Hong Kong: η Μύκονος της Kίνας
Kour

O Kour μεταδίδει από το χογκό.

Τον Denzel δεν τον λένε Denzel. Δεν θυμάμαι πώς είναι ακριβώς το κινέζικο όνομα του, αλλά μου είπε ότι το άλλαξε για χάρη της πρώτης γκόμενάς του. Της Den-κάτι. Kαι στη συνέχεια προσπάθησε να βρει κάποιον διάσημο με παρόμοιο όνομα. Denzel Washington. Tα αγγλικά ονόματα πάνε σύννεφο, Bobby, Betty... Σου λέει Betty στο τηλέφωνο και πας και βλέπεις μια πιο κοντή από σένα (ναι υπάρχει) κινέζα να σε κοιτάζει χαμογελαστή.

O Denzel διακρίθηκε το 2007 στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα debating. Για αυτό και του είναι εύκολο να μου τα πρήζει όταν με πετυχαίνει στο δρόμο. Σχεδόν πάντα η κουβέντα καταλήγει στη σημασία της εσωτερικής ηρεμίας για τον άνθρωπο. Και στο τέλος, όλο και κάτι  μου τσαμπουνάει για τα πλεονεκτήματα της θρησκείας του. Bahai [www.bahai.org]. Μεγάλοι μάγκες αυτοί. Χριστός, Μωάμεθ, Βούδες και λοιπούς, όλους τους θεωρούν δικούς τους προφήτες.

Ο Denzel ήρθε στο χογκό για να κάνει μεταπτυχιακό στο public policy. Στο χογκό, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Κίνα (mainland China που λένε και οι ίδιοι) δεν χρειάζεται να υπογράψεις δήλωση φρονημάτων για να κάνεις μεταπτυχιακό. Οι δηλώσεις αυτές δεν του αρέσουν. Γενικά δηλαδή, τα έχει πάρει με το κράτος γιατί, λέει, δεν ασχολείται με τη σωστή ανάπτυξη των πόλεων («urban planning»). Οι αγρότες προτιμούν να παρατήσουν τα χωράφια τους για να δουλέψουν σε εργοστάσια, ενώ ακόμα και αυτοί που δεν το επιλέγουν από μόνοι τους, αναγκάζονται κάποιες φόρες να το κάνουν, όταν το κράτος τους παίρνει τα χωράφια με το ζόρι για να επεκτείνει τις πόλεις. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς τους αγρότες έχουν αυτοκτονήσει, αυτοπυρποληθεί κλπ. Έτσι μου ’πε. Αν και δε βρήκα κάτι σχετικό στο internet. Αλλά πάλι, δεν περιμένεις να το βρεις και σαν facebook status αυτό. Άσε που στην Κίνα δεν έχει facebook. Ούτε youtube. Ούτε blogspot. Google έχει, αλλά μάλλον δεν λειτουργεί και πολύ καλά. Με αυτά και με αυτά, ο Denzel την έκανε για το χογκό όπου και τα πανεπιστήμια άλλωστε είναι πολύ ψηλά στις διάφορες παγκόσμιες λίστες.

Ο Lin από την άλλη, είναι ένας από τους πολλούς κινέζους που ήρθαν στο χογκό για να μπορέσουν να κάνουν και δεύτερο παιδί. Ξέρεις ότι ενώ στη δύση προσπαθούν να φτιάξουν φθηνά laptop για να πετύχουν το OLPC (one laptop per child), στην Κίνα, από το 1970, έχουν εφαρμόσει το OCPF (one child per family). Προσπαθούν δηλαδή να πετύχουν το ίδιο, μειώνοντας όμως τα παιδιά, αντί να αυξήσουν τα laptops. Λένε ότι περίπου 1 στα 2 παιδιά που γεννιούνται στο χογκό είναι από γονείς που μετανάστευσαν για αυτό το λόγο από την mainland China. Βέβαια, στα σύνορα παίζει έλεγχος και αν η κυρά σου είναι φουσκωμένη της δίνουν σόδα. Αν δεν ξεφουσκώσει τη στέλνουν πίσω. Παλιότερα λέει ο Lin ότι σε ανάγκαζαν να το ρίξεις το παιδί. Σήμερα απλά χάνεις τη δουλειά σου και έχεις και διαφορές άλλες κυρώσεις, πχ δεν μπορείς να ψηφίσεις (αστείο).

Γενικά μάλλον, οι κινέζοι δεν την πολύ πηγαίνουν την Κίνα. Διάβαζα στην South china morning post ότι οι μισοί από τους πολύ πλουσίους κινέζους θέλουν να φύγουν για χώρες με καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, λιγότερη μόλυνση και περισσότερη ασφάλεια για αυτούς και τις περιουσίες τους. Χρησιμοποιούν αυτό που λέγεται investment immigration, με το όποιο ουσιαστικά αγοράζεις τη διαμονή σου σε άλλη χώρα, με το να κάνεις μία μεγάλη επένδυση σε αυτή. για την Αμερική π.χ. είναι γύρω στα 500.000$. Και φυσικά, το χογκό, είναι από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς.  

Η θέα από το «peak». την ακρόπολη του χογκό. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από αυτούς τους πλούσιους investment immigrants μένουν εδώ. Τις τιμές για τα σπίτια δεν μπορώ να τις φανταστώ. Ένα τυπικό δωματιάκι 6-7 τ.μ. κάτω στην πόλη κάνει 500-600 ευρώ. Σκέψου πόσο θα κάνει στο peak.

