Στη Συγγρού με τον Σταμάτη Γαρδέλη
Μαρία Παππά

Από τις αφίσες των κοριτσίστικων δωματίων μέχρι την σκηνή που τραγουδάει ο Σταμάτης Γαρδέλης είναι ένας Έλληνας pop θεός που έχει σεβαστεί ακόμα κι ο χρόνος.

Όταν ο Σταμάτης Γαρδέλης τραγουδούσε στην Σοφία Αλιμπέρτη, «Με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία, κρατώ μια κιθάρα, κρατάς μια καρδιά», οι γυναίκες γίνονταν έξαλλες. Η κακομοίρα η Σοφία Αλιμπέρτη πρέπει να έγινε αντιπαθής σε πολύ κόσμο και κοσμάκη επειδή σε εκείνη την ταινία την γούσταρε ο Γαρδέλης. Τουλάχιστον, από την κοριτσίστική παρέα που είχα στο γυμνάσιο, παρά τρίχα γλίτωσε τα βουντού. Ο Σταμάτης ήταν το δημοφιλές «αγόρι σε αφίσα» της μεταπολίτευσης, ο Έλληνας James Dean, ένα ποπ είδωλο από την πρώτη κιόλας στιγμή που εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη -στα Τσακάλια- λίγο πριν γίνει ο Αντρέας πρωθυπουργός. Εξάλλου, τι θυμόμαστε πιο έντονα από τα 80s; Το «σατανικό» Πασοκ, τις απαίσιες χαίτες και τον Σταμάτη, το αγόρι με το γλυκό βλέμμα που έπαιζε δίπλα στον Στάθη Ψάλτη. Διαβάζω σε ένα χαζό γκάλοπ στο διαδίκτυο «ποιον ηθοποιό προτιμάτε από αυτή την δεκαετία; Τον Γαρδέλη ή τον Μιχαλόπουλο;» Οι 9 στους 10 απαντούν δαγκωτό Γαρδέλης, τον Πάνο  Μιχαλόπουλο – για όσους δεν γνωρίζουν ο πρώτος άντρας της Ρούλας Κορομηλά κι επίσης ζεν πρεμιέρ των 80s – δεν τον θυμούνται καν.
Ο Σταμάτης επιβίωσε μέσα από την μπετονιέρα των καναλιών (που όλα τα άλεσε και κατέστρεψε υπολήψεις), έπαιξε σε καθημερινά σήριαλ, μεγαλωσε και περέμεινε ίδιος λες και ο χρόνος δεν τον άγγιξε καθόλου και σήμερα είναι τραγουδιστής. Τον συναντήσαμε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο την ώρα που έκανε πρόβες με το συγκρότημά του, ντυμένο στα άσπρα, να τραγουδάει τον μεγάλο ύμνο των 80s που εκτίναξε την δημοτικότητά του στα χρόνια του Youtube, το «Άντε σπάσε ρε μαλάκα». Αργότερα, σε ένα μικρό διάλειμμα από το τραγούδι, μάς μίλησε λες και μας γνώριζε χρόνια, με παιδικό ενθουσιασμό, για το διαδίκτυο και το προφίλ του στο Facebook που πρόσφατα ανακάλυψε –«Φαντάσου που έχει φτάσει η τεχνολογία!».

Φωτο: Eftychia Vlachou

Πού γεννήθηκες;
Γεννήθηκα σε μια ιδιωτική κλινική στην Πλάκα- η οποία δεν υπάρχει πια-, την δεκαετία του ‘60 και μεγάλωσα στον Νέο Κόσμο, στη Δάφνη. Θυμάμαι την γειτονιά μου και τον χωματένιο δρόμο της με ένα βουναλάκι από πίσω που το θεωρούσαμε βουνό, φεύγαμε και τρέχαμε και νομίζαμε ότι ήμασταν μετανάστες. Το βουναλάκι δεν υπάρχει πια, έχει γίνει πολυκατοικίες, έχει ανοικοδομηθεί απίστευτα η γειτονιά μου αλλά το θυμάμαι ακόμα αυτό. Θυμάμαι την γειτονιά μου σαν χωριό. Θυμάμαι το ποτάμι της Καλλιρόης, στον Νέο Κόσμο το οποίο μας χώριζε από τον πολιτισμό γιατί εμείς στην Δάφνη είχαμε τότε χωράφια και στάνες.Tο πατρικό μου είναι το μόνο σπίτι που έχει μείνει στην γειτονιά, όλα τα άλλα έχουν κατεδαφιστεί και έχουν γίνει πολυκατοικίες.

