Facebook around the clock
Δημήτρης Αθηνάκης

Το facebook είναι το νέο μέσο που μπλαμπλά, γιατί, όπως δείχνουν οι στατιστικές και οι μελέτες, δημιουργεί μπλαμπλά· φυσικά, όλα εξαρτώνται από το πώς ο κάθε χρήστης μπλαμπλά, μια και το ίντερνετ, από τη στιγμή που καθιερώθηκε ως το απόλυτο μέσο επικοινωνίας, μπλαμπλά.

Φυσικά και ισχύουν όλα· τα social media, ως ένας καινούργιος χωροχρόνος με τις δικές του διαστάσεις, έχει μπλαμπλά· και θόρυβο, πολύ θόρυβο· έχει και πολλή πληροφορία μαζεμένη, έχει και γνώση, πάλι στις δικές της διαστάσεις.

Το facebook όμως είναι, ό,τι κι αν λέμε, οι άνθρωποί του· δεν γίνεται αλλιώς. Και είναι μερικοί εξ αυτών που γεμίζουν τους σέρβερ του Μαρκ με πράγματα που αξίζει να θυμάσαι· δίχως μπλαμπλά αυτήν τη φορά.

Οι οκτώ χρήστες που διαλέξαμε έχουν, ανά τέσσερις, κοινά χαρακτηριστικά: οι μεν είναι συγγραφείς, οι δε είναι μανιακοί της μουσικής, επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά (είναι δύσκολο ν’ αποφύγει κανείς τους χαρακτηρισμούς· οι χίπστερ, ας πούμε, μπορεί να είναι κρεμασμένοι από τα χείλη των Arctic Monkeys, του Nicolas Jaar, των Sigur Ros και των updates της Apple, του soundcloud και του Pitchfork, ωστόσο σχεδόν ποτέ δεν θα τους άρεσε ο χαρακτηρισμός).

Τους βάλαμε να παίξουν κόντρα ρόλο, αν και για όλους δεν είναι και τόσο κόντρα, μια και υπάρχουν περιπτώσεις, όπως θα δείτε, που η μουσική τούς έχει γίνει δεύτερη φύση ή, από την άλλη, οι βιβλιοπώλες τούς ρωτάνε: «Πάλι θ’ αγοράσεις βιβλίο;»

Τι τους ζητήσαμε; Εφόσον λοιπόν είναι συνδεδεμένοι με το facebook 24/7 (ακόμη κι όταν κοιμούνται, ναι), τους ζητήσαμε να δημιουργήσουν το soundtrack (συγγραφείς) και τη βιβλιοθήκη (music maniacs) του μέσου, όπως το φαντάζονται το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα και το βράδυ.

Για να δούμε τι θα δούμε...

[η φωτό είναι της lilianed]

 

Το soundtrack

 

Πρωί

 

Xρήστος Αγγελάκος:

/

 

Πρωινό ξύπνημα -δεν παίρνω και όρκο για το «πρωινό». Σιγά να μην ξυπνάμε την ώρα που ξυπνάμε. Θες δε θες, θα σε ξυπνήσουν οι φωνές στο facebook. Όλοι εναντίον όλων. Και κάποιοι σταθερά εναντίον του εαυτού τους. Παρεξηγημένοι με την πάρτη τους.

Παρεξήγηση, με ή χωρίς εξήγηση. Μήπως η μια δεν βγαίνει απ’ την άλλη; Μήπως η προδοσία δεν βγαίνει απ’ την προσδοκία;

Ζέφη Κόλια:

Το πιάνετε το υπονοούμενο;

Niemands Rose:

Ξυπνήσαμε σε εφιάλτη.

Χίλντα Παπαδημητρίου:

Μισώ το πρωινό ξύπνημα, αλλά το ακορντεόν και τα πνευστά της πολυπληθούς βερολινέζικης μπάντας χαρίζουν μια επίφαση αισιοδοξίας στη μέρα που με περιμένει.

