Αλέξανδρος Κοντοπίδης - Ο Αυτοκράτορας του YouTube
Φιλίππα Δημητριάδη

Ο Αλέξανδρος Κοντοπίδης δεν είναι ένας ακόμα you tuber. Δεν είναι ένας ακόμα κωμικός.

Είναι ο guru του έρωτα. Είναι master πολεμικών τεχνών, ο κάτοχος της συλλογικής γνώσης όλου του γνωστού σε εμάς σύμπαντος, απόγονος μεγάλων μορφών που σηκώνει στους ώμους του τη βαριά ευθύνη του πλούσιου και ποικίλου γενεολογικού του δέντρου και είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το YouTube σήμερα, όταν γύρω μας οι άλλοι κωμικοί έχουν φθαρεί.

Συνάντησα τον Άλεξ, όπως το φωνάζουν οι φίλοι, και τον Γιάννη, τον αφανή ήρωα πίσω από την κάμερα, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι κάπου πίσω απ’ το Μπουρνάζι και αφού συνομίλησα μαζί τους, τους παραδέχτηκα. Πολλές φορές.  

Ποιος είναι τελοσπάντων ο Αλέξανδρος Κοντοπίδης;

Η φιγούρα των βίντεο με την πραγματικότητα δεν απέχει πάρα πολύ. Σα φιγούρα είναι ένα σύνολο από φοβίες και κάποιες τάσεις που είχα ανέκαθεν, στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσα να με ακριβώς έτσι, εννοείται. Αλλά γενικά εδώ μαζί με το Γιαννή είμαστε το ένα και το αυτό. Τώρα δεν ξέρω τι διαστάσεις έχει πάρει όλο αυτό.

Δεν έχεις αντιληφθεί δηλαδή τη δημοσιότητα που έχουν πάρει τα βιντεάκια σου; Ένα μεγάλο πλήθος ατόμων μιλάει για σένα και λέει «ο Κοντοπίδης, ο θεός» και τα λοιπά.

Ναι, ο ίδιος! (γελάει) Ναι έχει ανέβει πολύ η δημοτικότητα. Δε μπορώ να το σχολιάσω παραπάνω όμως. Δε θα με ‘λεγα διάσημο ας πούμε. Απλά υπάρχει πάρα πολύ ανταπόκριση απ’ τον κόσμο.

Πρώτα ξεκίνησε το Ponzi Room και μετά η υπόλοιπη online δράση σου;

Ναι. Βρεθήκαμε με το Γιάννη και τότε κάναμε βιντεοκλίπ και οι δύο και όταν συνεργαστήκαμε είπαμε να κάνουμε ένα project σαν το Ponzi Room, για να χτίσουμε περισσότερο ένα πελατολόγιο για τα video clip και λοιπά, προσελκύοντας κάποιους που ενδιαφέρονται. Μετά μας έμεινε το κουσούρι βέβαια και το εξελίξαμε.

Δηλαδή εσένα αρχικά σε ενδιέφερε η σκηνοθεσία;

Δε μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει κάτι συγκεκριμένο. Έχω ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία, αλλά δεν είμαι σκηνοθέτης βέβαια. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει πολύ περισσότερο είναι να διοργανώνω κάποια show. Αυτό δεν έχει γίνει ακόμα βεβαία. Το δουλεύουμε έτσι ώστε να γίνει στο άμεσο μέλλον.

Το κωμικό κομμάτι πως προέκυψε;

Έχω κάνει έναν παραλληλισμό προσπαθώντας να το προσδιορίσω αυτό, γιατί έχω ξαναδεχτεί την ερώτηση αυτή. Δεν ξυπνάς μια μέρα και πατάς το κουμπί και λες θα κάνω αυτό. Είναι σα να έχεις ένα άγριο ζώο μέσα σ’ ένα κλουβί από γεννησιμιού του σ’ ένα ζωολογικό κήπο, αλλά αυτό έχει κάποια ένστικτα, κάποιες τάσεις. Δεν ξέρει από πού προέρχονται, αλλά σίγουρα η συμπεριφορά του είναι ίδια με των προγόνων του. Δηλαδή μερικά πράγματα μας τα υπαγορεύουν τα ένστικτά μας. Αυτά σου λένε τι θα κάνεις. Το ‘χαμε αυτό με την κωμωδία και το πλαισιώσαμε σε αυτά τα projects.

