Φιλιππινέζικο μπάσκετ στο Ζάππειο
Ηλέκτρα Μαρινοπούλου

Κυριακή, 11 το πρωί. Στο χώρο του αθλητικού κέντρου «Φωκιανός» του Ζαππείου καταφθάνουν σιγά σιγά παρέες Φιλιππινέζων με over-sized μπασκετικές φανέλες. Ο ήλιος καίει, η θερμοκρασία πλησιάζει τους 30 βαθμούς κι εγώ ψάχνω σκιά για να κάτσω. Σε λίγο αρχίζει ο αγώνας.

Φωτο: Νίκος Κατσαρός.

«Κάθε Κυριακή θα είναι εδώ μέχρι τις 28 του μήνα», μας εξηγεί ο υπεύθυνος του αθλητικού συλλόγου. «Μας ζήτησαν να οργανώσουν εδώ το δικό τους εσωτερικό πρωτάθλημα, με κοινότητες από όλη την Ελλάδα.. Μεταξύ μας, είναι μικρόσωμος λαός και δε νομίζω ότι μπορούν να παίξουν με άλλους, γι' αυτό το κάνουν. Αλλά είναι πολύ φιλικοί. Εμείς τους παραχωρούμε το χώρο και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι ίδιοι. Διαιτητές, νερά, καρέκλες, μέχρι και μικροφωνική φέρνουν για να το αισθάνονται πιο επίσημο».

Κι έτσι ακριβώς ήταν. Ενώ μιλούσαμε μαζί του γύρω μας στηνόταν σιγά σιγά το event. Οι θέσεις των θεατών τοποθετήθηκαν, τα ηχεία συνδέθηκαν και τα φαγητά περίμεναν στα τάπερ τους. Οι δύο ομάδες άρχισαν το ζέσταμα. Σήμερα η αναμέτρηση ήταν ανάμεσα σε δύο ομάδες από την Αθήνα, τους Uncle και τους Unica Eija («μοναδική κόρη» σε μετάφραση). Πολλά από τον αγώνα δεν μπορώ να σας μεταφέρω γιατί η εκφώνηση γινόταν στα φιλιππινέζικα, οπότε πέρα από το σκορ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Αλλά ήταν ωραίος αγώνας, απ' ότι μου είπε κι η Thesslyn που καθόταν δίπλα μου. Εκείνη μου εξήγησε τι συνέβαινε γύρω μου και μου έλυσε διάφορες απορίες γύρω από την κουλτούρα τους. Όπως για παράδειγμα τι ακριβώς ήταν τα φαγητά που είχα μπροστά μου. «Αυτά εκεί αριστερά είναι χοιρινά σουβλάκια, αλλά όχι όπως τα δικά σας γιατί είναι βουτηγμένα σε σως με κέτσαπ κι άλλα τέτοια. Τα υπόλοιπα τάπερ έχουν μέσα τα υλικά για το halo halo: φασόλια γλυκά, πουρέ πεπόνι, πράσινο ζελέ χωρίς γεύση, καραμελωμένη μπανάνα και ube, γλυκοπατάτα με πρόσθετο χρώμα. Όλα αυτά τα βάζεις σε ένα ποτήρι με πάγο και γάλα. Είναι πολύ παραδοσιακό σνακ, θα το δεις σε κάθε συγκέντρωση φιλιππινέζων». Γελάει με την τρομαγμένη μου έκφραση (“τι εννοείς φασόλια με πεπόνι;!”) και συνεχίζει. «Αυτό εκεί μπροστά λέγεται suman. Είναι ρύζι στον ατμό μαγειρεμένο με γάλα καρύδας και ζάχαρη, το οποίο μετά τυλίγεις σε μπανανόφυλλο». Το συγκεκριμένο το δοκίμασα κιόλας και μπορώ να εκφέρω άποψη. Νόστιμο, υγιεινό, αλλά το μπανανόφυλλο δεν τρώγεται. Κυριολεκτικά. Το ξετυλίγεις, και μετά το τρως. Απλά το αναφέρω.

Εσύ τι κάνεις στην Αθήνα; «Είμαι εδώ τρία χρόνια τώρα, από τα 22 μου. Όπως και τα περισσότερα άτομα της κοινότητας, δουλεύω σε σπίτια. Εγώ καθαρίζω, άλλοι κρατάνε παιδιά, άλλοι είναι κηπουροί. Μερικοί δουλεύουν σε εστιατόρια ως σερβιτόροι και άλλοι δουλεύουν σε γιοτ. Οι περισσότεροι ήρθαν εδώ ως ενήλικες, οπότε δε μιλάνε καλά ελληνικά, αλλά πολλοί έχουν σπουδάσει πίσω στις Φιλιππίνες. Τα παιδιά φοιτούν στο σχολείο κανονικά».



back to main