 

Μεσημέρι

 

Χρήστος Αγγελάκος:

 

Το μεσημέρι το facebook γεμίζει παπαρούνες. Κρινάκια του γκρεμού. Ανεμώνες και ζουμπούλια, της μιας δραχμής τα γιασεμιά, τα λουλούδια στην κυρία από μένα. Ο Ύψιστος μετακομίζει στις αναρτήσεις ως πεταλούδα ή ερπετό. Οι χρήστες ρίχνουν πάνω τους την αθωότητα των πρωτόπλαστων. Από τις κορυφογραμμές του timeline ανατέλλει η Νέα Αρκαδία.

Σημείωση: Το τραγούδι βασίζεται στο ποίημα «Το φίλημα» του Γεωργίου Ζαλοκώστα. Ο Ζαλοκώστας ήταν ένας ασπρόμαυρος ποιητής που μεγάλωσε κι έγινε δρόμος.

 

Ζέφη Κόλια:

 

Γιατί δεν χρειάζεται να τρέχεις πίσω από όποιον σου τάζει καραμέλες, μωρό μου.

 

Niemands Rose:

 

Το πηχτό, θερμό, κίτρινο σα στάχυ στο χνούδι των γυμνών κορμιών, των παραδομένων στον ίμερο του καλοκαιρινού μεσημεριού.

 

Χίλντα Παπαδημητρίου:

 

Επειδή το ριφ της εισαγωγής με ξεσηκώνει καλύτερα από τον νιοστό καφέ, σε σημείο να θέλω να ρίξω μια γυροβολιά – προτού ξαναπιάσω τη μετάφραση.

 

Απόγευμα

 

Χρήστος Αγγελάκος:

/

 

 

Νωρίς τ’ απόγευμα μας πιάνει ένας έρωτας. Ο έρωτας στο facebook είναι μια γραμματοσειρά που κάνει χρατς-χρουτς στην οθόνη. Όπως η βελόνα στο πικάπ.

Πιο αργά μάς επισκέπτεται κι ο έρωτας για την επανάσταση, γιατί αν δεν εξεγερθείς στις 7 το απόγευμα, τι σκατά θα κάνεις; Θα κοιτάς το μούχρωμα; Ο έρωτας για την επανάσταση είναι απαιτητικός. Θέλει να το λιώσεις το πληκτρολόγιο, να το κάψεις το μηχάνημα, να το τσακίσεις το λάπτοπ. Ο έρωτας για την επανάσταση είναι μια χτυπημένη γραμματοσειρά.

 

Ζέφη Κόλια:

 

Μάμα Άφρικα, για να ξεσηκωνόμαστε και να γουστάρουμε. Και κλείσε την τιβί, λέμε.

 

Niemands Rose:

 

«Πού πας;» τη ρωτάω. «Γιατί είσαι τόσο όμορφη κάθε που φεύγεις;» Κι η μέρα, σιωπηλή, τυλίγεται σ’ όλο και πιο συγκλονιστικό μούχρωμα κι αποχωρεί.

 

Χίλντα Παπαδημητρίου:

 

Το ska, σε κάθε μορφή του, μου φτιάχνει το κέφι και με προετοιμάζει να πάρω τους δρόμους.

 

 

Βράδυ

 

Χρήστος Αγγελάκος:

/

/

 

Μετά πέφτει το βράδυ. Μοιάζει κι αυτό πραγματικό, μόνο που δεν έχει σκοτάδι. Έχει φωτεινές επιγραφές, μπαρ, πειραγμένα μηχανάκια και στοιχήματα. Έχει τσιγάρα που καίγονται γρήγορα και ποτήρια που αδειάζουν αργά. Έχει και τραγούδια που λένε ιστορίες. Από κείνες που δεν σβήνουν ποτέ.

Kι ύστερα έρχεται η νύχτα. Και τη νύχτα μας πιάνει μια μανία να τελειώσουν όλα, να τελειώνουμε με όλα. Η Ευρώπη πεθαίνει, οι διανοούμενοι τινάζουν τα πέταλα. Ο πολιτισμός ψυχορραγεί, η ανθρωπότητα υπαγορεύει τις τελευταίες της επιθυμίες. Οι ιδεολογίες νοσούν, ο μαρξισμός καθ’ έξιν νεκρός, ο καπιταλισμός μετράει μέρες. Θάβουμε τους έρωτες που θ’ αναστήσουμε το πρωί. Κρατάμε την ανάσα μας. Γινόμαστε παιδιά και τους σκοτώνουμε όλους. Το τέλος γίνεται ένα κόλπο.

