόλης.

Βεβαίως. Ωστόσο πολλοί απ’ όσους ήταν εδώ, έφυγαν από την Ελλάδα. Οι δουλείες τους άλλαξαν με την κατάσταση και τέτοια. Δεν υπάρχουν άρα τόσοι, όσοι στο παρελθόν. Όμως όσοι είναι ακόμα εδώ ήρθαν και είπαν: «Σοβαρά;».

Ενθουσιάστηκαν απλά που άνοιξε ένα τέτοιο καφέ ή μήπως ότι το άνοιξες εν μέσω κρίσης;

Πολλά άσχημα πράγματα συμβαίνουν με την κρίση. Αλλά ένα από τα πράγματα που κάνει η κρίση είναι να ξεφορτώνεται κάποια περιττά πράγματα. Όταν τα πράγματα πάνε καλά, έχεις εκατοντάδες μαγαζιά. Με την κρίση κλείνουν. Υπάρχει λόγος που κάποια μαγαζιά κλείνουν. Αν κάνεις κάτι καλά και πηγαίνει καλά όταν δεν υπάρχει κρίση θα πρέπει να συνεχίσει να πηγαίνει καλά, παρά την κρίση. Ξεκίνησα το VCA πριν 3,5 χρόνια και ,ξέρεις, είχαμε σκαμπανεβάσματα, αλλά τελικά  δούλεψε η όλη φάση. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αποτυχία. Αν αποτύχει κάτι που κάνεις, απέτυχε. Ξεκίνα μετά κάτι άλλο. Απλά πρέπει να του δώσεις ώθηση. Σε ό,τι κάνεις. Κι αυτό κάνουμε εμείς. Είτε με κρίση ή χωρίς.

Πιστεύεις ότι θα έπρεπε και οι Αθηναίοι να υιοθετήσουν αυτή την άποψη; Τους βλέπεις μελαγχολικούς και απαισιόδοξους;

Νομίζω ότι πια όλοι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί με την κρίση πια. Έχουν βαρεθεί. Ξέρω ότι αρκετοί άνθρωποι υποφέρουν από την κρίση, αλλά οι πελάτες του VCA και όσοι αράζουν στο Handlebar, έχουν βαρεθεί να μιλούν γι αυτό. Οκ, ας προχωρήσουμε. Κι αν θες να ξεκινήσεις μια επιχείρηση, τώρα ακριβώς είναι η στιγμή. Είναι πάμφθηνο! Ενοίκια; Τίποτα! Έχουν πέσει πάρα πολύ. Αν έχεις μια τέλεια ιδέα, δε θα σου κοστίσει πολλά να την πραγματοποιήσεις τώρα. Δεν λέω να ποντάρεις και όλη σου τη ζωή σε κάτι, αλλά αν μπορείς να συγκεντρώσεις δυο φίλους και να κάνετε κάτι μαζί, να μοιράσετε τις ευθύνες και τα έξοδα, το συστήνω απόλυτα.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούσες να κάνεις κάτι αντίστοιχο στην Βρετανία;

Ακριβώς. Ήταν πολύ ακριβά. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος. Το ενοίκιο εδώ είναι λίγα κατοστάρικα, στο Λονδίνο είναι «λίγες» χιλιάδες. Πρέπει να έχεις ένα σεβαστό κεφάλαιο από πίσω σου για να κάνεις μια τέτοια επιχειρηματική κίνηση σαν κι αυτή. Ενώ εδώ στην Αθήνα το κάναμε αυτό έχοντας πάρα πολύ λίγα λεφτά ο καθένας μας, αλλά τα βάλαμε μαζί και τα καταφέραμε.

