Monday Night Fever
M.Hulot

Κυριακάτικοι εραστές και ροζ ελέφαντες.

Η μουσική του Monday Night Fever είναι η μουσική που μπορείς να παίζεις στο αυτοκίνητο το πρωί που έχεις κολλήσει στην κίνηση και σου έρχεται να ουρλιάξεις απ’ τα νεύρα. Είναι χαλαρή, είναι ονειρική, είναι όμορφη και σε βοηθάει να ηρεμήσεις. Είναι μουσική που μπορείς να ακούς την ώρα που έχει χτυπήσει τιτλ η υπερένταση στη δουλειά -λειτουργεί κάπως σαν τα παλιότερα τραγούδια των Belle & Sebastian, σαν μυοχαλαρωτικά που έριχναν τους παλμούς και χαμήλωναν την πίεση. Είναι η μουσική που μπορεί να σε κάνει να μείνεις κολλημένος το βράδυ, ακούγοντάς τη στο repeat, την ώρα που λιώνεις το πληκτρολόγιο στο chat, κι αυτή που μπορεί να παίζει την ώρα που πας για ύπνο, φτιάχνοντας background για «γλυκά» όνειρα. Δεν είναι περίεργο που την ξεχώρισε ο τύπος που τρέχει την ιταλική Bad Panda Records και ζήτησε να «κυκλοφορήσει» το «Rainbow Reef» EP, το δεύτερο που έβγαλε φέτος o 21χρονος δημιουργός τους.

Ο Monday Night Fever είναι φοιτητής Ψυχολογίας στο τέταρτο έτος, ταλαντούχος μουσικός, σκιτσογράφος, με ένα σωρό ακόμα ασχολίες που δεν ήθελε να αποκαλύψει, ήρεμος, σοβαρός και συγκροτημένος, με αγάπη για τον Νίτσε και μια –λογική- αντιπάθεια για την προβολή και τις φωτογραφίσεις. Τα δυο EP του είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς, και παρόλο που δήλωσε ότι το μέλλον το βλέπει ζοφερό, το δικό του προβλέπεται λαμπρό και ελπιδοφόρο.

Φωτο: Manteau Stam

Αυτό είναι ένα νέο κομμάτι του που μας έδωσε αποκλειστικά για το ough! και παρακάτω είναι μέρος της κουβέντας μας που έγινε την Παρασκευή, την ώρα που σε όλη την Ελλάδα οι διαδηλωτές ματαίωναν τις παρελάσεις…      

Πες μου μερικά πράγματα για σένα.

Γεννήθηκα στο Χαλάνδρι, στο Κάτω Χαλάνδρι ήταν το πρώτο μου σπίτι, μετά μεταφέρθηκε Βριλήσσια. Πατέρας από Θράκη, μητέρα από Λαμία. Σπουδάζω Ψυχολογία στο Καποδιστριακό και μουσική χρόνια, γράφω, διαβάζω, ζωγραφίζω, βλέπω ταινίες, κάνω βόλτες

Μόνο ταινίες δεν κάνεις. Ακόμα (γέλια). Η ψυχολογία ήταν επιλογή;

Ναι, από μικρός ήθελα.

Έλεγες θα γίνω ψυχολόγος;

Δεν ήξερα πώς ήταν στο επαγγελματικό, αν και στα τελευταία χρόνια, άρχισα να σκέφτομαι τη μουσικοθεραπεία που θα έμπλεκε την ψυχολογία και τη μουσική. Και πάλι δεν θα μπορούσα να το φανταστώ πώς θα είναι σαν επάγγελμα, είναι άλλο περιβάλλον. Διάβαζα από μικρός, Φρόιντ στη τρίτη γυμνασίου, όχι ότι καταλάβαινα κάτι… Είχαμε μεγάλη βιβλιοθήκη στο σπίτι.

Τι θυμάσαι από τις επισκέψεις στην επαρχία -ως παιδί;

Να παίζω με βατράχια, λαγούς και μυρμήγκια, σε ένα ποτάμι –από τα αγαπημένα μου μέρη.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θυμάσαι έντονα; Από τα παιδικά σου χρόνια.

