Pretty things στην Αθήνα
Νάνσυ Μητροπούλου

Ο Κωνσταντίνος Μπελιάς, ο «designer των hipster», είναι τελικά πολύ περισσότερα.   

Ο Κωνσταντίνος Μπελιάς είναι web designer, blogger και ο δημιουργός  των φωτογραφιών που κατέκλυσαν και κατέκτησαν τα social media. Φωτογραφιών που έγιναν cover photos, μέσο αφιερώσεων και ερωτικών και όχι μόνο εξομολογήσεων μεταξύ των χρηστών. Κάποιος, ίσως και να έλεγε ότι αποτελούν μια ακόμα απόδειξη ότι οι άνθρωποι, τα σπίτια, οι τοίχοι και οι δρόμοι της Αθήνας έχουν ακόμα κρυμμένη πολλή ομορφιά, ζωντάνια και συναίσθημα -η πραγματικότητα, εξάλλου, κατά ένα μεγάλο μέρος της, εξαρτάται από τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Η συζήτησή μας και η φωτογράφισή του έγιναν βολτάροντας σε γραφικά σοκάκια της πρωινής και απογευματινής ανοιξιάτικης Αθήνας και απαθανατίστηκαν στο μυαλό μου με χαμόγελο, σαν αυτό που ο Κωνσταντίνος μου χάρισε απλόχερα. O Constantinos88 του Τwitter «likes to make pretty things», όπως αναφέρει στο bio του, εκεί. Μερικά από αυτά τα pretty things, τα μοιράζεται με το Ough!

Φωτο: Eftychia Vlachou

Κωνσταντίνε, οι σπουδές σου πάνω σε ποιο αντικείμενο ήταν;
Σίγουρα ήθελα να ήταν πάνω σε κάτι δημιουργικό. Ήμουν μεταξύ γραφιστικής και διακόσμησης εσωτερικών χώρων, αλλά κατέληξα στη γραφιστική.

Άρα είσαι γραφίστας και όχι φωτογράφος.
Ναι, αλλά μέσα στις σπουδές μου είχα και κάποια βασικά μαθήματα φωτογραφίας και ασχολήθηκα και με κάποια φωτογραφικά projects, αλλά ως εκεί. Η κύρια ασχολία μου είναι το web design και τα mobile applications.

Στο προφίλ σου στο facebook γράφεις ότι είσαι "designer for the hipsters". Υπάρχει κάτι τέτοιο;
Aυτό το είχα γράψει για πλάκα, όταν οι φίλοι μου χαριτολογώντας με αποκαλούσαν hipster λόγω του εναλλακτικού τρόπου ζωής που ακολουθούσα (έμενα στο κέντρο, είχα σπαστό ποδήλατο, ήμουν designer κτλ), και έχει μείνει από τότε. Η πραγματική μου επαγγελματική ιδιότητα είναι user interface designer.

Tι θα πει «user interface designer»;
Ασχολούμαι με τον σχεδιασμό εφαρμογών είτε διαδικτυακών είτε των mobile systems. Interface είναι η επιφάνεια που βλέπουμε εμείς, το design, η σχεδιαστική ατμόσφαιρα που προσδίδεις πάνω σε κάθε site ή εφαρμογή. Το συνδέω όμως και με πιο ψυχολογικούς παράγοντες (όπως π.χ. θεωρία χρώματος, το engagement που έχει ο χρήστης με την εφαρμογή του).

Υπάρχει και διαδικτυακή θεωρία χρώματος;
Ναι, υπάρχει πλέον και μία όσον αφορά το Διαδίκτυο και το digital κομμάτι. Πχ. Αν δεις ένα κόκκινο κουμπί συνειρμικά σε παραπέμπει στην διαγραφή γιατί τα περισσότερα delete buttons είναι κόκκινα, ενώ το μπλε είναι βασικό χρώμα στα περισσότερα social networks. Έτσι, προσπαθώ να την εξετάζω και να την κατανοώ για να μπορώ να την αξιοποιώ και στην δουλειά μου, δηλαδή να προκαλέσω το αίσθημα του άλλου. Υπάρχουν χρώματα και αποχρώσεις που μας δημιουργούν κοινά αισθήματα.