Δεν έχετε πρόβλημα με τα αυτοκίνητα και τα τραπεζάκια εδώ στο στενό;

Την αλήθεια, όχι. Κι αυτό γιατί η Μελανθίου στο σχέδιο πόλης είναι καταχωρημένη ως πεζόδρομος. Επρόκειτο να πεζοδρομηθεί όπως και οι άλλοι δρόμοι του Ψυρρή πιο κάτω, όμως ξέμειναν από λεφτά και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ το έργο. Μακάρι να γίνει όμως κάποια στιγμή, θα απογειώσει πραγματικά τη φάση.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου σημείο για ποδηλατάδα στην Αθήνα;

Μου αρέσει το κέντρο, όπως η Βασιλίσσης Σοφίας ας πούμε. Γενικά δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Τα χειρότερα σημεία όμως είναι η Πειραιώς και η Συγγρού. Νιώθω πως θα πεθάνω όταν οδηγώ στην δεξιά λωρίδα. Τώρα που έχω το σκύλο είναι η αλήθεια, δεν πηγαίνω τόσες πολλές βόλτες με το ποδήλατο. Πριν πάρω το σκύλο απολάμβανα πολύ να πηγαίνω για ποδηλατάδα στην Βαρυμπόμπη και το Τατόι. Τώρα περνάω τις Κυριακές μου βγάζοντας βόλτα το σκύλο. Δυστυχώς.

Είχες ποτέ κάποιο ατύχημα με το ποδήλατο όσο είσαι εδώ στην Αθήνα;

Μια φορά χτύπησα ένα ταξί, αλλά ήμουν πολύ μεθυσμένος. (γέλια) Ναι, έφταιγα εγώ. Μαύρισα και το μάτι μου.

Οπότε βλέπεις πως οι Αθηναίοι οδηγοί σέβονται τους ποδηλάτες;

Ναι, ναι. Πιστεύω πως όσοι οδηγούν αυτοκίνητο, έχουν ήδη συνηθίσει με τα μηχανάκια, που κάνουν σφήνες ανάμεσά τους. The papaki culture! Οπότε προσέχουν ενστικτωδώς πλέον κι αυτό είναι καλό και για μας τους ποδηλάτες. Μοιάζει χαοτικό, αλλά μόλις βγεις στο δρόμο συνειδητοποιείς ότι δεν είναι και τόσο.

Δε σε ενοχλεί που δεν υπάρχουν ακόμα ποδηλατοδρόμοι όπως στις άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις;

Αυτά είναι βλακείες! Για να υπάρξουν ποδηλατοδρόμοι, πρέπει πρώτα να υπάρξουν ποδήλατα. Όλοι μου μιλούν γι αυτό. Αν νομίζεις ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να ξοδέψει πέντε εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει ποδηλατοδρόμους ενώ υπάρχουν μόνο λίγες χιλιάδες ποδηλάτες, δεν πρόκειται να συμβεί! Θα γίνουν ποδηλατοδρόμοι. Φυσικά και θα γίνουν. Αλλά πρώτα πρέπει να αυξηθούν οι ποδηλάτες. Ήδη απ’ όταν ήρθα στην Ελλάδα, είδα την ποδηλασία να αυξάνεται σημαντικά. Όποτε κάποια στιγμή κάποιος απ’ την κυβέρνηση θα πει «Πρέπει να φτιάξουμε ποδηλατοδρόμους!» και τότε όλοι θα χαρούν. Αν όμως αυτό είχε γίνει πριν ένα – δύο χρόνια όλοι θα ήταν «Για ποιον λόγο φτιάχνεις ποδηλατοδρόμους; Δε θα σε ξαναψηφίσω!».

Πόσο εύκολο είναι να είσαι ένας Βρετανός στην Αθήνα; Σε ρωτάνε ποτέ περίεργα πράγματα οι πελάτες σου;

Υπάρχει ένα πράγμα που το κάνουν συνέχεια και πραγματικά δεν το καταλαβαίνω καθόλου. Οι άνθρωποι έρχονται στο μαγαζί και μου μιλάνε για την Βασιλική Οικογένεια της Αγγλίας. Κι έρχονται και με ρωτάνε πράγματα λες και τους ξέρω; Είναι τόσο παράξενο. Λες κι έχω κάποια μαγική ενόραση μες τις ζωές τους επειδή είμαι απ’ τη Βρετανία. Μου λένε «Α, η Kate – πώς την λένε- δεν είναι υπέροχη;»  κι εγώ εκείνη την ώρα σκέφτομαι «Που στο καλό να ξέρω;»

Όπως μας είχε υποσχεθεί ο Gareth απ’ την αρχή, μιλήσαμε και με τον Γιώργο, εκ Τρικάλων ορμώμενο, για να δούμε και την ελληνική ματιά της φάσης.