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι έντονα ήταν ένα σπίτι που πήγα να κάψω, ήμουν μικρούλης σε ένα πάρτι κι έπαιζα με τον αναπτήρα, πήρε φωτιά μια γιρλάντα και η φωτιά άρχισε να πηγαίνει προς τις κουρτίνες. Τρελάθηκαν όλοι. Εγώ δεν ήξερα πού να κρυφτώ

Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;

Ένα best of των Beatles. Είναι η αγαπημένη μπάντα της μητέρας μου.

Οι γονείς σου τι άκουγαν στο σπίτι;

Πολύ Χατζιδάκι, το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» είναι από τους πολύ αγαπημένους μου δίσκους. Στο σπίτι έπαιζε επίσης blues, jazz, ethnic, κλασική. Και πολύ Beatles.

Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγόρασες;

Forest Swords, «Dagger Paths». Και Low, «Drums and Guns».

Το όνομα Monday Night Fever πώς το σκέφτηκες; Έχεις δει το Saturday Night Fever;

Ναι, φυσικά. Τραβόλτα, θεός.

Σου άρεσε η ταινία;

Είχε κάποια κενά στην ιστορία, αλλά μου γενικά μου άρεσε, γέλαγα. Το όνομα; Έγραψα ένα κομμάτι Δευτέρα βράδυ το οποίο για μένα έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, μετά το έκανα όνομα του project. Το Monday είναι πιο εσωτερικό από το Saturday, χορεύει το μυαλό.

Το Monday είναι κάπως ειρωνικό, το fever πηγαίνει περισσότερο με το Saturday και τη διασκέδαση.

Ακριβώς γι’ αυτό. Κυρίως για το κομμάτι είναι το όνομα, αλλά είναι και εύηχο.

Με τη μουσική πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι;

8 χρονών. Ξεκίνησα με κλασική κιθάρα την όποια παράτησα για ένα διάστημα στο γυμνάσιο-λύκειο όταν πήρα ηλεκτρική. Από μικρός μάζευα πεταλάκια, έψαχνα εφέ, άρχισα να γράφω μουσική με μπάντες. Το κλου για μένα ήταν όταν αγόρασα λουπαδόρο, που απλά άρχισα να δουλεύω την κάθε φράση μου πολύ πιο ολοκληρωμένα. Τον συστήνω ανεπιφύλακτα σαν τρόπο.

Έχεις σκεφτεί πώς θα ήθελες να συνεχίσεις;

Θα ήθελα να μπορώ να δημιουργώ, να είναι δημιουργικά όλα μου τα χρόνια και να μη με φάνε ο βιοπορισμός-δουλειά και όλα αυτά που σε κάποια φάση έρχονται στη ζωή σου. Να μην έχω κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι μου να μου λέει τι να κάνω και πώς. Όταν έχω μόλις τελειώσει κάτι που μ’ αρέσει και δεν έχω τίποτα άλλο για να συνεχίσω, φοβάμαι αν θα καταφέρω να βρω πάλι έμπνευση, αναρωτιέμαι αν θα μου ’ρθει κάτι ή αν αυτό ήταν και πάει, τέλειωσε. Αλλά στο τέλος κάτι έρχεται ξανά [γέλια].

Έχεις κάνει ποτέ live;

Έχω κάνει με τις μπάντες που έπαιζα κατά καιρούς. Ως Monday Night Fever μικρά, με λίγα άτομα ή καθαρά πριβέ. Αλλά βγαίνει, OK.

Τα παίζεις στους γονείς σου αυτά που φτιάχνεις.

Ναι, τους τα παίζω κατά καιρούς.

Και τι λένε;

Κάποια τα γουστάρουν, κάποια όχι. Τα τελευταία τους άρεσαν -το «Rainbow Reef» π.χ. τους άρεσε αρκετά. Απ’ ό,τι έχω προσέξει, τη δική μου μουσική πρέπει να είσαι σε μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα για να την ακούσεις. Όταν βάζεις στον άλλο ένα κομμάτι και του λες «άκου αυτό τώρα» δεν θα το καταλάβει, επειδή το EP έχει ροή. Είναι φτιαγμένο σαν medley.

Πρόσεξα ότι τραγουδάς κιόλας. Νομίζω ότι θα έπρεπε να το κάνεις πιο συχνά.

Φτάνει σε άλλο βάθος το τραγούδι. Έχω πράγματα στο μυαλό μου, θέλω απλά να βγαίνει λίγο αβίαστα.

Πες μου μερικούς δίσκους που σε έχουν καθορίσει.

