Αλήθειες και μύθοι για την greek erotica
M.Hulot

Ο Βάσος Γεώργας έχει ασχοληθεί με το ερωτικό ελληνικό σινεμά όσο ελάχιστοι. Έχει καταγράψει τις ελληνικές ερωτικές ταινίες σε βιβλία, έχει γυρίσει ένα 12ωρο ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο μιας ολόκληρης εποχής, έχει ζήσει τις χρυσές μέρες του Greek erotica αλλά και την παρακμή του.

Οι άλλες δραστηριότητες του Βάσου και οι εμπειρίες που έχει ζήσει ίσως έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά το τεύχος είναι ερωτικό και του ζητήσαμε να μας μιλήσει για το πιο παρεξηγημένο κινηματογραφικό είδος και με τους περισσότερους αστικού μύθους.  

Πώς ξεκίνησες να βλέπεις σινεμά;
Ξεκίνησα να βλέπω σινεμά από ένα ατύχημα σε ηλικία 4 ετών. Έπεσα από ένα κλαδί δέντρου στον κινηματογράφο Αθηναία, εκεί που σήμερα είναι το Γκαγκάριν.   Προσπάθησα να δω μια ταινία και χτύπησα στο κεφάλι, έπαθα τεσσάρων ημερών διάσειση και έμεινα σε κώμα. Όταν συνήλθα, μού είχε κολλήσει στο μυαλό ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω σινεμάς. Ερωτικές ταινίες ξεκίνησα να βλέπω στο γυμνάσιο. Κάναμε κοπάνες πολλοί φίλοι και πηγαίναμε σε διάφορους χώρους όπου ήταν απαγορευμένοι εκείνη την εποχή και ίσως και αυτό ήταν το κίνητρο, η απαγόρευση. Το είχαμε σαν ένα είδος αντίστασης, αλλά πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι ήταν και χώρος παιδικής χαράς

Τι ταινίες βλέπατε;
Εκείνη την εποχή κυρίως γερμανικές..

Τσόντες;
Ναι. Υπήρχαν και σοφτ, αλλά τις σοφτ τις κόβανε και βάζανε κομμάτια ενδιάμεσα. Πρώτη φορά που είδα τέτοια ταινία ήταν ένα βράδυ στους Αγίους Αναργύρους, στον κινηματογράφο Ιφιγένεια που δεν υπάρχει πια, όπου έπαιζε ένα έργο b-movie «Ο ασύλληπτος οδηγός του Σαν Φρανσίσκο». Όταν μπήκαμε μέσα, ο τύπος στην πόρτα μας είπε, στο τέλος μη φύγετε έχει κάτι καλό..

Πόσο χρονών ήσουν;
Ναι ’μουν 16-17; Τελειώνει η παράσταση, βγαίνουν οι θεατές και ξαφνικά βλέπω ότι 10 άνθρωποι κάθονταν μέσα. Με το που αδειάζει ο κινηματογράφος, σβήνουν τα φώτα και αρχίζει να παίζει τσόντα. Αυτό ήταν το καλό. Έτσι παίζονταν οι τσόντες εκείνη την εποχή. Ήταν κάτι υπόγεια στην Αχαρνών και κάτι κινηματογράφοι πέριξ της Ομόνοιας, οι οποίοι κάνανε αυτή τη δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από την άλλη, όταν έκανες κοπάνα ως μαθητής, δεν υπήρχαν και πολλά μέρη να πας. Κινηματογράφοι που παίζανε από το πρωί ήταν μόνο το Ρεξ και το Ιντεάλ και συνήθως παίζανε έργα καράτε. Μετά συναντήθηκα με διάφορους ανθρώπους, όπως τον Βαγγέλη Κοτρώνη και τον Δημήτρη Κολιοδήμο. Μαζί έχουμε κάνει το ντοκιμαντέρ. Πηγαίναμε λοιπόν και κάναμε πλάκες. Πηγαίναμε στο Κοσμοπολίτ με ομπρέλες, τις ανοίγαμε και καθόμασταν στη μέση του σινεμά.

