One Leg Mary: post-math-rock απ' το Χολαργό
Πολίνα Χριστοδήμου

Καθοδηγούμενοι από τις post-hardcore και math-rock επιρροές τους και κολυμπώντας στα νερά της post-punk σκηνής του 80’ και μετά, οι One Leg Mary χτίζουν δικό τους ύφος σε μια εύθραυστη ελληνική σκηνή που δεν σηκώνει πολλά-πολλά.

Τον περασμένο Ιούλιο, οι OLM κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ΕP, με την στήριξη της κολεκτίβας Spinaloga Records. Βρέθηκα λοιπόν με τον Μάριο, τον Αντώνη, τον Σπύρο και τον Κώστα, για να μου πουν κάποια πράγματα για τον δίσκο τους- το Yes exactly, maybe not-, για τα ακούσματά τους, τα μεταξύ τους και τα λοιπά αναγκαία. Η προσπάθειά τους να παραμείνουν σοβαροί κατέρρευσε πολύ γρήγορα. Πλάκα στη πλάκα, οξύ χιούμορ και αυτοσαρκασμός συνέθεσαν το θέατρο του παραλόγου που μου παρουσίασαν, καθιστώντας το σχήμα τους ιδιόρρυθμο, πλην όμως ενδιαφέρον και ανατρεπτικό. Όπως και η μουσική τους!

Φωτο: Manteau Stam.

Αρχικά θέλω να μου πείτε μερικά πράγματα για τους εαυτούς σας.
Σπύρος: Όλοι μεγαλώσαμε στο Χολαργό. Εγώ σπουδάζω ψυχολογία, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Παλαιότερα πίστευα πως αυτό με το οποίο θα μου άρεσε να ασχοληθώ μεγαλώνοντας είναι η πληροφορική, γι’ αυτό και αρχικά ξεκίνησα τις σπουδές μου πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Λάθος! Το μετάνιωσα, τα παράτησα και να ‘μαι τώρα. Σπουδάζω ψυχολογία και παίζω μουσική. Σχέδια για το άμεσο μέλλον δεν υπάρχουν, οπότε αυτός είμαι προς το παρόν.
Κώστας: Μεγάλωσα κι εγώ στο Χολαργό. Δουλεύω ως ηχολήπτης. Όταν ήμουνα μικρός μάλλον ήθελα να γίνω αστροναύτης ή κάτι τέτοιο, αλλά δεν μου ‘κατσε, κι έτσι βολεύτηκα με την ηχοληψία. Καλά περνάω πάντως.
Μάριος: Μεγάλωσα στο Χολαργό όπως και οι υπόλοιποι. Μικρός δεν είχα κάποια σκέψη για το μέλλον. Σπουδάζω στη φιλοσοφική, στο μουσικό τμήμα, και δεν το βλέπω να τελειώνει πολύ σύντομα. Προς το παρόν… One Leg Mary!
Αντώνης: Σπουδάζω πληροφορική. Ε, από που αλλού να είμαι κι εγώ; Από Xoλαργό! Μικρός δεν θυμάμαι να ήθελα να γίνω κάτι συγκεκριμένο όταν μεγαλώσω. Μάλλον αστροναύτης κι εγώ, αλλά δεν έγινε. Από μικρός ασχολούμαι με τη μουσική, ωδεία και τέτοια πράγματα. Να ‘μαι τώρα λοιπόν στους One Leg Mary.

Είστε και φίλοι εκτός από συνεργάτες;
Σπύρος: Συνεργάτες δεν μας λες. Εγώ με το Μάριο γνωριζόμαστε από τη πρώτη δημοτικού. Στο λύκειο προέκυψε ο Αντώνης και μετά από κάνα-δύο χρόνια ο Κώστας. Τότε περίπου ξεκινήσαμε να παίζουμε όλοι μαζί. Μπάντα είμαστε από το 2007 και τότε είναι που ουσιαστικά αρχίσαμε να κάνουμε και παρέα.

Ποια ήταν τα πρώτα σας μουσικά ερεθίσματα;
Όλοι: Το μουσικό μας στυλ έχει περάσει από διάφορα σιχαμένα στάδια. Ξεκινήσαμε παίζοντας blues, ύστερα rock και πιο mainstream. Από το 2008 αρχίσαμε να έχουμε post-hardcore επιρροές αλλά και επιρροές από την post-punk era, από το 80’ και μετά. Οι τρεις από εμάς έχουμε παρόμοια ακούσματα, στα οποία προστέθηκαν και τα metal ακούσματα του Κώστα.