«Έλα να σου πω. Το τέλος δεν υπάρχει.»

 

Ζέφη Κόλια:

 

Η νύχτα θέλει έρωτα και πράγματα αφανέρωτα αφού.

 

Niemands Rose:

 

Κι απλώνονται σαν πέλαγο μπροστά μας τα φώτα στο βάθος του ορίζοντα.

 

Χίλντα Παπαδημητρίου:

 

Επειδή, από τότε που μπήκα στο facebook, συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι πάσχουν από αϋπνίες – τους το αφιερώνω.

 

Η βιβλιοθήκη

 

Πρωί

 

Φώντας Γκίκας: Ηλίας Πετρόπουλος, Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι

 

Αν και δέσμιος του φραπέ, η εκτίμηση και ο σεβασμός για τον τούρκικο καφέ είναι δεδομένα. Ειδικότερα το πρωί, ο καφές είναι απαραίτητος για να ανοίξει το μάτι. Και το βιβλίο του Πετρόπουλου, μας "ανοίγει τα μάτια". Και τη μύτη.

 

Ελένη Μητσιάκη (elafini): Kenny Colum, The Power Of Silence: Silent Communication In Daily Life.

 

“And some of us who have already begun to break the silence of the night have found that the calling to speaks is often a vocation of agony...” Martin Luther King

 

Κωνσταντίνος Μπούγας: George R. R. Martin, A Song of Ice And Fire

 

Το πρωί που τα πάντα είναι ήρεμα, υποτονικά, και ο ρυθμός των ποστ στο news feed του καθενός αργός, ταιριάζει ένα βιβλίο από τη σειρά A Song of Ice And Fire του George R. R. Martin, στην οποία βασίστηκε το Game of Thrones. Είναι μεγάλο, σε ρουφάει και σε κρατάει μέσα του για ώρες, ό,τι πρέπει για τις ώρες που δεν σου αποσπά κάτι την προσοχή στο news feed. Άσε που μαθαίνεις τι θα συμβεί παρακάτω οπότε δεν γράφεις status έξαλλος με τη ροή της τηλεοπτικής σειράς.

 

Τάσος Χατζηευφραιμίδης: Virginia Woolf, Mrs Dalloway

Γιατί κάθε καινούρια μέρα στα social media ξεκινά με τη συγκρατημένη (απ)αισιοδοξία ότι θα τη βγάλεις αλώβητος, μέχρι να μπεις κι ως εκ θαύματος να διαβάσεις αυτό το οτιδήποτε που ως άλλη ανθοδέσμη θα ενεργοποιήσει την πρώτη φρίκη και το stream of conciousness.


 

 

Μεσημέρι

 

Φώντας Γκίκας: Αλμπέρ Καμί, Το καλοκαίρι

 

Μεσημέρι ίσον καλοκαίρι και το αντίστροφο. Ειδικότερα εμείς που έχουμε πρωινή δουλειά μπορούμε να απολαύσουμε την ησυχία του μεσημεριού μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές πια. Αλλάζοντας μια φράση του βιβλίου: «Στην καρδιά της μέρας, ανακάλυψα πως φύλαγα μέσα μου ένα αήττητο μεσημέρι». 

 

Ελένη Μητσιάκη (elafini): Haruki Murakami, Kafka On The Shore

 

“In dreams begin responsibility...” Η φράση του Yeats ως μάντρα.

 

Κωνσταντίνος Μπούγας: Κρίστοφερ Χίτσενς, Hitch-22 / Κιθ Ρίτσαρντς, Life

 

Είναι η ώρα με τη μεγαλύτερη κίνηση. Κάποιοι κάνουν διάλειμμα από τη δουλειά, άλλοι μόλις έχουν ξυπνήσει, τα post τρέχουν σαν τρελά. Πολιτική, μουσική, rock 'n' roll ζωή – γι'αυτούς που μεταφέρουν στον «τοίχο τους» το χθεσινό βράδυ κτλ. Κατάλληλο βιβλίο, μια βιογραφία. Ή, καλύτερα, μια αυτοβιογραφία, από κάποιους που ξέρουν από πρώτο χέρι τα προαναφερθέντα. Hitch-22 του Κρίστοφερ Χίτσενς (εκδ. Μεταίχμιο, μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος), γι’ αυτους που ασχολούνται με την πολιτική, και Life του Κιθ Ρίτσαρντς (εκδ. Το Ροδακιό, μτφρ. Γιάννης Νένες), για τους μουσικόφιλους.

