Σαββατόβραδο σε ένα ταξί
the ough! team

Ο Γιώργος ο ταξιτζής δέχτηκε να φιλοξενήσει το μαγνητοφωνάκι μας από την αρχή μέχρι το τέλος της βάρδιάς του, ένα Σάββατο βράδυ.

Από τις 11 ώρες ηχογραφήσεων, αυτές είναι στην τύχη μερικές συνομιλίες που έκανε με τους πελάτες του.

 

12:30 Π.Μ
Από Εξάρχεια προς Σεπόλια
Νίκος, 28. Ελευθερία, 28

(πέφτουν πάνω σε free day ποδηλάτων). Συζητούν για ένα φίλο που «κουβαλάει» τη δουλειά του μαζί όταν βγαίνει έξω με την παρέα.

Τι κάνει ο φίλος σας; Φέρνει το χαρτοφύλακά του μαζί, στην παρέα; Κουβαλάει τα σύνεργα της δουλείας μαζί ανά πάσα στιγμή;

Ε: Όχι μωρέ, εντάξει, είχε έρθει κατευθείαν από τη δουλειά.
Ν: Όταν τον είδα πάντως ψάρωσα, βγήκαμε στα Εξάρχεια και μου ‘σκασε έτσι;

Ε: Και την άλλη φορά που καθόμασταν εκεί, σκάει αυτός με το κουστούμι, γιάπης κανονικός, και λέω τι ’ναι αυτός τώρα; Του λέω «Πώς είσαι έτσι ρε;», πρώτη φορά που τον έβλεπα τώρα.

Και τι δουλεία κάνει;

Ν: Εμπόριο λευκής σαρκός!

Ε: Έλα ρε μαλάκα. Στο λογιστήριο μιας εταιρίας ευρέσεως εργασίας είναι.
Ν: Αγοράζει δηλαδή κάποιες θέσεις από εταιρίες και βρίσκει προσωπικό γι αυτές.
Κατάλαβα.

Ε: Ουσιαστικά, νοικιάζει υπαλλήλους σε εταιρίες.
Άκουσα ότι έχει και η ΧΑ τώρα γραφείο ευρέσεως εργασίας, το ’χετε ακούσει και ’σεις;

Ε: Ναι, αλλά μόνο για Έλληνες.

Πάνε και πλησιάζουν καταστηματάρχες με αλλοδαπούς υπαλλήλους, λέει, και τους προτείνουν να πάρουν Έλληνα με τον ίδιο μισθό κι έτσι δουλεύουνε. Και παίζουν και νταϊλίκια τώρα εκεί, μπορεί αν δεν προσλάβει ο άλλος τον Έλληνα να πάνε και να του διαλύσουν το μαγαζί.
Ν: Ναι, ναι όντως έτσι είναι.
 

01.00 Π.Μ.
Από Γκάζι προς Πειραιά
Μαρία, Λίζι, Ντόρα (όλες
pr σε club, γύρω στα 25)

Μαρία: Καλησπέρα, πάμε Πειραιά.

Πάμε από Πειραιώς ε;

(Μεταξύ τους)

Λίζι: Εντάξει, αυτό που έκανε ήταν τελείως για τον πούτσο. (Προς τον ταξιτζή): Συγγνώμη κιόλας.

Τι έκανε;

Μαρία: Πραγματικά, ήταν απίστευτο.

Λίζι: Δηλαδή, εντάξει! Ρε μαλάκα, είναι σα να βγάλω εγώ το δίπλωμα τώρα και αντί να σας πάω μέχρι το σπίτι, να σας αφήσω στο Γκάζι. Είμαστε σοβαρές;

Σας άφησε εδώ;

Λίζι: Είναι φίλη μας 12 χρόνια, δηλαδή έλεος. Αν είναι δυνατόν!

Μαρία: Έχεις δίκιο, έχεις δίκιο.

(Χτυπάει τηλέφωνο και είναι προφανώς η φίλη, για την οποία μιλούσαν πριν).
Λίζι: Έλα. Για ποιο λόγο; Δε θα σου ξαναμιλήσουμε, γιατί ήταν απαράδεχτο αυτό που έκανες εσύ! (το κλείνει).

Καλά, τσακωθήκατε τόσο πολύ επειδή σας άφησε…;

Λίζι: Μόνη της παρεξηγήθηκε! Το παίζει και θιγμένη ενώ εκείνη φταίει. Κάνουμε παρέα 12 χρόνια και σηκώθηκε κι έφυγε και μας άφησε στο Γκάζι.