Πως προέκυψε η συνεργασία με τον Gareth και την υπόλοιπη ομάδα;

Συνέβη πριν λίγο καιρό, όταν ήρθα στην Αθήνα, γιατί κατάγομαι  από τα Τρίκαλα και ζούσα εκεί  δουλεύοντας σαν μηχανικός και τα παράτησα επειδή δεν μου άρεσε αυτή η δουλειά. Τα παιδιά τα γνώρισα πριν τρία χρόνια ως rider γιατί με σπονσοράρανε  δίνοντάς μου τσάμπα πράγματα σε αγώνες. Έπειτα μου έκαναν πρόταση να συνεργαστούμε στο VCA και μπήκα ως συνέταιρος. Αφού λοιπόν δουλεύαμε μαζί στο VCA, δίπλα μας ακριβώς υπήρχε ένα καφενείο και αυτός που το είχε αποσύρθηκε. Τότε μας ήρθε η ιδέα να οργανωθούμε και να κάνουμε αυτό το πράγμα που βλέπεις τώρα. Εγώ μπήκα ως υπεύθυνος στο μαγαζί, είμαι όλη μέρα εδώ αλλά είναι μια ευχάριστη κούραση αυτή. Και ένα καλό του να δουλεύεις όλη μέρα είναι ότι δεν χαλάς αλλού λεφτά και μπορείς να αποταμιεύσεις. Βέβαια εμείς πίνουμε όλοι πάρα πολύ, ξεκινώντας είπαμε ότι θα γράφουμε τι πίνουμε και ενώ έχουμε μόνο τρεις εβδομάδες ζωής σαν μαγαζί , ο καθένας χρωστάει 300 ευρώ, τέτοια φάση.  Προσπαθούμε λίγο να οργανωθούμε και εμείς, γιατί από το ποδηλατάδικο βρεθήκαμε σε άλλα νερά, αλλά γιατί όχι; Δοκιμάζουμε. Και το θετικό είναι ότι δεν έχουμε τεράστιες απαιτήσεις, θέλουμε όμως συνεχώς να αναπτυσσόμαστε και στα δύο μαγαζιά.

Ποιο είναι το concept του μαγαζιού;

Το μαγαζί στήθηκε πάνω στα πρότυπα των παιδιών περισσότερο, όπως βλέπεις φέρνει σε αγγλική pub. Η αρχική ιδέα ήταν να έχουμε πρωινό, εγώ δηλαδή ήρθα εδώ και μετά από ένα χρόνο είχα βαρεθεί να τρώω κάθε μέρα τυρόπιττα, ζαμπονοτυρόπιττα, μπακέτα. Και επειδή όλοι μας τρώμε πρωινό στην ομάδα, είπαμε ‘’ δεν πάει πια αυτή η κατάσταση’’ και αποφασίσαμε να δώσουμε μια εναλλακτική λύση στο ζήτημα πρωινό. Μετά ενσωματώσαμε και άλλα πράγματα στην κουζίνα, εντελώς αγγλικά  και με τέλειες γεύσεις, τα οποία ειλικρινά και εγώ εδώ τα δοκίμασα, δεν τα ήξερα. Αλλά είδα ότι αρέσουν στον κόσμο. Το δεύτερο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν να είμαστε  όσο πιο fair γίνεται στο οικονομικό απέναντι στον κόσμο. Και για να το κάνουμε αυτό μειώσαμε αρκετά το κέρδος μας. Οι πελάτες μας κυρίως είναι ποδηλάτες, αλλά γενικά έρχεται ωραίος κόσμος και δεν τον αλλάζω.

Πες μου περίπου για τις τιμές που κινείστε.