Ανακυκλώνονται. Με το που θα τους σκεφτώ θα μου ’ρθουν άλλοι. Nick Drake «Pink Moon», Slowdive «Souvlaki», από Tom Waits όλα…

Το καινούργιο του το άκουσες;

Το άκουσα μια φορά. Μ’ άρεσε πολύ. Ο τύπος γράφει μουσική λες και έχει μείνει αιώνια στα 25.

Ξέρεις, είναι από τα απωθημένα μου, από τα live που θα ήθελα πολύ να έχω δει.

Κι εμένα. Επίσης, Michael Nyman «Thecook, thethief, his wife and her lover» [είναι και ταινιάρα], Cure «Pornography» που είναι σαν να διαλύονται κτίρια, Boards of Canada «Music Has The Right To Children», Elliott Smith «Either/Or», Miles Davis «King of Blue», Animal Collective «Merriweather Post Pavilion», Mercury Rev «The Deserters Songs», Pavement «Crooked Rain, Crooked Rain», Beth Gibbons & Rustin Man «Out Of Season», Massive Attack «Blue Lines»…

Από Έλληνες;

Κ.Βήτα, το «Άγρια Χλόη».

Πες μου μερικά πράγματα για τα EP, πώς φτιάχνεις τη μουσική σου;

Στο πρώτο EP, το «Midget Party», ένωσα κομμάτια που είχα γραμμένα από δω κι από κει, ήταν τα πρώτα κομμάτια που ολοκλήρωσα με τον τρόπο που φτιάχνω τώρα. Το «Rainbow Reef» το έφτιαχνα την περίοδο που μου έστειλε η Band Panda Records μήνυμα να κυκλοφορήσω μέσω αυτής την επόμενη δουλειά μου. Ήθελα να είναι medley, να περνάει απ’ το ένα κομμάτι στο άλλο. Όταν είδα την πρόταση μπριζώθηκα ακόμα παραπάνω να γράφω και βγήκε όπως είναι τελικά.

Την ακούς τη μουσική σου;

Την ακούω, όχι συχνά, νομίζω πάντα ότι κάτι δεν πάει καλά, πάντα υπάρχουν λεπτομέρειες που θέλεις να διορθώσεις. Τώρα δουλεύω άλλα πολλά κομμάτια και σκοπεύω να φτιάξω ένα LP. Γράφω σε ένα δωμάτιο που τα έχω όλα μέσα, sampler, μίκτη, μπάσο, κιθάρα, πλήκτρα κλπ. Επειδή είμαι κυρίως κιθαρίστας αν έχω ένα ριφ, μια ιδέα, ξεκινάει απ’ την κιθάρα. Υπάρχουν φορές που πειραματίζομαι από δω κι από κει, τζαμάρω μόνος μου, βρίσκω ένα ρυθμό με το midi, ειδικά στα τελευταία που είναι κυρίως beats. To «Death Of The Rabbit Eye» απ’ το πρώτο EP ήταν ένα σκίτσο που είχα φτιάξει, μια ιστοριούλα, μια φίλη μου έχει γράψει στίχους και το έβγαλα σε κομμάτι.

Τα εξώφυλλα ποιος τα επιμελείται;

Το εξώφυλλο του «Rainbow Reef» είναι ένα κολάζ από δύο φωτογραφίες μιας φίλης μου, η μία είναι στο Βελιγράδι ένα καρουζέλ του ’70 και η άλλη είναι μια υποθαλάσσια που είχε τραβήξει κάτι σαν rainbow reef. Η φωτογραφία του «Midget Party» είναι μιας κοπέλας απ’ την Ελβετία που έχει τραβήξει μια φίλη μου μεθυσμένη να προσπαθεί να πιάσει έναν τάρανδο.

Πώς είναι να γράφεις μουσική μόνος σου;

Ώρες-ώρες είναι αυνανισμός, ώρες-ώρες νιώθω μόνος μου, αλλά όλες τις υπόλοιπες είναι ωραίο. Μέσω αυτού του τρόπου γραψίματος έμαθα και μαθαίνω πράγματα που δεν υπήρχε περίπτωση να μάθω αλλιώς. Μουσικά.

Σου αρέσει να είσαι μόνος;

Γενικά; Τη μοναξιά τη φοβάμαι, την απόλυτη, την πραγματική, την ασφαλή όμως μοναξιά την αναζητάω, να είμαι μόνος μου σε ένα σπίτι ή να κάνω πράγματα, να κάνω βόλτες, να διαθέτω χρόνο για τον εαυτό μου.