Α, σηκώθηκε κι έφυγε;

Λίζι: Έφυγε! Ναι! Τσακωθήκαμε και σηκώθηκε κι έφυγε με τ’ αμάξι.

Α, τσακωθήκατε για άλλο λόγο.

Μαρία: Ναι, κι έφυγε και μας άφησε.

Σε ποιο μαγαζί είχατε πάει;

Μαρία: Γκαζάκι.

Και τσακωνόσασταν εκεί απ’ έξω.

Μαρία: Όχι πιο κάτω. (γελάει)

Λίζι: Τελευταία φορά ρε ’συ, δε μπορώ, εγώ δεν ξαναβγαίνω μαζί της. Άσε που κάθε φορά έχουμε πρόβλημα να κανονίσουμε!

Τι; Δεν συμφωνείτε στο πού να πάτε;

Λίζι: Ναι, καμιά φορά εμείς μπορεί να θέλουμε κάτι χαλαρό, κι εκείνη είναι συνέχεια «Όχι, όχι, όχι, θα πάμε εκεί, και το ‘να και τ’ άλλο». Εντάξει ρε παιδί μου, να πάμε μια άλλη φορά που θα ‘μαστε πιο περιποιημένες.

Λες να το κάνει επίτηδες για να φαίνεται εκείνη πιο όμορφη;

Λίζι: Πραγματικά, είναι λες και το κάνει επίτηδες!

Ντόρα: Τον έχουμε ζαλίσει τον άνθρωπο!

Ούτε καν.

(Αφήνουν τη μια κοπέλα και συνεχίζουν. Η συζήτηση μετά ανάμεσα στα κορίτσια έχει θέμα μία προηγούμενη κούρσα ταξί).

Τι έγινε, πέσατε σε κλέφτη;

Μαρία: Ναι, μας χρέωσε 30 ευρώ. Με το που αρχίσαμε να ταραζόμαστε, λέει εντάξει κορίτσια, σταματάμε! Άρχισε μια φίλη μου να γκρινιάζει και του λέει, «Εντάξει, έχετε μήπως καμιά ταβέρνα να σας πλύνουμε πιάτα;» και κάνει αυτός, «Απλά σας κατεβάζω εδώ.»

Ήταν κι αυτή η φίλη σας που σας παράτησε μαζί;

Ντόρα: Όχι, όχι δεν ήταν.

(Φτάνουν).

Μαρία: Καλή συνέχεια. Τώρα θα συνεχίσεις καλύτερα, μας άκουσες όσο ήταν!

Άντε και καλά ξεμπερδέματα.

Ντόρα: Ευχαριστούμε.

 

02:15 Π.Μ.
Από Κωνπόλεως προς Ρηγίλης
Μάνος, 40

Μ: Ωραία βραδιά, ε;

Ναι, ωραία είναι…

Μ: Δροσερή.

Άμα είναι έτσι όλο το φθινόπωρο, καλά θα ‘ναι.

Μ: Κι όχι μόνο, να σου πω. Εγώ την αγαπώ τη ζέστη και 50 βαθμούς να ‘χει, δε θα παραπονεθώ.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά αν κάνει κρύο δε θα μπορούμε να ζεσταθούμε και φέτος.

Μ: Έχει το βράδυ περισσότερη δουλεία απ’ το πρωί;

Να σου πω, εγώ δεν δουλεύω πολύ πρωί, περισσότερο βράδυ.

Μ: Το μπορείς το βράδυ; Είσαι σκοταδόψυχος;     

Όχι, απλά δε μπορώ την κίνηση το πρωί και το πρωινό ξύπνημα (γέλια).

Μ: Δεν είναι λίγο επικίνδυνο το βράδυ;

Όσο να ‘ναι, άλλα άμα πηγαίνεις στα μαγαζιά στο κέντρο και δε γυρνάς γύρω-γύρω σε απόμερες περιοχές... Αλλά να σου πω, αν είναι να σου τύχει κάτι και το πρωί, θα σου τύχει.

Μ: Ναι μωρέ, αλλά το βραδύ, εγώ θα φοβόμουν ας πούμε, δεν ξέρω. Απλά παίζουνε πολλά πράγματα που δεν ξέρεις.