Πότε αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη μουσική και πως προέκυψε η συνεργασία σας;
Μάριος: Με το Σπύρο είχαμε δημιουργήσει κάποια κομμάτια από το 2005 και όταν το 2007 γνωρίσαμε τον Κώστα και τον Αντώνη αρχίσαμε να παίζουμε όλοι μαζί. Οι τέσσερις μας, σαν σχήμα δηλαδή, έχουμε υπάρξει από το 2008. Δεν προέκυψε ακριβώς σαν συνεργασία αυτό το πράγμα. Ήμασταν ήδη φίλοι και γνωριζόμασταν, καθώς μένουμε στην ίδια περιοχή, απλά μέχρι το 2008 δεν είχε τύχει να σκεφτούμε αυτό το σενάριο.

Είχατε βλέψεις ή ξεκινήσατε για την πλάκα σας;
Όλοι: Ξεκινήσαμε και συνεχίζουμε για την πλάκα μας. Όσο ξεφεύγουμε από αυτό τόσο προκύπτουν διαφωνίες. Πιστεύουμε, άλλωστε, πώς το είδος της μουσικής που παίζουμε δεν μας δίνει περιθώρια να σκεφτούμε το εγχείρημα μας σε ένα άλλο, πιο σοβαρό επίπεδο, εφόσον δεν θα μπορούσε να μας προσφέρει κάτι σε οικονομικό επίπεδο. Στόχος μας είναι να γράφουμε και να παίζουμε μουσική για να περνάμε καλά. Το να δημιουργούμε κομμάτια δεν είναι αυτοσκοπός. Θέλουμε να κάνουμε κάποιες δισκογραφικές δουλειές, οι οποίες, όμως,  πρώτα θα ικανοποιούν εμάς και ύστερα τον υπόλοιπο κόσμο.

«Ένα πόδι Μαρία»; Πως προέκυψε το όνομα αυτό;
Μάριος: Στην αρχή που ψαχνόμασταν σχετικά με το όνομα σκεφτόμουν κι εγώ μερικά για πλάκα. Μου ήρθε, λοιπόν, στο μυαλό η κουτσή Μαρία, όμως το Οne Leged Maria, ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο θα το μεταφράζαμε,  δεν ήταν εύηχο και δεν ταίριαζε. Έτσι συμβιβαστήκαμε με το One Leg Mary που θεωρήσαμε πως ακούγεται καλύτερα και είναι πιο αστείο. Δεν το φιλοσοφήσαμε και πολύ.

Ποιοι καλλιτέχνες σάς επηρεάζουν στη μουσική σας;
Σπύρος: Όλο το χρόνο άκουγα πολύ Motorpsycho και Codeine. Επίσης, ένα συγκρότημα που έχω ακούσει πάρα πολύ και θεωρώ ότι με έχει επηρεάσει είναι οι Fugazi. Γενικά πάντως αντλώ τις επιρροές μου από μπάντες  που ανήκουν στη math-rock και post-punk σκηνή. Την περίοδο αυτή ακούω πολύ κλασσική μουσική, ωστόσο δεν ξέρω κατά πόσο με επηρεάζει στο τρόπο που παίζω.
Όλοι: Σε ότι είπε ο Σπύρος προσθέτουμε πάντα και τη metal πλευρά του Κώστα. Γιατί ο Κώστας δεν πρόκειται ποτέ να ακούσει τίποτα από αυτά που είπε ο Σπύρος, γενικότερα τίποτα από αυτά που ακούμε εμείς οι τρεις.

Ποιοι δίσκοι σας έχουν σημαδέψει και γιατί;
Σπύρος: Tων Nirvana το  Incesticide  γιατί, πολύ απλά, είναι από τους πρώτους δίσκους τέτοιου είδους μουσικής που άκουσα. Μου τον είχε πάρει ο πατέρας μου όταν εγώ έπλεα ακόμη στα μουσικά σκοτάδια της  pop. Ήμουν δέκα χρονών τότε, το άκουσα και μου άρεσε. Γενικά οι Nirvana με έχουν επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό.
Κώστας: Tο Accelerated Evolution από Devin Townsend. Με εντυπωσίασε όταν το πρωτοάκουσα και με εντυπωσιάζει ακόμη.
Αντώνης: Eμένα ο πρώτος δίσκος που μου έκανε εντύπωση ήταν το Α crow left of the murder των Incubus. Με τους Incubus, ουσιαστικά, ξεκίνησα να ακούω μουσική. Άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά και η μουσική τους με επηρέασε.
Μάριος: Το The velvet Underground & Nico, οι Velvet Underground γενικότερα.