Αν δεν υπήρχε το ΥouΤube σαν βήμα για να διοχετεύσεις αυτά σου τα ένστικτα, τι θα έκανες έτσι ώστε να μπορείς κάνεις αυτό που γουστάρεις;

Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα και είναι ένα τρομακτικό ερώτημα.

Γιάννης: Ναι. Το ‘χουμε σκεφτεί πολλές φορές, ότι μια μέρα λέει το YouTube, «Κλέινω!».

Aλέξανδρος: Τι γίνεται μετά; Αρχίσαμε απ’ το διαδίκτυο αλλά θελήσαμε να του δώσουμε υπόσταση με stage, θέατρα τέτοια projects έτσι ώστε να χουμε, σε περίπτωση που δεν υπάρχει πια η κάλυψη του διαδικτύου, αυτό να μας κρατάει. Αν όμως απ’ την αρχή δεν υπήρχε αυτή η βοήθεια απ’ το διαδίκτυο, πραγματικά δεν ξέρω πως θα είχε εξελιχθεί το πράγμα. Και δε θέλω και να το σκέφτομαι. Ευχαριστώ πολύ!

Έχεις κάνει στο Ponzi Room συνεντεύξεις με νέους youtubers, τους οποίους έχουμε φιλοξενήσει εδώ στο Ough! όπως ο Jeremy και ο Nightpower.gr. Ποια είναι η άποψή σας για τους νέους youtubers;

Γιάννης: Νομίζω ότι είναι λίγο παγίδα. Να πιστεύεις ότι θα βγάλεις λεφτά από τα views κι αυτά. Δηλαδή εμείς, ασχοληθήκαμε με αυτό πολύ αργά. Πριν ένα μήνα ας πούμε σκεφτήκαμε ότι μπορούμε να βγάλουμε λεφτά απ’ αυτό. Αν ξεκινούσαμε το Ponzi Room με αυτή τη λογική δε θα είχαμε την ίδια εξέλιξη.

Αλέξανδρος: To διαδίκτυο έχει αυτή την πολύ γρήγορη δημοτικότητα. Ανεβαίνεις γρήγορα, πέφτεις γρήγορα. Ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό. Αλλά σε βάζει στην παγίδα του να μη σκέφτεσαι πρακτικά. Και πολλοί που ξεκινάνε τώρα ή που είναι νεαρότεροι σε ηλικία και δε τους νοιάζει αρκετά, δεν υπολογίζουν το πρακτικό μέρος, του ξέρεις, κάντο επάγγελμα, δωσ’ του μια υπόσταση πιο… δείξε τι έχεις, σοβαρά όμως. Ενδεχομένως μπορεί να το κάνουν πολύ καιρό και να μη  τους βγει πουθενά. Κι αυτό είναι τραγικό.

Γιάννης: Το κάνουν βεβιασμένα και δε βγάζουν χιούμορ.

Αλέξανδρος: Είναι η φάση ότι το  ζουν λίγο και σαν μικροί επιχειρηματίες μερικοί απ’ αυτούς. Δεν μπορούν να υποστηρίξουν βέβαια και κρατάνε τον εαυτό τους μονοδιάστατο. Δηλαδή θα βγάλω ένα αστείο τώρα και σε μια βδομάδα ακριβώς θα βγάλω άλλο ένα βίντεο και θα πω ένα αστείο για να κρατήσω τα νούμερα μου ψηλά και δεν ξέρω και ‘γω τι. Αυτό σε βάθος χρόνου θα σε διαψεύσει και θα σε πετάξει. Όλο αυτό με το comedy, ότι και να σημαίνει comedy είναι ένα πάτημα. Δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ένα πάτημα για να φτιάξεις κι άλλα πράγματα, να δείξεις κι άλλα. Κατά τ’ άλλα όλους τους σέβομαι. Αισθητικά δεν με καλύπτουν όλοι, εννοείται αυτό, αλλά εύχομαι το καλύτερο για όλους.

