Κυνηγώντας το καρότο
Κατερίνα Ηλιάκη, Ηλέκτρα Μαρινοπούλου

Ο κύριος Γιώργος είναι ένας από τους δύο αμαξάδες που έχουν απομείνει στο κέντρο της Αθήνας. Γιώργο λένε και το άλογό του που μάς μετέφερε κουβαλητούς στα γραφεία μας, όση ώρα γινόταν η συνέντευξη...

Φωτο: Manteau Stam., Eftychia Vlachou

Κάποτε αποτελούσαν το μοναδικό μεταφορικό μέσο στην Αθήνα. Με τα χρόνια άρχισαν να μειώνονται αισθητά και σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν. Παρ' όλα αυτά, βρήκαμε τους δύο τελευταίους αμαξάδες που έχουν απομείνει στο κέντρο της Αθήνας στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπου βρίσκεται η αφετηρία τους. Μιλήσαμε με τον κύριο Γιώργο που έχει επιλέξει να κρατήσει την παράδοση και να συνεχίσει το επάγγελμα του πατέρα του -από αγάπη, όπως μας είπε. Τον συναντήσαμε και έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις: Γιώργος και Γιώργος. Αυτός και το άλογο. “Τον έλεγαν Αττίλα, αλλά δεν μου άρεσε και έτσι του έδωσα το δικό μου όνομα. Είναι οκτώ χρονών, δηλαδή σε ανθρώπινη ηλικία, περίπου τριαντάρης».
«Το επάγγελμα αυτό το κάνω εδώ και εικοσιοκτώ χρόνια. Το έχω βρει από τον πατέρα μου και το έκανε κι ο παππούς μου. Το κρατάμε από την εποχή που αυτά τα αμαξάκια ήταν το βασικό μεταφορικό μέσο, δηλαδή από το '37 που ο παππούς μου ήρθε από την Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκε εδώ, στην Αθήνα. Αποφάσισα να το συνεχίσω γιατί ήμουν το μεγαλύτερο παιδί στην οικογένεια και ο πατέρας μου με έπαιρνε πολλές φορές μαζί του, έτσι το αγάπησα αυτό το επάγγελμα. Πλέον είναι δύσκολο οι νέοι άνθρωποι να κάνουν κάτι τέτοιο. Επιλέγουν άλλα επαγγέλματα που είναι κερδοφόρα και συμβαδίζουν με την εποχή. Και σε μας, μόνο αυτά τα δύο αμαξάκια έχουν μείνει τώρα πια. Και τα κρατήσαμε από αγάπη, κυρίως. Ξεκίνησα μικρός και μεγαλώνοντας έμεινα σε αυτό, δεν άλλαξα. Έτσι έγινε και με τον πατέρα μου και τον παππού μου. Τότε έκαναν πιάτσα στο Μοναστηράκι. Εγώ  τον πρόλαβα πολύ λίγο τον παππού μου. Είχε τον στάβλο στην Ορφέως, τον θυμάμαι με τα κουστουμάκια του πάνω στο άλογο».

Ποια είναι η διαδρομή που κάνετε;
Στην Πλάκα, στο Θησείο, συνήθως εδώ στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου. Αν τύχει καμιά κούρσα πηγαίνω και στο Σύνταγμα. Επίσης, πηγαίνω όπου μου ζητήσουν, αν τύχει κάποιος γάμος. Παντρεύονται ζευγάρια και θέλουν να πάνε με την άμαξα. Το κάνουν ακόμα αυτό. Άλλες χρονιές τύχαιναν και δέκα-δεκαπέντε γάμοι, αλλά φέτος είχαμε μόνο έναν.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίζετε;
Πλέον, είναι λίγο δύσκολο γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές. Η βασική δυσκολία είναι ότι είναι πολλά τα αυτοκίνητα. Αυτό βασικά, τόσα χρόνια στη δουλειά,  οτιδήποτε κι αν μου τύχει, ξέρω να το χειριστώ.

Από κόσμο πώς πάτε;
Γενικά, έχει κόσμο, αλλά όχι πολύ. Συνήθως  Έλληνες μπορεί να τύχειο μόνο κανένα ζευγαράκι. Κυρίως δουλεύω με ξένους. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει κόσμος που επιλέγει την άμαξα. Είναι θέμα γούστου. Κατά μέσο όρο μπορεί να κάνω και πέντε βόλτες την ημέρα. Αναλόγως. Το καλοκαίρι είμαι από το πρωί μέχρι τις εφτά το απόγευμα που κλείνει η Ακρόπολη. Τώρα το χειμώνα, μέχρι τις τρεις το μεσημέρι.

Είναι δύσκολο να συντηρείς ένα άλογο;
Το άλογο θέλει συντήρηση, φροντίδα. Αρχικά πρέπει  να έχεις τον χώρο του για να κοιμάται. Πρέπει να έχεις τις τροφές του. Αν πάθει κάτι, πρέπει να πάρεις τα φάρμακα που θα πει ο κτηνίατρος. Και μετά, είναι κι ο πεταλωτής που έρχεται και τα πεταλώνει. Σε καθημερινή βάση, χρειάζεται πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Εγώ κάθε πρωί σηκώνομαι, όταν βέβαια είναι καλός ο καιρός, το πλένω με την μάνικα για να είναι καθαρό. Μετά το μπάνιο του τού βάζω να φάει, τρία κιλά το πρωί κι άλλα πέντε κιλά το απόγευμα, σύνολο οχτώ κιλά. Είναι και μεγάλα τα άλογά μας. Συν τέσσερα κιλά σανό το βράδυ. Το απόγευμα, όταν τελειώνει η μέρα μου, το πάω πάλι κοντά στο σπίτι, το ξαναπλένω για να είναι καθαρό και το βάζω να ξεκουραστεί. Από οικονομικής άποψης χρειάζονται γύρω στα έξι επτά κατοστάρικα το μήνα. Όπως καταλαβαίνετε, τα έξοδα πότε βγαίνουν και πότε όχι, αναλόγως την κίνηση. Καμία φορά δυσκολεύομαι το χειμώνα να συντηρήσω το άλογο και εμένα τον ίδιο. Μου έχει τύχει πολλές φορές αυτό.

Κάποια πιο ιδιαίτερη βόλτα;
Μια φορά ο πατέρας μου είχε πάρει την Ντόρα την Μπακογιάννη με την Έλλη Στάη. Το είχαν κανονίσει δυο μέρες νωρίτερα και βρεθήκαν στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου για να τις πάρει. Κάνανε συνέντευξη εκεί, πάνω στην άμαξα. Το θυμάμαι που παρακολουθούσα την όλη διαδικασία. Και μία άλλη φορά, σχετικά πρόσφατα, είχε έρθει η Ζωζώ Σαπουντζάκη.



back to main