Τοιχογραφίες μέχρι το τέλος του κόσμου
Πάνος Παπαδόπουλος

Ο Βαγγέλης Χούρσογλου [aka Woozy] είναι ένας καλλιτέχνης, πολίτης του κόσμου. Τα μεγάλης κλίμακας έργα του στολίζουν το αστικό τοπίο σε διάφορα σημεία της γης, έχουν ταξιδέψει σχεδόν παντού και αποτελούν μέρος σημαντικών συλλογών σε Ελλάδα και Αγγλία.

O Βαγγέλης Χούρσογλου aka Woozy γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι τώρα. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2004-2010) και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Λισαβόνας (Πορτογαλία, 2008). Το 2001 έκανε την πρώτη προσωπική του έκθεση στο Λονδίνο. Ο Woozy είναι γνωστός για τα μεγάλης κλίμακας murals του και τις τοιχογραφίες εξωτερικού χώρου που έχουν στολίσει το διεθνές αστικό τοπίο. Σε συνεργασία με ένα ευρύ δίκτυο καλλιτεχνών όπως τον Os Gemeos, έχει ταξιδέψει το ουτοπικό του όραμα από την Ευρώπη μέχρι την Κίνα και την Βραζιλία. Ο Βαγγέλης έχει συμπεριληφθεί σε πολυάριθμες εκδόσεις και έχει πάρει μέρος σε πολλά σημαντικά διεθνή φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, όπως στην Γερμανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Κίνα και έχει εκθέσει τη δουλειά του σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2002 έχει συμπεριληφθεί σε περισσότερες από δώδεκα εκθέσεις σε Αθήνα, Βιέννη, στην Kunstverein στη Χαϊδελβέργη, στη Κοπενχάγη και το Shenzhen στη Κίνα. Η δουλειά του αποτελεί τμήμα σημαντικών συλλογών της Ελλάδας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Βαγγέλης δεν μιλάει συχνά, κι αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του.  

Φωτο: Manteau Stam.

 Λοιπόν, πώς ξεκίνησες να κάνεις γκραφίτι;
Σπρέι έπιασα πρώτη φορά το '90. Δέκα-έντεκα χρονών, δηλαδή. Λίγο αφότου άρχισα να βλέπω τον Βέγγο να τρέχει. Είδα ότι έτρεχε, και είπα κάτι θα ξέρει. Δεν υπήρχαν πολλοί τότε, βρίσκαμε πολύ δύσκολα τα σπρέι. Και συγκεκριμένα, τα πρώτo γκραφίτι που έκανα ήταν εδώ, σ' ένα πάρκινγκ στο Ψυρρή που έρχομουν, γιατί δούλευε εδώ ο πατέρας μου. Ντέκα αναμνήσεις πολλές...

Και τι απεικονίζεις; Μίλα για τα γκραφίτι λίγο, το στυλ, από ποιους έχεις επηρεαστεί, γιατί συνεχίζεις να το κάνεις...
Ας μην πούμε και για τα γκραφίτι πολύ -το γκραφίτι είναι κλασσικό πράγμα, γράμματα, υπογραφές στο δρόμο, βράδυ, νύχτα, αλητεία, φασαρίες με ελεγχτές, τέτοια. Μετά από χρόνια θες να πεις και κάτι διαφορετικό, αποκτάς και άλλες ικανότητες. Εμένα με τράβηξαν οι μεγάλες επιφάνειες και την έψαξα με τις τοιχογραφίες. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι τοιχογράφος, μαθαίνω, αλλά μού φαίνεται ότι όσο πιο μαζικά επικοινωνείς, τόσο μεγάλη ικανοποίηση παίρνεις μέσα από τη δουλειά. Αυτό δεν μετράει πιο πολύ; Γι' αυτό κόλλησα με αυτό. Οι επιρροές στην αρχή ήταν από κλασσικούς γκραφιτάδες, τύπου Loomit και Os Gemeos από Βραζιλία. Δεν έχουν σημασία οι ταμπέλες, μου αρέσει κάτι επειδή είναι πραγματικό και φρέσκο. Παλιά έβλεπα τα γκραφίτι, τώρα βλέπω άλλους καλλιτέχνες εκτός γκραφίτι σκηνής. Είναι τελείως διαφορετικά τα skills, ασχέτως αν τους λείπει λίγη αδρεναλίνη, μου αρέσουν. Εντάξει, δεν είναι το παν η ζωγραφική, υπάρχει και η μουσική και ο κινηματογράφος... Uber Ove Tobias, Jonathan Masse,  Sol LeWitt, Gordon matta clark, Karel Appel, Sterling Rubin. Ο τρόπος που μπορείς να επέμβεις, ιδίως στο αστικό τοπίο, με τον πιο άναρχο και επικοινωνιακό τρόπο με συγκινεί ιδιαίτερα. Και Έλληνες, αλλά δεν λέμε γιατί είναι ψώνια. Άλλες επιρροές; Ο Μαξ Ερνστ, που σε μία ανάλογη περίοδο που περνάει η Ελλάδα τώρα, έφυγε από τη Γερμανία για να σώσει την τέχνη από τους ναζί. Προσπαθώ να επικοινωνήσω με τον κόσμο, να ομορφύνω την πόλη που πιστεύω ότι χρειάζεται σίγουρα και ιδίως η Αθήνα που είναι σαν γαμώ το κέρατό μου. Μου αρέσει να αλλοιώνω με χρώμα το αστικό τοπίο... Το θεωρώ πολύ σφιχτό και άνοστο για τα μάτια μου. Αυτό λύνεται με το abstract, όσο πιο πολύ χρώμα ρίξεις, τόσο το καλύτερο. Είναι το όπλο μου στη σημερινή χαοτική κοινβωνία που ζούμε. Δεν μιλάμε για μπογιατζή, μιλάμε για κουβάδες, να πετιούνται με μανία στους τοίχους...  

