Kuedo: music from the heart
Μαρία Παππά

O Jamie Teasdale έφτιαξε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, γεμάτον αναφορές στον μέντορά του Vangelis.

«Από τις στάχτες αναδύεται ένας νέος ήχος… γεμάτος από χρώμα, γεμάτος μυστήριο». Με αυτά τα λόγια συστήνει τον Kuedo το site της Planet Mu, της δισκογραφικής εταιρείας που τον αντιπροσωπεύει. Στην πραγματικότητα πίσω από καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Kuedo κρύβεται Jamie Teasdale, ο ένας εκ των δύο διαλυμένων πια Vex’d. Φέτος με το Severant έφτιαξε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ηλεκτρονικούς δίσκους της χρονιάς. Απελευθερώνεται από το μουσικό παρελθόν του και ακολουθεί ένα πιο προσωπικό του όραμα. Όποιος τον είχε πετύχει πριν από δυο χρόνια στην δυνατή εμφάνιση του στο Bios, σίγουρα είχε ξαφνιαστεί ευχάριστα από τις επιλογές του και τον τρόπο παιξίματος του. Όπως εξηγεί στη συνέντευξη που ακολουθεί, καταπιάνεται με ήχους και εικόνες που τον έχουν διαμορφώσει ως καλλιτέχνη και συνεχίζουν να τον επηρεάζουν ως σήμερα. Το Severant είναι μια αρκετά τολμηρή και γοητευτική δουλειά που ήρθε απροσδόκητα από εκεί που δεν το περιμένεις.

Τις φωτογραφίες που συνοδεύουν τη συνέντευξη τις τράβηξε ο ίδιος ο Kuedo με το laptop του.


Μια πρόχειρη εκτύπωση του David Lynch που έχω κολλήσει στον τοίχο του στούντίου μου. Για να είμαι ειλικρινής, την τύπωσα για να την έχω για δείγμα για την παλιά κομμώτριά μου. Αυτή τη στιγμή τα μακραίνω, προσπαθώ ακόμα να ξεπεράσω την φάση της αισθητικής των sitcom των 90s. Τέλος πάντων, μου αρέσει που ο David Lynch με παρακολουθεί μέσα στο στούντιο, ακόμα κι αν αυτό που εισπράττω είναι μια αδιάφορη αποδοκιμασία.   

Ποιος είναι ο Kuedo;
Το Kuedo είναι ένα αυθαίρετο όνομα που σκέφτηκα για να κυκλοφορήσω ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Το προφέρω Q-doe (Κιούντο), αλλά προσπαθώ να συνηθίσω το Quay-do (Κουέντο) επειδή όλοι οι υπόλοιποι το λένε έτσι. Ακόμη μου φαίνεται κάπως αστείο αλλά ποιος νοιάζεται, είναι απλά μερικά γράμματα. Το πραγματικό μου όνομα είναι Jamie.

Πώς προέκυψε το συγκεκριμένα όνομα;
Υπάρχει στα ιαπωνικά το όνομα Kudo που είδα σε μερικούς τίτλους. Χρειαζόμουν κάτι άμεσα για μια επερχόμενη κυκλοφορία, έτσι το υιοθέτησα. Το Ε προστέθηκε στη συνέχεια για να αποφύγω τη σύγχυση με έναν άλλον καλλιτέχνη με το ίδιο όνομα. Δεν με πείραζε να έχω για ψευδώνυμο ένα μάτσο από ασυνάρτητες ενωμένες συλλαβές. Αν το σκεφτόμουν παραπάνω και είχα πιο πολύ φαντασία θα ήθελα να είχα διαλέξει κάτι μακρύτερο και θεατρικό που να είναι αδύνατο να το προφέρεις.   

Ποιες ήταν οι βασικές σου επιρροές για το Severant, το πρώτο σου άλμπουμ;
Μουσικά, είναι ένα συνονθύλευμα από trap rap, footwork και ένα είδος μετά-μουσικής για συνθεσάιζερ, στο οποίο θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν τόσο μουσικοί όπως ο Vangelis, οι Tangerine Dream, ο Oneohtrix Point Never και ο Jan Hammer, όσο και ραπ παραγωγοί που χρησιμοποιούν synths σαν τους Neptunes και πολλούς παραγωγούς της Ατλάντα, ή ακόμη και ηλεκτρονική μουσική από synths καθαρά, όπως των Drexycia. Η θεματική που κρύβεται από πίσω του είναι μοιρασμένη μεταξύ των γλυκόπικρων προσωπικών δυσκολιών στην συναισθηματική και καθημερινή μου ζωή, αφενός, και ενός φουτουριστικού κόσμου στον οποίο συχνά αποδρούσα με την φαντασία μου. 