Πέρα απ’ το youtube κάνεις κάτι άλλο ως επάγγελμα;

Πέρα απ’ ότι κάνουμε στο διαδίκτυο, κάνουμε διάφορα stand up comedy shows και αιωρούνται κάποιες συνεργασίες, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, με κάποιο κανάλι. Κάποια άλλη δουλειά όχι, δεν κάνω.

Η ιδέα των επιστολών πως ξεκίνησε;

Πραγματικά θες να μάθεις;

Γιάννης: Είμαστε μια μέρα, είχαμε δύο μήνες να βγάλουμε οτιδήποτε στο YouTube, μας είχε πιάσει τρελή απογοήτευση, δεν είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε και λέμε θα στείλουμε επιστολή στον Πάρη τον Κασιδόκωστα και είχαμε σκεφτεί πως θα το ανεβάσουμε στον τοίχο του, κι αν το έσβηνε ακόμα, θα λέγαμε σ’ έναν άλλο να το ποστάρει. Και γενικά δεν πήγε πολύ καλά. Δεν ξέρω γιατί το συνεχίσαμε. Απλά ο Άλεξ είχε ένα μεγάλο πόθο με την Demmy.

Άλεξ: Υπάρχει ένας εγωισμός του ηττημένου στις επιστολές. Τύπου «Θες, δε θες θα μ’ ακούσεις, γιατί το διαδίκτυο είναι τέτοιο και μπορώ! Γιατί όχι;» και έχει μια όμορφη τραγωδία. Έχει διάφορα χιουμοριστικά στοιχεία και τα λοιπά. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν συμπαθές το όλο project. Είχε πολύ σκοτεινό υπόβαθρο. Ήμαστε απελπισμένοι και λέμε θα μιλήσουμε κατευθείαν στον Πάρη τον Κασιδόκωστα.

Θα φιλοξενούσες ποτέ στο Ponzi Room κάποιον στον οποίο έχεις στείλει επιστολή; Γιατί μάλλον επιστολές στέλνεις σε όσους δεν εκτιμάς πολύ.

Όχι δεν ισχύει αυτό. Βέβαια και θα ‘παιρνα συνέντευξη, εννοείται ότι θα το ‘κανα. Δε νομίζω αυτοί να δέχονταν, αν πάρει το μάτι τους ότι έχουν παιχτεί τέτοια πράγματα, εγώ όμως δεν έχω πρόβλημα αλήθεια.

Έχει προσβληθεί ποτέ κανείς από επιστολή σου, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του δημόσια;

Έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά ξέρεις τι; Και να δείξουν ότι έχουν προσβληθεί, θα μ’ ανεβάσουν. Έχουν πάρει χαμπάρι σχεδόν όλοι, αλλά το αν έχουν προσβληθεί δε θα το μάθουμε ποτέ!

Και ο Παπακαλιάτης;

Δεν ξέρω για το Χριστόφορο. Αν είχα το κινητό του θα τον ενημέρωνα για την επιστολή. Θα του ‘λεγα «Δες, δες αυτό!».

Κατά τ’ άλλα στο Ponzi Room φιλοξενείς κυρίως καλλιτέχνες τις hip – hop σκηνής. Είναι αυτή η φάση που γουστάρεις περισσότερο;

Ούτε καν. Το hip –hop είναι ακόμα σ’ ένα περίεργο στάδιο. Θα είναι πάντα στην Ελλάδα σ’ ένα περίεργο στάδιο και είναι πιο προσιτό ή καλύτερα είναι πιο προσιτό σε μας γι αυτό ήταν και το είδος που πλησιάσαμε τόσο γρήγορα. Συν του ότι ήταν δεκτικοί αυτοί οι καλλιτέχνες, γιατί στην Ελλάδα ότι θεωρείτε mainstream, έχουν την εικόνα τους, την προστατεύουν και δε θα έμπαιναν σ’ ένα τέτοιο project, όπως το Ponzi Room, εύκολα. Έχουμε όμως και με άλλους. Τώρα ετοιμάζουμε διάφορα με τον Ουγκαρέζο, τη Σάννυ Χατζηαργύρη, την Τζώρτζια απ’ τους Μπλέ…