Ωραία, και τώρα μια και είπες για καμβά και τα υπόλοιπα, ποια είναι τα υπόλοιπα; Επειδή ζωγραφίζεις, έχει κάποια σχέση; Επειδή είσαι ζωγράφος, πώς βλέπεις αυτά τα μηνύματα; 
Περιγράφω μια ονειρική φίλη σε ένα ουτοπικό τοπιο- κόσμο πλανήτη με γρεμούς, βουνά, ποτάμια που όλα ρέουν, που το χρώμα είναι τόσο δυνατό που μπορεί να τα καταστρέψει όλα και να τα χτίσει από την αρχή. Οι τυπάδες που ζουν -τους λέω Heroes- επιβιώνουν και προσπαθούν να «συναντηθουν» μεταξύ τους είναι σκοπριοί, όπως είμαστε σκορπιοί στην κοινωνία σήμερα. Είμαστε πολλοί, αλλα σκόρπιοί... Σαν muralist προσπαθώ να βάλω στο αστικό τοπιο τον abstarct χαρακτήρα της δουλειάς μου που βλέπω ως πολιτική απάντηση στην στείρα και μίζερη πόλη. Mαρέσουν και κάποιες ατάκες που μου έρχονται στο μυαλό και τις γράφω... Κάνω ό,τι αισθάνομαι και αισθάνομαι ό,τι κάνω. Μικτά συναισθήματα, ξέρω τι σου λέω.

Όσον αφορά την τεχνική σου, είναι τελείως διαφορετική η προσέγγιση στον καμβά;  
Ναι, γιατί δουλεύω με άλλα μέσα, δουλεύω με πινέλα, με λάδια, με κολάζ. Αλλά το μήνυμα είναι ένα. Αν μπορείς να το κάνεις να είναι φρέσκο και με αληθινή ενέργεια, τότε είσαι μέσα.  Όταν βλέπω ότι κάποιοι έχουν κολλήσει σε κάτι σταθερό και επαναλαμβάνονται, λέω σαν κάτι να μην πάει καλά. Αν δεν πειραματίζεσαι, θα γίνεις πειραματόζωο στο τέλος. Πολλές φορές, ζουμάρω στο μιούραλ και το κάνω έναν καμβά μόνο από μια λεπτομέρεια ενός μιούραλ, αλλά με ζωγραφικό τρόπο, δηλαδή κάποιους χαρακτήρες, κάποια ατμόσφαιρα που έχει ένα μιούραλ, κάποιες φόρμες και κάποια σχήματα. Σε γενικές γραμμές, πότε παίρνει η ζωγραφική από τα μιούραλς, πότε τα μιούραλς από τη ζωγραφική. Πιστεύω αυτό προηγείται κιόλας. Δεν έχω φτάσει στο σημείο να πω ότι είμαι τοιχογράφος, αλλά όπως σου είπα, αλλοιώνω το αστικό τοπίο γιατί βαρέθηκα να το βλέπω.

Μίλησέ μας λίγο για το χώρο στου Ψυρρή, για την περιοχή, γιατί είναι μια βάση για σένα. Εδώ έκανες το πρώτο σου γκραφίτι, δεν είναι τυχαίο που είναι και το ατελιέ σου εδώ.
Όχι, πιστεύω ότι δε θα μπορούσα να μένω σε άλλη γειτονιά της Αθήνας, η αρχιτεκτονική του Ψυρρή και όλη αυτή η ατμόσφαιρα που μου βγάζει την Κυριακή το παζάρι, όλα αυτά που πουλάνε: μπαλάκια μαζί με βρύσες και κουρδιστήρια μαζί με πορτοκάλια, σουτιέν με ανεμιστήρες. Μπορείς να βρεις διαμάντια μέσα σε στρείδια και αρχίδια μέσα σε διαμάντια. Όλα αυτά μου δίνουν μια έμπνευση, δεν το αφήνω κι ας είναι λίγο ζόρικα. Έχει και αυτό μια αίγλη. Αλητομαστουροεμπνευστικοβρομικομυθοπλασματικορεαλιστικοπλακιωτικο κυριακάτικο πρωινό δεν σε αλλάζω λέμε.