Μια αφίσα που μου έδωσε κάποιος φίλος μου με το εξώφυλλο του 'Ubik', του Philip K Dick.

Έχει όντως ένα πολύ φουτουριστικό και κινηματογραφικό χαρακτήρα. Ήταν σκόπιμο;
Ήθελα να αποτυπώσω κάπως αυτόν τον ξεκάθαρο, ρομαντικό φουτουρισμό που χαρακτήριζε πολλές από τις αγαπημένες μου ταινίες, οπότε ναι, σίγουρα ήταν σκόπιμο. Δεν ήθελα να ακούγεται ακριβώς όπως ένα σάουντρακ, μιας και ήθελα να έχει μια lo-fi αισθητική και μια τραχιά παραγωγή όπως ο ήχος που αντιλαμβάνεσαι από τα trap mixtapes ή το footwork. Τα σύγχρονα κινηματογραφικά σάουντρακ είναι πιο στολισμένα και έχουν πιο γυαλισμένη παραγωγή. Προσωπικά ήθελα ο ήχος του να ακούγεται τραχύς και καθημερινός, να βγαίνει μια αντιπαράθεση μέσα από αυτό. Το φουτουριστικό σινεμά μπορεί να είναι στην επιφάνεια του λαμπερό, από κάτω όμως είναι πιο ρεαλιστικό και εσωτερικό. Τα κομμάτια μου μιλούν για καθημερινά πράγματα που έχουν συμβεί πρόσφατα στη ζωή μου, δηλαδή εκεί πάει το μυαλό μου όταν ακούω το άλμπουμ.

Μερικά από τα βιβλία μου πάνω στο ράφι.

Πήρε αρκετά ευνοϊκές κριτικές από παντού. Το περίμενες;
Όχι, σκεφτόμουν ότι αυτή η ωμότητα θα δίχαζε κάπως τους κριτικούς. Παραδόξως, το δέχτηκαν αρκετά καλά. Επίσης, μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι δίχασε το μικρό κοινό που έχω από ηλεκτρονικούς geeks. Περίμεναν μια πιο λαμπερή παραγωγή υποθέτω, αλλά προσωπικά με ενδιέφερε μόνο η καρδιά που βρίσκεται από κάτω.

Αρκετοί μουσικοί τελευταία έχουν γίνει πολύ επικριτικοί σχετικά με το dubstep. Τι έχει αλλάξει νομίζεις;
Ειλικρινά, δεν με αφορά πια. Δεν έχω ακούσει, δεν έχω κάνει dj sets ή ακόμη δεν έχω γράψει μουσική τέτοιου είδους για αρκετά χρόνια. Αισθάνομαι τελείως αποκομμένος από αυτό.

Ένα πρόσωπο που ζωγράφισε η κόρη μου, είναι παλιότερο, αλλά το εκτιμάω ακόμα πάρα πολύ.

Τι θυμάσαι πιο έντονα από την Αθήνα από όταν είχες έρθει;
Το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν πολύ γαμάτο. Οι King Midas Sound έπαιζαν την ίδια βραδιά με μένα και ήξερα τον Kevin πολύ καλά. Είναι καλός μου φίλος. Το μέρος ήταν τίγκα επειδή ο Flying Lotus ήταν headliner και είχα πραγματικά απορροφηθεί από το πώς θα φαινόταν το σετ μου στο κοινό. Το φαγητό ήταν καταπληκτικό και οι promoters ήταν οι καλύτεροι και οι πιο ευχάριστοι που θα μπορούσες να συναντήσεις. Φίλε, ήταν απίθανα. 

Βρήκες τίποτα που σου φάνηκε παράξενο;
Υπήρχαν πολλές λακκούβες στους δρόμους, χαχ.

Το αγαπημένο συνθεσάιζερτης κόρης μου. 

Όσον αφορά το φαγητό; Έφαγες κάτι αξέχαστο;
Το γεύμα που είχα ήταν τρομερά καλό, δεν θυμάμαι ακριβώς τι στο καλό έφαγα, θυμάμαι μόνο το αίσθημα μιας απίστευτης ικανοποίησης και έκπληξης καθώς το έτρωγα.