 

Τάσος Χατζηευφραιμίδης: Jane Austen, Pride and Prejudice

Γιατί η μέρα κυλά ανάλαφρα και χαρωπά με πνευματώδεις (ο θεός να τις κάνει) στιχομυθίες, κουτσομπολιό, κράξιμο, καυγάδες, αμένσιοτα, φλερτ, ατάκες εντυπωσιασμού, λογοπαίγνια, αναφορές, κραυγές και ψίθυρους εν ολίγοις, κι όλα αυτά για να μπεις στο μάτι του υποψήφιου ή δηλωμένου κύριου Darcy.
 

 

Απόγευμα

 

Φώντας Γκίκας: John Densmore, Riders on the storm - Η ζωή μου με τον Jim Morrison και τους Doors

 

Η επιλογή είναι 100% βιωματική και αφορά την ψυχοπαθητική μου εφηβεία, οπότε και το ξεφύλλιζα σχεδόν ΚΑΘΕ απόγευμα – και αφού είχα το είχα διαβάσει ήδη τρεις φορές. Το άνοιγα τυχαία σε μια σελίδα και (ξανα)ανακάλυπτα άλλη μια συγκλονιστική παράγραφο-βουτιά στα άδυτα του αγαπημένου μου συγκροτήματος. 

 

Ελένη Μητσιάκη (elafini): Barbara Mennel, Cities And Cinema

 

Οι μυστηριώδεις σχέσεις των ταινιών με τις πόλεις. Ακόμη κι αν δεν έχεις πάει, άσε τη φαντασία σου να οργιάσει μέσα από τις εικόνες. Σκέφτεσαι κάτι καλύτερο;

 

Κωνσταντίνος Μπούγας: Έτγκαρ Κέρετ, Το κορίτσι στο ψυγείο

 

Η στιγμή της ημέρας που η ζωή σου στο facebook αρχίζει να χάνει τη σημασία της, μιας και βγαίνεις έξω, βλέπεις φίλους κτλ. Στο facebook μπαίνεις κυρίως από το κινητό, για λίγες στιγμές, ίσα για να προλάβεις να δεις κάτι. Τα θέματα ποικίλλουν. Aστεία, πικρά, γλυκόπικρα, πολιτικά, βιβλιοφιλικά κτλ. Έτσι είναι και τα μικρά σε μήκος διηγήματα του Ετγκαρ Κέρετ, από τη συλλογή του Το κορίτσι στο ψυγείο (εκδ. Καστανιώτη, μτφρ. Λουίζα Μιζάν).

 

Τάσος Χατζηευφραιμίδης: F. Scott Fitzgerald, The Great Gatsby

Γιατί το δειλινό σε βρίσκει στην αποβάθρα να κοιτάζεις το πράσινο φάρο. Που συνήθως έχει τη μορφή της επόμενης πίστας του Candy Crush.
 

 

Βράδυ

 

Φώντας Γκίκας: Stephen King, Insomnia

 

Τα περισσότερα βιβλία του King είναι ικανά να σε κρατήσουν ξάγρυπνο (για πολλά βράδια). Το Insomnia, και λόγω τίτλου, είναι το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα, για να «χαρείτε» τις νύχτες σας και να μην τις σπαταλήσετε κοιμώμενοι.

 

Ελένη Μητσιάκη (elafini): Marcel Proust, À la recherche du temps perdu (english edition) / Jonathan Coe, The House Of Sleep

 

Παρελθόν, παρόν, μπροστά, πίσω, συνεχώς. Μπλεγμένη στα χρονικά επίπεδα της μνήμης, μέσα από τις νωχελικότερες βραδυνές περιγραφές. Πραγματικότητα, όνειρα, μνήμη, σε ένα δυσδιάκριτο σύμπλεγμα. Ναρκοληψία καλώς ήρθες...