Μοιράζεστε μια κοινή ιδεολογία ή οι ιδιαίτερες ιδέες του καθενός διαπλέκονται με των υπολοίπων; Τι θέλετε να εκφράσετε με τους στίχους και τη μουσική σας;
Όλοι: Μέσες άκρες υπάρχει μια κοινή βάση αλλιώς πιστεύουμε πως δεν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Ίσως να μην κάναμε και παρέα. Νομίζω ότι σαν κοινή βάση όλοι έχουμε-και λόγω ηλικίας δηλαδή-στάνταρ πράγματα στα οποία πιστεύουμε. Μας προβληματίζουν οι κάθε είδους ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αυτές διαμορφώνονται γύρω από το χρήμα και τα διάφορα συμφέροντα, που ακόμα και ο καθημερινός άνθρωπος κυνηγάει πλέον. Επικεντρωνόμαστε περισσότερο σε θέματα κοινωνικής υφής. Καθαρά πολιτικές αναφορές δεν υπάρχουν, μόνο στο βαθμό που το κοινωνικό συμπλέκεται με το πολιτικό. Θα μπορούσαμε επίσης  να πούμε ότι μέσα από τη μουσική και τους στίχους μας προσπαθούμε να αναφερθούμε σε μια αντικαπιταλιστική ιδέα, μιλώντας για τις φιλοδοξίες των ανθρώπων αλλά και τη σχέση τους με τα υλικά αγαθά. Τέλος, η ερωτική θεματολογία είναι ελάχιστη έως και ανύπαρκτη.

Θέλω να μου πείτε τις σας προκαλεί χαρά, τι σας θυμώνει ή σας στεναχωρεί αλλά και τι σας φοβίζει..
Σπύρος: Μου προκαλούν χαρά αυτοί οι τρεις. Όταν περνάμε καλά, περνάμε καλά, όταν τσακωνόμαστε, πάλι καλά περνάμε. Είναι μια μορφή εκτόνωσης. Αν όλα σου πηγαίνουν καλά, θα είσαι χαρούμενος και στη πρόβα. Αν πάλι πηγαίνεις στην πρόβα κουβαλώντας μαζί σου τα προβλήματα της ημέρας, αυτό αντανακλάται στη μουσική σου. Σίγουρα ο καθένας φέρνει στη πρόβα τα προβλήματα του και τα βγάζει στους άλλους, ωστόσο έχουν υπάρξει  περίοδοι που παρά τους τσακωμούς είμαστε ταυτόχρονα πάρα πολύ παραγωγικοί.
Κώστας: Η ψυχική υγεία και το να είμαστε καλά μεταξύ μας μου προκαλεί χαρά. Ανησυχία μου προκαλούν οι θεσμοί της οικογένειας, οι κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. Φόβο το συμφέρον και η φιλοδοξία.
Μάριος: Πιστεύουμε πως λίγο-πολύ όλους τους απασχολούν -και ίσως να τους φοβίζουν- οι ανθρώπινες σχέσεις, καθώς έχουν γίνει δύσκολες χωρίς να είναι φανερό το πώς κατέληξε να συμβεί αυτό. Πρόκειται για ανησυχίες που καμιά φορά μας ακινητοποιούν κιόλας. Φόβο μου προκαλεί και η διάρροια(!).

Υπάρχει κατάλληλη ώρα για να γράψεις μουσική και στίχους;
Όλοι: Η ώρα σίγουρα δεν είναι συγκεκριμένη. Σκέψου πως στο σπίτι του Μάριου υπάρχουν διασκορπισμένα παντού χαρτάκια και χαρτοπετσέτες με γραμμένους στίχους. Αυτό σημαίνει πως είτε κοιμάται είτε δεν κοιμάται, είτε τρώει είτε είναι στη τουαλέτα μπορεί να γράφει στίχους. Μόνο στις έξι δεν γίνεται να γράψουμε. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το έξι, είναι κακός αριθμός. Στη πρόβα γράφουμε όλοι μαζί ανεξαρτήτου ώρας, ωστόσο ο καθένας ξεχωριστά μπορεί να προτιμάει κάποια στιγμή της ημέρας περισσότερο από κάποιες άλλες.