Από τις εμπειρίες σου από το εξωτερικό, άμα κάνεις κάποιες συγκρίσεις, τι προσφέρει η Αθήνα; Είναι μια πόλη που έχει σκηνή για γραφίτι και τέχνη;
Το μόνο που προσφέρει είναι πεδίο δράσης και αντίδρασης. Εδώ γίνεται το statement τέχνη εναντίον τάξης. Ξέρεις, λίγο πολιτική δεν βλάπτει. Αλλά αν εννοείς πώς έχουν δεχτεί το γκραφίτι. οι πιο φινετσάτοι φοβούνται, ή μάλλον έχουν μπουχτίσει από τα χωριά ους. Εκεί είχαν πολλά χαλιά, χρώματα, πατάκια, ξέρεις, λαϊκή τέχνη. Είχαμε μπόλικο πράμα, σκυριανά υφάσματα κ.α. Ήρθαν εδώ και το παίζουν Κόζα Νόστρα και καλά ασπρόμαυρη τέχνη, ασπρόμαυρη ζωή και όλα γαμώ. Τι να πω, αυτή είναι η Ελλάδα, η χώρα μου, λίγο κλάνεις και όλοι το μυρίζουν. Εγώ γουστάρω, γλεντάω. Ζήτω! Άντε να γίνει και η επανάσταση!

Έχεις δει να καλούνε Έλληνες έξω, να ζωγραφίζουν σε άλλες πόλεις;
Ε, είναι μια μικρή μερίδα, μετρημένοι στα δάχτυλα δηλαδή, τους φωνάζουνε σε διεθνή event-fairs στην Αμερική σε μεγάλα projects, εμένα με έχουνε φωνάξει στην Κίνα, στην Πορτογαλία, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, σε διάφορα μέρη, αλλά γενικώς ταξιδεύουμε όπως όλος ο κόσμος κι όπου πάμε αφήνουme το σημαδάκι μας . Ένα ελληνικό στοιχείο που υπάρχει είναι ότι κάποιοι ό,τι και να γράψουν σε γκραφίτι έχει ελληνικούς χαρακτήρες. Μετά από 18 χρόνια που υπογράφω ως Woozy είπα να το αλλάξω."Έτσι ζω". Καλύτερο μου φαίνεται. Βγάζει μάτι!  

Πώς βλέπεις έργα γκραφιτάδων και street artist όπως ο Banksy πχ. που έργα τους βρίσκονται πλέον σε σαλόνια, ιδιωτικές συλλογές, σε  συλλέκτες. Μπορεί κάποιος να το πει όλο αυτό εξέλιξη; 
Ε, λένε ότι αν δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι underground, το κάνεις overground. Και κάπως έτσι ξεκίνησε κι αυτό στην Αμερική μετά το pop art, που διάφοροι γραφιτάδες μπήκανε σε γκαλερί και ανέβηκαν στο art market της τέχνης. Τώρα ο Banksy κι αυτός με τη σειρά του σε μία μητρόπολη όπως η Αγγλία ήταν ψιλοτυχερός, -τυχερός αυτός και πιο τυχερός o dealer του. Τυχαίνει να έχουμε τον ίδιο, Steve Lazaridis, ξέρει να κάνει τη δουλειά του πολύ καλά. Εντάξει σαν artist, τουλάχιστον περνάει ένα δυνατό μήνυμα. Όχι ρε, ποια φυσική εξέλιξη; Φυσική εξέλιξη μετά το γκραφίτι είναι να αρχίσεις γιόγκα που είναι και της μόδας.

Lazaridis gallery, London
 

Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω, είναι λίγο παράδοξο το ότι ο Μπασκιά έκανε τα γραφίτι του στο κέντρο της Νέας Υόρκης, στο Μανχάταν, για να τα βλέπει αυτή η συγκεκριμένη τάξη, δηλαδή από κάτι undergound προσδοκούσε κάτι άλλο. Πώς βλέπεις αυτή τη σχέση; Μήπως είναι τελικά χώρος έμπνευσης η γκραφιτάδικη ζωή για έναν καλλιτέχνη που μπορεί να εξελιχθεί σε έναν εικαστικό του κόσμου της τέχνης;
Ο Μπασκιά δεν λεώ, ήταν καλλιτέχνης, πέρασε μήνυμα, άφησε πίσω του ιστορία, αλλά τώρα αυτά είναι σχετικά, όποιος και να ήταν στη θέση του τότε, να πίνει σφινάκια με τη Μαντόνα και να χλιμιντρίζει στο στούντιο 54 με τον Warhol και τα fucking nice groups και bands and gangs θα ήταν καθυστερημένος αν δεν γινόταν παγκοσμίως γνωστός.
Εντάξει, το τι ήταν επιτηδευμένο και τι όχι δεν το ξέρουμε και δεν με νοιάζει. Με λίγα λόγια, μπράβο σου αν έχεις καλή παρέα και καλές στιγμές στη ζωή σου, όλα τα αλλά έρχονται.

Για περισσότερες πληροφορίες:
www.facebook.com/akawoozy

http://woozy.gr


Tokyo, Japan


GOLD N AGE - Oil, spray on canvas / 180 X 210 cm / 2011


Shenzhen - China 2010 


Portugal, Azores island 2011



back to main