Η έντονη επαφή σου με τον κόσμο της φωτογραφίας και ο χαρακτηριστικός τρόπος επεξεργασίας τους πώς προέκυψε;
Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου, πριν 3 χρόνια, πήγα στην Αμερική και ξεκίνησα να ψάχνομαι με τα blogs. Είδα ότι ο κόσμος εκεί είχε στραφεί σε ένα νέο είδος blog, το Τumblr. Ξεκίνησα να κάνω και εγώ το blog μου. Τέτοιες φωτογραφίες έκανα για πρώτη φορά εκεί. Συγκεκριμένα, όταν ήμουν στην βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Τέχνης του Chicago, προσέγγισα μια κατηγορία βιβλίων Conceptual Art. Έπεσαν στα χέρια μου βιβλία καλλιτεχνών ,όπως της Jenny Holzer, που κάνουν προβολές τέτοιων προτάσεων πάνω σε κτίρια. Δηλαδή, σκέψου αυτά που γράφω εγώ να έπεφταν live με προτζέκτορα πάνω στο απέναντι κτίριο, ένα βράδυ και να έμεναν ως installation. Ή έγραφαν με neon τέτοιες ατάκες νεορομαντικές και τις έβαζαν σε ένα απογυμνωμένο χωράφι σε μορφή installation και φωτογραφίας. Moυ άρεσε αυτός ο τρόπος έκφρασης επειδή ήταν πολύ άμεσος.

Πώς θα χαρακτήριζες αυτόν τον τρόπο έκφρασης;
Είναι ένας νέος τρόπος έκφρασης στον οποίο δεν μπορώ να βάλω εύκολα συγκεκριμένη ταμπέλα. Αυτό που κάνω δεν θα το χαρακτήριζα τέχνη σε καμία περίπτωση. Απλά εκφράζομαι με ένα δικό μου τρόπο, όπως κάποιος άλλος θα εκφραζόταν με ένα facebook status ή με ένα tweet. Αυτό που έχω κάνει εγώ μέσα από δείγματα της conceptual art που έχω δει, είναι ένας τρόπος έκφρασης πιο διαδικτυακός. Και ο λόγος που χρησιμοποιώ είναι κυρίως προφορικός και όχι τόσο γραπτός.

Ποια διαδρομή ακολούθησαν αυτές οι φωτογραφίες μέχρι να γίνουν γνωστές στα social media;
Ξεκίνησα αυτό το πράγμα να το κάνω όταν ήμουν στην Αμερική, με φωτογραφίες από τη γειτονιά μου, τις οποίες δεν δημοσίευα κάπου. Έπειτα, άρχισα να αναρτώ μερικές στο facebook. Μετά, γυρνώντας και μετακομίζοντας στην Αθήνα ξανά, έμενα στην οδό Κολοκοτρώνη στο νούμερο 44 και επειδή παλαιότερα υπήρχε στο Γκάζι ένα μαγαζί που λεγόταν Κ44 και σύχναζα με φίλους μου εκεί, είχαμε πει ότι το σπίτι μου θα είναι για μας το νέο Κ44. Από εκεί πήρε και το όνομά του το blog μου «another K44» στο οποίο αναρτούσα τις χαρακτηριστικές αυτές φωτογραφίες οι οποίες μετά έγιναν γνωστές και στο facebook. Αυτό το blog το δημιούργησα με την πρόθεση να αναρτώ φωτο-ιστορίες γύρω από τις γειτονιές του κέντρου της πόλης. Βέβαια, πριν από αυτό το blog είχα ένα άλλο blog το «Constantinarium.worldpress.com στο οποίο κυρίως έγραφα κείμενα προσωπικά.

Το blog σου «another K44» πώς κατάφερε να διαδοθεί τόσο πολύ;
Μέσω του twitter πιο πολύ και από δημοσιεύσεις φίλων μου στο facebook .

Μετά ξεκίνησε και ένα κύμα παρωδίας αυτών των φωτογραφιών στα social media. Πώς ένιωσες με αυτό;
Γελάω πάρα πολύ γιατί και εγώ ο ίδιος φτιάχνω τέτοιες φωτογραφίες και τις στέλνω στους φίλους μου.

Γιατί πιστεύεις ότι κανιβαλίστηκαν λίγο, ιδίως από το ανδρικό κοινό;
Γιατί πιστεύω ότι τα ρομαντικά πράγματα τους άνδρες κάποιες φορές τους φέρνουν σε αμηχανία γιατί ίσως αγγίζουν κάποιες ευαίσθητες χορδές τους, οι οποίες θέλουν να διατηρούνται ανέγγιχτες. Έτσι, αμύνονται με το χιούμορ. Είναι λογική η αντίδρασή τους αυτή. Και εγώ ο ίδιος το παθαίνω μερικές φορές. Βέβαια, μια φορά, ομολογώ ότι είχα στενοχωρηθεί πολύ γιατί μια φωτογραφία με ένα πολύ εσωτερικό και συναισθηματικό μήνυμα που από παρόρμηση είχα ανεβάσει, είδα να βεβηλώνεται με αποτέλεσμα να αισθανθώ μεγάλη αμηχανία γιατί ήταν σαν να βεβήλωναν μια προσωπική μου στιγμή. Aλλά όταν εκφράζεσαι ανοιχτά πρέπει να τα περιμένεις και αυτά.