Κοίτα, μια 500αρα μπύρα αν την πιείς αλλού, μπορεί να δώσεις και 5 ευρώ, εμείς την έχουμε 2.50. Σε εμάς 5 ευρώ έχουν κάποιες αγγλικές μπύρες που εισάγουμε και είναι ιδιαίτερα ακριβές, έχουμε δηλαδή και αυτή την επιλογή για κάποιον που θέλει να πιεί κάτι τέτοιο. Τα φαγητά ξεκινούν από 2 ευρώ και το πιο ακριβό μας πιάτο φτάνει τα 4.50. Οι περισσότεροι που έρχονται δοκιμάζουν τα αυγά και το kedgerre.

Τι ώρες λειτουργεί το μαγαζί;

Βάλαμε ένα στοίχημα γι αυτό. Θέλουμε να εκπαιδεύσουμε λίγο τον κόσμο με το ωράριο, έτσι, ανοίγουμε δέκα το πρωί και στις έντεκα και τέταρτο το βράδυ τους λέω πως παίρνω τις τελευταίες παραγγελίες γιατί δώδεκα κλείνουμε. Αυτό αλλάζει μόνο την Παρασκευή και το Σάββατο που κλείνουμε στις δύο. Το τηρούμε και εμείς και ο κόσμος προς το παρόν αυτό. Τους ενημερώνω 45 λεπτά πριν και κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει στραβώσει, έρχονται και ξαναέρχονται.

Η γειτονιά πως σου φαίνεται; Έχεις δει διαφορά σε αυτήν από τότε που άνοιξε το μαγαζί;

Μένω ακριβώς απέναντι από όταν ανοίξαμε το μαγαζί  με τον άλλον μας συνέταιρο, τον Δημήτρη τον rockstar, και με παρατάει συνέχεια για να κάνει tour στα Βαλκάνια, στην Αμερική, στην Ευρώπη… Αυτός εδώ είναι ο σκύλος του, αλλά είναι δικός μου στην ουσία  τόσο που λείπει. Τα βλέπεις αυτά τα παράθυρα, ε εκεί είναι το δωμάτιο μου. Πριν έμενα στο Μεταξουργείο, σε ένα δωμάτιο που μου νοίκιαζαν τα παιδιά, όταν με σπονσοράρανε σαν ποδηλάτη.

Ο δρόμος που μένω, στην  Αισχύλου, είναι από τους πιο απίστευτους πρεζόδρομους. Φαντάσου ότι ο δρόμος που είναι το μαγαζί ήταν σαν την Αισχύλου και όλη η γειτονιά μας λέει μπράβο, γιατί από τότε που ανοίξαμε λένε πως καθάρισε ο δρόμος. Με τόσο κόσμο εδώ πλέον, δύσκολα έρχεται ο άλλος να τρυπηθεί και να πιεί. Είναι παράδοξο να βρίσκεσαι στην  πιο τουριστική περιοχή του Ψυρρή και στα δέκα μέτρα που θα διανύσεις στην Αισχύλου να βλέπεις αυτό το θέαμα. Είναι βέβαια για μένα άρρωστοι άνθρωποι και σίγουρα δεν ξέρω να σου πω τον τρόπο για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά το σίγουρο είναι ότι αυτή η εικόνα επηρεάζει την καθημερινότητα μου. Βγαίνοντας από το σπίτι κάθε μέρα βλέπω κάποιον πεθαμένο, κάποιον άλλο μισοπεθαμένο, βλέπω άτομα τα οποία τα γνώρισα καλά και μετά από ένα χρόνο δεν είναι.

Να σου πω τι έγινε σήμερα για παράδειγμα. Εδώ δίπλα ενοικιάζονται κάποια δωμάτια σε τουρίστες και κατέβηκαν  οι άνθρωποι να φάνε σε εμάς. Αυτοί ήταν Κινέζοι που ζουν στην Αυστραλία, βλέπουν κάτι παιδιά στο μαγαζί με tattoos και ξανανέβηκαν πάνω στο δωμάτιο. Με τα πολλά, λένε στον ιδιοκτήτη ότι έχουμε ακούσει πολλά για το κέντρο, ότι είναι επικίνδυνα, και είναι κάτω κάτι τύποι με tattoos. Ο Ντιν, ο ιδιοκτήτης, γέλασε και τους είπε ότι αυτά τα παιδιά είναι που έχουν καθαρίσει τον δρόμο. Τελικά ήρθαν, έφαγαν και τους έκανε και πλάκα ότι τους φοβηθήκαμε επειδή είναι ηλικιωμένοι και κάτι τέτοια. Το θετικό όμως είναι ότι έχει αρχίσει να ανεβαίνει πάλι του Ψυρρή. Δηλαδή αυτές οι καφετέριες που είναι στην σειρά στην Μιαούλη χαρακτήρισαν την περιοχή γιατί ήταν όλες οι ίδιες. Τώρα ανοίγουν μαγαζάκια που κάνουν καλή προσπάθεια, το Τρανζίστορ για παράδειγμα, και φυσικά και το δικό μας για να παινευτούμε και λίγο.