Τα ερεθίσματα σας προέρχονται κυρίως από την προσωπική σας ζωή ή από όσα συμβαίνουν στον κόσμο γενικότερα;
Σπύρος: Η ψυχολογική μου κατάσταση επηρεάζεται περισσότερο από την προσωπική μου ζωή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ότι συμβαίνει στον κόσμο δεν με επηρεάζει.
Όλοι: Μερικές φορές είναι σε αλληλεπίδραση, καθώς η προσωπική μας ζωή σχετίζεται ούτως ή άλλως με τα όσα συμβαίνουν.

Έχετε κοινό όραμα;
Όλοι: Σίγουρα όλοι κινούμαστε στα ίδια πλαίσια, ωστόσο δεν πιστεύουμε πως υπάρχει αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “όραμα”. Κινούμαστε στα ίδια πλαίσια μεν, χωρίς κατεύθυνση δε. Αυτό που θέλουμε όλοι είναι το ίδιο πράγμα: Να περνάμε καλά και να φτιάχνουμε μουσική. Μας αρέσει αυτό που κάνουμε, από ‘κει και πέρα είμαστε λίγο “ότι κάτσει στην συνέχεια”. Εκτός των άλλων, θέλουμε φυσικά να γίνουμε εκατομμυριούχοι. Πιστεύουμε πως είναι αυτονόητο, γι αυτό άλλωστε δεν το αναφέραμε από την αρχή. Δεν θέλουμε κάτι τρομερό, μόνο ένα μικρό οικόπεδο στο Manhattan, να το γλεντήσουμε τώρα που είμαστε νέοι γιατί στα είκοσι εφτά μας θα αυτοκτονήσουμε. Αυτόν τον δρόμο μας δείχνει η ιστορία, βλέπε James dean και Kurt Cobain! That’s the way to do it…

Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει ένας μουσικός στην Ελλάδα;
Όλοι: Η Ελλάδα. Στην Ελλάδα τα μουσικά ερεθίσματα και η εξέλιξη της μουσικής φτάνουν πάντα με καθυστέρηση χρόνων. Τα τελευταία χρόνια, χάρη στο internet, η κατάσταση έχει βελτιωθεί, η καθυστέρηση όμως υπάρχει πάντα. Μέχρι, δηλαδή, να αφομοιωθεί κάτι καινούργιο, έχει ήδη ξεπεραστεί. Επίσης, ο κόσμος δεν ασχολείται τόσο με τη μουσική όσο με το πώς μεγαλώνει μια γενιά, με τη μάζα. Το διαφορετικό είναι δύσπεπτο, πρέπει να πηγαίνεις με τη μάζα για να συνυπάρξεις. Μόνο μια μικρή μερίδα ανθρώπων  ασχολείται πραγματικά με τη μουσική. Πόσο μάλλον με το είδος μουσικής που παίζουμε εμείς, το οποίο σχεδόν δεν έχει κοινό. Στούντιο υπάρχουν και οι τιμές είναι λογικότατες, ωστόσο δεν υπάρχει κανένας να στηρίξει μια νέα μπάντα. Δεν υπάρχει μια δισκογραφική που θα σου πει “σου πληρώνω εγώ την παραγωγή”. Η δισκογραφική που θα σε στηρίξει για να ξεκινήσεις δεν υπάρχει. Παρόλα αυτά υπάρχουν κινήσεις που γίνονται. Η κολεκτίβα της Spinaloga, για παράδειγμα, κάνει πολύ καλή δουλειά και μαζεύει μουσικούς. Μέσω της Spinaloga ο κόσμος βρίσκει πράγματα που ίσως να τον ενδιαφέρουν και μπορεί έτσι να δικτυωθεί. Στο εξωτερικό υπάρχουν παρόμοιες κινήσεις όμως είναι πολύ περισσότερες. Είναι δύσκολο να ηχογραφήσεις γιατί δεν έχεις κάποιον να σου βάλει τα λεφτά. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το να βρεις δισκογραφική εταιρεία. Πρέπει, παράλληλα, να συμφωνείς με τους όρους, οι οποίοι ίσως να προσβάλλουν την ηθική σου. Οπότε καταλήγεις να τα κάνεις σχεδόν όλα μόνος σου. Είναι δύσκολο, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν γίνεται να τα καταφέρεις.