 

Κωνσταντίνος Μπούγας: Θανάσης Βαλτινός, Φτερά μπεκάτσας

 

Η ώρα που είναι ο περισσότερος κόσμος μπροστά στην οθόνη, αλλά τα ποστ μειώνονται. Αντίθετα, αυξάνονται τα τραγούδια. Κάθε like έχει άλλη βαρύτητα τότε, κάθε μήνυμα στο ίνμποξ το ίδιο, όλα φαίνονται καλύτερα, η ατμόσφαιρα είναι πιο ερωτική και –ίσως– πιο ρομαντική. Κατάλληλο βιβλίο, τα Φτερά Μπεκάτσας του Θανάση Βαλτινού (εκδ. Εστία). Ο διάλογος ενός ζευγαριού λίγο πριν την τελική του διάλυση. Κάτι ωμό, σκληρό και ρεαλιστικό, για να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα.

 

Τάσος Χατζηευφραιμίδης: Γκιστάβ Φλομπέρ, Αισθηματικη Αγωγή

Γιατί η μέρα τελειώνει και φυσικά δεν είπες τίποτα από αυτά που ήθελες, αλλά πού να τα πεις άλλωστε, αφού η πραγματική ζωή βρίσκεται εκεί έξω και περιμένει (;) σαν την κυρία Αρνού σε μια άμαξα, που μάλλον δεν προλαβαίνεις σήμερα, αλλά μια μέρα θα έπρεπε ίσως να το κάνεις. Έτσι, για την αλητεία. Και για να ακυρώσεις τον Φλομπέρ. Αυτό κι αν θα είναι κατόρθωμα.

 

 

Οι συγγραφείς

 

Χρήστος Αγγελάκος

Το πρόσφατο βιβλίο του Χ.Α., το Δάσος των παιδιών, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και έχει βραβευθεί με το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα. Πρόσφατα, παρουσιάστηκε το θεατρικό του έργο Και τώρα οι δυο μας στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, από την ομάδα Pequod

Ζέφη Κόλια

Το πρόσφατο βιβλίο της Ζ.Κ., Λώρα, η τελευταία των Μαρξ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Niemands Rose

Το πρώτο βιβλίο της N.R., Τα φώτα στο βάθος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα.

Χίλντα Παπαδημητρίου

Το πρόσφατο βιβλίο της Χ.Π., Έχουν όλοι κακούς σκοπούς, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

Οι music maniacs

Φώντας Γκίκας

Ο Φ.Γ. είναι ερασιτέχνης ραδιοφωνικός παραγωγός, ερασιτέχνης ηθοποιός και ερασιτέχνης ερασιτέχνης. Κάθε Παρασκευή το ’χει τάμα να ποστάρει για το ποδόσφαιρο.

Ελένη Μητσιάκη (elafini)

Η Ε.Μ. είναι μουσικολόγος, πιανίστα, δημοσιεύει κείμενα για τη μουσική, ραδιοφωνική παραγωγός στο InnerSound-Radio.com, ενώ διατηρεί τη σελίδα Kinetophone.com, όπου ασχολείται, μετά μανίας, με τη μουσική του κινηματογράφου, ομιλούντος και μη. Οι φωτό του προφίλ της στο FB αλλάζουν τόσο γρήγορα όσο γρήγορα ενημερώνονται τα sites που επισκέπτεται και που έχουν λιγότερες από 2,5 επισκέψεις το χρόνο.

Κωνσταντίνος Μπούγας

Ο Κ.Μ. είναι... χίπστερ μόνος ψάχνει, αφού έτσι λέγεται η εκπομπή του στον AmagiRadio.com. Θα τον βρείτε στη Θεσσαλονίκη, αλλά θα τον ακούσετε να γκρινιάζει που δεν έχει κατεβεί ακόμα στην Αθήνα. Τον έχουν πει χίπστερ εκσυγχρονιστή.

Τάσος Χατζηευφραιμίδης

Ο Τ.Χ. είναι, εκτός από δικηγόρος, βαθύ twitter και σνομπ Instagram. Δεν σταματά να δουλεύει, να γράφει (για το JumpingFish.gr) και να πηγαίνει στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Φήμες που τον θέλουν να ουρλιάζει για κάθε κομμάτι Κόρε.Ύδρο. και GoldFrapp ελέγχονται ως υπερβολικές, αλλά όχι ακριβώς αναληθείς.



back to main