Ποια είναι η άποψη σου για τα τελευταία επεισόδια στο Λονδίνο; Τι πιστεύεις τα προκάλεσε; Και νομίζεις ότι σύντομα θα γίνουμε μάρτυρες και διαμαρτυριών και σε άλλα μέρη του κόσμου όπως στη Wall Street π.χ.;
Είναι περίεργο, επειδή τώρα μένω στο Βερολίνο ένοιωσα πολύ αποκομμένος από το μέρος που κάποτε ήταν το σπίτι μου για αρκετό καιρό και που μου έχει δώσει τόσα πολλά. Σου μιλάω σαν μουσικός κυρίως για τη μουσική μου, με την οποία οι προσωπικές μου πολιτικές πεποιθήσεις δεν εμπλέκονται καθόλου. Στο μεγαλύτερο μέρος της δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική.
Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι ήμουν πολύ βαθιά απογοητευμένος με τον τρόπο που ο τύπος και μια μεγάλη μερίδα του κοινού αντέδρασαν σε αυτό που συνέβαινε. Τόσο επιπόλαια, με έναν παράξενο συνδυασμό παραλογισμού και αναισθησίας. Εκεί δηλαδή που γενικά καταλήγεις όταν αποσυνδέονται εντελώς τα κυκλώματα κατανόησης που διαθέτεις. Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις τους ανθρώπους να καταρρέουν έτσι, να βλέπεις πως το κοινωνικό οικοδόμημα της χώρας σου είναι τόσο άρρωστο. Υποθέτω ότι μου κάνεις αυτή την ερώτηση εξαιτίας της κατάστασης στην Ελλάδα, επειδή οι ταραχές στο Λονδίνο σου φάνηκαν μια αντίστοιχη κατάσταση, έτσι; Οι οργανωμένες τοπικές διαδηλώσεις κυριαρχούν στις ειδήσεις τελευταία, με το κίνημα των καταλήψεων. Υπήρχε ένα αίσθημα ότι μια καινούργια κοινή συνειδητοποίηση θα μπορούσε να προκύψει από την οικονομική κρίση, αλλά αυτή η φωνή έσβησε σιγά-σιγά πολύ σύντομα. Παρόλα αυτά, φαίνεται όμως ότι ξαναγίνεται δυνατή.    

Το αγαπημένο μου συνθεσάιζερ. Τα μαλλιά μου φαίνονται σε αυτή την φωτο επειδή έπρεπε να κρατάω το λάπτοπ με περίεργο τρόπο πάνω από το κεφάλι μου. 

Είναι πολύ αισθητή η παρουσία του Vangelis ηχητικά σε διάφορα tracks του άλμπουμ. Πόσο σε ενέπνευσε το έργο του στη δημιουργία του Severant;

Ο Vangelis βασικά γέννησε αυτό το άλμπουμ [σ.σ. το Severant]. Πέρσι το καλοκαίρι, άκουγα ορισμένα σημεία του σάουντρακ του Blade Runner, κυριολεκτικά κάθε μέρα. Είδα το Cosmos που είχε ένα υπέροχο σάουντρακ, άκουγα πολύ τα στούντιο άλμπουμ του, ακόμη και ορισμένα πράγματα που έκανε με τους Yes. Άκουσα Τους Aphrodite’s Child. Έμαθα να παίζω πολλά από τα σόλο του στο Blade Runner στο συνθεσάιζερ. Μελετούσα τον δάσκαλο. Η ταινία αυτή καθόρισε την φαντασία μου από τότε που ήμουν παιδί. Άκουγα τη μουσική της στο κεφάλι μου σε κάθε φωτισμένη με neon πόλη που επισκεπτόμουν. Η αγαπημένη μου μουσική καθώς μεγάλωνα είχε στηριχτεί σε sampling που έχουν γίνει πάνω σε αυτό, από τους Tim Simenon, Dillinja, Cannibal Ox. Είναι σαν ένα ρεύμα που τρέχει μέσα στη μουσική που αγαπώ και που αισθάνομαι ότι με καθόρισε. Δεν θα μπορούσα να ξέρω τον κόσμο όπως τώρα χωρίς αυτό το φιλμ και αυτόν τον ήχο.  



back to main