Πείτε μου μερικά πράγματα για τον δίσκο σας.
Όλοι: Είναι μεγάλη ιστορία. Το όνομα του δίσκου πέρασε  από συμπληγάδες μέχρι να καταλήξουμε, το ίδιο ισχύει και για όλο το δίσκο. Ο Κώστας, ο οποίος ασχολείται με την ηχοληψία και γνωρίζει σαφώς περισσότερα από εμάς πάνω σε αυτό το κομμάτι, ήθελε να κάνουμε μια ηχογράφηση σωστά και από την αρχή, σε στούντιο. Ωστόσο δεν αντέχαμε τα έξοδα και έτσι βρήκαμε μια μέση λύση. Ηχογραφήσαμε τον δίσκο στο υπόγειο ενός φίλου, ο οποίος παίζει μουσική και έχει φτιάξει ένα στουντιάκι. Νοικιάσαμε τον απαραίτητο εξοπλισμό, στήσαμε τα μηχανήματα και ηχογραφήσαμε. Την μίξη και το mastering τα κάναμε σε επαγγελματικό στούντιο. Μέχρι βέβαια να γίνουν όλα αυτά  πέρασε ένας χρόνος -και μιλάμε για κομμάτια που προϋπήρχαν δύο χρόνων. Δηλαδή τα κομμάτια του δίσκου τα παίξαμε τόσες πολλές φορές μέχρι να γίνει η ηχογράφηση που τελικά ήμασταν στο όριο να τα βαρεθούμε κι εμείς οι ίδιοι. Είμαστε λίγο αργοί γενικά, για μας ένας χρόνος είναι γρήγορα. Όσον αφορά το όνομα του δίσκου, κάναμε έναν αιώνα για να το σκεφτούμε. Αρχικά είχε προκύψει το Stone boots on mars, το οποίο κρύβει-και θέλω να ειπωθεί αυτό- μια μυστική μετάβαση, πολύ δύσκολη για να την κατανοήσεις. Δεν θα σου πούμε όμως τι είδους μετάβαση. Υπήρχαν στην συνέχεια άλλες πεντακόσιες ιδέες, από ένα σημείο και μετά είχε καταντήσει αστείο. Μαζευόμασταν για να βρούμε ένα όνομα και καταλήγαμε να λέμε οτιδήποτε άλλο. Ο Μάριος είχε σκεφτεί το πρώτο συνθετικό, το yes exactly, και το υπόλοιπο βγήκε στη πορεία. Το χτίσαμε, το χέσαμε και να το.

