Μια Rita, μα ποια Rita;
Μαρία Παππά

Ένας μπασίστας καθηγητής ωδείου, ένας αυτοδίδακτος ντράμερ και ένας κιθαρίστας μπαλαντέρ είναι οι Rita Moss! Κι αυτή είναι η πρώτη τους συνέντευξη.

Φωτο: Rita Moss

«Μας ρωτάς ότι θέλεις! Επειδή άργησα, θα απαντήσουμε σε όλα! Πόσο τον έχουμε; Αν τα χουμε μεταξύ μας;», λέει  αστειευμενος ο Κώστας, ο τραγουδιστής και μπασίστας τον Rita Moss. Το ρολόι δείχνει ήδη περασμένα μεσάνυχτα και έχει αργήσει περίπου μία ώρα. Τον περιμένουν ήδη ο Χάρης, ο λιγομίλητος guest κιθαρίστας του γκρουπ και ο Δημήτρης, ο ντράμερ. Τους Rita Moss τους πρωτογνώρισα πέρσι όταν ανέβασαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Ass στο bandcamp. Δυνατός πανκ ήχος που κερδίζει τις εντυπώσεις χωρίς πολλά-πολλά. Το άλμπουμ το μοιράζουν δωρεάν. Αφήνουν μια στοίβα από CD στη σκηνή σε κάθε συναυλία. Για εξώφυλλο έχουν ζωγραφισμένο με μαρκαδόρο ένα ανδρικό μόριο. «Γιατί δίνετε τσάμπα το άλμπουμ;» τους ρωτάω. Είναι η σειρά του Χάρη να αστειευτεί «Είναι η φιλοσοφία του πανκ. Τσάμπα παίζουμε, τσάμπα δίνουμε το δίσκο και χαιρόμαστε να πληρώνουμε κιόλας!» «Να γραφτεί αυτό!» διακόπτει ο Κώστας, γελώντας, και συνεχίζει «Θέλουμε να βρούμε μια εταιρεία για πολλούς λόγους, αλλά δεν το έχουμε στείλει πουθενά, επειδή ετοιμάζουμε και το δεύτερο. Λεφτά δεν έχουμε να υποστηρίξουμε μια κανονική κυκλοφορία, αλλά ωραίο είναι και να το δίνεις τσάμπα. Να ζωγραφίζεις μια πούτσα πάνω και να το δίνεις. Έχει τη χάρη του! Κάποιοι το παίρνουν από μόνοι τους και σε κάποιους πάμε με τσαμπουκά και το δίνουμε εμείς, του στυλ πήρατε το CD;»

Ο Κώστας και ο Δημήτρης γνωρίζονται από τη Δευτέρα λυκείου. Πρώτα αντάλλασσαν μεταξύ τους κασέτες μέταλ και μετά το ένα έφερε το άλλο. «Το μέταλ ήταν τότε μια ζεστή αγκαλιά. Σε έκανε να νιώθεις ότι άνηκες κάπου, σε μια ομάδα.» λέει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης για τις εφηβικές του ανησυχίες. «Με τον Δημήτρη παίζαμε διασκευές Iced Earth και Death στο σχολείο», προσθέτει ο Κώστας και μετά συστήνεται. «Είμαικαθηγητής σε ωδείο, οπότε έχω όλη αυτή την γκάμα την πιο κλασσική, του φυτού. Και για να πω την αλήθεια, με έχει βοηθήσει αρκετά. Δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο αν είσαι πανκάς να έχεις μακριά μαλλιά και να παίζεις τρία ακόρντα, ούτε είναι απαραίτητο αν έχεις κλασσική παιδεία να ακούς μόνο βιολιά και τέτοια φάση. Στη μουσική όλα παίζουν».