Πάντως με αυτές τις φωτογραφίες επηρέασες πολλούς χρήστες..
Νομίζω ότι κυρίως τους παρότρυνα να εκφραστούν με έναν νέο τρόπο. Βλέπω και στο Tumblr  άπειρες φωτογραφίες σαν αυτές που δημιουργώ και τις φτιάχνει και μόνος του πια ο κόσμος. Πολλές φορές μου τις στέλνουν να τις δω κιόλας. Είναι όμορφο να βοηθάς κόσμο στο να βρίσκει τρόπους να εκφράζεται διαδικτυακά.

Σου έχουν γίνει και επαγγελματικές προτάσεις λόγω αυτών των φωτογραφιών;
Ναι,αλλά αν και μπήκα σε διαδικασία να ξεκινήσω ένα project αλλά δεν είχε επαγγελματική συνέχεια. Κάποια μαγαζιά πήραν φωτογραφίες μου, τις εκτύπωσαν και τις έχουν εκεί. Πχ. στην Κρήτη,κάποια βράδια,ένα ανοιχτό μπαράκι προέβαλε τις φωτογραφίες με προτζέκτορα σε τοίχο. Όμως μου έχουν συμβεί και άλλα όμορφα πράγματα λόγω των blogs μου. Τον Σεπτέμβριο συμμετείχα στο Μomentography/Athens στο taf. Mε αφορμή το blog μου another Κ44 συγκέντρωσα μια ομάδα ανθρώπων που παρατηρούσα ότι διαδικτυακά μιλούσαν την ίδια γλώσσα με εμένα και έβλεπαν την γκρίζα πόλη με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, δημιουργήθηκε μια μικρή ομάδα και κάναμε μια έκθεση που είχε πολλά κοινά με τον τρόπο έκφρασης του anotherΚ44 και πήγε πάρα πολύ καλά αν και δεν είχε διαφημιστεί τρελά. Μέσα σε ένα μήνα συγκέντρωσε στην σελίδα της στο facebook κοινό 4000 ατόμων.

Γιατί πιστεύεις είχε τόση απήχηση η έκθεση;
Γιατί εν μέσω μιας περιόδου με μνημόνια και μια γενικότερη μαυρίλα εμφανίστηκε από το πουθενά μια έκθεση με νέους ανθρώπους που δεν είναι καλλιτέχνες,-δεν προέρχονται από Σχολή Καλών Τεχνών ή άλλες τέτοιες σχολές-,είναι bloggers και παιδιά που τους αρέσει να εκφράζονται. Ήρθαν και παρουσίασαν κάτι φρέσκο και θετικό μέσα σε όλη αυτήν την απαισιοδοξία.

Είναι δικοί σου οι στίχοι και οι εκφράσεις που συνοδεύουν τις φωτογραφίες; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ποιητές-στιχουργοί;
Πολλές εκφράσεις και στίχοι που συνοδεύουν τις φωτογραφίες είναι εντελώς δικοί μου.  Αυθόρμητες σκέψεις της στιγμής. Επίσης, κάποιους στίχους δεν θυμάμαι καν από πού τους άκουσα, μου έρχονται απλά στο μυαλό. Πολλοί οι αγαπημένοι μου δημιουργοί. Κάποιοι από αυτούς είναι  ο Τάσος Λειβαδίτης, η Κική Δημουλά, ο Κωνσταντίνος  Βήτα και η Λένα Πλάτωνος.

Και πώς αποφάσισες να αρχίσεις να φωτογραφίζεις αυτή την πόλη; Για σένα η Αθήνα έχει ακόμα ομορφιά;
Μου αρέσει πολύ η Αθήνα. Είναι κυρίως ζωντανή πόλη με μια ασύμμετρη ομορφιά.  Επισκέπτεσαι  άλλες πόλεις του εξωτερικού που μπορεί να είναι πολύ πιο όμορφες αλλά δεν έχουν πολλή ζωή μέσα τους. Εδώ ,έχουμε μια πόλη που δεν θα γίνει ποτέ σαν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές  πρωτεύουσες. Θα είναι πάντα μια ιδιαίτερη πόλη με βαριά ιστορία που ίσως λίγο μας καταπλακώνει. Είναι μια πόλη, όμως, στην οποία έχεις πράγματα να κάνεις και πράγματα να δεις. Έχει πχ ωραία μαγαζάκια, ωραία μουσική, ωραίους φωτογράφους. Ωραίο κόσμο γενικότερα. Και αυτό είναι και το μήνυμα του blog μου: όπου και να σαι, σε όποια άσχημη συγκυρία και αν βρίσκεται η πόλη στη οποία ζεις, δεν θα σταματήσεις ποτέ να ερωτεύεσαι, να περνάς καλά, να μελαγχολείς, να ζεις. Και στο Μανχάταν αν ζούσαμε, τα ίδια συναισθήματα θα είχαμε. Τα συναισθήματα σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρίσκεσαι, θα είναι τα ίδια. Έχω βιώσει και μια περίοδο όντας άστεγος στην Αθήνα για έξι μήνες. Γύρισα από την Αμερική και με μια βαλίτσα με όλα μου τα υπάρχοντα έμενα σε φίλους, σε γνωστούς και σε ξενοδοχεία. Είχα δουλειά αλλά δεν είχα σπίτι. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα να ασχολούμαι και με τα blogs μου. Η περίοδος του «δεν έχω» πολλές φορές είναι και πολύ δημιουργική.