Γράφετε μουσική για να εκφράσετε κυρίως δικές σας ανησυχίες ή με τρόπο που να επιτρέπει και σε άλλους ανθρώπους να ταυτιστούν μαζί σας;
Όλοι: Παίζουμε για να παίζουμε, δεν έχουμε τέτοιο σκοπό, δεν μπορούμε να το σκεφτούμε έτσι. Μας αρέσει να παίζουμε μουσική και αυτό κάνουμε, δεν σκεφτόμαστε πως θέλουμε να κάνουμε τους άλλους να ταυτιστούν μαζί μας. Αν μέσα από αυτό που κάνουμε καταφέρνουμε να εκφράσουμε πράγματα που ίσως νοιώθουν και άλλοι άνθρωποι, αυτό είναι ωραίο. Δεν είναι όμως αυτοσκοπός. Ωστόσο, όσον αφορά τους στίχους, πολλές φορές γίνεται προσπάθεια ώστε αυτό που εκφράζουμε να αντανακλάται και στις σκέψεις άλλων ανθρώπων. Όλοι το θέλουμε αυτό αλλά, εκτός από το Μάριο που γράφει τους στίχους, οι υπόλοιποι ίσως να το κάνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Τι θα αλλάζατε στον κόσμο άμα σας δινόταν η ευκαιρία;
Κώστας: Άμα γινόμουν βασιλιάς, κυρίαρχος του κόσμου, θα άλλαζα το χρηματικό σύστημα. Το ότι ο άνθρωπος δουλεύει για να πληρώνεται είναι τραγικό και έτσι χάνεται το νόημα της εργασίας. Το χρήμα στις ζωές μας με εκνευρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Μάριος: Άμα ήμουνα διαγαλαξιακός παντοκράτορας θα έκανα όλες τις γυναίκες από 1.70 και κάτω και θα εισήγαγα στον κόσμο τον διακτινισμό.
Αντώνης: Ως διαγαλαξιακός παντοκράτορα..δεν ξέρω, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Επίσης θέλω να πω πως στη μπάντα υπάρχει ένα πρόβλημα. Όλοι έχουνε πρόβλημα εκτός από μένα. Εγώ απλά δεν έχω πρόβλημα. Οπότε, αν ήμουν διαγαλαξιακός παντοκράτορας φαντάζομαι πως θα απαγόρευα τα προβλήματα.
Σπύρος: Αν ήμουν διαπλανητικός μετά-βαρόνος θα έκλεινα τον Αντώνη αιώνια στο metabunker, εξασφαλίζοντας το καλό της ανθρωπότητας. Θα εξόριζα λοιπόν τον Αντώνη σε εκείνο το μέρος. Είναι σοβαρό, θέλω να κάνεις focus στην έννοια της εξορίας. Μετά θα παρέδιδα την εξουσία γιατί δεν θα μπορούσα να την αντέξω και κατά πάσα βεβαιότητα θα την έδινα στον Κώστα γιατί έχω την εντύπωση ότι τα λέει καλά. Στις εκλογές, δηλαδή, τον Κώστα θα ψήφιζα.

Πώς είναι να είσαι νέος και να ζεις στην Αθήνα υπό αυτές τις συνθήκες;
Όλοι: Αυτή την ερώτηση δεν χρειάζεται να την απαντήσουμε, αφού μπορείς να την απαντήσεις εσύ. Τέλος πάντων. Καταρχάς δεν ζούμε στην Αθήνα, ζούμε σε ένα μικρό γαλατικό χωριό που λέγεται Χολαργός. Μπορεί στο κέντρο να γίνεται χαμός και εμείς να μην καταλάβουμε τίποτα, εκτός αν δούμε κάποια πράγματα στο ίντερνετ. Στο ίντερνετ και όχι φυσικά στην τηλεόρασή γιατί έτσι πάλι δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Το καλύτερο μάλιστα είναι να κλείσεις την τηλεόραση, να την πετάξεις και να καταστρέψεις και του διπλανού σου γιατί καμιά φορά ακούγεται. Η ηχομόνωση στον Χολαργό δεν είναι πάρα πολύ καλή. Γενικά προσπαθούμε να καθόμαστε πιο πολύ στο Χολαργό, η φάση είναι πλατεία ή σπίτι για ταινία ή πρόβα. Αυτά είναι τα κύρια μέρη διασκέδασης.
Μάριος: Εγώ θέλω να πω πως ζώντας στην Αθήνα με τον Χρόνη καμιά φορά μπορεί να είναι ωραία, καμιά φορά μπορεί και να μην είναι.

Όλοι: Πάντως μην νομίζεις, έτσι μιλάμε, έτσι είμαστε και μεταξύ μας κάθε μέρα. Είδες, στην αρχή προσπαθήσαμε να είμαστε κάπως πιο σοβαροί αλλά δεν μας βγαίνει.