Δεν έπαιξε ποτέ ατυχία;
Πολλές ατυχίες είχαμε έτσι κι αλλιώς στη ζωή μας. Τo Kοσμοπολίτ είχε έναν εξώστη από πάνω, κυκλικό. Καθόμασταν στη μέσα αίθουσα και είχε προβολέα και ανοίγαμε τις ομπρέλες αλλά είχε πολύ ενδιαφέρον να παρατηρείς όχι αυτά που συνέβαιναν πάνω στην οθόνη, αλλά και αυτά που συνέβαιναν μέσα στην αίθουσα. Αυτή η μαγική εικόνα που όταν άνοιγαν τα φώτα ξαφνικά, όλοι χώνονταν μες τις εφημερίδες και κρύβονταν μη δει ο ένας τον διπλανό του, αυτή η απουσία γυναικών που θύμιζε λιγάκι μοναστήρι, ενώ το θέμα ήταν η γυναίκα -το κοινό ήταν μόνο άνδρες-, τα συνθήματα που μπορούσες να πεις κατά διάρκεια και ξαφνικά έβλεπες όλους ενώ ήταν σοβαροί, ξαφνικά έσπαγαν και γελούσαν και ακολουθούσαν. Αυτά ήταν τα πιο ελκυστικά στοιχεία που σε έκαναν να βλέπεις αυτά τα έργα. Από την άλλη μεριά, δεν μου άρεσε ποτέ στη ζωή μου να λέω «α, αυτό δεν το ’χω κάνει». Δηλαδή, ακόμα και σήμερα πάρα πολλοί δεν παραδέχονται το ότι πήγαιναν και γιατί πήγαιναν. Πήγαινα. Σαν παιδί πήγαινα. Είχα άγνοια κινδύνου και άγνοια της πραγματικότητας..

Ήτανε και άλλες εποχές τότε με τα τσοντοσινεμά.
Θέλω να σου πω ότι σταμάτησα να πηγαίνω σε ηλικία 30 ετών, κράτησε αυτή η σχέση περίπου 12 χρόνια, διότι μετά ό,τι ήθελα να δω το έβλεπα στο βίντεο στο σπίτι μου. Αλλά εκείνο το οποίο με τρέλαινε ήταν οι ελληνικές ταινίες αυτού του είδους.

Δεν ήτανε τσόντες.
Κάποιες ήτανε. Ας πούμε οι ταινίες του Μπερτό ήτανε. Υπάρχουν όμως και αστικοί μύθοι.

Όπως;
Κανείς από τους πολύ επώνυμους δεν έχει κάνει τσόντα. Υπήρχε μια δαιμόνια ιδιοκτήτρια κινηματογράφων στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, Ελληνίδα, η οποία έπαιρνε από εδώ ταινίες τέτοιου είδους, ερωτικές, τις πήγαινε στην Αμερική, κάνανε μοντάζ, βάζανε μέσα πορνό ένθετο και μετά αυτές οι κόπιες ταξίδευαν πάλι πίσω και παίζονταν ως τσόντες. Ενώ είναι πολύ συγκεκριμένο ποιος το έκανε, πότε το έκανε και γιατί το έκανε. Επίσης, πολλοί Έλληνες σκηνοθέτες, παρόλο που σήμερα δεν το παραδέχονται, γύριζαν μια ταινία με την τάδε ηθοποιό και, εν αγνοία της, στο ίδιο ντεκόρ, με τα ίδια ρούχα και με κοντινά πλάνα, γύριζαν πορνό σκηνές με άλλα πρόσωπα, χωρίς η ίδια πρωταγωνίστρια να το γνωρίζει. Και πολλές από αυτές τις ταινίες γυρίζονταν σε μια εποχή σαν και αυτή που ζούμε τώρα: καθόλου δουλειά, καθόλου χρήματα, μεγάλες ανάγκες. Υπάρχουν άνθρωποι πολύ αξιόλογοι και με σοβαρή καριέρα που έπαιξαν σε τέτοιες ταινίες και το έκαναν για καθαρά βιοποριστικούς λόγους.