Αν η Αθήνα ήταν μια φωτογραφία, τι φωτογραφία θα ήταν;
Σίγουρα θα ήταν ένα κολάζ πολλών διαφορετικών φωτογραφιών, διαφορετικών στυλ. Μπορεί να τραβήξω μια φωτογραφία στην Αθήνα το πρωί και μια άλλη το βράδυ της ίδιας ημέρας και όταν τις δεις να νομίζεις ότι είναι φωτογραφίες διαφορετικών χρονικών περιόδων και διαφορετικών πόλεων. Η μία να φαίνεται ότι έχει τραβηχτεί στο Λονδίνο και η άλλη σε μια τριτοκοσμική χώρα.

Σε ποια σημεία της πόλης σου αρέσει να κυκλοφορείς περισσότερο- και να τραβάς και φωτογραφίες;
Κυκλοφορώ κυρίως στο τρίγωνο «Σύνταγμα-Μοναστηράκι-Ομόνοια» γιατί μου αρέσει που συνδέει ιστορικά και industrial στοιχεία και τέχνη του δρόμου και τα θεωρώ πολύ καλό συνδυασμό που δεν τον συναντάς εύκολα ακόμα και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Την Αθήνα την ζούμε από μέσα,άλλες ιστορικές πόλεις του κόσμου βιώνονται από τους κατοίκους τους ως card postal,από μακριά. Εδώ είμαστε πολύ πιο χύμα,πιο ανθρώπινα. Αν μπορούσαμε να κάναμε graffiti στην Ακρόπολη,θα κάναμε. Ευτυχώς είναι πάνω σε βουνό. (γέλια).

Υπάρχει κάποια φωτογραφία που έχεις τραβήξει και υπάρχει ακόμα έντονα στο μυαλό σου;
Πολύ δύσκολα γυρίζω πίσω να τις ξανακοιτάξω γιατί πολλές φορές αυτό ίσως να με φέρει σε αμηχανία. Η φωτογραφία είναι έμπνευση της στιγμής, κάτι που έγινε και πέρασε. Σκοπός της είναι να αποτυπώσεις το (συν)αίσθημα που έχεις για να το βγάλεις από μέσα σου και μετά συνεχίζεις.

Τι άλλο σου αρέσει να κάνεις όταν έχεις ελεύθερο χρόνο;
Μου αρέσει να βγαίνω βόλτες με φίλους μου μαζί με τις φωτογραφικές μας μηχανές. Το κάναμε παλιά όταν ήμασταν φοιτητές, το κάνουμε και τώρα,έτσι, επειδή μας αρέσει. Βγαίνουμε στην πόλη και με τους φακούς μας και νιώθουμε σαν να την «ισοπεδώνουμε»,σαν να την βλέπουμε με ένα μεγεθυντικό φακό.

Αυτή την περίοδο ετοιμάζεις κάτι καινούριο;
Είμαι σε μια φάση ψαξίματος για καινούριες ιδέες. Με τον φίλο μου Dj Mister Z ετοιμάζουμε ένα project μουσικό με κείμενα και εικόνες. Έχει και εκείνος έναν αθηνοκεντρικό και προσωπικό τρόπο έκφρασης που μοιάζει με τον δικό μου. Παράλληλα βρίσκομαι και στην εταιρία Unfold.

Τι είναι φωτογραφία για σένα;
Νομίζω είναι μια αποτύπωση μιας πτυχής ενός συγκεκριμένου σημείου και η εικόνα αυτής της  πτυχής καθορίζεται από παράγοντες όπως η ώρα στην οποία τραβήχτηκε, το συναίσθημα  που μπορεί να είχε τη στιγμή που φωτογραφιζόταν, το συναίσθημα του φωτογράφου την ώρα που την φωτογράφιζε και την μεταξύ τους σχέση. Η φωτογραφία τις περισσότερες φορές κρύβει την αλήθεια, παρουσιάζει τα πράγματα αλλιώς  και η υπερβολική επεξεργασία που κάνω πολλές φορές έχει αυτόν ως σκοπό: μια φωτογραφία όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή που την τραβούσα και σε αυτό που θέλω να πω μέσα από αυτή.

Θα μας αφιερώσεις μια;

http://kapa44.tumblr.com/



back to main