Με αυτά και με αυτά, μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί στο χογκό που δεν χωράνε. Αν μείνεις σε ένα διαμέρισμα εδώ καταλαβαίνεις τι πάει να πει μικρός χώρος. «Δωμάτια» των 5-6τμ είναι πολύ συνηθισμένα. Ουσιαστικά, τα περισσότερα σπίτια έχουν κοινόχρηστους χώρους, μία μικρή τουαλέτα, μία ακόμα πιο μικρή κουζίνα, και τα αυτά τα υπνοδωμάτια – χωλ. Είναι ενδιαφέρον να συνειδητοποιείς τι μπορεί να θεωρεί κάποιος ως φυσιολογικό και πόσο αυτό μπορεί να διαφέρει από το δικό σου φυσιολογικό. Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν όταν διαπίστωσα ότι τις Κυριακές το χογκό γεμίζει από φιλιππίνεζες, οι οποίες καταλαμβάνουν όλες τις πλατείες, πεζόδρομους, σκάλες, παγκάκια, παρκάκια και όπου αλλού μπορεί να καθίσει κάποιος. Είναι οι υπηρέτριες των πλούσιων χογκονέζων και την Κυριακή έχουν ρεπό. Όλες τους. Έτσι, συντονισμένα. Και συναντιούνται, φτιάχνουν μεγάλες παρέες και την πέφτουν έξω. Τρώνε, παίζουν χαρτιά, τραγουδάνε, κάνουν μαθήματα πασαρέλας. και γελάνε συνέχεια. και σκέφτεσαι, πως είναι δυνατόν; Στάνταρντς. Τα στάνταρντς σου. Υπεύθυνα για την ευτυχία, την επιτυχία αλλά και τη δυστυχία σου.

Στην έξοδο σταθμού μετρό. Φιλλιπινέζες τρώνε, παίζουν χαρτιά και γελάνε σαν παλαβές συνέχεια. Πάρτι.

Στην είσοδο ενός κτιρίου. Δεν θυμάμαι πού ακριβώς. Εντύπωση κάνει το ότι είναι πολύ φιλικές με τα αφεντικά τους: παρόλο που είχαν ρεπό, μου χαμογελούσαν συνέχεια.

Φιλλιπινέζες (;) πάλι. Ο τύπος είναι θεός. Στέκεται όρθιος μπροστά από 50 γονατισμένες γυναίκες που τον κοιτάζουν στα μάτια και του τραγουδάνε. Σε ένα πάρκο στο Tsim Sha Tsui.

Μια 10λεπτη ενδιαφέρουσα εισαγωγή στην ιστορία και τον τρόπο ζωής των κινέζων μπορείς να βρεις εδώ. Προτεινόμενο από τους ίδιους.
[www.tudou.com/programs/view/zb84YZR--2w].

Ένα βασικό στοιχείο της κουλτούρας τους είναι το “face” όπως είδες. Και το “loose face”. Το να μην προσβληθεί κάποιος, ή να μην φανεί ότι έχει λάθος, ή να αποφύγει οτιδήποτε τελοσπάντων που ενδεχομένως να τον μειώσει, είναι βασική προτεραιότητα. Και δική του και των άλλων. Για αυτό και όταν στα διάφορα επαινετικά τους σχόλια για την Ελλάδα, απαντούσα στην αρχή με αυτοσαρκασμό, νόμιζαν ότι με πρόσβαλαν και ένιωθαν άσχημα. Αυτό με την προσβολή και τον φόβο της «αποτυχίας» μου το εξηγούσε και ένας αυστραλός, ο Mike, ο οποίος είναι manager σε μια κατασκευαστική και δούλευε για κάποιο διάστημα στη Σαγκάη. Τα είχε πάρει στο κρανίο, γιατί ενώ εξηγούσε στους κινέζους συνεργάτες του τι πρέπει να κάνουν, αυτοί δεν ομολογούσαν ότι δεν καταλάβαιναν ή ότι δεν ξέρουν πώς πρέπει να το κάνουν, με αποτέλεσμα να χάνουν τα διάφορα deadlines. Το κομπλάρισμα αυτό το διαπίστωσα και εγώ όταν 100 άτομα παρακολουθήσαμε μία διάλεξη του J. Nash (βλ. «beautiful mind») χωρίς να ακούμε τι λέει, επειδή κανείς δεν είπε στον παπάρα οργανωτή ότι η ένταση του ήχου είναι πολύ χαμηλά και ο παππούς δεν ακούγεται. Τα νεύρα μου. Πάντως αυτός ο Nash ρε παιδί μου, τι ψηλός και τί μεγάλα πόδια. Πρέπει να φοράει παπούτσι νούμερο από 60. Αν είχε γεννηθεί 30 χρόνια αργότερα, δηλαδή το 58, σίγουρα θα είχε γίνει μπασκετμπολίστας.

John Nash Jr. (φαντάσου να μην ήταν Junior), διάλεξη στο Hong Kong Polytechnic University.

-- Και ρε συ, Denzel, οι μετέπειτα γκόμενές σου δεν σε κράζανε για το όνομα σου; Τους είπες από που προήλθε.

-- Ναι, ναι. τους το λέω, συνήθως στο πρώτο ραντεβού. Οι περισσότερες μου γκρινιάζουν και ζηλεύουν, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Δεν με απασχολεί κιόλας. το ξεπερνάνε.

Denzel, Denzel..., μικρό μου αγόρι...θα ασπαστώ και ’γω το bahai.

 

Ψάχνοντας να βρω το ice-cream drill του Wan Yang, έπεσα πάνω σε αυτό το μπλογκ που είναι αφιερωμένο στα παγωτά. Enjoy. [http://icescreamblog.com].


Wan Yang Ice-Cream Drill No. 5, 2009: γλείψ’ το, αν τολμάς.

"You can't keep blaming yourself. Just blame yourself once, then move on." [Blame Me]. Homer Simpson



back to main