Για ληστεία κι έτσι λες;

Μ: Ό,τι και να είναι, και μια απειλή ακόμα, θα περάσεις ένα σοκ που καλύτερα είναι να μη το ζήσεις. Δηλαδή, δεν είναι μια εμπειρία που σου είναι χρήσιμη. Εγώ που το ‘χω ζήσει κιόλας, να σου πω ότι μια τέτοια εμπειρία δεν είναι κάτι που σε πάει μπροστά. Σε κανέναν δε κάνει καλό.

Το θέμα είναι να μην σου τύχει… Εδώ τον άλλο τον λήστεψαν μέρα μεσημέρι, ταξιτζή, και μετά πήραν άλλο ταξί για να ξεφύγουν.

Μ: Τέλειο.

Γιατί ξέρεις είναι πιο δύσκολο να τους υποψιαστείς.

Μ: Πω-πω, Σάββατο τώρα τέτοια ώρα πριν 10 χρόνια θα γίνονταν χαμός. Πιτσιρίκια, της πουτάνας. Τώρα…

Καλά, ναι.

Μ: Εσύ πόσο είσαι;

32.

Μ: Εντάξει, δεν έχεις ζήσει τη νύχτα που είχαμε ζήσει εμείς…

Ίσα-ίσα!

Μ: Κοιμόμαστε μέχρι τις 2 -3 το βράδυ και μετά βγαίναμε.

Ε, το ‘χω κάνει κι εγώ αυτό.

Μ: Και μετά δε γυρνάγαμε το πρωί, μπορεί να πηγαίναμε και σε κάποιο άλλο club, τότε ήταν ωραία τα clubs, παίζανε καλή μουσική, τώρα είναι αίσχος.

Βγαίνεις;

Ναι αμέ, όσο μπορώ. Δε μπορώ και να κάθομαι μες το σπίτι γι αυτό και μ’ αρέσει αυτή η δουλειά.

Μ: Ωραίος, μπράβο. Αφού έχεις βρει τις ισορροπίες σου…

(φτάνουν)

Μ: Άντε κι ο Θεός μαζί μας.

Γεια χαρά, καληνύχτα!

 

02.40 Π.Μ.
Από Γκάζι προς Κολωνό
Μαίρη, 20 και Έλενα, 22, αδερφές.



Μαίρη: Κολοταξιτζήδες! Βρωμιάρηδες! Α, στο διάλο! Καλησπέρα, συγγνώμη κιόλας. Ποτέ να μη βρείτε πιάτσα! Επειδή δε πάμε Φιλοθέη; Ηλίθιοι. Κολωνό πάμε. Συγγνώμη!

Γι’ αυτό δε σε παίρνανε, ε;

Μαίρη: Εντάξει, είναι ηλίθιοι. Επειδή δεν είναι πιάτσα εδώ και είναι παρκαρισμένοι εκεί!

Μην ξαναπάτε σ’ αυτούς, τόσα ταξί άδεια περνάνε.

Μαίρη: Αφού είναι ηλίθιοι! Είναι ηλίθιοι. ‘Ντάξει, θέλουν σκότωμα αυτοί έτσι; Εγώ φταίω που κατέβηκα, έπρεπε να κάτσω εκεί να τους πω να με πάνε σπίτι! Τελείωσε!

Έπρεπε να τους πεις θα πάρω τηλέφωνο την αστυνομία. Δεν έχει το δικαίωμα να σου αρνηθεί κούρσα. Έτσι πρέπει.

Μαίρη: Ναι! Και μου λένε δεν είναι πιάτσα, ενώ είναι παρκαρισμένη τόση ώρα εκεί;

Έλενα: ‘Θελαν να πάρουν τους άλλους μωρέ.

Μαίρη: Δε με ενδιαφέρει η Φιλοθέη, κι εμείς δουλεύουμε εδώ, ’ντάξει; Α στο διάλο πατσαβούρηδες!

Έλενα: Κάτι τέτοιοι χαλάνε την πιάτσα!

Ακριβώς!

Μαίρη: Ας μην ήμουν πιωμένη και θα σου ‘λεγα εγώ τι θα τους έκανα! Έχε χάρη που είμαι πιωμένη!

Από Σπύρου Πάτση να πάμε;

Μαίρη: Ναι, στα επόμενα φανάρια, αριστερά. Βέβαια τώρα εγώ δεν ξεχωρίζω το αριστερά απ’ το δεξιά έτσι όπως είμαι. Ούτε τη μουστάρδα απ’ την κέτσαπ δε ξεχωρίζω!