Ήταν δύσκολο να κάνεις ερωτικό σινεμά; Δεν εννοώ την τσόντα.
Ναι και ήσουν δακτυλοδεικτούμενος. Μη ξεχνάς ότι πάρα πολλοί γνωστοί ηθοποιοί υποφέρουν ακόμα και σήμερα από αυτές τις φήμες. Ακόμα και σήμερα με παίρνουν κάποιοι και με ρωτάνε «ο τάδε έχει κάνει τσόντα στη ζωή του;». Αυτόν τον αστικό μύθο τον έχει αγοράσει πολύς κόσμος..

Σήμερα έχουν νόημα οι σκηνές σεξ σε μία ταινία
Το αναρωτιέμαι πολλές φορές, γιατί το σεξ σήμερα το βρίσκεις σε οποιαδήποτε γωνία αυτής πόλης ή αυτής της χώρας. Είναι κάτι πολύ εύκολο. Το facebook είναι πια το σκαλοπάτι που όλοι ψάχνουν σχέσεις μιας-δυο νυχτών. Τι νόημα έχει πια το πορνό; Εγώ πιστεύω ότι έχει ξεπεραστεί σαν είδος, μόνο ιστορικά μπορείς να το δεις πια. Μπορείς να βρεις τόσο πολύ σεξ στο ίντερνετ, εύκολα και δωρεάν. Θες να το δεις; Θες να το ζήσεις; Ό,τι θέλεις. Τώρα πια οι Κινέζοι και οι Ταιβανέζοι έχουν φτιάξει κούκλες σχεδόν με ανθρώπινη υφή. Τις είδα στη Γερμανία σε μια βιτρίνα και νόμιζα ότι ήταν άνθρωποι.. Για την εποχή που συζητάμε, όταν αναπτύχθηκε το πορνό στην Ελλάδα, ποια ήταν η πιο μεγάλη σεξουαλική συγκίνηση που μπορούσε να νιώσει ένας έφηβος; Να πάει σε ένα πάρτι και να χορέψει ένα μπλουζ με μια κοπέλα με χαμηλά φώτα. Αυτό ήταν το αποκορύφωμα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα πάρα πολύ. Το πορνό γεννήθηκε στη χούντα. Είναι κάτι που διαφεύγει από όλων την προσοχή. Ξέρεις ποια ήταν τα πιο συνήθη εγκλήματα στα αστυνομικά αρχεία της εποχής; Το ένα ήταν ο ξυλοδαρμός της γυναίκας. Είχαν τόση καταπίεση, που γυρνούσαν στο σπίτι τους και μόνο εκεί αισθάνονταν άνδρες, δέρνοντας τη γυναίκα τους. Ξεκάθαρα πράγματα. Και ο βανδαλισμός που υπήρχε εκείνη την εποχή. Σε άλλη μορφή από αυτή που υπάρχει σήμερα, αλλά τότε ήταν έντονος. Άλλο ένα έγκλημα που υπήρχε στα αστυνομικά χρονικά ήταν οι ματάκηδες. Το ’χουμε ξεχάσει αυτό. Πιάνανε κατά μέσο όρο γύρω στα 30 με 40 άντρες την εβδομάδα, οι οποίοι πήγαιναν και έσπαγαν τις γρίλιες των παραθύρων για να κάνουνε μάτι. Ψάχνοντας έναν τρόπο για να  εξομαλύνουν αυτό το πράγμα, άφησαν να αναπτυχθούν οι πορνό κινηματογράφοι. Σκέφτηκαν θα τους έχουμε μαζεμένους εκεί να εκτονώνονται, καλύτερα από το να τρέχουμε να τους συλλάβουμε. Την εποχή του ’50 μετά τον εμφύλιο και την εποχή του ’60, το ελληνικό σπορ των περισσότερων ανδρών ήταν το μάτι. Κανένα σπίτι δεν είχε τα ελάχιστα κομφόρ, την ελάχιστη πολυτέλεια. Τα περισσότερα σπίτια ήταν χτισμένα σε μια αυλή. Η τουαλέτα ήταν έξω, από την άλλη μεριά του οικόπεδου. Έτσι όταν έμπαιναν στον κινηματογράφο, ζούσαν εκτός από αυτό που έβλεπαν στη σκηνή, και το περιβάλλον. Και τότε ήταν όλοι φρεσκοφτιαγμένοι οι κινηματογράφοι, με κόκκινες κουρτίνες με βελούδα, ξέφευγαν και πήγαιναν κάπου αλλού. Τώρα αν σκεφτείς ότι η εικόνα αυτό που εξέπεμπαν οι πορνοσταρ στις πορνό ταινίες, το κάλλος, το νεανικό σφρίγος και όλο αυτά, ήταν πράγματα που δεν μπορούσαν να τα βρουν στην καθημερινή τους ζωή. Σε συνδυασμό με την σχεδόν ανύπαρκτη πορνεία εκείνης της εποχής, βγάζεις ένα συμπέρασμα για ποιο λόγο αναπτύχθηκε αυτό το πράγμα. Και μην ξεχνάς ότι εκτός από κινηματογράφο, υπήρχαν και ζωντανά θεάματα τέτοιου είδους εκείνη την εποχή.