Ποιο ήταν το όνειρό σου τότε Σταμάτη;
Ήθελα να γίνω γιατρός.

Και πώς κατέληξες να γίνεις ηθοποιός;
Νομίζω ότι αυτά τα δύο τελικά ήταν κοντά το ένα στο άλλο. Πρώτα για να θεραπεύσω τον εαυτό μου, σαν αυτοΐαση, ως ηθοποιός και από την άλλη να προσφέρω διεξόδους και την αφορμή σε κάποιους ανθρώπους να βρούνε κάποια πράγματα. Αυτό κάνει και ο γιατρός κατά κάποιο τρόπο. Είναι πολύ να πούμε ότι είμαστε γιατροί ,ε; Ότι γιατρεύουμε τις ψυχές.

Επιδιώξες την ιατρική και με κάποιες σπουδές;
Όχι, το έλεγα όπως όλα τα μικρά παιδιά που λένε «εγώ θα γίνω δικηγόρος, εγώ θα γίνω γιατρός». Αλλά μου άρεσε το λευκό χρώμα που φορούν οι γιατροί και τα πολύ καθαρά τους χέρια, στοιχεία που τα έχω υιοθετήσει και εγώ, φορώ και εγώ λευκά ρούχα και θέλω να έχω καθαρά χέρια, άσχετα αν η Ευτυχία η φωτογράφος με έβαλε να πιάσω κάτι ξύλα και να μπω σε κάτι υπόγεια και τα βρώμισα, αλλά θα τα πλύνω.

Πώς μπήκες στον κινηματογράφο;
Καταρχήν, ξεκίνησα από την Δραματική Σχολή. Ήθελα να γίνω ηθοποιός γιατί μου άρεσε πολύ το θέατρο. Έπειτα βρέθηκε σε μια οντισιόν και σε ένα «Θέατρο της Δευτέρας» και το ένα έφερε το άλλο. Με τον ίδιο τρόπο που προχώρησαν και άλλοι στον χώρο μας. Κύκλους κάνει η ζωή, δεν σταματάει. Η πρώτη μου ταινία ήταν τα Τσακάλια, το 1981.

Πες μας μερικά πράγματα για εκείνη την εποχή...
Τώρα που την βλέπω από απόσταση, μου φαίνεται ως μια πολύ αυθεντική δεκαετία. Όταν την ζούσα τότε, ένιωθα ότι ήταν ο απόηχος της δεκαετίας του '60 και του '70, ότι ζούσαμε σε μια απομίμηση μιας προηγούμενης εποχής. Σκεπτόμενος την δεκαετία του 2000, νομίζω ότι αντέγραφε το '90. Κάπως έτσι πάει. Κάθε εποχή ζει μέσα στο χρονικό της περιθώριο και αυτό που την καθορίζει. Δηλαδή δεν είμαι από αυτούς που μπορούν να καθίσουν να σου μιλούν με τις ώρες για το '80. Μπορώ να σου μιλάω με τις ώρες αν πάω στις σημειώσεις μου, δω τις φωτογραφίες και αρχίζω να πλάθω μνήμες, δεν είναι κάτι που μου λείπει και που νοσταλγώ. Όλες οι εποχές ήταν δύσκολες. Εμένα δεν μου αρέσει που ο καθένας μυθοποιεί την γενιά του τύπου «εμείς ήμασταν καλύτεροι που ζούσαμε τότε». Κάθε γενιά έχει τα άσχημά της και τα καλά της και τις μνήμες της και κάθε γενιά δεν αλλάζει την εφηβεία της με άλλη. Μου άρεσε αυτό που έζησα.