Το ουϊσκι απ’ τη βότκα;

Μαίρη: Δεν πίνω ούτε ουϊσκι ούτε βότκα, πίνω πολύ μπύρα. Σήμερα ήπια πολύ μπύρα!

Σε ποιο μαγαζί πήγατε;

Μαίρη: Σε ποια, θες να πεις!

Α, πήγατε σε πολλά;

Έλενα: Σύνολο σε τρία!

Μαίρη: Πήγαμε στο μαγαζί που δουλεύει η άλλη μας αδερφή, στην Πλατεία Καρύτση, απλά είχα πολύ καιρό να βγώ εγώ…

Μ’ αρέσει πολύ στην Καρύτση.

Μαίρη: Καλά είναι, αλλά δεν είναι πολύ ανεβαστικά!

Ναι, είναι για πιο χαλαρά.

Μαίρη: Μετά πήγα στην άλλη, Φιλοθέη… Ας μην ήμουν πιωμένη…

Οι ίδιοι είναι κάθε φορά εκεί. Ποιος ήταν; Αυτός με την καράφλα και το μακρύ μαλλί;

Μαίρη: Ναι, αυτός!

Πω… Κι εγώ τον έχω άχτι αυτόν!

 

3.30 Π.Μ.
Από Ψυρρή προς Δάφνη
Αντρέας, 21. Βασίλης, 22. Σταύρος, 22  

Πού ήσασταν;
Αντρέας: Ψυρρή.

Βασίλης: Στη Ψύρρα. Αλλά ένα Dream City θα ’ταν ό,τι έπρεπε τώρα. Θα ’χε γίνει μεγάλο μπέρδεμα, θα ’χαμε μπλέξει. Θα ’μασταν ήδη μέσα, θα ’χε βαρέσει τα πρώτα house, θα’ χανε βγει στις δύο οι πρώτες χορεύτριες…

Αντρέας: Νωρίς είναι ακόμα.

Εδώ είναι που λέμε τρώμε κάτι και συνεχίζουμε;

Αντρέας: Ναι… Ίσως.

Από τι ώρα είστε κάτω;

Αντρέας: 11μιση.

Με μετρό κατεβήκατε;

Βασίλης: Ναι, άμα κατέβεις με αυτοκίνητο τέτοια μέρα έμπλεξες.

Σταύρος: Μήπως να πηγαίναμε μια Γλυφάδα τώρα, ε;

Αντρέας: F bar.

Βασίλης: Ναι, ρε φίλε! Το καλύτερο! Είχα πάει το περασμένο Σάββατο, αλλά δεν έκατσα πολύ! Είχε πολύ κόσμο. Παίζει και ο Sunday Soulman εκεί τώρα, τον ξέρεις; Ο DJ. Και το Joy έχω ανακαλύψει τώρα τελευταία. Ωραία πράγματα. Αυτά είναι. Μαλακία, τι τρέχαμε τώρα Καρύτση, Ψυρρή και μαλακίες.

Αλλά το κέντρο είναι άλλη φάση, κατεβαίνεις κάπου κι έχεις όλα τα μαγαζιά στα πόδια σου, πας όπου θες με τα πόδια.

Αγορ 1,2: Ναι, ναι.

 

4.25 Π.Μ.
Από Γκάζι προς Εξάρχεια
2 άντρες, τουρίστες, 30άρηδες (
gay κατά τον ταξιτζή)

Where are you from?

Guy1: France.

From which city? Paris?

Guy2:  (δε μπορω να καταλάβω ίσως Turn τι του λέει και μετά λέει γι αυτό.) Do you know Lenor?

I think, I know. Lenor, the famous lake, and from the rally.

Guy12: Yes! Yes that’s right.

Guy1: He lives in Turn and I live in…??

Turn means tower.

Guy1: Yes that’s right, turn means tower. Exactly!

Is it near where Napoleon Vonaparte did his battles.

Guy1: No, no… Erhm... Leonardo Da Vinci lived there.

Oh, of course. I see.

Guy1: Where are you from?

Here, from Greece.

Guy1: Yes, but which city?

Here, Athens. I was born in Athens, but my origin is from another city.

Guy1: Where from?
Ioannina. Do you know?

Guy1-2: No,

It is in North – Western Greece, opposite to Italy.

Guy1: We are coming from Mykonos now.

I’ ve been there too, in July.

Guy2: Did you like it?

Yes. It was not my first time there.

Guy1: Did you have sex?

Yes. (laughs)

Guy1-2: Good, good! That’s good.



back to main