Μόνος στο σπίτι, δηλαδή [γέλια].

Είναι ανάλογα και με τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου, με μερικούς ανθρώπους μπορώ και βρίσκω τον χώρο μου όντας μαζί τους. Αυτό είναι το καλύτερο νομίζω

Οι συνεργασίες που κάνεις τώρα είναι άλλου είδους;

Τον τελευταίο καιρό γράφω κάποια κομμάτια με τους Parrot Headz, τα οποία θέλουμε να τα κάνουμε δισκάκι κάποια στιγμή. Ετοιμάζουμε νέο υλικό και με ένα σχήμα που θα έχει άλλον ήχο από αυτό που έχεις ακούσει, πολλά ρυθμικά, αναλογικά synths, samples. Είναι στα σκαριά.

Ποια ήταν η τελευταία συναυλία που σου άρεσε;

Είδα Portishead στο Exit το καλοκαίρι και τρελάθηκα, παίζει να είναι κι απ’ τις καλύτερες της ζωής μου.

Πες μου μερικούς ακόμα Έλληνες μουσικούς που σου αρέσουν.

Μπάμπης Παπαδόπουλος, Θανάσης Παπακωνσταντίνου…

Ξένοι;

Εκτός από αυτούς που είπαμε ήδη, τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ Can και Krautrock γενικά, Monster Rally, Madlib, Curtis Mayfield, Marvin Gaye και soul γενικά, Duke Ellington, Thelonious Monk, John Coltraine, The Flaming Lips, Beach Boys.

Υπάρχει ελληνική σκηνή;

Σκηνή όχι δεν υπάρχει. Υπάρχουν μεμονωμένοι άνθρωποι ή παρέες που μοιράζονται παρόμοια ακούσματα και ιδέες, αλλά σε μικρή κλίμακα

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που έχεις για πρότυπο;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον, μάλλον έχω πράξεις ανθρώπων σε συγκεκριμένες στιγμές που μου φαίνονται σωστές. Δηλαδή χειρισμοί καταστάσεων που θα ταίριαζαν σε μένα.

Πες μου κάτι που σου δίνει χαρά.

Η δημιουργία, να γελάω, οι καλές στιγμές με φίλους, να βλέπω ταινίες, το σεξ, η φύση, η φαντασία, το ποδήλατο, τα πρόβατα, ο ήλιος και ο Μάκης ο Λέιζερ.

Ποια είναι η πρώτη ταινία που σου έρχεται στο μυαλό; Απ’ τις αγαπημένες σου…

Το Royal Tenembaums.

Πρότεινέ μου μερικές σειρές.

Snuff Box, Black Books, The IT Crowd, Family Guy, Tim and Eric Awesome Show.

Τι σε κάνει έξαλλο;

Η αδικία που υπάρχει παντού. Για να ζεις σε μια μεγαλούπολη φυσιολογικά και να μην βυθιστείς στην κατάθλιψη, πρέπει να αγνοείς ένα σωρό άδικα πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου και στον ίδιο σου τον εαυτό. Μετά έρχεται η αδιαφορία κ η αποξένωση. Ολόκληρη η δυτική κοινωνία είναι στηριγμένη σε λάθος θεμέλια. Το γεγονός, επίσης, ότι υπάρχουν τρόποι διαχείρισης κ διατήρησης του φυσικού πλούτου, σχεδόν απόλυτα φιλικοί προς το περιβάλλον και δεν χρησιμοποιούνται σε εκτεταμένη κλίμακα γιατί απλά δεν αποφέρουν κέρδος σε κεφαλαιούχους.

Πώς βλέπεις το μέλλον;

Χρειάζεται εσωτερική αλλαγή στον καθένα μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε κάτι πιο ακέραιο από αυτό που τώρα γκρεμίζεται. Θα δείξει!

Τα δύο EP του Monday Night Fever συν δύο ακόμα κομμάτια του μπορεί να τα κατεβάσει κανείς δωρεάν στο bandcamp του 

http://mondaynightfever.bandcamp.com

το «Rainbow Reef» υπάρχει επίσης στο site της Bad Panda Records:

http://badpandarecords.wordpress.com/2011/10/10/badpanda103

https://www.facebook.com/pages/Monday-Night-Fever/220918851305190



back to main