Τον Χάρη τον γνώρισαν στο δεύτερο live τους και κόλλησαν. Ανεβαίνει στη σκηνή με την κιθάρα του στα τελευταία 10 λεπτά κάθε συναυλίας και δίνει έναν ξεχωριστό τόνο στον ήχο τους. «Πιστεύω ότοι για τον Χάρη είμαστε η ιδανική μπάντα. Δεν έρχεται στις πρόβες, έρχεται στα live, ακούει 30 λεπτά και ανεβαίνει πάνω και τα διαλύει όλα. Είναι ατόφιος και μας κάνει και τα καλύτερα κομπλιμέντα. Πιο καλά και από το να σου την πέσει γκομενάκι! Εντάξει, υπερβάλλω και λίγο!» σχολιάζει ο Κώστας. Αυτό ίσως που κάνει το συγκρότημα να ξεχωρίζει πραγματικά είναι οι ζωντανές τους εμφανίσεις. Είναι εκρηκτικές κι έχουν μια σπάνιαένταση. Δεν συναντάς εύκολα μουσικούς να παίζουν με τόση όρεξη και χαρά και να μπορούν να τη μεταδίδουν κιόλας. Και συνεχίζουν να παίζουν με χαμόγελα ακόμη κι αν τους τυχαίνουν ένα σωρό αναποδιές όπως όταν, π.χ. σπάει μια χορδή στο μπάσο ή η κιθάρα του Χάρη δεν ακούγεται από λάθος του ηχολήπτη. 

Η κρίση δίνει τροφή στις τέχνες;

Κ- Σ’ αυτό να πω την αλήθεια διατηρώ μια επιφύλαξη. Συνήθως, ιστορικά αν το πάρουμε η τέχνη ανθίζει εκεί που ανθίζει και το χρήμα, όσο κι αν ακούγεται κυνικό, γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι αντιστεκόμαστε ρομαντικά μέσω της τέχνης κτλ. Αν δεν υπάρχει πολλές φορές χρήμα, δεν υπάρχει επιβίωση. Δεν μπορείς να πας στο επόμενο επίπεδο που είναι τέχνη, δηλαδή του να σκεφτώ λίγο παραπάνω. Αν δεν έχω να φάω δεν θα σκεφτώ πώς θα ζωγραφίσω στην σπηλιά, πρέπει πρώτα να έχω σκοτώσει τον ρινόκερο και μετά να κάνω τέχνη. Πιστεύω ότι πολλοί που ήταν άνετοι οικονομικά και τώρα δεν είναι τόσο, αλλά έχουν φτάσει στα όρια της φτώχιας, όντως προσπαθούν να βγάλουν αυτή την καφρίλα με άλλα μέσα. Κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Όση πίεση δεχόμαστε κοινωνικά, προσωπικά, οικογενειακά μέσω της μουσικής εκτονώνεται, αλλά δυστυχώς όλες οι τέχνες, ακόμη και η μουσική θέλει λεφτά για να γίνει. Με τον ρομαντισμό μόνο δεν γίνεται. Πώς θα πας να ηχογραφήσεις; Βέβαια, αν το δεις κοινωνιολογικά, οι περισσότεροι που είναι σε μια σκηνή και παίζουν μουσική, συνήθως είναι από μεσοαστικές μέχρι μεγαλοαστικές οικογένειες και όχι μικροαστικές και εργατικές. Για να φτιάξεις τέχνη χρειάζεσαι σκέψη, χρειάζεσαι και πληροφόρηση,  μόρφωση. Πολλές φορές κάποιος που είναι μεροδούλι-μεροφάι δεν θα προλάβει να μορφωθεί. Όχι ότι δεν θέλει ή δεν έχει τα φόντα, αλλά δεν θα τον αφήσει η καθημερινότητα. Βέβαια, η διαφορά της Ελλάδας με την Αγγλία και την Αμερική είναι ότι εκεί μπορεί να ήσουν ένας καμένος, αλλά επειδή εκεί υπάρχει μουσική βιομηχανία θα σε βγάλει προς τα έξω, όπως γίνεται από το ’60 μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα...



back to main