Πόσες ώρες σας παίρνει να γυρίσετε ένα Ponzi online;

Ανάλογα. Αλλά τις περισσότερες φορές δεν είναι μεγάλη διαδικασία. Αν το κάναμε χρονοβόρο θα χάναμε και τον αυθορμητισμό μας, που κατά ένα μεγάλο ποσοστό αυτό είναι που μας χαρακτηρίζει, σαν έκφραση, σαν στυλ βίντεο. Οπότε γενικά δεν είναι μεγάλη διαδικασία, παίζει να ‘ναι καμιά ώρα κι αυτό γιατί θέλουμε να δείξουμε λίγο επαγγελματίες. Μη σου πω 5 λεπτά και 10! (γελάει) Έχουμε γράψει και κάποια σημεία δεν είναι πάντα, ότι να ‘ναι. Γράφουμε κάποιες ατάκες, μετά το παίζουμε ψιλό - free και μετά κρατάμε ότι μας αρέσει.

Το ότι τα βίντεο είναι πιο μακροσκελή σε σύγκριση με ότι άλλο υπάρχει στο YouTube αυτή τη στιγμή, έχει προκαλέσει κάποια δυσαρέσκεια στο κοινό;

Γιάννης: Η συνταγή της επιτυχίας με τα 3λεπτα βίντεο νομίζω ήταν ιδέα κάποιου άλλου. Εμείς έτσι και βγάλουμε 5λεπτο βίντεο θα μας κράξουν. Θα το θεωρήσουν μικρό.

Αλέξανδρος: Τα 3 λεπτά είναι συνταγή επιχείρησης. Δεν είναι καθαρά κωμικό έτσι, γιατί γουστάρω έστω και λίγο. Είναι το προϊόν μου μετά. Βγάζω ένα ατακαδόρικο βίντεο για να πετύχω κάτι.

Ο Γιάννης έχει αρχίσει και κερδίζει πόντους βίντεο με το βίντεο. Δεν ανησυχείς μη σε παρατήσει και κάνει solo καριέρα;

Ο Γιάννης; Το Γιάννη μη τον βλέπεις έτσι φυσιολογικό, όπως τον βλέπεις εδώ! Ξεγελάει η μορφή του. Έχεις τις ίδιες αυτιστικές διαθέσεις που έχω κι εγώ! Όποτε και να φύγει και να πάει σ’ ένα γκρουπ με 20 full επαγγελματίες του Hollywood, ε την άλλη μέρα θα ‘χει φύγει!

Στέλνει το κοινό ερωτήσεις για να απαντηθούν στο Ponzi online;

Αλέξανδρος: Γίνεται χαμός από μηνύματα.

Γιάννης: Σε κάποιο σημείο κάναμε το λάθος, ν’ απαντάμε σε πολλά για να μη μείνει κανένα αναπάντητο. Τώρα ας πούμε αν μπούμε μέσα θα υπάρχουν 200 που να μη τα έχουμε ανοίξει καν. Πάει πολύ καλά.

Τα ερωτήματα που δέχεσαι προέρχονται κυρίως από άντρες και έτσι σου δίνεται η ευκαιρία να βγάλεις όλη αυτή την πλάκα με το «μισογυνισμό». Παρ’ όλα αυτά έχεις γυναικείο κοινό που γουστάρει και δεν ενοχλείται απ’ αυτό;

Βεβαίως! Βεβαίως! Κι έχει αρχίσει να αναβαίνει και το γυναικείο κοινό πάρα πολύ και μπαίνουν φανατικά και αφήνουν και τα ερωτήματά τους. Αυτό είναι ένα θέμα. Θ’ αρχίσω να τα απαντάω, γιατί έχω όλη την καλή διάθεση, γενικά για ερωτήματα, απλά τυγχάνει επειδή είναι χιούμορ και είναι όλα σεξουαλικής φύσεως και κυρίως από άντρες.