Ποια ταινία θεωρείς ότι ήταν αυτή που σε έκανε pop είδωλο;
Pop είδωλο, popular, δηλαδή, δημοφιλή... Γιατί αυτό είναι το pop ουσιαστικά. Το έχουμε ενοχοποιήσει λίγο το pop, λέμε «αυτό είναι pop», αλλά ουσιαστικά είναι το μικρό κομματάκι της λέξης «popular» που σημαίνει δημοφιλές και που αρέσει στον κόσμο. Σιγά σιγά έγιναν όλα, η πρώτη προβολή των Τσακαλιών έκοψε 600.000 εισιτήρια, στο Άνεσις παιζόταν, το 81' ήταν η πρεμιέρα. Θυμάμαι έρχονταν πολλά παιδιά με μηχανάκια από γειτονιές. Κόσμος πολύς,πανικός. Μετά ακολούθησε το Βασικά Καλησπέρα σας -εκείνη την πενταετία γίνονταν κάποιες ταινίες και είχε μια μικρή άνθηση ο κινηματογράφος. Μετά, παράλληλα και με αυτές τις δουλειές τις κινηματογραφικές, έκανα και θέατρο. Έτσι, σιγά σιγά άρχισα να στήνω το όνομά μου και να το δομώ συνεχώς. Κάθε εμπειρία σου κάτι θα σου αφήσει.

Υπάρχουν άτομα που έχουν καεί στην τηλεόραση, εσύ ποτέ δεν κάηκες...
Είναι τύχη, δώρο..ποιος ξέρει. Πάντως έντιμο παιχνίδι έπαιξα, δεν νιώθω να έχω αδικήσει κανέναν. Ό,τι ήταν να παίξω το αντιμετώπισα σοβαρά. Μου έλεγαν «κάθεσαι και σκοτώνεσαι με Φώσκολο...». Ξέρετε πόσο σημαντική σχολή ήταν ο Φώσκολος; Ήμουν στην Λάμψη τρία χρόνια. Ξέρετε πόσα έμαθα; Έμαθα ότι τα πάντα παίζονται. Μέχρι και ο τηλεφωνικός κατάλογος παίζεται.

Ποια σχολή έχεις τελειώσει;
Το Ωδείο Αθηνών. Τρία χρόνια φοίτησα εκεί. Από το '78 έως και το '81.

Με την μουσική ασχολήθηκες από την αρχή;
Η μουσική πάντα πήγαινε παράλληλα. Και στις ταινίες τραγουδούσαμε, και στο θέατρο σε κάποια μιούσικαλ, είναι μέρος της τέχνης μας και αυτή. Πρέπει να καλλιεργείς και την φωνή σου.

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που σε επηρέασε στην αρχή ή μετέπειτα;
Όχι δεν υπήρχε κάποιος να μου λέει τι να κάνω, αλλά πάντα μου άρεσε να συμβουλεύομαι ανθρώπους που εκτιμώ. Αλλά δεν είχα πρότυπα, δεν μου άρεσαν. Αν είχα ας πούμε είδωλα, μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο Μπλεκ και ο Λούκι Λουκ.

Είχες είδωλο κάποιον ξένο τραγουδιστή ή ηθοποιό;
Όχι, αυτά τα πράγματα όταν ήμουν στην εφηβεία μου, δεν με άγγιζαν καν. Έτσι, αν μπορώ να ξεχωρίσω ανθρώπους που μου άρεσαν, μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο James Dean και o Marlon Brando. Είναι άλλα μεγέθη που δεν συγκρίνονται. Εγώ θεωρώ ότι οι Έλληνες ηθοποιοί είναι σπουδαίοι με τις συνθήκες που δουλεύουνε. Όταν ο άλλος ετοιμάζεται να κάνει μια ταινία και καλύπτεται οικονομικά, δεν ασχολείται με κανέναν και με τίποτε άλλο, έχει τρεις δασκάλους για να μπει στο χαρακτήρα και στον ρόλο, ακολουθεί διατροφή κτλ.. Αν π.χ. ερχόταν ο Κeanu Reeves να παίξει στην Λάμψη, θα ήταν χάλια στο εγγυώμαι.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερό σου όφελος από την ενασχόλησή σου με την ηθοποιία;
Το μεγαλύτερο μου όφελος είναι που έχω αυτή την στιγμή έναν άνθρωπο απέναντί μου που με ρωτάει πράγματα. Το μεγαλύτερο όφελός μου είναι η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους.