 Μηχανολόγος ο ένας, rockstar o άλλος, Περίεργο team έχετε κάνει!

Ξέρεις ποιο είναι το ωραίο σε αυτό το team; Ότι καλύπτονται όλες οι θέσεις. Ο Gareth είναι απίστευτος επικοινωνιακά και έχει πολλές γνωριμίες. Ο Δημήτρης από την άλλη είναι πολύ καλός στο να οργανώνει events - είναι και rockstar- γι’ αυτό κλείνει όλος ο δρόμος με αυτά που έχουμε κάνει ως τώρα. Εγώ είμαι ο δουλευταράς, ασχολούμαι κυρίως με το προσωπικό. Έχουμε και τον Malcolm, o οποίος είναι ο λογιστής μας. Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι είναι υπέροχο να δουλεύεις με αυτά τα παιδιά και επίσης είναι πολύ ωραίο να  συνεργάζεσαι με ‘’ξένους’’, είναι φοβεροί στην οργάνωση και τα project plan που φτιάχνουν είναι απίστευτα. Η διαφορά κουλτούρας δεν μας έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, ίσα- ίσα, μπορεί τα παιδιά να το έχουν με την οργάνωση αλλά χρειάζοντε και κάποιους Έλληνες μέσα στην επιχείρηση γιατί οι ίδιοι δεν το έχουν πολύ με την ελληνική κουλτούρα.

Βλέπεις τους Αθηναίους να γουστάρουν να μιμούνται το british style;

Πολλοί προσπαθούν. Άλλα εγώ προσωπικά, εδώ και χρόνια έχω σταματήσει να βάζω ταμπέλες τύπου ‘’ hipster’’ ή ‘’ποζεριά’’ και τέτοια, ίσως είμαι αρκετά χωριάτης γι’ αυτά. Νομίζω όμως πως όλοι πρέπει να σταματήσουμε να το κάνουμε αυτό γιατί η ιδιαιτερότητα του καθενός είναι επιλογή του. Έτσι όπως τους έχω δει εγώ τους Αθηναίους, έχω την αίσθηση ότι αναλώνονται πάρα πολύ σε αυτό το πράγμα χωρίς καμία ουσία. Γιατί να γίνεσαι κακός και ρατσιστής επειδή δεν ακούω την ίδια μουσική με εσένα, δεν πηγαίνουμε στο ίδιο μαγαζί και δεν ντυνόμαστε το ίδιο;  Είναι απίστευτα ρηχό το να χαρακτηρίζεις κάποιον από το τι φοράει και που συχνάζει. Όλα αυτά δεν μου αρέσουν, έχω μεγαλώσει εντελώς διαφορετικά.

Θέλω κλείνοντας, να προτείνεις στους αναγνώστες του OUGH!  ένα πιάτο και μια μπύρα που πρέπει να δοκιμάσουν στο Handlebar.

Ω!  Θα αρχίσω με το αλκοόλ. Η δική μου αγαπημένη μπύρα είναι η Τetley’s. Και από τα πιάτα θα πρότεινα σαλάτα με καπνιστή πέστροφα, μπέικον, μήλο, αρακά και το kedgeree, δηλαδή καπνιστή πέστροφα με ρύζι, κάρυ, ντομάτες και αυγά. Όπως βλέπεις παίζει πολύ πέστροφα!

The Handlebar

Μελανθίου 8, Ψυρρή



back to main