Οι συμβουλές που δίνεις είναι όντως κυρίως σεξουαλικής φύσεως. Σου έχει πει ποτέ κανείς ότι τον έχουν βοηθήσει πραγματικά, παρ’ όλο που είναι χιουμοριστικές οι απαντήσεις σου;

Η φάση ποια είναι τώρα… Αν το γελοιοποιούσα και ήταν καθαρά αστείο - θα ‘ταν γελοίο βασικά, δε θα ‘ταν αστείο – οπότε απαντάμε ελάχιστα σοβαρά, δίνουμε μια βάση σε αυτό και μετά το καταστρέφουμε γιατί δε μπορούμε να το παίξουμε επαγγελματίες ψυχολόγοι. Αλλά δίνουμε και λίγο βάση, ψαρώνει ο άλλος και λέει «Ωπ! Μαλάκα! Κάτι θα μπορούσε να γίνει!». Θυμάμαι χαρακτηριστικά, έναν, είχε στείλει κάτι, χρησιμοποιήσαμε τη φαντασία μας, λέμε αυτός τώρα θα κάνει αυτό, θα ‘ναι έτσι και πέσαμε 9/10 μέσα. Κι ο τύπος τρελαμένος απ’ τη Θεσσαλονίκη λέει «Μαλάκες, με κοροϊδεύετε!».

Πόσες φορές τη βδομάδα βάζεις μπουγάδα;

Το Γιάννη ρώτα!

Γιάννης: Ναι, είναι δικό μου το σπίτι και η μάνα μου βάζει συνέχεια! Ξέρω ‘γω!

Αλέξανδρος: Τρελά πλυντήρια!

Και βάζει μόνο σεντόνια; Εγώ πίστευα ότι τα βάζετε επίτηδες.

Ναι πλέον έγινε σήμα κατατεθέν, αλλά δε ξέρω πως τυχαίνει και έχει πάντα σεντόνια και τέτοια να βοηθάει το ντεκόρ!

Γιάννης: Επειδή είναι μεγάλα τα σκοινιά εκεί, βάζουμε παπλωματοθήκες, σεντόνια και λοιπά. Τα ρούχα τα ‘χουμε αλλού!

Αλέξανδρος: Γενικά έχουμε καταλάβει ότι τα στοιχεία αυτά που είναι συνυφασμένα με μας είναι: Ταράτσες, μπαλκόνια, μπουγάδα! Αυτά! Έκλεισε.

Και η εξαιρετική ρόδα που κάνεις!

Βεβαίως! Γιατί πολλοί δε μου το ‘χουνε! Τους διαψεύδω ευχάριστα!

Γιάννης: Και σκάει και με κανούργια κίνηση στο νέο online μεθαύριο! Και κίνηση από γυναίκα προς άντρα μάλιστα.

 

Ποιο είναι το προσωπικό σου αγαπημένο βίντεο μέχρι σήμερα απ’ όσα έχεις κάνει;

Γιάννης: Ο Μίκης Θεοδωράκης για ‘μένα. Υπήρχε ένα επίπεδο αόρατης προσβολής. Δηλαδή άμα το δει κι ο ίδιος θα πει «Κοίτα το μαλάκα!» και θα ‘ναι και η πρώτη φορά που θ’ ακούσει κάποιος το Θεοδωράκη να λέει «Κοίτα το μαλάκα!».

Αλέξανδρος: Στα εκατό του χρόνια! (γελάνε) Δεν είναι ιδιαίτερα πετυχημένο αυτό που θα πω, αλλά εμένα μ’ αρέσει η επιστολή στον Παπακαλιάτη. Γιατί μ αρέσει και ο Παπακαλιάτης.

Αλήθεια;

Βέβαια, πάρα πολύ.

 

Επιστολή στον Παπακαλιάτη:

 

 

Επιστολή στον Μίκυ Θεοδωράκη:

 



back to main