Δηλαδή;
Υπήρχαν τα καμπαρέ γύρω από την Πλατεία Συντάγματος, τα οποία στη δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν καθώς πρέπει και σαν music hall. Μην ξεχνάς ότι ο Οικονομίδης εμφανιζόταν σε τέτοια καμπαρέ, ο Ορέστης Λάσκος ήταν κονφερασιέ σε καμπαρέ στο Σύνταγμα, όπου απήγγειλε ποιήματα ανάμεσα σε διάφορα νούμερα. Και αυτά τα καμπαρέ έφερναν συνήθως γυναίκες χορεύτριες από το εξωτερικό και έκαναν διάφορα νούμερα που ήταν αρκετά τολμηρά για την εποχή, όμως όχι άσεμνα. Τέτοια νούμερα βλέπαμε ενδιάμεσα σε πολλές ελληνικές ταινίες και σε αυτά τα καμπαρέ πήγαιναν και γυναίκες. Πήγαιναν οι αστοί εκείνης της εποχής για να διασκεδάσουν και να πιουν κάτι, γιατί δεν ήθελαν να πάνε στο πιο λούμπεν που ήταν τα μπουζούκια. Αυτά λοιπόν όλα γύρω στο ’70 ξεπέσανε, εκπέσανε και μετατράπηκαν σε στριπτίζ κλαμπ. Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν απέναντι από το Κάραβελ, με το περιβόητο νούμερο με τον τύπο που έκανε σεξουαλικές πράξεις με μια πλαστική κότα και τους έπιασαν και τους διαπόμπευσαν από τις εφημερίδες κτλ. Αλλά υπήρχαν και έργα, όπως η παράσταση που ανέβηκε στο Ελίτ  «Ο Γκουσγκούνης και η φυλή των χαμένων Αμαζόνων», θεατρικά έργα που ενδιάμεσα ήταν διανθισμένα με σεξουαλικές πράξεις. Αυτά είναι προϊόντα επιστημονικής φαντασίας σήμερα. Για κάποιον που τα χει ζήσει, αναρωτιέται υπήρχαν ή κάπως τα φαντάστηκα; Την παράσταση στο Ελίτ την κατέβασε η αστυνομία σε δύο μέρες. Υπήρχε ένας κινηματογράφος στην Πειραιώς, από τους πιο παλιούς πορνό, που δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ, που είχε καλή σχέση με την αστυνομία και έτσι η παράσταση μεταφέρθηκε εκεί. Είχε παραστάσεις από τις 11 το πρωί μέχρι τις 2 το επόμενο πρωί,  συνεχόμενες, και έρχονταν πούλμαν από τη Θήβα, τη Λιβαδειά, το Βόλο, τη Λαμία, ουρές από πούλμαν, μέχρι που ο Γκουσγκούνης δεν άντεξε. Τον αντικατέστησαν με έναν άλλον ηθοποιό φαλακρό και το κοινό άρχισε να τσινάει και στο τέλος κατέβηκε. Υπήρξαν πράγματα που σήμερα φαίνονται αδιανόητα.