Πείτε μου μερικές ελληνικές ή ξένες μπάντες που σας αρέσουν.
Σπύρος: Από ελληνικές μου αρέσουν οι μπάντες που είναι στην ίδια φάση με μας και προσπαθούν να κάνουν κάτι, με αυτές ταυτίζομαι. Υπάρχουν μπάντες που έχουν προχωρήσει και έχουν πλέον τον κόσμο τους αλλά δεν ξέρω πως έφτασαν μέχρι εκεί και τι έχουν τραβήξει. Στην ελληνική σκηνή είναι δύσκολο να βρω κάτι να μου αρέσει τρελά. Μου αρέσουν οι μπάντες με τις οποίες ταυτίζομαι με άλλο τρόπο, μπάντες όπως οι  The Dive, οι Circassian και οι Claustro, που είναι φίλοι μας από το Χολαργό. Από ξένες μπάντες ότι περικλείει η math-rock σκηνή. Μου αρέσει επίσης ο Bob Dylan, οι Nirvana και οι Queens of the stone age.
Κώστας: Οι Iron Maiden. Μου αρέσουν οι μπάντες που παίζουν γαμάτα, ό, τι μουσική και να παίζουνε, εκτός από σκυλάδικα. Εμένα με ενδιαφέρει πολύ το performance. Μπάντες που μου αρέσουν είναι οι Meshuggah και οι Opeth. Από ελληνικές οι Planet of Zeus και οι The Dive.
Μάριος: Από έλληνες, φυσικά ο Αlitiz! Από ‘κει και πέρα οι Τhe Dive, οι Claustro, οι Cube, οι Μisuse, οι Nouclear Mind και οι Modrec. Από ξένες μπάντες όλοι οι dischord κατάσταση, οι Fugazi, οι Αt the drive in και σίγουρα τίποτα από αυτά που ακούει ο Αντώνης.
Αντώνης: Δεν έμεινα κάτι να προσθέσω!

Υπάρχει κάποιο συγκρότημα, ελληνικό ή ξένο, με το οποίο θα θέλετε να ανέβετε μαζί στη σκηνή;
Όλοι: Με όλα.
Σπύρος: Από ελληνικό θα ήθελα να παίξω με τους The Dive  και από ξένο με τους Fugazi.
Κώστας: Με όποιο ελληνικό συγκρότημα και να παίζαμε νομίζω ότι θα περνάγαμε καλά, όπως και με όσα έχουμε ήδη παίξει. Από ξένα συγκροτήματα θα ήθελα να παίξω με τους Iron Maiden αλλά ίσως να μην θέλανε οι υπόλοιποι.
Μάριος: Με τους Tera Melos.
Αντώνης: Από ελληνικές μπάντες θα παίζαμε με οποιαδήποτε, απλά μας ενδιαφέρει να μας αρέσει και ο τρόπος με τον οποίο παίζουν οι άλλοι.
Όλοι: Καταρχάς είμαστε διάσημοι πια και η απόδειξη είναι αυτή η συνέντευξη.

Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια για εσάς ως μπάντα;
Όλοι: Όπως είμαστε τώρα, να συνεχίσουμε έτσι. + με μακριά μούσια. Α, και να συνεχίσουμε να παίζουμε χωρίς να βριστούμε. Nα μην τσακωνόμαστε κατευθείαν, με το “καλημέρα”. Το καλημέρα μπορεί να είναι πολύ εκνευριστικό. Αυτό θα μας έδινε ελπίδα. Κατά τα άλλα αγαπιόμαστε.

Ετοιμάζεται κάτι καινούργιο;
Όλοι: Στις δεκαεννιά Νοεμβρίου ξεκινάμε ηχογραφήσεις για το δίσκο που θα βγει… κάποτε! Υπολόγισε τώρα. Για τα όνομα δεν έχουμε ιδέα. Τα τραγούδια θα είναι πιο μελωδικά και λιγότερο strict, με πιο αργά tempo. Θα μπούμε να ηχογραφήσουμε αλλά το σχέδιο είναι να ηχογραφούμε όλο το χρόνο, οπότε θα πάρει πολύ καιρό. Πάντως υπάρχουν κομμάτια και υπάρχει σχέδιο. Το ότι υπάρχει σχέδιο είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι η πρώτη φορά που υπάρχει σχέδιο για το οτιδήποτε.

Σκοπεύετε να εμφανιστείτε κάπου προσεχώς;
Όλοι: Το κυνηγάμε, εννοώντας ότι σκεφτόμαστε να εμφανιστούμε κάπου. Αυτή τη περίοδο μιλάμε με μπάντες. Σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει κάτι. Άμα την πέφτεις σε δέκα μπάντες έστω μία θα σου κάτσει!

Οι One Leg Mary εμφανίζονται ζωντανά στις 6 Δεκεμβρίου στο K44, μαζί με τους Masturbation Goes Cloud.

Ορίστε λοιπόν μια πρώτη γεύση:

http://www.facebook.com/OneLegMary
http://onelegmary.bandcamp.com/

http://www.myspace.com/onelegmary
www.spinalonga.net



back to main