Στο δρόμο σε αναγνωρίζουν;
Ναι με αναγνωρίζουν αλλά δεν συμβαίνει τίποτα περίεργο. Υπάρχει μια αμοιβαία οικειότητα στο βλέμμα τους που είναι σαν γυρνάει από αντικατοπτρισμό, σαν να αναγνωρίζω και εγώ τους άλλους. Αυτή η ψευδαίσθηση και η οφθαλμαπάτη της γνωριμίας και της οικειότητας φτάνει και σε μένα. Αυτό το κολακευτικό μεταξύ των ανθρώπων είναι και μια δικαίωση.

 Στην τύχη πιστεύεις;
Δεν ξέρω τι εννοείς όταν λες τύχη. Πάντως πιστεύω ότι η δεισιδαιμονία φέρνει γρουσουζιά. Δεν είμαι δεισιδαίμων, αλλά πιστεύω και στην τύχη. Υπάρχει και το «τίποτα δεν είναι τυχαίο», υπάρχει και το περιθώριο του τίποτα δεν είναι τυχαίο που δεν παίρνει ανάλυση και ερμηνεία

Ποιο είναι το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα που έχεις κάνει;
Πριν έρθω εδώ σκέφτηκα να δεις η Ευτυχία σήμερα θα με βάλει να περάσω απέναντι στο δρόμο για να κάνω φωτογράφιση», γιατί έκανα μια ταινία και μου έλεγε ο σκηνοθέτης, ο Πάνος Φιλίππου, «θα σαι στην μέση του δρόμου, πάνω σε μια από τις γραμμές που μοιράζουν τις λωρίδες και θα προχωράς γιατί εγώ θέλω να στήσω την κάμερα εκεί, και τα αυτοκίνητα θα περνάνε από δίπλα σου γιατί εσύ θα είσαι απογοητευμένος». Και κάνω αυτό το πλάνο και ακούω φρεναρίσματα, πήγαν να με σκοτώσουν. Αυτό ήταν ριψοκίνδυνο.

Η λέξη Θεός τι σημαίνει για σένα;
Κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πιστεύει στον Θεό. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απάτη που μπορείς να ακούσεις. Άθρησκοι μπορεί να υπάρχουν, άθεοι δεν υπάρχουν. Θεόν ασκείς, Θεόν περιφέρεις που έλεγε και ο Ερμής ο τρισμέγιστος. Είμαστε θνητοί θεοί όλοι μας.

Πώς αποφάσισες να φτιάξεις συγκρότημα και να αρχίσεις να τραγουδάς;
Κι εγώ το έχω απορία. Βλέπω και εγώ τα παιδιά και λέω πώς βρέθηκαν; Βρέθηκαν μέσα από φίλους, μέσα από παρέες, το ένα έφερε το άλλο και βρεθήκαμε εδώ, σε μια πολύ αξιόλογη μουσική σκηνή. Και σχετικό και άσχετο. Σχετικό γιατί έγινε παράλληλα με την δουλειά μου αυτό το πράγμα, αλλά και άσχετο στο να διεκδικήσω μια επαγγελματική θέση εκεί που είμαι τώρα. Αυτό ήταν τυχαίο αλλά δεν έγινε τυχαία, για να ξαναέρθουμε σε αυτό που λέγαμε πριν.

Για την κρίση και την πολιτική κατάσταση τι άποψη έχεις;
Ψύχραιμοι να είμαστε και θα τα αντιμετωπίσουμε όλα. Ας μην φοβόμαστε και ας είμαστε διχαστικοί. Ούτε ευθυνόφοβοι να είμαστε, ούτε να τα ρίχνουμε στους άλλους, πρέπει να κάνουμε τη αυτοκριτική μας.

Αν σου δινότανε η ευκαιρία τι θα άλλαζες από όλα αυτά τα χρόνια;
Τίποτα δεν θα άλλαζα, ούτε μια τρίχα δεν θα έβγαζα γιατί αν την έβγαζα θα είχε ανατραπεί το σύμπαν, δεν θα ήμασταν εδώ πέρα και δεν θα μου έκανες αυτήν την ερώτηση.  

 



back to main