Εδώ δεν εξελίχθηκε καθόλου το πορνό, γιατί λες;
Επειδή δεν χρειάζεται σε τίποτα, δεν εξυπηρετεί κάτι. Εμείς το βλέπαμε σαν ένα θέαμα το οποίο μπορεί να σου προσφέρει γέλιο, χαβαλέ και ομαδικότητα.

Έχει γίνει ερωτική ταινία της προκοπής στην Ελλάδα; Εννοώ καλές παραγωγές;
Δεν νομίζω. Ποτέ δεν υπήρξε σοβαρή παραγωγή και αν εξαιρέσεις τον Φίνο, δεν υπήρχε σοβαρή κινηματογραφική παραγωγή. Υπήρχαν πάντοτε ατομικές προσπάθειες. Μιλάς για μια χώρα που από τη μέρα που κατοικήθηκε, τα πάντα ήταν ατομικές προσπάθειες και στη λογοτεχνία και στη φιλοσοφία και στις επιστήμες. Αυτή η χώρα δεν έχει να επιδείξει άλλο κίνημα από το ΠΑΣΟΚ, άντε και το κίνημα στο Γουδί. Κίνημα δεν υπάρχει και ομαδική δουλειά σε αυτή τη χώρα δεν έχει γίνει ποτέ και ο κινηματογράφος είναι ένα πολύ ομαδικό άθλημα. Δείξε μου όμως τα επιτεύγματα σε άλλο χώρο. Συνήθως λέμε ότι έχουμε αυτούς τους πολιτικούς που μας αξίζουν, έχουμε αυτή την οικονομία που μας αξίζει, ε, είχαμε και το πορνό που μας άξιζε. Απλά θέλω να σου πω ότι το πορνό εκείνης της εποχής -μέχρι το 1975- και το πορνό που γεννιέται σήμερα τα διαχωρίζει μία λέξη, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο: η λέξη αθωότητα. Τότε τα πράγματα ήταν πολύ πιο αθώα, τώρα δεν είναι. Δηλαδή, μπορείς να δεις μια πρωταγωνίστρια με σαμπάνιες αλλά και τη μύτη να τρέχει αίμα, που οι πιο υποψιασμένοι μπορούν να καταλάβουν ποτέ μια μύτη τρέχει αίμα.. Σήμερα δεν έχει νόημα να παρακολουθείς τέτοιου είδους ταινίες και δεν εμπεριέχεται και κανενός είδους αστείο. Κάβλα δεν έχουμε, σκηνοθεσία δεν έχουμε, σκηνικά δεν έχουμε, πλάκα δεν έχουνε, για ποιο λόγο να τη δούμε; Παρ όλα αυτά, αποδείχθηκε μέσα από αυτές τις ταινίες ότι ο Έλληνας είναι οφθαλμολάγνος. Μην ξεχνάς το νούμερο που πούλησε το πρώτο DVD όπως Τζούλιας, απίστευτο…



back to main